Η ιδεολογία του Βάλτου

Δ.Καζάκης
Ο βάλτος είναι πιο χαρακτηριστικός χώρος όπου η κυριαρχεί η πολιτική στασιμότητα. Κι αυτός δυστυχώς αποτελεί τον ρυθμιστικό παράγοντα στις σημερινές πολιτικές εξελίξεις. Χάρις σ' αυτόν επιβιώνει το καθεστώς του δοσιλογισμού και της ηττοπάθειας.

Ο βάλτος στην πολιτική σκηνή εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης. Les Marais, ήταν ο περιφρονητικός όρος με τον οποίο οι Πεδινοί και κυρίως οι Ορεινοί χαρακτήριζαν τον χώρο που καταλάμβανε το κέντρο της Συντακτικής Συνέλευσης.

Ο βάλτος είχε μια παλιά συμβολική σημασία για τους Γάλλους. Ο πρώτος θυρεός των Γάλλων ήταν οι τρεις βάτραχοι. Ο θυρεός αυτός ήταν το αρχικό σύμβολο και της δυναστείας των Βουρβόνων, μιας και bourbe σημαίνει βούρκος.  Ένας παλιός Γάλλος συγγραφέας έλεγε: "Le Crapaud designe les marais dont sortaient les Francs", ο βάτραχος σηματοδοτεί τον βάλτο από τον οποίο βγήκαν οι Γάλλοι.

Επομένως σε μια εποχή τόσο κρίσιμη για το Γαλλικό έθνος, όπου κρινόταν η τύχη του, το μέλλον του, ο βάλτος ήταν το σύμβολο της αποσύνθεσης. Το Γαλλικό έθνος έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στους οπαδούς της κυριαρχίας του πλούτου, όπου η πατρίδα ταυτιζόταν με τους έχοντες και κατέχοντες την απόλυτη εξουσία και σ'  εκείνους που ήθελαν την αναγέννηση της πατρίδας ως συλλογική περιουσία του λαού. Στους πρώτους η πατρίδα ισοδυναμεί με τον πλουτισμό των λίγων, ως μέτρο αξιοσύνης και κυριαρχίας τους, ενώ για τους δεύτερους η πατρίδα ισοδυναμεί με την κυριαρχία του ίδιου του λαού, με την πολιτική ελευθερία και τη δημοκρατία, που στην ουσία ήταν λαοκρατία.

Ανάμεσα σ' αυτές τις αντίπαλες μερίδες στεκόταν ο βάλτος. Σύμφωνα με τον Auguste Ducoin (Études Révolutionnaires. Paris, 1845, σ. 196): "Ανάμεσα σ' αυτά τα δυο άκρα, λιμνάζουν άνδρες με μυστικές ψήφους και σιωπηλή δειλία, πάντα αφοσιωμένοι στο κόμμα που είναι πιο δυνατό και υπηρετώντας πάντα την ανερχόμενη εξουσία. Ο χώρος που καταλαμβάνουν αυτοί οι ευνούχοι στην Συνέλευση τον αποκαλούσαν Βάλτο. Στα σύγχρονα κοινοβούλια αποκαλείται Κέντρο."

Ο Βάλτος δεν διέθετε πολιτικό πρόγραμμα, ξεκάθαρο στόχο και σκοπό. Κυριαρχούσαν πάντα οι προσωπικές ατζέντες ενώ η πιο σπουδαία του πολιτική εκδήλωση κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης ήταν το πενταμελές Διευθυντήριο της Θερμιδοριανής αντίδρασης (1794-1799), όπου κατελύθη οριστικά η δημοκρατία και κυριάρχησαν απόλυτα οι τοκογλύφοι και οι κερδοσκόποι προετοιμάζοντας την έλευση της δικτατορίας του Βοναπάρτη.

Ιδεολογία του Βάλτου ήταν πάντα η μετριοπάθεια και η μεσοβέζικη πολιτική που γεννούσε πάντα, μα πάντα τέρατα. Χωρίς καμιά εξαίρεση. Ιδίως σε εποχές κοινωνικής, εθνικής και ταξικής πόλωσης, όπως είναι η σημερινή. Βλέπεις, όταν ζεις σε τέτοιες εποχές, που επιβάλλεται αδήριτα από την ανάγκη επιβίωσης ενός ολόκληρου έθνους, οφείλεις να επιλέξεις. Είτε το θες, είτε δεν το θες. Γι' αυτό και πάντα η αναποφασιστικότητα μπροστά στο καθήκον, η άρνηση να πάρεις σαφή θέση μάχης και γενικά οι διφορούμενες ενδιάμεσες καταστάσεις γεννούν πάντα τον Βάλτο.  Κι ο βάλτος την κατάπτωση και την αποσύνθεση.

Η επιβίωση ενός καθεστώτος που δεν μπορεί να στηριχθεί πια στην εξαγορά πλατιών στρωμάτων του πληθυσμού με ρουσφέτια και παραχωρήσεις, που έχει στραφεί ξεκάθαρα ενάντια στην τεράστια πλειοψηφία του λαού και επιδιώκει να τον εξοντώσει εργασιακά, κοινωνικά και εθνικά, μπορεί να αντληθεί μόνο από τον Βάλτο. Χωρίς κανένα αρθρωτό δικό του, αυτόνομο πρόγραμμα, ο Βάλτος δανείζεται από εδώ κι από εκεί, ανάλογα τη συγκυρία. Χωρίς όμως ποτέ να αμφισβητεί τα πλαίσια που έχουν τεθεί άνωθεν. "O Marais (Βάλτος)" έγραφε σε μια διεισδυτική μελέτη της η Anne Sa'adah (Contemporary France: a democratic education, Oxford: 2003, σ. 154) "γνώριζε τι δεν ήθελε..., αλλά οι θετικές προσδοκίες του ήταν πολύ δύσκολο να οριοθετηθούν. Επιβίωνε σε μια διαρκή κατάσταση απογοήτευσης..." Με άλλα λόγια τον Βάλτο αντιπροσωπεύει πάντα μια διαρκής κατάσταση απογοήτευσης και ηττοπάθειας.

Ο Ελληνικός βάλτος

Η εικονική παντοδυναμία του σημερινού καθεστώτος αποικιακής κατοχής και εκποίησης της Ελλάδας, στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον Βάλτο. Δείτε τον πώς ζέχνει απ' άκρου εις άκρον της επίσημης πολιτικής σκηνής. Δεν θέλει ταραχές και κινητοποιήσεις. Απεχθάνεται όσο τίποτε άλλο όχι μόνο τις "ακρότητες", δηλαδή την μετωπική αναμέτρηση με το δοσιλογικό πολιτικό καθεστώς, αλλά και τις "ακραίες" θέσεις. Δεν μπορεί να γίνει τίποτε καλύτερο απ' αυτό που γίνεται ερήμην του ίδιου του λαού.

Ενώ τις μόνες διαχωριστικές γραμμές που αναγνωρίζει ο Βάλτος είναι μόνο εκείνες που πολιτικά είναι απόλυτα διαπερατές. Δεξιά, αριστερά, κέντρο. Δεν ξέρει τι σημαίνει έθνος, πέρα απ' αυτό που ορίζουν οι άρχοντες και οι εκάστοτε δυνατοί της εξουσίας. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι έθνος υπάρχει μόνο και όταν ένας λαός ξεσηκώνεται για να υπερασπιστεί την πατρίδα του, δηλαδή την δική του εξωτερική και εσωτερική ελευθερία να είναι αυτός που κάνει κουμάντο στον τόπο του, δηλαδή ο μοναδικός που ασκεί κυριαρχία.

