Το μόνο που θα μας απομείνει είναι το "Μνί" στο χέρι κι αυτό χωρίς αντίκρισμα!

frixos

«Ύμνος  για το διπλό νόμισμα.»

Εκείνες τις μέρες, η τράπεζα της Ελλάδας ολοκλήρωσε το σκούπισμα από ότι ευρώ είχε μείνει στην « Γενική κυβέρνηση» ( Δημόσια ταμεία, ασφαλιστικοί οργανισμοί , τοπική αυτοδιοίκηση, νοσοκομεία, ΔΕΚΟ, κλπ), με λίγα λόγια, στέγνωσε κάθε ρευστότητα από τα ταμεία για να εξυπηρετήσει τα χρέη προς το τοκογλυφικό και απάνθρωπο κατοχικό καθεστώς  του ευρωιερατείου.

Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα ακόμα σοκ για τον εξαθλιωμένο Ελληνικό λαό.

Παύση πληρωμών!
Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και όσοι είχαν να λαβαίνουν κάποια ευρουδάκια από τις τράπεζες, τις βρήκαν κλειστές.

Στα κανάλια μιλούν για χρεωκοπία εντός ευρώ. Η  Ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα έκλεισε τη στρόφιγγα, δεν μας δανείζει άλλο!
Η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους αγαπητούς και αλληλέγγυους εταίρους.

Ο λαός με αγωνία παρακολουθεί τις «σκληρές» μάχες του Αλέξη στα «μαρμαρένια αλώνια» των eurogroup,  μέσα από τις οθόνες του ΣΚΑΙ και του ΜΕΓΚΑ!

Κάποιοι φωνάζουν για ρήξη και Εθνικό νόμισμα!

Και τότε σκάει το παραμύθι.

Διπλό νόμισμα!

Η ηρωική κυβέρνηση θα τους ικανοποιήσει όλους . Και εθνικό νόμισμα και ευρώ, όπως λέμε και νουνου και λάιτ!

Με ευρώ πληρώνει το κράτος τους αλληλέγγυους αγαπητούς εταίρους , και με τοπικό (I.O.U.)  που θα το λέμε «Μνί», από την αρχαία μνά (σε ουδέτερο πρόσωπο), τους περήφανους ιθαγενείς.

Έτσι  και πάλι ο Συριζα δοξάζεται. Βγάζει τον σοφό λαό στους δρόμους  να πανηγυρίζει  για την εθνική επιτυχία. Ακούγονται συνθήματα περηφάνιας. «Με Μνί και Λαπαβίτσα τους την χώσαμε την γκλίτσα», «Αλέξη σε θέλω και ας έχω Μνι καπέλο» και πολλά άλλα τέτοια περήφανα λαϊκά συνθήματα.

Ας δούμε όμως τι σημαίνει το διπλό νόμισμα (I.O.U. από το  I Owe You ) δηλαδή σε απόλυτη μετάφραση (Σου χρωστάω) η σε καλύτερη απόδοση του νοήματος «Έχεις να λαβαίνεις».

Πώς λειτουργεί;
Τα ταμεία του κράτους θα πληρώνουν τις συντάξεις , τους μισθούς και τις υποχρεώσεις προς την εσωτερική αγορά σε Μνί (έχεις να λαβαίνεις).

Οι συνταξιούχοι θα πηγαίνουν στο ψιλικατζίδικο και θα παίρνουν το γιαουρτάκι τους πληρώνοντας με Μνιά (πληθυντικός του Μνί) δηλαδή με «έχεις να λαβαίνεις»  από αυτόν που έχω να λαβαίνω. Το ίδιο και στο φαρμακείο, το σουβλατζίδικο κλπ

Η ισοτιμία….. ποια ισοτιμία;
 Το κράτος θα συνεχίσει να αφαιμάσσετε ως προς τα ευρώ, ενώ η σπανιότητά του θα το κάνει περιζήτητο στη μαύρη αγορά, ενισχύοντας την υποτίμηση του Μνιού ( γενική του Μνι).
Η αξία του Μνιού , θα πέφτει σε καθημερινή βάση ενώ η κυβέρνηση θα αυξάνει την ροη νέων Μνιών στην εσωτερική αγορά για να μπορέσει να ισοσταθμίσει την υποτίμηση.

