Ένας πόλεμος με τη Ρωσία δεν θα έμοιαζε σε τίποτα απ' ότι έχουν βιώσει ποτέ οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ

 Του Scott Ritter *

Σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε με την ευκαιρία της επίσκεψης του Ούγγρου Πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν στη Μόσχα, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν μίλησε για τη συνεχιζόμενη επέκταση του ΝΑΤΟ και τις πιθανές συνέπειες εάν η Ουκρανία προσχωρήσει στη Βορειοατλαντική Συμμαχία.

Scott Ritter 

«Η Ουκρανία είναι απλώς ένα εργαλείο»

«Το κύριο καθήκον τους (του ΝΑΤΟ) είναι να συγκρατήσουν την ανάπτυξη της Ρωσίας», είπε ο Πούτιν. «Η Ουκρανία είναι απλώς ένα εργαλείο, για την επίτευξη αυτού του στόχου. Θα μπορούσαν να μας παρασύρουν σε κάποιου είδους ένοπλη σύγκρουση και να αναγκάσουν τους συμμάχους τους στην Ευρώπη να επιβάλουν σκληρές κυρώσεις», σημείωσε. «Ή θα μπορούσαν να σύρουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ, να εγκαταστήσουν επιθετικά οπλικά συστήματα και να ενθαρρύνουν κάποιους να επιλύσουν το ζήτημα του Ντονμπάς ή της Κριμαίας με τη βία, και να μας παρασύρουν σε ένοπλη σύγκρουση».

Ο Πούτιν συνέχισε: «Ας φανταστούμε ότι η Ουκρανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και είναι πλήρως εξοπλισμένη και ότι υπάρχουν υπερσύγχρονα πυραυλικά συστήματα όπως στην Πολωνία και τη Ρουμανία. Ποιος θα την εμποδίσει να εξαπολύσει επιχειρήσεις στην Κριμαία και πολύ περισσότερο στο Ντονμπάς; Ας φανταστούμε ότι η Ουκρανία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και επιχειρεί μια τέτοια πολεμική επιχείρηση. Πρέπει να πολεμήσουμε με το μπλοκ του ΝΑΤΟ; Το έχει σκεφτεί κάποιος αυτό;».

Αλλά η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Jen Psaki, απάντησε άμεσα στον Πούτιν με νόημα: «Όλα αυτά θυμίζουν αλεπού που ουρλιάζει έξω από το κοτέτσι, ότι φοβάται τα κοτόπουλα…».

Τα σχόλια της Psaki όμως δεν ακουμπάνε στην πραγματικότητα. Ο κύριος στόχος της κυβέρνησης του Ουκρανού προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι είναι αυτό που αποκαλεί «ανάκτηση» της Κριμαίας. Ενώ αυτός ο στόχος είχε, στο παρελθόν, διατυπωθεί με όρους διπλωματίας. «Οι προσπάθειές μας στρέφονται στο να αναγκαστεί η Ρωσία να διαπραγματευτεί την επιστροφή της χερσονήσου μας», είπε ο Ζελένσκι στην διαδικτυακή πλατφόρμα της Κριμαίας, όπου η Ρωσία έχει αναγνωριστεί ως «στρατιωτικός αντίπαλος» και η ολοκλήρωση του στόχου των Ουκρανών μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσω της ένταξης στο ΝΑΤΟ.

Το πώς σχεδιάζει ο Ζελέζνι να επιτύχει αυτόν τον στόχο χρησιμοποιώντας στρατιωτικά μέσα δεν έχει διευκρινιστεί. Το πιο πιθανό σενάριο θα περιλάμβανε την ταχεία εισαγωγή της Ουκρανίας κάτω από την «ομπρέλα» της προστασίας του ΝΑΤΟ με «ομάδες κρούσης», όπως αυτές που αναπτύσσονται στην Ανατολική Ευρώπη να σχηματίζονται επί ουκρανικό έδαφος και σύγχρονες αεράμυνες σε συνδυασμό με ετοιμοπόλεμα αεροσκάφη του ΝΑΤΟ για την ασφάλεια του ουκρανικού εναέριου χώρου. Μόλις δημιουργηθεί αυτή η ομπρέλα, η Ουκρανία θα αισθανόταν έτοιμη να ξεκινήσει μια σύγκρουση ενάντια σε αυτό που αποκαλεί «ρωσική κατοχή της Κριμαίας», χρησιμοποιώντας και την αντισυμβατική πολεμική ικανότητα που έχει αποκτήσει από το 2015 μέσω της CIA.

Το ξύπνημα της Αρκούδας 

Η ιδέα ότι η Ρωσία θα καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια ενώ ένας ανταρτοπόλεμος στην Κριμαία από την Ουκρανία θα ήταν σε εξέλιξη, είναι ανόητη. Εάν βρεθεί αντιμέτωπη με ένα τέτοιο σενάριο, η Ρωσία, μάλλον θα χρησιμοποιούσε τις δικές της ομάδες κρούσεις ως αντίποινα. Η Ουκρανία, φυσικά, θα κραύγαζε και το ΝΑΤΟ θα βρισκόταν αντιμέτωπο με την πραγματικότητα: Σε πόλεμο με τη Ρωσία!

Αυτό δεν αβασάνιστη εικασία. Όταν εξήγησε την πρόσφατη απόφασή του να αναπτύξει περίπου 3.000 Αμερικανούς στρατιώτες στην Ευρώπη ως απάντηση στη συνεχιζόμενη ουκρανική κρίση, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν δήλωσε: «Εφόσον ο Πούτιν ενεργεί επιθετικά, θα φροντίσουμε να καθησυχάσουμε τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ. Το να βρεθούμε εκεί είναι μια ιερή υποχρέωση».

Τα σχόλια του Μπάιντεν απηχούν εκείνα που έγιναν κατά την αρχική του επίσκεψη στο Αρχηγείο του ΝΑΤΟ, στις 15 Ιουνίου πέρυσι. Εκείνη την εποχή, ο Μπάιντεν κάθισε με τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ και τόνισε τη δέσμευση των ΗΠΑ στο άρθρο 5 του καταστατικού του ΝΑΤΟ. «Το άρθρο 5 είναι για εμάς ιερή υποχρέωση», είπε ο Μπάιντεν. «Θέλω το ΝΑΤΟ να μάθει ότι οι ΗΠΑ θα είναι εκεί».