Όποιος λαός δεν μπορεί να ασκήσει πρωτογενώς κυριαρχία στην πατρίδα του δεν συγκροτείται σε έθνος ανεξάρτητο, κυρίαρχο, αυτόνομο, αλλά καταλήγει να είναι μια "πληθυσμιακή οντότητα" δούλων χωρίς πατρίδα, χωρίς παρόν και μέλλον. Στο έλεος όλων εκείνων που από την εποχή του, ο Δημοσθένης χαρακτήριζε προδότες:  "Άνθρωποι μιαροί, κόλακες και αλάστορες, που ο καθένας έχει ακρωτηριάσει την πατρίδα του, που ήπιαν την ελευθερία τους τσουγκρίζοντας τα ποτήρια πρώτα με τον Φίλιππο και τώρα με τον Αλέξανδρο, που μέτρο της ευδαιμονίας τους έχουν την κοιλιά τους και τα πιο ευτελή ένστικτά τους, ενώ την ελευθερία τους και το να μην έχουν αφέντες -αυτά δηλαδή που οι παλιότεροι Έλληνες τα είχαν ορισμούς και κανόνες του αγαθού- τα κατέλυσαν» (Υπέρ Κτησιφώντος Περί Στεφάνου, 296).

Κι ενώ ο μέσος Έλληνας σήμερα προσδοκά έναν από μηχανής Θεό, η όποια ελπίδα εξανεμίζεται στην δυσοσμία το σημερινού πολιτικού Βάλτου, όπου οι σύγχρονοι αριστεροδέξιοι Crapaud des Marais  - όπως χαρακτήριζαν τους πολιτικούς τυχοδιώκτες την εποχή της μεγάλης Γαλλικής επανάστασης οι αληθινοί πατριώτες - ξέρουν να μιλάνε επί παντός επιστητού, εκτός από αυτά που καίνε τον λαό και την πατρίδα. 
Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε είναι ξεκάθαρο το νόημα των λόγων του Δημοσθένη που έλεγε: "Οί παλιοί 'Αθηναίοι δέ γυρεύαν ούτε πολιτικό, ούτε στρατηγό πού νά τούς έξασφαλίσει τή δουλεία και τήν καλοπέραση, άλλά ούτε νά ζήσουν καταδεχόνταν, άν δέ γινόταν νά ζήσουν έλεύθεροι. Γιατί καθένας άπ' αύτούς είχε τή γνώμη πώς δέν γεννήθηκε μόνο γιά τόν πατέρα του καί τή μητέρα του, μά καί γιά τήν πατρίδα. Καί νά σέ τί διαφέρει,  αύτός πού πιστεύει πώς γεννήθηκε μόνο γιά τούς γονιούς του περιμένει τόν φυσικό καί γραμμένο του θάνατο, ένώ αύτός πού πιστεύει πώς γεννήθηκε καί γιά τήν πατρίδα του, θα θελήσει νά πεθάνει καλίτερα παρά νά τη δει στή σκλαβιά,καί θά νομίσει πιό φοβερές άπό τό θάνατο τις προσβολές καί τις ατιμώσεις, πού κατ ανάγκη, σάν ή πόλη του σκλαβωθή, θά ύποφέρει μαζί μέ τούς άλλους." (Υπέρ Κτησιφώντος Περί Στεφάνου, 205)

Σήμερα καλούμαστε να ανακαλύψουμε τον πατριωτισμό που δεν είναι υποχείριο του κάθε επιτήδειου, ούτε κρύβει την υποτέλεια στην εξουσία, αλλά όπως έγραφε στο Dictionary o Σάμιουελ Τζόνσον το 1773 για τον πατριώτη ως ευφημισμό για έναν συνειδητό ανατροπέα της κυβέρνησης. Και σε εποχές όπως η σημερινή όπου το καθεστώς της υποτέλειας προστατεύεται τόσο καλά από τον πολιτικό Βάλτο, το καθήκον κάθε αληθινού πατριώτη, κάθε συνειδητού ανατροπέα της κυβέρνησης, είναι να δουλεύει οργανωμένα και συνειδητά για την πατριωτική αφύπνιση του λαού. Για να αντιληφθεί πώς ελευθερία, δικαιοσύνη, προκοπή είναι έννοιες ασυμβίβαστες με καθεστώτα σαν τα σημερινά και πώς για να επιβιώσει έχει μόνο μία επιλογή: την μονομερή διαγραφή  του χρέους και ταυτόχρονα την απαλλαγή από τα δεσμά της υποτέλειας στις σύγχρονες μορφές υπερεθνικού δεσποτισμού, που σήμερα δεν έρχονται από την Ανατολή, αλλά από την Δύση.

Δημήτρης Καζακης
( Απόσπασμα απο το αρθρο του "Θάνατος αλά γαλλικά: Στο Παρίσι θα τελειώσουν την Ελλάδα")

 31/8/2014

Η επερχόμενη ανατροπή του κόσμου

Η Μόσχα ετοιμάζεται για τις ένοπλες εχθροπραξίες αναπτύσσοντας την αυτάρκεια της γεωργίας της και πολλαπλασιάζοντας τις συμμαχίες της.

Η ρωσική στρατηγική ενώπιον του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού.

Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία)   

         

Η επίθεση των Αγγλο-Σαξόνων εναντίον της Ρωσίας, παίρνει τη μορφή ενός οικονομικού και χρηματοπιστωτικού πολέμου. Ωστόσο, η Μόσχα ετοιμάζεται για τις ένοπλες εχθροπραξίες αναπτύσσοντας την αυτάρκεια της γεωργίας της και πολλαπλασιάζοντας τις συμμαχίες της. Για τον Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan), μετά τη δημιουργία του χαλιφάτου στο Λεβάντε, αναμένεται η Ουάσιγκτον να παίξει ένα νέο χαρτί το Σεπτέμβριο στην Αγία Πετρούπολη. Η ικανότητα της Ρωσίας να διατηρήσει τη εσωτερική σταθερότητα της, τότε, θα καθορίσει την πορεία των γεγονότων.

Την επίθεση που κατευθύνουν οι Αγγλοσάξονες  (ΗΠΑ, Βρετανία και Ισραήλ) για να κυριαρχήσουν τον κόσμο συνεχίζεται σε δύο ταυτόχρονες γραμμές: τόσο η δημιουργία της «Ευρύτερης Μέσης Ανατολής» (Greater Middle East) με ταυτόχρονη επίθεση στο Ιράκ, τη Συρία, το Λίβανο και την Παλαιστίνη, όσο και με την απομόνωση της Ρωσίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω της κρίσης που οργάνωσαν στην Ουκρανία.

Σε αυτό τον αγώνα ταχύτητας, φαίνεται ότι η Ουάσινγκτον θέλει να επιβάλει το δολάριο ως  ενιαίο νόμισμα στην αγορά του φυσικού αερίου, της κατεξοχήν πηγής ενέργειας του εικοστού πρώτου αιώνα, με τον τρόπο με τον οποίο το επέβαλλε στη αγορά του πετρελαίου [1 ].