Τέλος θα χρειαζόμαστε να δίνουμε χιλιάδες Μνιά, για να πάρουμε μια φρατζόλα ψωμί.

Όμως το χρέος προς τους αγαπητούς και αλληλέγγυους εταίρους είναι χρέος και εμείς τηρούμε τις συμφωνίες. Άρα δεν πειράζει που με ένα ευρώ που το κράτος το τιμολογεί σήμερα 2000 μνια και εσύ το ανταλλάσεις στη μαύρη με 10000 μνιά, ο Γερμαναράς θα σου πάρει ότι έχεις και δεν έχεις.

Έτσι όταν ολοκληρωθεί το ξεπούλημα , όταν το κράτος παύσει να έχει κάποια αξία για τους τοκογλύφους , μια και δεν έχει τίποτα άλλο να ξεπουλήσει, όταν οι ιθαγενείς θα κοιμούνται σε ειδικά δώματα για τους άστεγους που θα μας φτιάξουν οι αγαπητοί και αλληλέγγυοι εταίροι, τότε θα καταλάβουμε ότι το μόνο που μας έχει απομείνει είναι το Μνί στο χέρι κι αυτό χωρίς αντίκρισμα.

Αδέρφια μη τσιμπάτε το δόλωμα. Το διπλό νόμισμα δεν είναι εθνικό, είναι κατοχικό νόμισμα!

Δεν έχει σημασία πως θα λέγεται αν είναι χάρτινο η πλαστικό.
Εθνικό νόμισμα χωρίς εθνική ανεξαρτησία δεν υπάρχει . Κι εμείς ζούμε στη χειρότερη κατοχή που υπήρξε πότε στη χώρα μας, γιατί στις προηγούμενες ο εχθρός φορούσε στολή και τον ξεχώριζες.

Για την εφημερίδα  ΟΥΣΤ.

Έρευνα - Υπάρχει διατροφική επάρκεια στην Ελλάδα;

Επίσημα στοιχεία του 2010.

Μύθος η διατροφική εξάρτηση της Ελλάδας από άλλες χώρες

(του Νίκου Παπαδόπουλου*)
Ίσως τα πιο δημοφιλή σλόγκαν τον καιρό της κρίσης να είναι τα εξής: «Η Ελλάδα δεν παράγει τίποτα» ή «Αν πάψουν οι εισαγωγές, τελειώσαμε, θα πεινάσουμε». Οι παραπάνω φράσεις, εκτός από ενδείξεις εθνικής μειονεξίας, μαρτυρούν και ένα τεράστιο έλλειμμα πληροφόρησης ή, καλύτερα, μια συστηματική παραπληροφόρηση του κοινού σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας.

.

Ο μύθος της έλλειψης τροφίμων στην Ελλάδα

Όπως προκύπτει από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, το 79% των Ελλήνων (και το 47% των Κυπρίων) θεωρεί πως δεν υπάρχουν επαρκή επίπεδα παραγωγής τροφίμων για τον ευρωπαϊκό πληθυσμό σε επίπεδο ΕΕ, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων (ποσοστό 94% - το μεγαλύτερο σε όλη την Ευρώπη) πιστεύει ότι η εθνική παραγωγή τροφίμων δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες του πληθυσμού. 

 Οι παραπάνω φόβοι των Ελλήνων είναι εντελώς αδικαιολόγητοι. 

 Σύμφωνα με έρευνα της ΠΑΣΕΓΕΣ, η οποία πρόσφατα είδε το φως της δημοσιότητας, η Ελλάδα, ακόμα κι αν κοπούν τελείως οι εισαγωγές τροφίμων (όπως έγινε στην Αργεντινή), δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να πεινάσει. Έτσι, λοιπόν, όπως αναφέρει ο πρόεδρος της ΠΑΣΕΓΕΣ, κ. Τζανέτος Καραμίχας, το ποσοστό αυτάρκειας της χώρας σε μια σειρά βασικών αγροτικών-διατροφικών προϊόντων φυτικής και ζωικής παραγωγής για το 2010, ανήλθε κατά μέσο όρο στο 94% περίπου!