Η άποψη του Μπάιντεν για το ΝΑΤΟ και την Ουκρανία αντλείται από την εμπειρία του ως αντιπρόεδρος υπό τη σκέπη του Μπαράκ Ομπάμα. Το 2015, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Άμυνας Μπομπ Γουορκ είπε στους δημοσιογράφους: «Όπως είπε ο πρόεδρος Ομπάμα, η Ουκρανία θα πρέπει να μπορεί να διαλέξει το μέλλον της. Και απορρίπτουμε κάθε συζήτηση για σφαίρα επιρροής. Μιλώντας στην Εσθονία τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι η δέσμευσή μας προς τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, ενόψει της ρωσικής επιθετικότητας είναι ακλόνητη. Όπως είπε, σε αυτή τη συμμαχία δεν υπάρχουν παλιά μέλη και δεν υπάρχουν νέα μέλη, υπάρχουν μόνο σύμμαχοι, αγνοί και απλοί. Και θα υπερασπιστούμε την εδαφική ακεραιότητα κάθε συμμάχου». Τι ακριβώς θα συνεπαγόταν αυτή η τακτική άμυνας;

Ένας βετεράνος καταθέτει την άποψή του

Ο Σκοτ Ρίτερ, πρώην αξιωματικός πληροφοριών του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ καταθέτει την δική του – βαρύνουσας σημασίας – άποψη: «Είμαι κάποιος που κάποτε εκπαιδεύτηκε για να πολεμήσει τον σοβιετικό στρατό και μπορώ να βεβαιώσω ότι ένας πόλεμος με τη Ρωσία δεν θα έμοιαζε με τίποτα από όσα έχει βιώσει ο αμερικανικός στρατός μέχρι τώρα. Ο αμερικανικός στρατός δεν είναι ούτε οργανωμένος, ούτε εκπαιδευμένος, ούτε εξοπλισμένος για να πολεμήσει τους Ρώσους. Ούτε διαθέτει πολεμικό δόγμα ικανό να υποστηρίξει μεγάλης κλίμακας συνδυασμένη σύγκρουση. Εάν οι ΗΠΑ επρόκειτο να παρασυρθούν σε έναν συμβατικό χερσαίο πόλεμο με τη Ρωσία, θα βρισκόταν αντιμέτωπες με πρωτοφανή συντριβή στην αμερικανική στρατιωτική ιστορία. Εν ολίγοις, θα ήταν μια τραγωδία. Το 2016, ο τότε υποστράτηγος McMaster, όταν μιλούσε για τα αποτελέσματα μιας μελέτης - του Russian New Generation Warfare - που είχε αρχίσει το 2015 για να εξετάσει τα μαθήματα από τις μάχες στην ανατολική Ουκρανία, είπε ότι: «Μελέτες στην Ουάσιγκτον δείχνουν ότι οι Ρώσοι έχουν ανώτερη ισχύ πυροβολικού, καλύτερα οχήματα μάχης και έχουν μάθει την περίπλοκη χρήση των μη επανδρωμένων εναέριων οχημάτων (UAV). Σε περίπτωση που οι αμερικανικές δυνάμεις βρεθούν σε έναν χερσαίο πόλεμο με τη Ρωσία θα ξυπνήσουν απότομα σε ένα σκληρό και απάνθρωπο περιβάλλον».

Με λίγα λόγια θα δέχονταν, όπως στο Βιετνάμ σκληρά χαστούκια!

Και συνεχίζει ο Σκοτ Ρίτερ: «Η 20ετής περιπέτεια των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, στο Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Συρία απέδειξε ότι ο αμερικανικός στρατός δεν είναι ικανός να νικήσει έναν αντίπαλο στο πεδίο της μάχης. Αυτή η πραγματικότητα επισημάνθηκε σε μια μελέτη που εκπονήθηκε από την 173η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία του Στρατού των ΗΠΑ, την κεντρική αμερικανική συνιστώσα της Δύναμης Ταχείας Ανάπτυξης του ΝΑΤΟ, το 2017. Η μελέτη διαπίστωσε ότι οι αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Ευρώπη ήταν ανεπαρκώς εξοπλισμένες, υποστελεχωμένες και ανεπαρκώς οργανωμένες για να αντιμετωπίσουν ενδεχόμενη στρατιωτική επίθεση από τη Ρωσία. Η έλλειψη βιώσιμης ικανότητας αεράμυνας και ηλεκτρονικού πολέμου, όταν συνδυάζεται με την υπερβολική εξάρτηση από δορυφορικές επικοινωνίες και συστήματα πλοήγησης GPS, θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή του αμερικανικού στρατού και μάλιστα γρήγορα, αν αντιμετώπιζαν έναν αντίπαλο που θα ήταν οργανωμένος. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ποσοτικό, αλλά και ποιοτικό – ακόμα κι αν ο στρατός των ΗΠΑ μπορούσε να σταθεί όρθιος απέναντι σε έναν Ρώσο αντίπαλο (κάτι που δεν μπορεί), του λείπει το σθένος για να επιβιώσει σε οποιαδήποτε συνεχή μάχη ή εκστρατεία.

Ποια ασθενοφόρα και ποιοι τραυματίες;

Η σύγκρουση χαμηλής έντασης που διεξήγαγε ο αμερικανικός στρατός στο Ιράκ και το Αφγανιστάν έχει δημιουργήσει ένα κατεστημένο που βασίζεται στην ιδέα ότι, κάθε ζωή αμερικανού στρατιώτη είναι πολύτιμη και ότι θα καταβληθούν όλες οι προσπάθειες για την διάσωση των τραυματιών ώστε να μπορούν να λάβουν, σε όσο το δυνατόν συντομότερο χρονικό διάστημα ιατρικές βοήθειες. Αυτό μπορεί να ήταν εφικτό, όταν οι ΗΠΑ είχαν τον έλεγχο του περιβάλλοντος όπου διεξάγονταν οι μάχες. Θα είναι, ωστόσο, ανέφικτο σε μεγάλης κλίμακας πολεμική σύρραξη. Δεν θα υπάρχουν ελικόπτερα διακομιδής τραυματιών και ακόμα κι αν απογειώνονταν θα καταρρίπτονταν. Δεν θα υπάρχουν στρατιωτικά ασθενοφόρα και ακόμα κι αν κατέφταναν στο σημείο, θα καταστρέφονταν τάχιστα. Δεν θα υπάρχουν υπαίθρια νοσοκομεία και ακόμα κι αν δημιουργούνταν, θα καταλαμβάνονταν από ρωσικές χερσαίες δυνάμεις.

Αυτό που θα επικρατήσει, θα είναι θάνατος και καταστροφή. Ένα από τα γεγονότα που πυροδότησε τη μελέτη του ΜακΜάστερ για τον ρωσικό πόλεμο ήταν η καταστροφή μιας ουκρανικής ταξιαρχίας από το ρωσικό πυροβολικό στις αρχές του 2015. Αυτή, φυσικά, θα ήταν η μοίρα οποιουδήποτε παρόμοιου σχηματισμού μάχης των ΗΠΑ. Η ανωτερότητα που κατέχει η Ρωσία στις βολές πυροβολικού είναι συντριπτική, τόσο ως προς τον αριθμό των συστημάτων πυροβολικού που έχουν τοποθετηθεί, όσο και ως προς τη φονικότητα των πυρομαχικών που χρησιμοποιούνται.

Μύθος και η αεροπορική υπεροχή

«Ενώ η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ μπορεί να είναι σε θέση να διεξάγει μια μάχη στον εναέριο χώρο, πάνω από οποιοδήποτε πεδίο μάχης, δεν θα θυμίζει τίποτα από την απόλυτη αεροπορική υπεροχή που απολαμβάνει ο αμερικανικός στρατός στις επιχειρήσεις του στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ο εναέριος χώρος θα επιτηρείται από μια πολύ ικανή ρωσική αεροπορία και οι ρωσικές χερσαίες δυνάμεις θα επιχειρούν κάτω από μια ομπρέλα προστασίας των μαχητικών αεροπλάνων τους, την οποία δεν θα έχουν ούτε οι ΗΠΑ ούτε το ΝΑΤΟ. Δεν θα μπορέσουν να έχουν την άμεση αεροπορική υποστήριξη που θα καταφθάνει σαν το ιππικό στις ταινίες για να σώσει τα πολιορκημένα αμερικανικά στρατεύματα. Οι δυνάμεις εδάφους θα είναι απελπιστικά μόνες.