Τα Δυτικά μέσα ενημέρωσης δεν καλύπτουν σχεδόν καθόλου τον πόλεμο στη Ντονμπάς (Donbass) και ο πληθυσμός τους αγνοεί το μέγεθος των μαχών, την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ, τον αριθμό των αμάχων θυμάτων, το κύμα των προσφύγων.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης μεταχειρίζονται αντίθετα τα γεγονότα στο Μαγρέμπ και στην Εγγύς Ανατολή, παρουσιάζοντας τα , είτε ως αποτέλεσμα μιας δήθεν «Αραβικής Άνοιξης» (δηλαδή, στην ουσία, μια ανάληψη της εξουσίας από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους), είτε ως καταστροφική συνέπεια ενός εξ ιδίων βίαιου πολιτισμού. Περισσότερο από ποτέ, θα ήταν αναγκαίο να έρθουν σε βοήθεια στους Άραβες, ανίκανους να ζήσουν ειρηνικά εν απουσία των δυτικών εποίκων.

Η Ρωσία είναι σήμερα η κύρια δύναμη ικανή να οδηγήσει την Αντίσταση στον αγγλοσαξονικό ιμπεριαλισμό.

Διαθέτει τρία εργαλεία:

τις χώρες BRICS, μια συμμαχία οικονομικών αντιπάλων, οι οποίοι γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να μεγαλώσουν η μια χωρίς την άλλη,

τον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης, μια στρατηγική συμμαχία με την Κίνα για τη σταθεροποίηση της Κεντρικής Ασίας, και τέλος,

την Οργάνωση της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας, μια στρατιωτική συμμαχία μεταξύ πρώην σοβιετικών κρατών.

Στη σύνοδο κορυφής της Fortaleza (Βραζιλία), που πραγματοποιήθηκε από 14 έως 16 Ιουλίου, οι χώρες BRICS προχώρησαν με ένα μεγάλο βήμα, αναγελώντας τη δημιουργία ενός νομισματικού αποθεματικού ταμείου (κυρίως κινέζικο) και μιας Τράπεζας BRICS, ως εναλλακτικές λύσεις για το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τη Παγκόσμια Τράπεζα, συνεπώς για το σύστημα-δολαρίο [ 2 ].

Πριν ακόμα ανακοινωθεί, οι Αγγλοσάξονες είχαν συντάξει την απάντηση τους:

τη μετατροπή του τρομοκρατικού δικτύου Αλ-Κάιντα σε χαλιφάτο προκειμένου να προετοιμάσουν ταραχές ανάμεσα σε όλους τους μουσουλμανικούς λαούς της Ρωσίας και της Κίνας [ 3 ].

Συνέχισαν την επίθεσή τους στη Συρία και την επέκτειναν τόσο στο Ιράκ όσο και στο Λίβανο.

Αντίθετα, απέτυχαν να εκτοπίσουν ένα μέρος των Παλαιστινίων προς την Αίγυπτο και να αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερα την περιοχή.

Τέλος, κρατιούνται μακριά από το Ιράν για να δώσουν στον πρόεδρο Χασάν Ροχάνι την ευκαιρία να αποδυναμώσει το αντι-ιμπεριαλιστικό ρεύμα των Χομεϊνιστών.

Δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση των BRICS, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγόρησαν τη Ρωσία για την κατάρριψη της πτήσης MH17 των Malaysia Airlines πάνω από τη Ντονμπάς, σκοτώνοντας 298 άτομα.

Με αυτή τη βάση, καθαρά αυθαίρετη, ανάγκασαν τους Ευρωπαίους να έρθουν σε οικονομικό πόλεμο κατά της Ρωσίας.

Θέτοντας το εαυτό του ως δικαστήριο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δίκασε και καταδίκασε τη Ρωσία, χωρίς το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο και χωρίς να της παρέχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Επέβαλλε «κυρώσεις» κατά του χρηματοπιστωτικού συστήματος της.

Συνηδητοποιήμενη ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες δεν εργάζονται για τα συμφέροντα των λαών τους, αλλά για αυτά των Αγγλοσαξόνων, η Ρωσία μάσησε τα λόγια της και απαγόρεψε μέχρι στιγμής στον εαυτό της να μπει στον πόλεμο στην Ουκρανία.

Υποστηρίζει με όπλα και πληροφορίες τους  αντάρτες, και φιλοξενεί περισσότερους από 500.000 πρόσφυγες, αλλά αρνείται να στείλει στρατεύματα και να μπει στη σύγκρουση.

Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα επέμβει έως ότου η συντριπτική πλειοψηφία των Ουκρανών εξεγερθεί κατά του προέδρου Πέτρου Ποροσένκο, έστω ακόμη και να εισβάλει στη χώρα μετά την πτώση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντόνετσκ.

Αντιμέτωπη με τον οικονομικό πόλεμο, η Μόσχα επέλεξε να απαντήσει με παρόμοια μέτρα, αλλά που αφορούν τον τομέα της γεωργίας, και όχι της χρηματοπιστωτικής.

Δύο σκέψεις οδήγησαν σε αυτή την επιλογή:

πρώτον, βραχυπρόθεσμα, οι άλλες χώρες BRICS μπορούν να μετριάσουν τις συνέπειες των δήθεν «κυρώσεων»,

από την άλλη πλευρά, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, η Ρωσία ετοιμάζεται για πόλεμο και προτίθεται να αποκαταστήσει πλήρως τη γεωργία για να μπορεί να ζήσει σε αυτάρκεια.

Επιπλέον, οι Αγγλοσάξονες έχουν προγραμματίσει να παραλύσουν τη Ρωσία από μέσα.

Πρώτα,  ενεργοποιώντας μέσω του Ισλαμικού Εμιράτου (ΙΕ), τρομοκρατικές ομάδες στο εσωτερικό του μουσουλμανικού πληθυσμού της,

και επίσης οργανώνοντας μια μιντιατική διαμαρτυρία στη διάρκεια της εκστρατείας των δημοτικών εκλογών της 14ης Σεπτεμβρίου.

Τεράστια χρηματικά ποσά έχουν δοθεί σε όλους τους υποψηφίους της αντιπολίτευσης στις τριάντα μεγαλύτερες πόλεις που στοχεύονται, ενώ τουλάχιστον 50.000 Ουκρανοί ταραξίες , ανάμεικτοι με τους πρόσφυγες, ομαδοποιούνται αυτές τις ημέρες στην Αγία Πετρούπολη. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν τη διπλή ρωσική υπηκοότητα.

Πρόκειται σαφώς να αναπαράγονται στην επαρχία οι  διαμαρτυρίες που έγιναν στη Μόσχα μετά τις εκλογές του Δεκέμβριου 2011  -με επιπλέον βία-, και να τεθεί η χώρα στη διαδικασία μιας έγχρωμής επανάστασης  την οποία ευνοούν ορισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και ένα μέρος της άρχουσας τάξης.

Για αυτό το σκοπό, η Ουάσιγκτον διόρισε νέο πρεσβευτή στη Ρωσία, τον John Tefft, ο οποίος είχε προετοιμάσει την «Επανάσταση των Ρόδων» στη Γεωργία και το πραξικόπημα στην Ουκρανία.

Σημαντικό θα είναι για τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν να μπορεί να εμπιστεύεται τον πρωθυπουργό του  Ντμίτρι Μεντβέντεφ, τον οποίον η Ουάσινγκτον ήλπιζε να προσλάβει για να τον ανατρέψουν.

Λαμβάνοντας υπόψη τον άμεσο κίνδυνο, η Μόσχα φέρεται να κατάφερε να πείσει το Πεκίνο να δεχθεί την προσχώρηση της Ινδίας αντί αυτής του Ιράν (αλλά και εκείνες του Πακιστάν και της Μογγολίας) στον Οργανισμό Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO ).

Ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης θα αντιπροσωπεύσει το 40% του παγκόσμιου πληθυσμού, μετά τη προβλεπόμενη επέκταση του το Σεπτέμβριο 2014.