Ειδικότερα, από την παραπάνω έρευνα προκύπτει ότι το ποσοστό αυτάρκειας στη φυτική παραγωγή ανέρχεται κατά μέσο όρο περίπου στο 99%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως τα δημητριακά, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 82% περίπου, με το μικρότερο ποσοστό να καταγράφεται στο μαλακό σιτάρι (32%) και το υψηλότερο στο ρύζι (171 %).

Στο ελαιόλαδο και τις ελιές, τα οποία είναι βασικά είδη διατροφής, η αυτάρκεια εμφανίζει υψηλό ποσοστό, μια και η χώρα παραμένει έντονα εξαγωγική στα δυο αυτά προϊόντα.

Η αυτάρκεια βρώσιμης ελιάς αυξήθηκε κατά το τελευταίο έτος κατά 61,8%, με αποτέλεσμα να καλύπτουμε το 996%(!) της ζήτησης, με το 88,3% όμως να εξάγεται. Στο λάδι η παραγωγή φτάνει επίσημα το 151% της κατανάλωσης. Στο ποσοστό αυτό, όμως, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και μια τεράστια ποσότητα ατυποποίητου λαδιού που εξάγεται παρανόμως κυρίως σε γειτονικές χώρες, καθώς και ένα μικρό ποσοστό της τάξεως του 4,33% ελαιολάδου που εισάγεται ετησίως, χωρίς κανείς να ξέρει την αιτία.

Συνυπολογίζοντας αυτά τα ποσοστά, θα μπορούσαμε να τροφοδοτούμε με λάδι σχεδόν όλη την Ευρώπη! Φέτος, μάλιστα, παρατηρήθηκε υπερπαραγωγή ελιάς σε Πήλιο και Χαλκιδική, με αποτέλεσμα οι παραγωγοί να μην έχουν τι να κάνουν το προϊόν τους και να το αποθηκεύουν προκειμένου να πιάσουν καλύτερες τιμές μετά από κάποιους μήνες.

Το ψωμί, ψωμάκι;

Στο μαλακό σιτάρι, από το οποίο γίνεται το ψωμί, εισάγουμε ετησίως πάνω από 1.000.000 τόνους αξίας εκατομμυρίων ευρώ, κυρίως από χώρες όπως η Ρωσία, η Γαλλία και η Ουκρανία. Οι εισαγωγές αυτές είναι τελείως άσκοπες και καταστροφικές για την ελληνική Οικονομία - πρόκειται για σιτηρά αμφίβολης ποιότητας, αφού κάποιες ανατολικές χώρες υποχρεούνται βάσει κοινοτικής νομοθεσίας να κάνουν ακόμα και ελέγχους για ίχνη ραδιενέργειας! Είναι χαρακτηριστικό ότι το 1957(!) η Ελλάδα πέτυχε την αυτάρκεια σε μαλακό σιτάρι, με την ποικιλία Γ 38290 που δημιούργησε το Ελληνικό Ινστιτούτο Σιτηρών. Μάλιστα, προς τα τέλη του 1970 υπήρχε πλεόνασμα που διατηρήθηκε μέχρι το 1984!

Έκτοτε αρχίζει ραγδαία μείωση της καλλιέργειας του μαλακού σιταριού, η οποία συνοδεύεται από αντίστοιχη αύξηση της καλλιέργειας του σκληρού. Ως αποτέλεσμα, η Ελλάδα είναι από τότε ελλειμματική σε μαλακό σιτάρι και πλεονασματική σε σκληρό, από το οποίο γίνονται τα ζυμαρικά. Αυτό οφείλεται στην Κοινή Αγροτική Πολιτική της Ε.Ε., η οποία έδωσε ισχυρά κίνητρα στους παραγωγούς σκληρού σιταριού (35 ευρώ το στρέμμα). Δηλαδή μας αύξησαν την παραγωγή μακαρονιών και μάς μείωσαν την παραγωγή ψωμιού, που από την Αρχαιότητα είναι βασικό είδος διατροφής.

Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, τα 2.498.070 στρέμματα (με παραγωγή 649.800 τόνων) που καλλιεργούνταν με σκληρό σιτάρι στην Ελλάδα το 1981, αυξήθηκαν το 2001 σε 7.083.100 στρέμματα (με παραγωγή 1.457.260 τόνων) ενώ, αντίστροφα, τα 7.517.747 στρέμματα (με παραγωγή 2.106.270 τόνων) που καλλιεργούνταν με μαλακό σιτάρι στην Ελλάδα το 1981, μειώθηκαν το 2001 σε 1.682.273 στρέμματα (με παραγωγή 442.060 τόνων). Η τεράστια μείωση της παραγωγής του ελληνικού μαλακού σιταριού και του κριθαριού αύξησε σημαντικά την εισαγωγή τους και οδήγησε σε μεγάλο έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στο κλάδο των δημητριακών που έφθασε το 2008 τα 365 εκατ. ευρώ, ενώ και το έλλειμμα του εμπορικού ισοζυγίου στον κλάδο των ζωοτροφών έφθασε την ίδια χρονιά στα 354 εκατ.

Αυτή η ραγδαία ανατροπή συνοδεύτηκε από μετακίνηση του μαλακού σιταριού στα πιο άγονα και του σκληρού στα πιο γόνιμα εδάφη, με αποτέλεσμα τη μείωση της απόδοσης του πρώτου και την υποβάθμιση της ποιότητας του δεύτερου. Συνολικά, η έκταση του σιταριού την τελευταία εικοσαετία έχει μειωθεί κατά 1.650.000 στρέμματα. Μεγάλο τμήμα αυτής της έκτασης βρίσκεται σε υποχρεωτική αγρανάπαυση ή έχει φυτευτεί με ορισμένα είδη δένδρων, όπως ακακίες και καρυδιές, συνεπεία των «πεφωτισμένων» προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρόλα αυτά, η Ελλάδα κατέχει την τέταρτη θέση στην Ευρώπη στην παραγωγή σιτηρών με 9 εκατ. στρέμματα, από τα οποία περίπου τα 6 εκατ. είναι με σκληρό και μαλακό σιτάρι! Μπορεί, λοιπόν, στο μαλακό σιτάρι να είμαστε ελλειμματικοί με μόνο το 1/3 της ζήτησης να παράγεται στην Ελλάδα, αλλά είμαστε πλεονασματικοί όσον αφορά την παραγωγή του σκληρού σιταριού. Η Ελλάδα παράγει πάνω από 1,1 εκατ. τόνους σκληρό σιτάρι και, σύμφωνα με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Τσαυτάρη, φέτος είμαστε αυτάρκεις κατά 143%. Η κατανάλωση ανέρχεται περίπου στους 700.000 τόνους. Το υπόλοιπο περίπου 400.000 τόνοι (340.000 τόνοι για το 2011), εξάγεται σε διάφορες χώρες, κυρίως στην Ιταλία. Πολλοί δεν γνωρίζουν ότι διάσημα ζυμαρικά που παράγονται στην Ιταλία γίνονται από ελληνικό σιτάρι.