«Αυτό το αίσθημα απομόνωσης θα ενισχυθεί από την πραγματικότητα ότι, λόγω της συντριπτικής υπεροχής της Ρωσίας στην ικανότητα ηλεκτρονικού πολέμου, οι δυνάμεις των ΗΠΑ στο έδαφος θα είναι κωφές, άλαλες και τυφλές σε ό,τι συμβαίνει γύρω τους, ανίκανες να επικοινωνήσουν, να λάβουν πληροφορίες, και ακόμη λειτουργούν καθώς τα ραδιόφωνα, τα ηλεκτρονικά συστήματα και τα όπλα θα έχουν παύσει να λειτουργούν. Οποιοσδήποτε πόλεμος με τη Ρωσία θα οδηγούσε τις αμερικανικές δυνάμεις σε σφαγή. Πίσω στη δεκαετία του 1980, εκπαιδευόμασταν τακτικά να δεχόμαστε απώλειες 30-40% και να συνεχίσουμε τον αγώνα, γιατί αυτή ήταν η πραγματικότητα της σύγχρονης μάχης ενάντια σε μια σοβιετική απειλή. Τότε, ήμασταν σε θέση να ταιριάξουμε αποτελεσματικά τους Σοβιετικούς όσον αφορά το μέγεθος της δύναμης, τη δομή και την ικανότητα.

Αυτό δεν θα συνέβαινε σε κανέναν ευρωπαϊκό πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Οι ΗΠΑ θα χάσουν το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών τους πριν καν έρθουν σε επαφή με οποιονδήποτε Ρώσο αντίπαλο, λόγω των βαθιών βολών του πυροβολικού.

Απέναντι σε πρωτόγνωρο πάθος

«Αλλά ακόμα κι αν οι ΗΠΑ καταφέρουν να κερδίσουν κάποια εμπλοκή εναντίον σε στρατό πεζικού, δεν θα μπορούν να συγκριθούν και να αντιμετωπίσουν τον συντριπτικό αριθμό των αρμάτων μάχης και των τεθωρακισμένων οχημάτων που θα κατέχει η Ρωσία. Ακόμα κι αν τα αντιαρματικά όπλα, που είχαν στην κατοχή τους οι Αμερικανοί στρατιώτες, ήταν αποτελεσματικά ενάντια στα σύγχρονα ρωσικά άρματα μάχης (και η εμπειρία μας, μας διδάσκει ότι μάλλον δεν είναι), τα αμερικανικά στρατεύματα απλώς θα πετύχουν μεμονωμένες επιτυχίες. Το πάθος και η ένταση που θα αντιμετωπίσουν θα είναι πρωτόγνωρα. Στη δεκαετία του 1980, είχα την ευκαιρία να συμμετάσχω σε μια επίθεση σοβιετικού τύπου που διεξήχθη από ειδικά εκπαιδευμένα στρατεύματα του αμερικανικού στρατού – το «OPFOR» – στο Εθνικό Εκπαιδευτικό Κέντρο στο Fort Irwin της Καλιφόρνια, όπου επιτίθενται δύο σοβιετικού τύπου Μηχανοκίνητα Συντάγματα Πεζικού εναντίον μιας Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας των ΗΠΑ. Η εμπλοκή άρχισε γύρω στις δύο τα ξημερώματα. Στις 5:30 το πρωί είχε τελειώσει, με την Ταξιαρχία των ΗΠΑ να έχει καταστραφεί και οι Σοβιετικοί να έχουν καταλάβει τους στόχους τους.

Έτσι ακριβώς θα έμοιαζε ένας πόλεμος με τη Ρωσία. Δεν θα περιοριστεί στην Ουκρανία, αλλά θα επεκταθεί σε πεδία μάχης στις χώρες της Βαλτικής, στην Πολωνία, στη Ρουμανία και αλλού. Οι Ρώσοι θα χτυπούσαν αεροδρόμια, αποθήκες και λιμάνια του ΝΑΤΟ σε ολόκληρη την Ευρώπη.

«Αυτό θα συμβεί εάν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επιδιώξουν να επισυνάψουν την «ιερή υποχρέωση» του άρθρου 5 του Καταστατικού Χάρτη του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία. Είναι, εν ολίγοις, μια συμφωνία αυτοκτονίας». Εμείς να ευχηθούμε να μείνουν όλοι στα λόγια…

* Ο Σκοτ Ρίτερ είναι πρώην αξιωματικός πληροφοριών του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ και συγγραφέας του βιβλίου «SCORPION KING: Η αυτοκτονική αγκαλιά της Αμερικής με τα πυρηνικά όπλα από το FDR στον Τραμπ». Ο Ρίτερ υπηρέτησε στη Σοβιετική Ένωση ως επιθεωρητής εφαρμόζοντας τη Συνθήκη INF, στο επιτελείο του στρατηγού Schwarzkopf κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Κόλπου και από το 1991-1998 ως επιθεωρητής όπλων του ΟΗΕ.

Πηγή: RT

Τα περί ανεξαρτησίας των παλιών σοβιετικών "δορυφόρων"! Είπατε τίποτα; Σκάστε και... σκάψτε!

 του Δημήτρη Λιάτσου

Όταν στις αρχές του 1945 ο σοβιετικός στρατός απελευθέρωνε τη μία μετά την άλλη τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που είχε ισοπεδώσει ο χιτλερικός στρατός, ο θρυλικός στρατάρχης Ζούκοφ έλεγε: "να δείτε που, ενώ εμείς τους απελευθερώνουμε, θα έρθει στιγμή που θα μας αποκαλέσουν... κατακτητές"!

Λόγια προφητικά ενός ανθρώπου που ένιωθε τον ύπουλο τρόπο δράσης, την ψυχολογία γκάνγκστερ των τότε... συμμάχων!

Ελάχιστοι «θυμούνται» σήμερα τις... φοβερές και τρομερές κατηγορίες της Δύσης κατά της ΕΣΣΔ, πριν από 40 χρόνια ότι χρησιμοποιεί, τάχα, τις άλλες χώρες του σοσιαλισμού ως δορυφόρους. Στο τέλος εκείνης της διαμάχης η γιγάντια προπαγανδιστική μηχανή έφερε αποτέλεσμα, η αντεπανάσταση κέρδισε.Παρουσίασαν την πτώση του τείχους του Βερολίνου ως κορυφαία στιγμή της δημοκρατίας! Τα κολαστήρια Νταχάου, Άουσβιτς, Μαουτχάουζεν, Σομπιμπόρ κ.ά. ρίχτηκαν στη λήθη. Σαν να μην υπήρχαν.

Σήμερα 30 χρόνια μετά την «αποδορυφοροποίηση», πόσο ελεύθερες και ανεξάρτητες είναι οι χώρες αυτές; Να, μόνο το παράδειγμα της διαμάχης των ημερών μεταξύ Τσεχίας και Ρωσίας αξίζει να αναλυθεί ώστε να ξετυλιχθεί ένα κουβάρι-δείγμα της πολυδιαφημισμένης σύγχρονης ανεξαρτησίας και εθνικής "κυριαρχίας" του συνόλου των χωρών αυτών!