Η απόφαση θα πρέπει να δημοσιοποιηθεί κατά τη σύνοδο κορυφής στη Ντουσάνμπε (Τατζικιστάν), στις 12 και 13 Σεπτεμβρίου.

Θα πρέπει να θέσει τέλος στη σύγκρουση που θέτει αντίπαλους εδώ και αιώνες την Ινδία και την Κίνα και να ξεκινήσουν μια στρατιωτική συνεργασία.

Αυτή η αναστροφή, εάν επιβεβαιωθεί, θα θέσει επίσης τέρμα στο ταξίδι του μέλιτος μεταξύ Νέου Δελχί και Ουάσιγκτον, που ήλπιζε να αποστασιοποιηθεί η Ινδία από τη Ρωσία, ιδίως δίνοντας της πρόσβαση σε πυρηνικές τεχνολογίες.

Η προσχώρηση του Νέου Δελχί είναι επίσης στοίχημα για την ειλικρίνεια του νέου πρωθυπουργού του, Ναρένδρα Μόδι, ενώ κρέμεται από πάνω του η καχυποψία ότι ενθάρρυνε την αντι-μουσουλμανική βία το 2002 στο Gujarat όπου ήταν τότε πρωθυπουργός.

Περαιτέρω, η ένταξη του Ιράν, που αποτελεί πρόκληση ενώπιον της Ουάσιγκτον, θα πρέπει να φέρει στον SCO μια ακριβή γνώση των κινήσεων των τζιχαντιστικών κινήματων και των τρόπων για την αντιμετώπισή τους.

Και πάλι, αν επιβεβαιωθεί, θα μείωνε την προθυμία του Ιράν να διαπραγματευτεί μια παύση με το «Μεγάλο Σατανά» που οδήγησε το Ιράν να εκλέξει το σεΐχη Χασάν Ροχάνι στην προεδρία.

Θα ήταν ένα στοίχημα για την εξουσία του Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Στην ουσία, αυτές οι εντάξεις θα σηματοδοτούν την έναρξη της ανατροπής του κόσμου της Δύσης προς την Ανατολή [ 4 ].

Παραμένει ότι  αυτή η εξέλιξη θα πρέπει να προστατεύεται στρατιωτικά.

Είναι ο ρόλος του Οργανισμού της Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας (CSTO), που σχηματίστηκε  γύρω από τη Ρωσία, αλλά στον οποίον δεν ανήκει η Κίνα.

Σε αντίθεση με το ΝΑΤΟ, αυτή η οργάνωση είναι μια κλασική συμμαχία, συμβατή με το Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, δεδομένου ότι κάθε μέλος διατηρεί το δικαίωμα να φύγει, οπότε θελήσει.

Βάση αυτής της ελευθερίας, η Ουάσινγκτον έχει δοκιμάσει τους τελευταίους μήνες να αγοράσει ορισμένα μέλη, όπως την Αρμενία.

Ωστόσο, η χαοτική κατάσταση στην Ουκρανία φαίνεται να έχει ψυχράνει εκείνους που ονειρεύονταν μια αμερικανική «προστασία».

Η ένταση λοιπόν είναι πιθανό να αυξηθεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες.

[1] « Qu’ont en commun les guerres en Ukraine, à Gaza, en Syrie et en Libye ? », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Arnaud Bréart, La Jornada (Mexique), Réseau Voltaire, 7 août 2014.

[2] « Vers une nouvelle architecture financière », par Ariel Noyola Rodríguez, Réseau Voltaire, 1er juillet 2014. “Sixth BRICS Summit : Fortaleza Declaration and Action Plan”, Voltaire Network, 16 July 2014.

[3] « Un djihad mondial contre les BRICS ? », par Alfredo Jalife-Rahme, Traduction Arnaud Bréart, La Jornada (México), Réseau Voltaire, 18 juillet 2014.

[4] “Russia and China in the Balance of the Middle East : Syria and other countries”, by Imad Fawzi Shueibi, Voltaire Network, 27 January 2012.

Τιερί Μεϊσάν   9.8.2014

 (μτφ. Κριστιάν)

πηγή.

22/08/2012 ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

ΑΠΟΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ
Posted by frixos on August 22, 2012 at 4:50 AM





22-12-2012

Οι διεθνείς τοκογλύφοι και οι τζογαδόροι φίλοι τους έχουν επιτύχει με την βοήθεια των Ελλήνων πολιτικών δοσίλογων και της εργολαβικής κλίκας που απομυζεί το δημόσιο χρήμα και κατέχει τα ΜΜΕ , να οδηγήσουν την χώρα , παραπλανώντας και κοροϊδεύοντας κατάφορα τον λαό , σε μια αναπόφευκτη εθνική καταστροφή .

Από τις διάφορες αναλύσεις και προτάσεις για την επόμενη μέρα και αναζητώντας τις λύσεις που να εξασφαλίζουν την συνοχή του λαού , την εθνική αξιοπρέπεια , την ρεαλιστικότερη και λιγότερο επώδυνη μετάβαση στην μεταμνημονιακη Ελλάδα , προσπάθησα να κωδικοποιήσω κατά μια έννοια τις ενέργειες οι οποίες χρειάζεται να γίνουν από το λαό άμεσα για να μειωθεί η ανθρωπιστική καταστροφή που επέρχεται.



• Ανατροπή της εξουσίας και δημιουργία κυβέρνησης Εθνικής σωτηρίας από όλο το δημοκρατικό φάσμα της πολιτικής ( όχι κομματικής ) ιδεολογίας του λαού.

• Κάθαρση των δημοκρατικών θεσμών από τους μειοδότες ( Κοινοβούλιο , Δικαιοσύνη , Δημόσιοι λειτουργοί κλπ )

• Δίκη και τιμωρία των ενόχων που οδήγησαν το λαό και τη χώρα στην καταστροφή.

• Έξοδος από την ευρωζώνη και το ευρώ.

• Εθνικοποίηση των τραπεζών με προεξάρχουσα την ΤτΕ.

• Έκδοση εθνικού νομίσματος το οποίο σταδιακά θα αντικαταστήσει το ευρώ .

• Κεντρικός σχεδιασμός εθνικής διατροφικής αυτάρκειας , ενίσχυση της αγροτικής παραγωγής καθοδήγηση και εγγυημένη απορρόφηση παραγωγής στην εγχώρια αγορά , με ελεγχόμενη από το κράτος διανομή ( σε τελευταία ανάγκη συνεπικουρεί ο στρατός ).

• Δημιουργία βιομηχανιών μαζικής παράγωγης λαϊκών ειδών πρώτης ανάγκης ( ένδυση υπόδηση οικιακές συσκευές και αυτοκίνητα ) .

• Ενίσχυση της εγχώριας βιομηχανίας φαρμάκων για την παραγωγή φτηνών φαρμάκων ευρείας χρήσης , αντίγραφα φάρμακα , και ανάπτυξη της έρευνας σε συνεργασία με πανεπιστήμια και οργανισμούς .

• Αναβάθμιση της ήδη υπάρχουσας αμυντικής βιομηχανίας με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτάρκεια σε οπλικά συστήματα .

• Αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών προς όφελος του λαού.

• Απομάκρυνση μη νόμιμων μεταναστών , με απόλυτο σεβασμό στο ανθρώπινο δράμα τους , σε συνεργασία με τον ΟΗΕ.

• Σύγκλιση εθνοσυνέλευσης για την δημιουργία νέου συντάγματος που θα προάγει τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας ( ανακλητοτητα , λογοδοσία , κλπ και θα κατοχυρώνει τον πολίτη σε δωρεάν δημόσια περίθαλψη , παιδεία , και αξιοπρεπή σύνταξη στους γέροντες και τους ανήμπορους .