Αν από τα 4 περίπου εκατ. στρέμματα που καλλιεργούνται με σκληρό σιτάρι (στοιχεία 2011) αφιερώσουμε το 1/3 (δηλαδή εκτάσεις περίπου 1,35 εκατ. στρεμμάτων) για την παραγωγή μαλακού σιταριού, τότε θα έχουμε σχεδόν 2,8 εκατ. καλλιέργειας μαλακού σιταριού, οπότε η παραγωγή του θα διπλασιαστεί. Έτσι, από 450.000 τόνοι που ήταν το 2011, θα φτάσει τους 900.000 και πλέον τόνους. Με λίγα λόγια, θα έχουμε μείωση των εισαγωγών σε μαλακό σιτάρι κατά 50% (περίπου 500.000 τόνοι), με αύξηση της αυτάρκειάς μας σε μαλακό σιτάρι σε πάνω από 62%! Το μαλακό σιτάρι έχει μεγαλύτερη στρεμματική απόδοση (ακόμα και 700 κιλά/ στρέμμα σε αρδευόμενες καλλιέργειες) από το σκληρό (μέχρι 400 κιλά/στρέμμα). Επίσης δεδομένου ότι λόγω επιλεκτικών επιδοτήσεων τα σκληρά σιτάρια καλλιεργούνται στα πιο εύφορα εδάφη, είναι πολύ πιθανό με την καλλιέργεια των μαλακών σιταριών σε αυτά να έχουμε υψηλότερες στρεμματικές αποδόσεις, οπότε το ποσοστό αυτάρκειας σε μαλακό σιτάρι να φτάσει ακόμα και το 80%. Οι εξαγωγές, βέβαια, του σκληρού σιταριού θα μειωθούν (πιθανόν να μηδενιστούν κατά το πρώτο έτος), αλλά με δεδομένο ότι θα παύσουν οι εισαγωγές σκληρού σιταριού (περίπου 53.000 τόνοι) καθώς και οι εξαγωγές μαλακού σιταριού (95.000 τόνοι) που γίνονται ασκόπως, θα εξισορροπήσει το εξωτερικό εμπορικό ισοζύγιο μέσα σε λίγα χρόνια.



Θα μπορέσουμε, λοιπόν, να εξάγουμε ξανά. Αυτό θα ευνοήσει και τους παραγωγούς, αφού θα απολαμβάνουν υψηλότερες τιμές για το προϊόν τους και όχι τις εξευτελιστικές τιμές που δίνουν συχνά οι ξένοι εισαγωγείς. Στην προσπάθειά μας αυτή, καλό είναι να μιμηθούμε τους Βούλγαρους που, αφού πρώτα εξασφάλισαν σιτάρκεια, κάνουν τώρα εξαγωγές μέχρι και 50% της παραγωγής τους.

Αν, ταυτόχρονα με αυτή την προσπάθεια, αρχίσουν και προγράμματα καλλιέργειας και άλλων ξεχα­σμένων σιτηρών, όπως η σίκαλη, το κριθάρι και η ζέα, τα οποία παράγουν υπέροχα και απείρως πιο θρεπτικά ψωμιά, είναι κάτι πα­ραπάνω από βέβαιο ότι οι 'Ελληνες όχι απλά δεν θα πεινάσουν, αλλά θα τρώνε και τις πιο υγιεινές τροφές που υπάρχουν.




Η χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας

Στα εσπεριδοειδή, τη μεγαλύτερη αυτάρκεια κατέχουν τα πορτοκάλια με ποσοστό 167%, ενώ στα λεμόνια η αυτάρκεια περιορίζεται στο 63%. Αλλά και στα υπόλοιπα φρούτα η αυτάρκεια παραμένει υψηλή (128%). Αντί, λοιπόν, να τρώμε μπανάνες, ανανάδες και παπάγια(;), είναι προτιμότερο να στραφούμε στα ελληνικά φρούτα, τα οποία είναι απεί­ρως πιο θρεπτικά και, ευτυχώς, δεν πρόκει­ται να μας λείψουν ποτέ. Είναι ενδεικτικό ότι στο ροδάκινο η Ελλάδα κατέχει πάνω από 60% των εξαγωγών παγκοσμίως! Επιπλέον, υπάρχουν και φρούτα ανεκμετάλλευτα, τα οποία δεν είναι ευρέως γνωστά, όπως το κορόμηλο, το άγριο βατόμουρο, το άγριο αχλάδι (αγκορτσιά), το τσάπουρνο, το μούρο κ.α., που σαπίζουν κάθε χρόνο στα χωριά μας.