Η Τσεχία κρατά τα μακάβρια σκήπτρα κρουσμάτων και θανάτων στην Ε.Ε ανάλογα με τον πληθυσμό της. Μετά από σωρεία δηλώσεων των ηγετών της ότι επιθυμεί να προμηθευτεί το ρωσικό εμβόλιο, Sputnik V, στις 19/4 επρόκειτο να επισκεφθεί τη Μόσχα ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης με σκοπό να κάνει συγκεκριμένη την επιθυμία. Στις 17/4, περιέργως πώς, στην Πράγα «θυμήθηκαν» (ή τους θύμισαν), ότι για την έκρηξη που έγινε σε στρατόπεδο πυρομαχικών το 2014, «κατά πάσα πιθανότητα» (highly likely), ενέχονται πράκτορες των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών! Και, χωρίς χρονοτριβή, η Πράγα απελαύνει 18 Ρώσους διπλωμάτες! Η Μόσχα απαντά, και απαντά σκληρά.

Η γειτονική Σλοβακία σπεύδει να εκφράσει «αλληλεγγύη» και απελαύνει Ρώσους. Χωρίς να απαιτήσει αποδεικτικά στοιχεία, έτσι από αλληλεγγύη. Τι έχει μεσολαβήσει νωρίτερα; Στις αρχές Μαρτίου ο τότε πρωθυπουργός, Ματόβιτς, τόλμησε να κάνει δήλωση ότι δεν θα περιμένει τον ευρωπαϊκό οργανισμό φαρμάκου, (ΕΜΑ), να πιστοποιήσει το ρωσικό εμβόλιο και να βλέπει τους συμπατριώτες του να πεθαίνουν. Έστειλε αεροσκάφος του στρατού και -άκουσον, άκουσον- αγόρασε δύο εκατ. εμβόλια! Σε δύο εβδομάδες αναγκάστηκε σε παραίτηση ο υπουργός υγείας που πρωτοστάτησε στην αγορά, αργότερα υπέκυψε στις αφόρητες πιέσεις και ο ίδιος. Συνέπεια, τα εμβόλια παραμένουν αχρησιμοποίητα, η κατάσταση στη χώρα με τα κρούσματα παραμένει τραγική! Η πρόεδρος της χώρας, ο ΥΠΕΞ και ο νέος υπουργός Υγείας παραμένουν πιστοί στην... ευρωπαϊκή αλληλεγγύη!

Η Πολωνία, επίσης για λόγους αλληλεγγύης, με προθυμία νεαρού κομσομόλου (!), διώχνει τρεις διπλωμάτες της Μόσχας! Όπως πολύ εύστοχα τονίζει η εκπρόσωπος του ρωσικού ΥΠΕΞ Μαρία Ζαχάροβα, «η απέλαση μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ, όχι όμως και τα συμφέροντα της Πολωνίας»!

Και έπονται οι τρεις «μεγάλες» δυνάμεις της Βαλτικής! Η Λιθουανία διώχνει δύο, Εσθονία, Λετονία από έναν Ρώσο διπλωμάτη! Για ποιο λόγο; Μα, για αλληλεγγύη!

Τις τελευταίες μέρες στις Βρυξέλλες και στις πρωτεύουσες χωρών-μελών έχει ξεδιπλωθεί ένας μαραθώνιος πιέσεων και νουθεσιών ώστε όλοι να δείξουν την «αλληλεγγύη» τους στην Τσεχία.

Μπαράζ... αποκαλύψεων. Ψευδολογία, παλιά μου τέχνη κόσκινο!

Σε σωρεία δυτικών ΜΜΕ προωθήθηκαν «αποκαλυπτικά» κείμενα για Ρώσους πράκτορες που «οργώνουν» την Ευρώπη! Αναγράφονται εκφράσεις, αλλά αν προσέξει κανείς τις «αποκαλύψεις», νιώθει όχι μόνο αηδία αλλά και προσβολή της νοημοσύνης του. Προσέξτε:

1.

Σουηδία, μετά από έναν χρόνο ενδελεχών ερευνών συνελήφθη 47χρονος με την κατηγορία ότι παρέδιδε σχέδια και τεχνολογία της VOLVO, στους Ρώσους. Πάνω του βρέθηκαν 27.800 κορώνες (2.800 ευρώ), προφανώς πληρωμή που έλαβε από τους Ρώσους! Η εν λόγω εταιρεία έχει πουληθεί εδώ και καιρό στους... Κινέζους!

2.

Αυστρία, συνταγματάρχης εν αποστρατεία φυλακίστηκε για τρία χρόνια με την κατηγορία της κατασκοπείας υπέρ της Ρωσίας. Σε 25 χρόνια, «αποκαλύπτει» η είδηση, χρηματοδοτήθηκε με 280 χιλ. ευρώ! Ω, Θεέ και κύριε!!! Η κατασκοπεία υπέρ ξένου κράτους που αποτελεί «εσχάτη προδοσία» τιμωρήθηκε με τρία χρόνια! Και το «απαίσιο καθεστώς» Πούτιν, έδινε σε ολόκληρο συνταγματάρχη κάπου 10.000 ευρώ τον χρόνο! Ξεφτίλα!!! Σπαγγοραμένοι αυτοί οι Ρώσοι!!!

Πέρα από τη φαιδρότητα των «αποκαλύψεων», υπάρχει και αυτό: ο Τσέχος Πρόεδρος, Μίλος Ζέμαν, σε τηλεοπτικό διάγγελμά του αναφέρει ότι οι μυστικές υπηρεσίες της χώρας στην ενημερωτική εισήγηση που του επέδωσαν «δεν παρουσιάζουν αποδείξεις ανάμειξης Ρώσων πρακτόρων» κατά τη διάρκεια της έκρηξης πυρομαχικών το 2014!

Η δήλωση αυτή έχει σημασία διότι όπως διευκρινίζει ο αντιπρόεδρος της ρωσικής Δούμας, Πιότρ Τολστόι, για πρώτη φορά γίνεται «αποκαθήλωση της έκφρασης, highly likely», έκφραση πάνω στην οποία στήθηκε μια σειρά αποφάσεων για κυρώσεις κατά της Ρωσίας!

Οι χώρες που τάχα πάλεψαν για ανεξαρτησία πριν από μερικές δεκαετίες, σήμερα είναι ολοφάνερο ότι άγονται και φέρονται από τους πράκτορες της Ουάσινγκτον ανάλογα με τα συμφέροντά της! Οι υπηρεσίες ασφαλείας αυτών των χωρών (και όχι μόνο) έχουν μετατραπεί σε παραρτήματα των αντίστοιχων πολυπληθών αμερικανικών, βρετανικών κ.ά. Πρωθυπουργοί, ΥΠΕΞ, Υπ. Άμυνας, είτε ακολουθούν τα εσκαμμένα είτε πέφτουν!

Και η γηραιά Ευρώπη; Και η Αθήνα;

Τον Μάρτιο 2018, το Λονδίνο, στη βάση αυτής της έκφρασης, έφτασε αρχικά να ζητήσει τη δραστηριοποίηση του άρθρου 5 του καταστατικού του ΝΑΤΟ, για αντιμετώπιση «βιολογικής επίθεσης» από τη Ρωσία!