• Δημοψήφισμα για την έγκριση του νέου συντάγματος .

• Δημιουργία υπηρεσιακής κυβέρνησης και εκλογές με απλή αναλογική .

Κάθε λεπτό που περνά μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο η απόσταση που θα χρειαστεί να διανύσουμε !



frixos

Μια ευτυχισμένη κοινωνία

02/10/2009 Είπα να θυμηθώ τις αναρτήσεις στο παλιό μου blog.

Posted by frixos on October 2, 2009 at 10:45 AM

Ξέρω μια κοινωνία χαρούμενη κι ευτυχισμένη.

Όλοι ζουν ειρηνικά τρώνε και διασκεδάζουν κάθε μέρα γελώντας από καρδιά

Το αποκορύφωμα της ευδαιμονίας τους είναι την άνοιξη τότε που όλα γύρω τους ανθίζουν και τα απέραντα λιβάδια τους χαρίζουν τους καρπούς τους .

Είναι η κοινωνία των πασχαλινών αρνιών……

Εξουσία ή Λόγος. Ένας αέναος πόλεμος

   

Του Γιώργου Χαραλαμπίδη


Είμαστε σε πόλεμο !

Είναι ένας πόλεμος που διαρκεί χιλιάδες χρόνια τώρα.

Είναι ένας πόλεμος που τα πεδία των μαχών, είναι μέσα στο μυαλό κάθε ανθρώπου, αλλά και έξω, σε τοπικό, σε κοινωνικό αλλά και παγκόσμιο επίπεδο.

Οι αντιμαχόμενες παρατάξεις είναι δύο.

Η Εξουσία και ο Λόγος.  

Δεν υπάρχει ενδιάμεσος χώρος στην σύγκρουση αυτή. Η ουδετερότητα είναι ανέφικτη. Και άνευ νοήματος!

Ατομικά, αυτό που μας εντάσσει σε έναν από τους δύο χώρους, είναι το είδος της συμπεριφοράς που ανάγουμε σε κανόνα ζωής.

Αν η βία, η υποκρισία και η απάτη, η αδιαφορία, ή μίγμα αυτών, είναι οι συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν την επαφή μας με τον εσωτερικό μας εαυτό, αλλά και με τους άλλους γύρω, τότε το στρατόπεδο της εξουσίας έχει μια θέση για μας.

Αν όχι, τότε βαδίζουμε στα δύσκολα μονοπάτια του Λόγου.

Κοινωνικά, ισχύουν οι ίδιες προϋποθέσεις.

Η εξουσία θέλει να επιβάλλει και να επιβάλλεται! Και της αρέσει! Από ένα σημείο και μετά, όταν η συνείδηση ατονεί, τα άτομα που βρίσκονται στο χώρο της εξουσίας, είναι σαν ναρκοεξαρτώμενα. Θέλουν τη δόση τους! Απεχθάνονται τον στοχασμό και θέλουν να έχουν σκλάβους να τους υπηρετούν! Ή είναι άτομα εθισμένα στο να σκύβουν το κεφάλι!

Ο Λόγος είναι το αντίθετο! Θέλει να τον επιλέξεις! Και να τον επιλέγεις κάθε στιγμή! Και να προχωράτε Μαζί! Και να μην τον προδίδεις στην εξουσία!

Ο χώρος της Εξουσίας, είναι μια πυραμιδοειδής κοινωνική κατασκευή. Στην κορυφή βρίσκεται αυτός ή αυτό που θέλει να βλέπει και να ελέγχει τα πάντα. Ο παντόπτης οφθαλμός. Ο Big Brother. Αυτό που θέλει να πάρει τη θέση της συνείδησης, στη συνείδηση σου.

Την κορυφή της εξουσίας, την στηρίζουν τα κάτω στρώματα της λεγόμενης Ιεραρχίας:

Κόμματα, Πολιτικοί, Στρατός, Εκκλησία, Δικαστήρια, Μ.Μ.Ε., Τράπεζες, Σχολεία, Εργολάβοι, Έμποροι, Βιομήχανοι, Μάνατζερς, Γκόλτεν μπόις εντ γκερλς, Εφοπλιστές, Γαιοκτήμονες, Συμβολαιογράφοι, Τελώνες και Φαρισαίοι!..

Κι όλο αυτό το οικοδόμημα στηρίζεται πάνω σε μια πολυπληθή βάση σκλάβων. Όπως είναι φανερό, οι επάνω είναι αναγκασμένοι να κρατούν όσο το δυνατόν πιο αλυσοδεμένους τους κάτω, αφού πάνω τους στηρίζονται, κι αν κάνουν πως μετακινούνται, τότε θα καταρρεύσει η πυραμίδα.

Ο Λόγος δεν έχει ιεραρχίες. Σκορπίζεται ανάμεσα στους ανθρώπους και προσπαθεί να βρει γόνιμα μυαλά για να ριζώσει, φαντασία για να βλαστήσει, μνήμες για να διατηρηθεί, γλώσσες για να μεταδοθεί. Σε δέχεται αν τον δεχτείς, σε απορρίπτει αν τον απορρίψεις!.. Στον Λόγο, πάμε μαζί! Δεν υπάρχει λόγος να είναι κάποιος αρχηγός, αφού αρχηγός είναι ο Λόγος.

Λόγος είναι, να έχεις συναίσθημα.

  Όταν μάθεις ότι ο γείτονας σου έμεινε άνεργος, νιώθεις την αγωνία του, φροντίζεις να μην τον αφήνεις μόνο στην απελπισία του και μοιράζεσαι μαζί του το φαγητό σου, τότε ναι, έχεις συναίσθημα.

  Όταν ακούς ότι η πατρίδα σου κινδυνεύει κι εσύ συνεχίζεις να μετράς την είσπραξη της ημέρας, ή λες, τώρα δεν μπορώ πάω διακοπές, τότε δεν έχεις συναίσθημα.

Λόγος είναι, να έχεις λογική.

  Όταν σου λένε χρωστάς τους μισθούς πέντε χρόνων και δεν ρωτάς, «γιατί;», δεν έχεις λογική.

  Όταν αυτοί που σε καταχρέωσαν και απειλούν να σου πάρουν τα πάντα, κατεβαίνουν στις εκλογές και τους ξαναψηφίζεις, τότε δεν έχεις λογική.

  Όταν ακούς να ξεπουλιέται η πατρίδα σου και δεν σκέφτεσαι τι θ’ απογίνουν τα παιδιά σου χωρίς πατρίδα, τότε δεν έχεις λογική. Λογική έχεις, όταν οργανώνεσαι με τους συνανθρώπους σου ώστε να αντιμετωπίσεις μια επίθεση στην οποία είναι αδύνατον να ανταπεξέλθεις μόνος.

Λόγος είναι, να έχεις συνείδηση.

  Όταν ακούς ότι έχει καταρρεύσει το σύστημα υγείας της Ελλάδας, ότι η φτώχεια χτυπά καθημερινά εκατοντάδες πόρτες και αγωνίζεσαι ώστε ν’ αποκατασταθεί η ζημιά, προς όφελος και των άλλων αλλά και το δικό σου, αφού αντιλαμβάνεσαι ότι οι αρρώστιες και η φτώχεια είναι μεταδοτικές, τότε ναι έχεις συνείδηση.

  Όταν ακούς ότι οι Κινέζοι υποχρεώνονται να εργάζονται δεκατέσσερις ώρες την ημέρα, με μισθό το ένα πέμπτο του δικού σου και σκέφτεσαι, «καλά που η Κίνα είναι μακριά κι εγώ δεν είμαι Κινέζος!», τότε δεν έχεις συνείδηση.