Έλλειψη παρατηρείται στη ζάχαρη, με την εγχώρια παρα­γωγή να καλύπτει μόνο το 14,3% των αναγκών, που υπολο­γίζονται στους 320.000 τόνους. Ενώ ως το 2005 η ελληνική ζάχαρη εξασφάλιζε κερδοφορία, το 2006 υπογράφηκε η ταφόπλακά της, όταν η Ελλάδα συμφώνησε με την ΕΕ να πα­ράγει σχεδόν τη μισή παραγωγή από τις ανάγκες της και να πάει σε εισαγωγές! Η ΕΕ έλαβε απόφαση για μείωση της πα­ραγωγής ζάχαρης από τις χώρες-μέλη της κατά 50%, με το σκεπτικό ότι η αγορά ζάχαρης από ζαχαροκάλαμο από τρί­τες χώρες, αντί για ζαχαρότευτλο, συνέφερε περισσότερο, ώ­στε να διευκολυνθούν οι εξαγωγές βιομηχανικών προϊόντων στις ζαχαροπαραγωγούς Βραζιλία και Ινδία. Η Ελλάδα υπέ­γραψε να της δοθεί ποσόστωση 158.000 τόνους από την ΕΕ και -ανεπαρκή- αντισταθμιστικά οφέλη, μολονότι ως χώρα ήμασταν αυτάρκεις και πραγματοποιούσαμε και εξαγωγές. Ορισμένοι παραγωγοί αποζημιώθηκαν και στράφηκαν σε άλλες καλλιέργειες.



Η κατάσταση επιδεινώθηκε με το κλείσιμο πολλών εργο­στασίων της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης, λόγω κακο­διαχείρισης. Με δεδομένο, βέβαια, ότι η ζάχαρη δεν είναι είδος πρώτης ανάγκης, αλλά και με την καλλιέργεια στέβιας, η οποία έχει έως 300 φορές μεγαλύτερη γλυκαντική δράση, σε μια πιθανή παύση των εισαγωγών δεν αναμένεται να αν­τιμετωπίσει η χώρα σοβαρό πρόβλημα.



Πολύ χαμηλή αυτάρκεια διαπιστώνεται στην κατηγορία των οσπρίων, με ποσοστό που κυμαίνεται στο 39%. Συγκεκριμένα, παράγουμε περίπου 8.000 τόνους φακές και εισάγουμε ακόμα 10.000 τόνους, κυρίως από Τουρκία, προκειμένου να καλύψουμε την εγχώρια ζήτηση. Αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει και στα φασόλια: καταναλώνουμε 35.000 τό­νους, εκ των οποίων οι 25.000 τόνοι είναι εισαγωγής. Σημειωτέον ότι το 1981 η ετή­σια παραγωγή φασολιών ήταν 31.500 τόνοι!



Το πρόβλημα αυτό θα μπορούσε να λυθεί εύκολα, με μια αναδιάταξη της πα­ραγωγής, ακόμα και με επιδότηση, ώστε σε εκτάσεις που καλλιεργούνται σήμερα άλλα προϊόντα, π.χ. ρύζι (στο οποίο εί­μαστε πλεονασματικοί), να καλλιεργηθούν όσπρια, πολλά από τα οποία, όπως τα ρεβύθια ή τα μαυρομάτικα φασόλια, έχουν και μικρότερες ανάγκες σε νερό.



Και στις πατάτες υπάρχει αυτάρκεια κατά 82%, με μόνιμη μάστιγα όμως τις «ελληνοποιήσεις» πατάτας από Αίγυπτο, αλλά και τις άσκοπες εισαγωγές κατεψυγμένης πατάτας από χώρες όπως οι ΗΠΑ, επειδή δήθεν τηγανίζεται πιο εύκολα.



Η ελληνική αμπελουργία είναι επίσης σε πολύ καλό επί­πεδο, αφού στα επιτραπέζια σταφύλια (αυτάρκεια 133,45%) έχουμε πλεόνασμα, δηλαδή μπορούμε άφοβα να κάνουμε εξαγωγές, χωρίς να μας λείψουν ποτέ. Σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Προώθησης Εξαγωγών, η Ελλάδα παράγει έως 5 εκατ. λίτρα κρασί ετησίως και καταναλώνει μόλις 3 εκατ. λίτρα, ενώ το 2011 εξήγαγε κρασί αξίας 57 εκατ. ευρώ. Παρόλο που το ελληνικό κρασί αρκεί να καλύψει τις ανάγκες των Ελλήνων, το 2010 πραγματοποιήθηκαν εισαγωγές σε αξία 12 εκατ. ευρώ, καθώς οι 'Ελληνες φαίνεται ότι δεν προ­τιμούν μόνο τα ελληνικά κρασιά.