Μετά το μάζεψε, ωστόσο δύο δεκάδες χώρες της Ε.Ε έσπευσαν να εκφράσουν αλληλεγγύη στην Αγγλία!

Τότε η Αθήνα δεν υπέκυψε και αυτό εκτιμήθηκε στη Μόσχα! Τέσσερις μήνες αργότερα οι πιέσεις των Αμερικανών απέδωσαν και η «δεσποινίς Κατεχάκη», «έπεισε» το Μαξίμου, ότι «κινδυνεύει» η εθνική μας ασφάλεια από τη Ρωσία! Και, ήρθαν οι απελάσεις.

Εκείνη η πληγή, ας πούμε ότι «έκλεισε», η Μόσχα απάντησε, αλλά συνειδητά έκανε πως το ξέχασε!

Η Αθήνα φέτος έκανε έναν μαραθώνιο στην πορεία ανοίγματος της τουριστικής αγοράς από τη Ρωσία! Το κλίμα στην αγορά της Ρωσίας είναι κάτι παραπάνω από θετικό, αφήνει ελπίδες για μαζική έναρξη αφίξεων από την αρχή του καλοκαιριού!

Η Πέμπτη φάλαγγα, όμως, δεν λέει να αφήσει την Τσεχία χωρίς... αλληλεγγύη! Ας το έχουμε υπόψιν, οι πιέσεις, και προς την Αθήνα, θα είναι αναπόφευκτες, λένε πολύ καλά πληροφορημένες πηγές. Εβδομάδα παθών, γαρ.

πηγή: sputnik

Καρλ Μαρξ - Η αριστοκρατία του χρήματος*

Καρλ Μαρξ

Η ομάδα της αστικής τάξης που κυβερνούσε και νομοθετούσε με τις βουλές, είχε άμεσο συμφέρον στην καταχρέωση του κράτους. Το κρατικό έλλειμμα, αυτό ήταν ίσα-ίσα το καθαυτό αντικείμενο της κερδοσκοπίας της και η κύρια πηγή του πλουτισμού της. Κάθε χρόνο κι από ένα νέο έλλειμμα. Ύστερα από κάθε τέσσερα-πέντε χρόνια κι από ένα νέο δάνειο. Και κάθε νέο δάνειο πρόσφερε στη χρηματική αριστοκρατία μια καινούργια ευκαιρία να κατακλέβει το κράτος, που κρατιόταν τεχνικά στο χείλος της χρεωκοπίας – και που ήταν υποχρεωμένο να διαπραγματεύεται με τους τραπεζίτες κάτω από τους πιο δυσμενείς όρους.

Κάθε νέο δάνειο της πρόσφερε μιαν ακόμη ευκαιρία να καταληστεύει με χρηματιστηριακές επιχειρήσεις το κοινό που τοποθετούσε τα κεφάλαιά του σε κρατικά ομόλογα και που στα μυστικά τους ήταν μπασμένες η κυβέρνηση και η πλειοψηφία της Βουλής. Γενικά, η αστάθεια στην κατάσταση της κρατικής πίστης και η γνώση των κρατικών μυστικών, έδινε στους τραπεζίτες και στους συνεταίρους τους στις Βουλές και στο θρόνο τη δυνατότητα να προκαλούν εξαιρετικές, απότομες διακυμάνσεις στην τρέχουσα τιμή των κρατικών τίτλων, που δε μπορούσαν να ’χουν κάθε φορά άλλο αποτέλεσμα παρά την καταστροφή μιας μάζας μικρότερων κεφαλαιούχων και το μυθικά γρήγορο πλουτισμό των μεγάλων παιχτών.

Τα τεράστια ποσά που κυλούσαν έτσι μέσα από τα χέρια του κράτους, έδιναν επί πλέον ευκαιρίες για δόλια συμβόλαια προμηθειών, για δωροδοκίες, καταχρήσεις και για κάθε λογής μπαγαμποντιές. Η εξαπάτηση του κράτους, όπως γινόταν χοντρικά με τα δάνεια, επαναλαμβανόταν και λιανικά στα δημόσια έργα. Οι σχέσεις ανάμεσα στη Βουλή και στην κυβέρνηση πολλαπλασιάζονταν σα σχέσεις ανάμεσα σε ξεχωριστές διαχειρίσεις και σε ξεχωριστούς εργολάβους.

Η άρχουσα τάξη εκμεταλλευόταν την κατασκευή των σιδηροδρομικών γραμμών με τον ίδιο τρόπο που εκμεταλλευόταν τις κρατικές δαπάνες γενικά και τα κρατικά δάνεια. Οι Βουλές φορτώνανε στο κράτος τα κύρια βάρη και εξασφάλιζαν στην κερδοσκοπική αριστοκρατία του χρήματος τους χρυσούς καρπούς. Όλοι θυμούνται τα σκάνδαλα στη Βουλή, όταν τυχαία ήρθε στο φως ότι στις ίδιες τις επιχειρήσεις των σιδηροδρομικών γραμμών ήταν μέτοχοι όλα τα μέλη της πλειοψηφίας, μαζί κι ένα μέρος από τους υπουργούς, που φρόντισαν ύστερα σα νομοθέτες, να εκτελεστούν οι γραμμές αυτές με έξοδα του κράτους.

Αντίθετα και η πιο παραμικρή δημοσιονομική μεταρρύθμιση ναυαγούσε μπροστά στην επιρροή των τραπεζιτών. Έτσι έγινε λ.χ. με την ταχυδρομική μεταρρύθμιση, Ο Ρότσιλντ διαμαρτυρήθηκε. Είχε το κράτος το δικαίωμα να περιορίζει πηγές εισοδήματος από τις οποίες έπρεπε να πληρώνει τους τόκους, του ολοένα αυξανόμενου χρέους του;

Night of the Rich Diego Rivera

Ενώ η αριστοκρατία του χρήματος έκανε τους νόμους, διεύθυνε το κράτος, είχε στη διάθεσή της όλες τις οργανωμένες δημόσιες εξουσίες, και με βάση αυτά τα ίδια τα γεγονότα και με τον Τύπο εξουσίαζε την κοινή γνώμη και ενώ σ’ όλες τις σφαίρες, από την αυλή ως το Café Borgne συνεχιζόταν η ίδια πορνεία, η ιδία ξετσίπωτη απάτη, η ίδια μανία πλουτισμού, όχι με την παραγωγή, αλλά με το επιτήδειο τσέπωμα του έτοιμου πλούτου των άλλων, ξέσπασαν, ιδιαίτερα στις κορυφές της αστικής κοινωνίας, και επικράτησαν αχαλίνωτα νοσηρές και έκλυτες ορέξεις που κάθε στιγμή έρχονταν σε σύγκρουση με τους ίδιους τους αστικούς νόμους – ορέξεις όπου ο πλούτος που προερχόταν απ’ το παιχνίδι γύρευε φυσικά την ικανοποίησή του εκεί που η απόλαυση γίνεται ακολασία, εκεί που γίνονται ένα το χρήμα, η βρωμιά και το αίμα.