  Όταν η εξουσία σου λέει, ότι η Γη της ανήκει, ότι εσύ είσαι ενοικιαστής της, και της χρωστάς το ενοίκιο, κι εσύ κοιτάς με το στόμα ανοιχτό και με βλέμμα απλανές, τότε δεν έχεις συνείδηση.

Αλλά Λόγος δεν είναι να έχεις κάποιο από τα παραπάνω. Λόγος είναι να τα έχεις όλα, στο μέγιστο βαθμό, στην καλύτερη ποιότητα και σε αρμονική συνύπαρξη. Μπορείς να ισχυριστείς ότι γεννήθηκες χωρίς την ικανότητα να νιώθεις συναισθήματα; χωρίς την δυνατότητα να σκέπτεσαι; χωρίς συνείδηση;

Πότε τα έχασες; Ποιος σου τα πήρε; Το σπουδαιότερο: Μπορείς να τα ξαναβρείς;

Αν ναι έλα πίσω, στο σπίτι σου, το Λόγο. Στο σπίτι που μπορείς να νιώσεις, να γνωρίσεις, να μάθεις, να βρεις αγάπη!

Αν όχι κάτσε με την εξουσία. Οι αλυσίδες δεν ενοχλούν, αυτόν που δεν κινείται!

Η εξουσία δεν θέλει να έχεις συναισθήματα, εκτός του φόβου της εξουσίας.

Η εξουσία δεν θέλει να έχεις λογική. Θέλει να υπακούς χωρίς αντιρρήσεις.

Η εξουσία δεν θέλει να έχεις δική σου συνείδηση. Θέλει να είναι αυτή, η συνείδηση σου.

Μοιραία στα πάνω πατώματα της πυραμίδας της εξουσίας, ακούγονται γλέντια και μουσικές. Στην περιοχή γύρω από τη βάση της, στεναγμοί απόγνωσης και βογκητά πόνου. Αυτό που κρατάει την βάση της πυραμίδας της εξουσίας, είναι ο φόβος, η συνήθεια, η προσμονή ότι κάποιος από πάνω θα πέσει και θα βρεις την ευκαιρία να αρπάξεις τη θέση του.

Η εξουσία, φρόντισε να σου κλείσει τα αυτιά και τα μάτια. Τα αντικατέστησε με την τηλεόραση. Έτσι βλέπεις και ακούς μόνον ότι αυτή θέλει.

Η εξουσία, σου καθορίζει, πώς να ζεις, πώς να διασκεδάζεις, πώς να δουλεύεις, πώς να καταναλώνεις, πώς να είσαι σκλάβος της!

Η εξουσία, σε διδάσκει πώς να ξοδεύεις το χρόνο σου ανταγωνιζόμενος με τους συνανθρώπους σου, αντί να συμβιώνεις μ’ αυτούς, ίσος προς ίσον, με δικαιοσύνη και αλληλεγγύη.

Η εξουσία, τελειοποιεί και πληθαίνει, τα ναρκωτικά για να σε αποχαυνώνει, τα όπλα γιατί σε φοβάται.

Η εξουσία, σου βρήκε και θεό. Τον λένε Χρήμα! Γι αυτόν ζεις, γι αυτόν παιδεύεσαι, αυτόν ονειρεύεσαι, γι αυτόν πεθαίνεις! 

Μόνο που τον θεό σου τον κατασκευάζει και τον ελέγχει αυτή!

Τελευταία φημολογείται ότι η πυραμίδα της εξουσίας, βρήκε έναν καινούργιο τρόπο για να ελέγχει τη βάση της, για να αποφύγει την πιθανότητα να ταρακουνηθεί και να καταρρεύσει. Το μικροτσίπ! Θα υποχρεωθούν όλοι, λέει, να εμφυτεύσουν ένα τέτοιο πραγματάκι μέσα τους, αυτό θα είναι η ταυτότητα τους, ο λογαριασμός μισθοδοσίας τους, το στίγμα τους ανά πάσα στιγμή, η ζωή και ο θάνατος.

Θα μου πεις και τι έγινε, μήπως τώρα δεν μας ελέγχει; 

Θα σου απαντήσω: Αϊ στην εξουσία! Μην γυρίσεις όμως να μου πεις, ότι δεν ήξερες, ότι ξεγελάστηκες…

Προσπάθησα να σου πω με λίγα λόγια σε τι είδους πόλεμο είμαστε.

Μην σου περάσει από το μυαλό ότι δεν θα πάρεις μέρος. Μη σου περάσει από το μυαλό, ότι μπορείς ν’ αντιμετωπίσεις την εξουσία με τα δικά της μέσα. Άλλο που δεν θέλει! Κι αν σκέφτεσαι ν’ αδιαφορήσεις για το λόγο που σου μεταφέρω, στοχάσου: Υπάρχει περίπτωση να σε ξεχάσει η εξουσία; Καθημερινά σου στέλνει τους λογαριασμούς της! Και τους πληρώνεις! Κι ύστερα μυξοκλαίς, «ότι δεν φτάνουν!». Κι όταν θα σε καλέσει να κάνεις το «καθήκον» σου, δηλαδή να πεθάνεις σ’ ένα στημένο πόλεμο, για να μην σου δώσει ότι σου έταξε και σου οφείλει, θα πας, και θα λες: «Μα δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς!».

Μην είσαι υποκριτής! Μπορείς να αντιδράσεις. Σκέψου το χρέος σου στον άνθρωπο που έχεις μέσα σου! Σκέψου το χρέος σου στα παιδιά σου, στην οικογένεια σου, στην πατρίδα σου, στην ιστορία σου και τους προγόνους σου, στην Γη που χαρίστηκε σ’ όλους μας χωρίς ανταλλάγματα! Ψάξε να βρεις τον Λόγο! Πού; Είναι παντού ολόγυρα! Μόνο που η εξουσία σε έχει κάνει να μην τον βλέπεις! Να μην τον ακούς! Αν προσπαθήσεις λίγο, συναισθανόμενος, σκεπτόμενος και με συνείδηση, χωρίς να βιάζεσαι, χωρίς να λες δεν έχω χρόνο (γιατί άραγε; τον έταξες στην εξουσία;), θα τον βρεις!

Από πότε έχεις να διαβάσεις ένα βιβλίο; Από πότε έχεις να περιηγηθείς στο ίντερνετ σε μια ιστοσελίδα με αξιόλογο περιεχόμενο; Από πότε έχεις να διαβάσεις ένα κείμενο σαν αυτό; Από πότε έχεις ν’ ακούσεις μια διάλεξη; Πόσο καιρό έχεις να βρεθείς με ανθρώπους που μιλούν σκεπτόμενοι, που δεν φλυαρούν; Είναι φυσιολογικό να μην είναι στην καθημερινότητά σου τέτοιες δραστηριότητες; Και ναι! Είναι πιο κουραστικές από το τηλεκοντρόλ!..

Αν αποφασίσεις ότι είσαι με τον Λόγο, μην ακούς ότι θα πάρει χρόνο η προετοιμασία! Δεν ξέρουν τι λένε!

Αν αποφασίσεις να ξυπνάς τρεις συνανθρώπους σου την εβδομάδα, και καθένας απ’ αυτούς άλλους τρεις, σε δέκα βδομάδες θα είμαστε πάνω από τριάντα χιλιάδες, σε είκοσι, πάνω από δύο δισεκατομμύρια! Ξυπνητοί!

Πώς; Μα λέγοντας την αλήθεια! Ότι είμαστε σε πόλεμο! Και στον πόλεμο, πολεμάς για τη ζωή ή πεθαίνεις!.. Ξύπνα!

Για να νικήσουμε την εξουσία, το μόνο που θα χρειαστεί, είναι να μην κάνουμε τίποτε. Τίποτε που να τροφοδοτεί τις μηχανές της, πολεμικές και άλλες. Γιατί η εξουσία, την δική μας ενέργεια στρέφει εναντίον μας! Απλά θα της δείξουμε ότι την αποστρεφόμαστε! Θα γίνουμε ο καθρέφτης που θα καθρεφτίζεται το φριχτό της πρόσωπο! Και θα πετρώσει!

Θα χρειαστεί όμως να τροφοδοτήσουμε και να φροντίσουμε τον Λόγο, την Αλήθεια, τον Συνάνθρωπο.

Θα χρειαστεί να αποδείξουμε ότι είμαστε Άνθρωποι!

Ή ότι δεν είμαστε! 

                                                                                                                                  Ο Λόγος

Για τα παιδιά που χάθηκαν στη Γάζα...

Με μια φωτογραφία , ο Ισραηλινός καλλιτέχνης Armir Schiby, τιμά τη μνήμη του Ahed Atef Bakr, του Zakaria Ahed Bakr, του Mohamed Ramez Bakr και του Ismael Mohamed Bakr, των τεσσάρων νεκρών παιδιών που δολοφονήθηκαν από ισραηλινές βόμβες  την ώρα που έπαιζαν ποδόσφαιρο στην παραλία της Γάζας.

Στο κολάζ του Amir Schiby, μια μπάλα ποδοσφαίρου κυλά στην άκρη της παραλίας και και η αντανάκλαση από τις σιλουέτες των τεσσάρων δολοφονημένων παιδιών που παίζουν...

«Μη-συμβατικές Θεωρίες»

Το φθινόπωρο του 2007 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΚΥΡΟΜΑΝΟΣ» της Θεσσαλονίκης το βιβλίο «Μη-συμβατικές θεωρίες: Οι κερδοσκόποι του “ελληνισμού” και ο φενακισμός των αφελών», με το οποίο επιχείρησα να διερευνήσω ένα νοσηρό φαινόμενο, πλευρές του οποίου εκτίθενται στις σελίδες του, που καλλιεργούσε ψευδείς προσδοκίες, αλλά και την ημιμάθεια, την παραπληροφόρηση και την αποχαύνωση διαρκώς και ευρύτερων στρωμάτων του ελληνικού λαού και κυρίως των νεώτερων γενεών, που παραπαίουν ανάμεσα στις εξειδικευμένες, στενά χρηστικές και επομένως παντελώς άχρηστες για μετέπειτα «γνώσεις» των Φροντιστηρίων και ένα εγκληματικά απαξιωμένο, ψυχοφθόρο και ακατάλληλο «εκπαιδευτικό σύστημα», στο οποίο, η μεγάλη πλειονότητα των μαθητών, σύμφωνα με την περιγραφή ενός απελπισμένου εκπαιδευτικού: «τούβλα μπαίνουν και κούτσουρα βγαίνουν».

Αυτή η τρομακτική διαπίστωση για την συνεχιζόμενη μορφωτική υποβάθμιση των νέων ανθρώπων υπήρξε ένα από τα βασικότερα ερεθίσματα που με παρακίνησαν να γράψω αυτό το βιβλίο. Το δεύτερο ερέθισμα, που επιβεβαίωνε την θλιβερή κατάσταση αμορφωσιάς και ημιμάθειας που προαναφέρθηκε, περιγράφεται στις σελίδες του βιβλίου με την συνειδητοποίηση των τραγικών επιπτώσεων της υπάρχουσας κατάστασης που δημιουργεί αυτό που ονόμασα «Σύνδρομο του Βασιλάκη»:

«…Έμεινα σιωπηλός για αρκετή ώρα αναλογιζόμενος την πνευματική σύγχυση στην οποία είχε περιπέσει ο Βασιλάκης και την μεταμόρφωσή του σε έναν φανατικό «ξεραόλα» μπουκωμένο με «μη-συμβατικές» άχρηστες αηδίες τις οποίες πιστεύει για αδιαμφισβήτητες αλήθειες («το σύνδρομο του Βασιλάκη»), πληρώνοντας έτσι το τίμημα για το «έγκλημά» του που δεν ήταν άλλο από το ότι διψούσε «να μάθει» αυτά που ουδείς ενδιαφέρθηκε να του διδάξει στο σχολείο με σοβαρότητα και «μεράκι»: Την Ιστορία της χώρας του, την προϊστορία και το απώτερο παρελθόν της, την καταγωγή του λαού της, την γλώσσα και την ιστορία της, την σχέση της με άλλες γλώσσες, το γιατί εκτιμούν οι άλλοι λαοί αυτά που είπαν κάποιοι αρχαίοι στοχαστές και τα οποία ουδείς Βασιλάκης πρόκειται να διδαχθεί (πλην ίσως σπανιοτάτων εξαιρέσεων) σε σχολική αίθουσα ελληνικού δημοσίου εκπαιδευτηρίου. Από τότε αποφάσισα να «κράζω» και να «ξεφωνίζω» κάθε «μη-συμβατικό» καραγκιόζη, καλοπροαίρετο ή απατεώνα, «ψώνιο» ή «ελληνέμπορα», αφελή ή τσαρλατάνο και όλους εκείνους που εκμεταλλευόμενοι την φιλομάθεια ή έστω την αφέλεια κάποιων, όχι μόνον κερδοσκοπούν εις βάρος συνελλήνων, αλλά προκαλούν και ανεπανόρθωτη ζημιά στον διανοητικό και μορφωτικό ορίζοντά τους με τα πνευματικά σκουπίδια που τους «πασάρουν».

Όπως έγραφα στην «Εισαγωγή» του βιβλίου:

«…Τα τελευταία χρόνια βλέπουν το φως της δημοσιότητας με ολοένα αυξανόμενους ρυθμούς, που αγγίζουν γεωμετρική πρόοδο, διάφορα «απροσδόκητα» κείμενα και θεωρίες για την Ελλάδα και τους Έλληνες, όπου αναπτύσσονται όλο και πιο απίθανες απόψεις και φαντασιώσεις.

Πέρα όμως από τα δημοσιεύματα διαφόρων «εξειδικευμένων» περιοδικών και την κυκλοφορία βιβλίων με αμφιλεγόμενο (τουλάχιστον) περιεχόμενο, οι νέες τεχνολογίες παρέχουν πλέον την δυνατότητα, μέσω ειδικών σελίδων του Διαδικτύου, να παρουσιάζονται εξωφρενικές θεωρίες Συνωμοσιολογίας και Αποκρυφισμού, «αναλύσεις» και «αποκαλύψεις» περί της ελληνικής Ιστορίας και Προϊστορίας, περί νέων «ερμηνειών» των καθιερωμένων επιστημονικών απόψεων και περί άλλων τινών, που η ηπιότερη αξιολόγησή τους είναι ότι κυμαίνονται μεταξύ παράνοιας και ψυχωσικού παραληρήματος.

Η αντίδραση των περισσοτέρων σε αυτά τα εκφυλιστικά φαινόμενα είναι είτε η αδιαφορία («άσε να εκτονωθούν οι άνθρωποι!», είναι το συνηθισμένο σχόλιο), είτε η ειρωνεία και ο σαρκασμός («γιατί συγχύζεσαι; παλαβοί και ψώνια θα υπάρχουν πάντοτε», είναι μια άλλη συνηθισμένη αντιμετώπιση)…».