Η χρηματική αριστοκρατία, με τον τρόπο πλουτισμού της, όπως και με τις απολαύσεις της, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αναγέννηση του κουρελοπρολεταριάτου στα ανώτατα στρώματα της αστικής κοινωνίας.

* Για περ. βλ. Καρλ Μαρξ, Οι ταξικοί αγώνες στη Γαλλία από το 1848 ως το 1850, στο Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Ένγκελς, Διαλεχτά Έργα, μτφ. Επιτελείο Μεταφραστών, εκδ. «Αναγνωστόπουλος», Αθήνα 1964.

Πηγή: https://tetradiamagazine.gr

ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΔΝΕΙΣΤΕΡΙΑΣ: Ο ΛΕΝΙΝ ΖΕΙ!

 

Της Ισαβέλλας Μπερτράν

Φωτό: Κώστας Ζυρίνης & Ισαβέλλα Μπερτράν

Οι περισσότεροι δεν αγνοούν μονάχα την ύπαρξή της, αλλά δεν έχουν καν ακούσει το δυσπρόφερτο όνομά της. Άσε που δεν εμφανίζεται ποτέ και πουθενά σε κανέναν επίσημο χάρτη της Ευρώπης. Τι τρέχει τελικά με την Υπερδνειστερία; Υφίσταται πράγματι τέτοια χώρα, όπου μάλιστα συνεχίζουν, λέει, ν’ ανεμίζουν τα σφυροδρέπανα ή  μήπως πρόκειται για κάποιον αστικό μύθο; Αντιμέτωποι μ’ ένα ερώτημα τόσο βαθιάς υπαρξιακής υφής, είπαμε να πεταχτούμε ως εκεί και να αναζητήσουμε επί τόπου τις απαντήσεις.

 

Ο Βλαντιμίρ οδηγεί το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου και μας κάνει νόημα να αποβιβαστούμε.

– паспортный контроль

Αν και διατυπωμένο στα ρώσικα, το πιάσαμε όλοι με την πρώτη!

Οπότε κι από το όχημα κατεβαίνει σε πλήρη απαρτία η συμμορία των τεσσάρων, ήτοι:

η υποφαινόμενη, ο σύντροφος Ζυρ, ο πολλάκις συνταξιδιώτης μας φίλος Παναγιώτης  κι ο πρωτοεμφανιζόμενος στην παρούσα σύνθεση φίλος Γιώργος (επονομαζόμενος και «Τσακ») και…

γραμμή όλοι για το γκισέ.

Η πλάνη των στερεοτύπων

 Το γυάλινο βλέμμα του υπαλλήλου στην παραλαβή διαβατηρίων είναι τόσο αρχετυπικά κα-γκε-μπίτικο που λες και ο τύπος επιλέχτηκε επί τούτου για να μας εισάγει σε κλίμα εποχής πριν καν γίνουμε δεκτοί στη χώρα του.

Μας τείνει παγερά τις κάρτες εισόδου τις οποίες συμπληρώνουμε επιμελώς, του τις παραδίδουμε μαζί με τα διαβατήριά μας και τώρα περιμένουμε στωικά μέχρι να γίνει ο σχετικός έλεγχος. Τσεκάρισμα, ερωτήσεις, ξανατσεκάρισμα, διευκρινίσεις, ματαξανατσεκάρισμα, όλα ποοολύ σχολαστικά. Τι διάολο γίνεται; Καψόνι μας κάνει;

Ώσπου, μπαμ μπαμ μπαμ μπαμ, πέφτουν απανωτά οι τέσσερις σφραγίδες στις ισάριθμες κάρτες εισόδου, μας τις επιστρέφει μαζί με τα διαβατήρια και – ω του θαύματος! – η εικόνα του κα-γκε-μπίτη θρυμματίζεται μονομιάς μέσα σ’ένα ολόθερμο χαμόγελο κι ένα ενθουσιώδες welcome to Transnistria!

Μια χαρά ήταν τελικά ο άνθρωπος. Τραγικό λάθος η προβολή προκαταλήψεων και στερεοτύπων, το διαπιστώνω για πολλοστή φορά.

Φλας μπακ στην Ιστορία

 Εισερχόμενοι στην Υπερδνειστερία από τον απώτατο βορρά της, είμαστε έτοιμοι να τη διασχίσουμε από άκρη σε άκρη μέχρι την πρωτεύουσά της, την Τιρασπόλ.

Πριν όμως προχωρήσουμε παραπέρα στο έδαφος αυτής της περίεργης κρατικής οντότητας, που δεν είναι ακριβώς χώρα με τη νομική έννοια του όρου (αφού καμιά χώρα-μέλος του ΟΗΕ δεν την αναγνωρίζει ως τέτοια), και που ωστόσο είναι χώρα από πρακτική άποψη (αφού διαθέτει σύνορα που μόλις διασχίσαμε, δική της διοίκηση, στρατό, σημαία, κλπ.), ας κάνουμε μερικά βήματα πίσω στον χρόνο για να δούμε από πού έλκει την καταγωγή της όλη αυτή η ανορθόδοξη κατάσταση.

Η ιστορία χοντρικά έχει ως εξής:

Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και στον απόηχο των εδαφικών ανακατατάξεων που αυτός επέφερε, οι Σοβιετικοί προχώρησαν στη δημιουργία της ΣΣΔ Μολδαβίας συνενώνοντας δύο ετερογενείς περιοχές:

Από τη μια τη λωρίδα που εκτείνεται κατά μήκος της ανατολικής όχθης του Δνείστερου – την επονομαζόμενη Υπερδνειστερία – ενταγμένη μέχρι τότε στη ΣΣΔ Ουκρανίας και κατοικημένη κυρίως από ρωσόφωνους πολίτες.

Κι από την άλλη τη νεοαποκτηθείσα από την ΕΣΣΔ επαρχία της Βεσσαραβίας,  τμήμα του βασιλείου της «Μεγάλης Ρουμανίας» κατά την περίοδο 1918-40, όπου η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού μιλάει ρουμανικά.

Τέτοιου είδους διευθετήσεις, στα πλαίσια ενός ενιαίου ομοσπονδιακού κράτους όπως ήταν τότε η ΕΣΣΔ, προφανώς είχαν ελάχιστο πρακτικό αντίκτυπο στη ζωή των κατοίκων αφού ισοδυναμούσαν επί της ουσίας με αναδιοργάνωση εσωτερικών συνόρων, πράξη με διοικητική κυρίως αξία.

Έλα όμως που έχει η ιστορία γυρίσματα…

Τι γίνεται ας πούμε όταν μια ένωση κλονίζεται και στην πορεία τινάζεται στον αέρα εις τα εξ ων συνετέθη;

Όταν διαλύεται η οικογένεια

 Το ξήλωμα του σοβιετικού πουλόβερ στα χρόνια του Γκορμπατσόφ δεν επιτάχυνε μονάχα την κατάρρευση της έτσι κι αλλιώς κλυδωνιζόμενης οικονομίας, μα δημιούργησε και το έδαφος για το φούντωμα κάθε λογής εθνικισμού.