«…Το πρόβλημα αποδείχθηκε ότι ήταν πολύ πιο σύνθετο και οι ρίζες του πήγαιναν πολύ πιο βαθιά από όσο μπορούσε να πιστέψει κάποιος μετά από μια επιπόλαια θεώρηση και εύκολη κριτική. Έκρινα λοιπόν ότι υπάρχει ανάγκη να ασχοληθούμε συστηματικά με το φαινόμενο και να επιχειρήσουμε μια ερμηνεία του, που θα μπορέσει να εξηγήσει την απομώρανση σοβαρών, πανέξυπνων και ικανότατων ανθρώπων, που γίνονται εύκολα θύματα φενακισμού με θεωρίες και απόψεις τουλάχιστον φαιδρές και εξόφθαλμα ανυπόστατες, όπως προκύπτει ύστερα από μια στοιχειωδώς λογική/επιστημονική διερεύνηση. Μια πρώτη ερμηνεία που προκύπτει είναι ότι κάτω από την επιφάνεια και το κοινωνικό προσωπείο του καθενός μας, βρίσκονται σε εξέλιξη διεργασίες και ψυχολογικά απωθημένα, που αποκτούν ανεξέλεγκτα διέξοδο σε εύκολες θεωρίες φυγής από την πραγματικότητα και την καθημερινότητα. Εκείνο ίσως που κάνει όλα αυτά συχνά μη ανιχνεύσιμα, είναι η χρήση διαφόρων ευφημισμών, όπως οι όροι «μη-συμβατική Ιστορία», «νέα επιστημονική θεώρηση», «αποκάλυψη της αλήθειας», «ξεσκέπασμα του ακαδημαϊκού κατεστημένου» και άλλα τέτοια ηχηρά. Οι ορολογίες αυτές χρησιμοποιούνται κατά κόρον, όχι μόνον προς άγραν αφελών, όπως θα μπορούσε να πιστέψει κάποιος, αλλά και για λόγους γενικότερων κοινωνικο – ψυχολογικών συνειρμών, φανερώνοντας σε τελική ανάλυση βαθύτερες υπαρξιακές, αλλά και εθνικές ανασφάλειες…».

Στα κεφάλαια του βιβλίου, πέρα από την παρουσίαση διαφόρων μη-συμβατικών θεωριών και την κατάρριψή τους με τα σημερινά επιστημονικά δεδομένα, προσπάθησα να διατυπώσω μια ερμηνεία αυτού του φαινομένου και τις αιτίες διάδοσής του:

«…Είναι λοιπόν απόλυτα λογικό, μέσα σε μια επικίνδυνη και ακαθόριστη διεθνή σκηνή, ο μέσος Έλληνας να επιζητεί εθνική αυτοεπιβεβαίωση και κατά την γνώμη μου έτσι ερμηνεύονται τα ξεσπάσματα εθνικού παραληρήματος σε κάποιες επιτυχίες (δυστυχώς χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα) της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ή καλαθοσφαίρισης ή ακόμα και της Παπαρίζου, που εκφυλίζονται συνήθως σε τριτοκοσμικά πανηγύρια από τους χωρίς μέτρο και διψασμένους για δημοσιότητα πολιτικούς μας.

Η εναγώνια προσπάθεια αυτοεπιβεβαίωσης σε συνδυασμό με τα πολλαπλά εθνικά αδιέξοδα (ορατά ακόμη και σε «επαγγελματίες αισιόδοξους» πολιτικούς αναλυτές, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι βρισκόμαστε μαζί με την μικρή Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, τα οποία ως γνωστόν και δυστυχώς κρατούν μόνον τρεις μέρες!) δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα και υπέδαφος για την ανάπτυξη και διάδοση Θεωριών «Πανελληνισμού», «Αυτοχθονισμούς», μεταφυσικές πίστεις για Ομάδες «Ε» και διάφορα άλλα πνευματικά παράσιτα και σαπρόφυτα.

Πιστεύω λοιπόν ότι ακόμα και για εκείνους, που σε κάποια μεγαλύτερη ηλικία αντιλήφθηκαν την αξία του διαβάσματος, ισχύει ότι είναι δύσκολο να μεταμορφωθούν ξαφνικά σε «βιβλιοφάγους» και συνήθως στρέφονται στο διάβασμα «ελαφρών» αναγνωσμάτων, συνήθως ως υποκατάστατο των υπνωτικών!

Ο συνδυασμός αυτής της διαπιστωμένης απέχθειας των νεοελλήνων προς την μελέτη «σοβαρών» βιβλίων με τα προσωπικά αδιέξοδα και την ανάλογα διαμορφωμένη ψυχοπνευματική κατάσταση, οδηγεί αναπόφευκτα στην προσφυγή σε αναγνώσματα «παραμυθίας», που και εύκολα διαβάζονται και προσφέρουν παράλληλα παρηγοριά, εφησυχασμό και ευκαιρία για ονειροπόληση, εν είδει ψυχικού βαλσάμου…».

«…Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα απελπιστική αν αναλογισθούμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι άνθρωποι, το μέλλον των οποίων προδιαγράφεται θολό με μηδαμινές πιθανότητες αλλαγής του κλίματος. Παλιότερα, ένας απόφοιτος εξαταξίου Γυμνασίου, πέρα από το γεγονός ότι διέθετε αξιόλογες γενικές («εγκυκλοπαιδικές») γνώσεις και «μετείχε της ελληνικής Παιδείας» σε ικανοποιητικό ποσοστό, είχε αυξημένες πιθανότητες να βρει εργασία χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Σήμερα, οι νέοι φορτώνονται με πολλές εξειδικευμένες γνώσεις, αγνοοούν στοιχειώδη πράγματα, αποκτούν πτυχία και μεταπτυχιακούς τίτλους, συχνά χωρίς αντίκρυσμα, τα ελληνικά τους είναι πανάθλια (υπενθυμίζω τον σάλο που είχε ξεσηκώσει πριν από μια δεκαετία περίπου η άγνοια των λέξεων «αρωγή» και «ευδοκίμηση» στο θέμα της Έκθεσης, των υποψηφίων στις πανελλαδικές εξετάσεις) και είναι τρομακτικά δύσκολο να βρουν δουλειά!…».

Υπενθυμίζω ότι όλα τα παραπάνω γράφτηκαν πριν από τον Οκτώβριο του 2007. Ας αναλογιστούμε το τι συμβαίνει σήμερα!

«…Ατυχέστατα, το αποκορύφωμα της οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης που διέρχεται η χώρα εκτόξευσαν αυτά τα φαινόμενα σε δυσθεώρητα ύψη και αποκάλυψαν τις  χρόνιες στρεβλώσεις και τα σαθρά θεμέλια της νεοελληνικής κοινωνίας σε όλους σχεδόν τους τομείς και το τίμημα που θα κληθούμε πολύ σύντομα να πληρώσουμε θα είναι τρομακτικό, ανεξάρτητα της μικρής ή μεγάλης ευθύνης που είχε ο καθένας μας τα χρόνια που πέρασαν, επαναπαυμένοι και καθησυχασμένοι από την τεχνητή ευμάρεια και την γενικευμένη νοοτροπία του «δεν βαριέσαι βρε αδελφέ» και «εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;».

Δυστυχώς αυτό το φίδι γιγαντώθηκε και αν δεν αντιδράσουμε, θα μας καταπιεί, αργά ή γρήγορα, όλους μας…

Δ. Ε. Ευαγγελίδης