Στις 31 Αυγούστου του 1989, το Ανώτατο Σοβιέτ της ΣΣΔ Μολδαβίας παίρνει μια μοιραία, όπως θ’ αποδειχτεί από τη συνέχεια, απόφαση:

Ψηφίζει την καθιέρωση της μολδαβικής γλώσσας (δηλαδή τα ρουμανικά) ως μοναδική επίσημη γλώσσα της ΣΣΔ Μολδαβίας, καθώς και την επιστροφή από το κυριλλικό στο λατινικό αλφάβητο.

Δεν χρειάζεται παραπάνω για να πυροδοτηθεί η ένταση με τους πολίτες διαφορετικής εθνοτικής καταγωγής, και ειδικότερα με την περιοχή της Υπερδνειστερίας όπου πλειοψηφούν οι ρωσόφωνοι.

Όταν δε το εθνικιστικό Λαϊκό Μέτωπο Μολδαβίας κερδίζει τις πρώτες ελεύθερες βουλευτικές εκλογές την άνοιξη του 1990, και οι φωνές υπέρ της ανεξαρτητοποίησης της ΣΣΔ Μολδαβίας από την ΕΣΣΔ ακούγονται όλο και πιο ηχηρά, τότε το Συνέδριο Λαϊκών Αντιπροσώπων της Υπερδνειστερίας, σε μία ad hoc συνεδρίαση στις 2 Σεπτέμβρη του 1990, αποφασίζει την ανακήρυξη της ΣΣΔ Υπερδνειστερίας. Η ντε φάκτο απόσχιση έχει μόλις συντελεστεί.

Στη συνέχεια, μετά την επίσημη διάλυση της ΕΣΣΔ στις 26/12/1991, κι ενώ η Μολδαβία έχει ήδη ανακηρύξει την πλήρη ανεξαρτησία της έξι μήνες νωρίτερα, η κόντρα με την Υπερδνειστερία κλιμακώνεται σε κανονικό πόλεμο.

Η Μολδαβία αξιώνει από την άσωτη κόρη να επιστρέψει στην οικογενειακή εστία, η Υπερδνειστερία απαντάει «νιετ», κaι εφτακόσιοι άνθρωποι σκοτώνονται κι από τις δυο πλευρές μέχρι να υπογραφεί εκεχειρία τον Ιούνη του 1992.

Από τότε η κατάσταση έχει παγιωθεί ως εξής:  τυπικά η Υπερδνειστερία θεωρείται de jure ως περιοχή ανήκουσα στη Μολδαβία, πρακτικά η Μολδαβία δεν μπορεί να ασκήσει πάνω της κανέναν απολύτως έλεγχο, και άρα de facto η Υπερδνειστερία αποτελεί ανεξάρτητο μη αναγνωρισμένο κράτος.

Με μια λέξη: Μύλος…

Το Σανατόριο του Δνείστερου

 

H Κάμενκα είναι ο πρώτος αξιοσημείωτος οικισμός που συναντάμε μετά το πέρασμα των συνόρων. Εδώ θα κάνουμε την πρώτη μας στάση.

Η μικρή πόλη των δέκα χιλιάδων κατοίκων χαίρει μιας σχετικής φήμης καθώς, μεταξύ άλλων, φιλοξενεί το Σανατόριο του Δνείστερου που γνώρισε λαμπρές ημέρες δόξας κατά τη σοβιετική εποχή.

Χτισμένο κοντά στο ποτάμι, σε μια περιοχή που συγκεντρώνει πολλά ευνοϊκά κλιματολογικά στοιχεία, το σανατόριο συνεχίζει και σήμερα τη λειτουργία του, κυρίως ως κέντρο ιαματικών λουτρών για τη θεραπεία μυοσκελετικών, νευρολογικών και γυναικολογικών παθήσεων, καθώς και ασθενειών του πεπτικού συστήματος.

Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, το πάρκο πάντως που το περιβάλλει είναι εξόχως ευχάριστο, φροντισμένο και πρόσφορο για χαλαρωτικές βόλτες.

 

Σαν φωτογραφία εποχής

 Τους συνάντησα τυχαία βγαίνοντας από το σανατόριο και ήταν σαν να αναβίωνε μπροστά μου μια εικόνα του μεσοπολέμου έτσι όπως τους αντίκρισα κομψά ντυμένους με τα παλαιομοδίτικα “καλά” τους, τρυφερά πιασμένους αγκαζέ για την πρωινή τους βόλτα.

– можно я фотографирую? (Μπορώ να σας φωτογραφήσω;)

Η φράση βγήκε από μέσα μου πηγαία στα τσάτρα πάτρα ρωσικά μου κι εκείνοι πρόθυμα ανταποκρίθηκαν για να μου χαρίσουν μία από τις ελάχιστες στημένες πόζες που έχω αγαπήσει στη ζωή μου. Σαν μια παλιά προγονική φωτογραφία, μαζί με το άρωμα νοσταλγίας και την ξεχασμένη ευγένεια που συνοδεύει την εποχή.

Τα “σπασίμπα” μου ανταμείφτηκαν με μια ανεπαίσθητη κίνηση του κεφαλιού κι ένα διπλό “παζάλστα” που χάιδεψε τ’ αυτιά μου με το ωραιότερο παχύ “ζ” που έχουν ακούσει ποτέ. Δεν νομίζω να έχω χωρέσει άλλη φορά τόση ρετρό φινέτσα σ’ ένα ταπεινό καρέ.

Η χρονοκάψουλα

 Δυσκολεύομαι να πιστέψω αυτά που βλέπουν τα μάτια μου.

Το κεντρικό διοικητικό κτίριο της Κάμενκα με το σφυροδρέπανο στην πρόσοψη και την προτομή του Βλαδίμηρου Ίλιτς Ουλιάνοβ στο προαύλιο.

Η “Ντομ Κουλτούρι” ή αλλιώς το “Σπίτι του Πολιτισμού”, από τους πλέον απαραίτητους θεσμούς κάθε σοβιετικής πόλης που σέβεται τον εαυτό της ως τέτοια.

Νιώθω σαν να έχω ταξιδέψει με χρονοκάψουλα και επιστρέψει κάπου μισό αιώνα πίσω στο χρόνο.

Η μεγαλύτερη όμως έκπληξη μας περιμένει στο μνημείο πεσόντων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όπου συνωστίζεται ένα πλήθος από …ποδηλάτες. Ξεκινάει, λέει, σε λίγο ποδηλατικός γύρος της “μητέρας πατρίδας” και η τελετή έναρξης προβλέπει κατάθεση στεφάνου στο μνημείο. Δεν το λες και σύνηθες…

Μα εκείνο που απογειώνει το τελετουργικό και το κάνει να μοιάζει περίπου εξωπραγματικό είναι η παρουσία τιμητικού τάγματος από Υπερδνείστριους νεολαίους, ενδεδυμένοι άπαντες με στολή βγαλμένη λες από σελίδες της Κομσομόλ, ενώ ψέλνουν εν χορώ τον εθνικό ύμνο της χώρας, έναν ρώσικο πατριωτικό θούριο του 1943, με απλωμένη φαρδιά πλατιά μπροστά τους την κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο.

https://www.youtube.com/watch?v=8bNw5OUDr_M

Εντάξει, δεν μπορεί, μάλλον κάτι περίεργο θα μας πότισαν μέσα στον πρωινό καφέ και έχω παραισθήσεις! Είναι δυνατόν κάποιοι να ζουν ακόμα το σοσιαλιστικό τους όνειρο στην Ευρώπη του εικοστού πρώτου αιώνα κι εμάς να μας το κρύβουν;

Από Λένιν σε Λένιν

 Ο Τσακ έχει ορκιστεί να μη μας αφήνει σε χλωρό κλαρί. Μετά από επισταμένη έρευνα πριν ξεκινήσουμε από την Αθήνα, έχει εντοπίσει και σημειώσει και το τελευταίο ανθυπομνημείο της σοβιετικής περιόδου μην και μας ξεφύγει κανένα αφωτογράφητο.

Από δίπλα, ίδιος και χειρότερος ο Παναγιώτης, έχει αναλάβει τη χάραξη της οδικής διαδρομής ώστε να συμπεριλάβει τα πάντα.

Όσο για τον Ζυρ και την υποφαινόμενη είναι η ευκαιρία της ζωής μας να το παίξουμε «τραβάτε με κι ας κλαίω», ευγνωμονώντας την τύχη μας που για μια φορά έχουμε δυο φίλους συνταξιδιώτες ακόμα πιο στοχοπροσηλωμένους κι από μας και μπορούμε να επαναπαυτούμε πάνω τους.

Στάση στο Ρασκόβ για το μνημείο του τρακτέρ και το άγαλμα του Λένιν.

Στάση στην Κατερίνοβκα για ένα ακόμη γλυπτό του ηγέτη της οκτωβριανής επανάστασης, χρυσόχρωμο αυτή τη φορά, με την ονομασία «ο Λένιν με τα παιδιά», μάλλον το ασχημότερο του είδους που έχει ποτέ απαθανατίσει η φωτογραφική μου (και έχει κλικάρει κάμποσα!)

Στάση και στο Στροϊέστι για τον «Λένιν με τους στρατιώτες».

 

– Τι θα γίνει ρε Τσακ, θα πάει ακόμα μακριά η βαλίτσα με τους Λένιν;

Ριμπνίτσα

Το μνημείο των πεσόντων του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου στη Ριμπνίτσα γειτνιάζει με δυο από τις πιο αξιοσημείωτες εκκλησίες της πόλης.

Μια καθολική και μια ορθόδοξη.

Δεν είναι ότι η θέα τους ξύπνησε μέσα μου το έτσι κι αλλιώς ανύπαρκτο θρησκευτικό μου συναίσθημα, μα μετά από τόση σοβιετική μονοκαλλιέργεια ομολογουμένως μου μοιάζει ευπρόσδεκτη λίγη φωτογραφική ποικιλία.

Εξ’ ου και τα παραπανίσια κλικ.

 

Η Ριμπνίτσα είναι μια πόλη πενήντα πέντε χιλιάδων κατοίκων όπου έχει την έδρα της η μεγαλύτερη βιομηχανία της Υπερδνειστερίας, μια χαλυβουργία που αποφέρει περισσότερο από μισό δισεκατομμύριο δολάρια σε εξαγωγές και στην οποία η χώρα χρωστάει σχεδόν το μισό της ΑΕΠ.

 

Στις παραγωγικές μονάδες συγκαταλέγονται επίσης το αρχαιότερο εργοστάσιο επεξεργασίας ζάχαρης (με έτος ίδρυσης το 1893) καθώς και ένα οινοπνευματοποιείο και μια τσιμεντοποιία.

Ο βιομηχανικός χαρακτήρας της πόλης αντανακλάται εξάλλου στις πολυώροφες εργατικές πολυκατοικίες που πρώτη φορά συναντάμε στο διάβα μας από τότε που μπήκαμε στη χώρα.

Εννοείται ότι δεν θα μπορούσαν να διαφύγουν της προσοχής των φωτογραφικών μας φακών.

Ντουμπασάρι

Το Ντουμπασάρι με τους είκοσι τρεις χιλιάδες κατοίκους βρίσκεται στη μέση περίπου της διαδρομής βορράς-νότος της παράξενης αυτής χώρας.

Καλά, όταν λέμε στη μέση, θα πρέπει να έχουμε κατά νου και για τι μεγέθη συζητάμε.

Λιγότερο από διακόσια πενήντα χιλιόμετρα σε μήκος καλύπτει η Υπερδνειστερία, με περί τα δεκαπέντε-είκοσι χιλιόμετρα πλάτος, και μια συνολική επιφάνεια λίγο μεγαλύτερη απ’ αυτήν της Αττικής.

Η πόλη βρέθηκε στο επίκεντρο του πολέμου του 1992 ανάμεσα στη Μολδαβία και την ατίθαση πρώην επαρχία της με αποτέλεσμα να υποστεί εκτεταμένες ζημιές.

Εδώ ωστόσο επιστρέφουμε σε γνώριμο «έδαφος». Χαμηλή δόμηση, εκτεταμένο πράσινο, παροπλισμένος σοβιετικός κινηματογράφος, ινστιτούτο τεχνών. Και μέσα σ’ όλα, η απαραίτητη προτομή του σύντροφου Λένιν για να μην ξεχνιόμαστε.

Γκριγκοριοπόλ

Στο Γκριγκοριοπόλ θα κάνουμε την τελευταία μας στάση για σήμερα πριν καταλήξουμε στην πρωτεύουσα Τιρασπόλ καμιά σαρανταπενταριά χιλιόμετρα νοτιότερα.

Κι εδώ, όπως και στην Κάμενκα στην αφετηρία της διαδρομής μας, δεσπόζουν τα διοικητικά κτίρια με το εθνόσημο και τα σφυροδρέπανα σε περίοπτη θέση,  συνοδεία πολύχρωμου σημαιοστολισμού του περιβάλλοντος χώρου.

Δίπλα στο αναμενόμενο άγαλμα του Λένιν και το μνημείο για τον Β’ Παγκόσμιο, έρχονται να προστεθούν οι επιτύμβιες πλάκες στρατιωτών που σκοτώθηκαν στον πόλεμο του 1992 με τη Μολδαβία.

  

Καθισμένη σ’ ένα πεζούλι στην κεντρική πλατεία, κοιτάζω γύρω μου προσπαθώντας για πολλοστή φορά σήμερα να χωνέψω ότι όσα βλέπω δεν είναι πλασματικά αλλά υπάρχουν πραγματικά.

Ότι δεν συμμετέχω ως κομπάρσος στα γυρίσματα κάποιας ταινίας με στημένο ντεκόρ αλλοτινών εποχών.

Ότι αυτή τη στιγμή ζω στ’ αλήθεια στο παρόν, σ’ έναν υπαρκτό γεωγραφικό χώρο, και δεν έχω μεταφερθεί κατά λάθος σε κάποια παρελθούσα χρονοδιάσταση.

Τι διάολο συμβαίνει εδώ; Κοντά τριάντα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετίας συνεχίζει να υφίσταται μια, έστω μη αναγνωρισμένη, μικροσκοπικών διαστάσεων ΣΣΔ στην Ευρώπη;

Απάντηση στο ερώτημα θα δοθεί στη δεύτερη και τελευταία ανταπόκριση από την Τιρασπόλ.

Το ταξίδι στην Υπεδνειστερία πραγματοποιήθηκε κατά την περίοδο Απρίλη-Μάη 2018.

ΠΗΓΗ: zyrinis.gr μέσω eidisoules.gr