Αναφέρεται ότι μπορεί το κρασί να καλύπτει τις ανάγκες των Ελλήνων καταναλωτών, αλλά αυτοί δείχνουν ιδιαίτερη προτίμηση στο ουίσκι (το ουίσκι καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος κατανάλωσης ποτών, καταλαμβάνοντας ποσοστό πε­ρίπου 42% το 2010, σύμφωνα με έρευνα της ICAP), το οποίο βεβαίως εισάγεται. Ταυτόχρονα διαθέτουμε και μια πολύ ση­μαντική (μικρότερη, βέβαια, από το παρελθόν) παραγωγή σταφίδας (σουλτανίνα και κορινθιακή) άνω των 50.000 τόνων ετησίως, η οποία υπερεπαρκεί για τις ανάγκες μας (αυτάρκεια 274,8%) και μας καθιστά ικανούς για εξαγωγές. Στο μέλι, επίσης, καταγράφεται ποσοστό αυτάρκειας της τάξεως 92%.



Αρνάκι άσπρο και παχύ



Όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της ελληνικής τροφοεξάρ­τησης, το βασικό πρόβλημα της χώρας, ως προς την αυτάρκεια, είναι κυρίως η ζωική παραγωγή. Αυτό, όμως, είναι ένας μύθος - ή, μάλλον, μια μισή αλήθεια. Το ποσοστό αυτάρκειας στη ζωική παραγωγή-αλιεία ανέρχεται, κατά μέσο όρο, περίπου στο 76,11%, αλλά διαφοροποιείται μεταξύ επιμέρους κατηγοριών προϊόντων, όπως το κρέας, όπου η αυτάρκεια ανέρχεται στο 56% περίπου, με το μικρότερο ποσο­στό να καταγράφεται στο βόειο κρέας (13%) και το υψηλό­τερο στο αιγοπρόβειο κρέας (94%). Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τους 158.000 τόνους που καταναλώνουμε ετησίως σε μοσχαρίσιο κρέας, στην Ελλάδα παράγουμε μόλις τους 20.000 τόνους. Στο χοιρινό κρέας η κατάσταση είναι λίγο καλύτερη, αφού από τους 290.000 τόνους που καταναλώ­νουμε,παράγουμε μόνο τους 111.000, δηλαδή το 38%.



Η έλλειψη αυτή σε μοσχαρίσιο και χοίρειο κρέας είναι αποτέλεσμα της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της Ε.Ε. Χα­ρακτηριστικό είναι ότι πριν το 1980, δηλαδή πριν μπούμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα είχε φτάσει σε αυτάρκεια στο χοι­ρινό κρέας 84%, στο μοσχαρίσιο σε 66%, ενώ το αιγοπρόβειο κρέας ήταν στα σημερινά επίπεδα αυτάρκειας - περί­που 94%. Γιατί, όμως, ενώ είμαστε ελλειμματικοί σε βόειο κρέας, συνεχίζουμε να το καταναλώνουμε, σκορπώντας εκα­τομμύρια ευρώ στο εξωτερικό;



Η Ελλάδα μεταπολεμικά σχεδόν υποχρεώθηκε να κατανα­λώνει μοσχαρίσιο κρέας, με τη λογική ότι είναι πιο ογκώδες ζώο, με μεγαλύτερη γαλακτοπαραγωγή σε σχέση με τα αιγο­πρόβατα, και άρα είναι πιο συμφέρον για την Ελλάδα. Χαρα­κτηριστικό είναι ότι εισήχθησαν και νέες φυλές βοοειδών από βορειο-ευρωπαΐκές χώρες (π.χ. Ελβετία, Βέλγιο), ακόμα και από Αμερική, εκτοπίζοντας εγχώριες φυλές βοοειδών, όπως η ελληνική βραχυκερατική φυλή, που απαντάται στις Πρέσπες, αλλά και άλλες φυλές, όπως οι αγελάδες Κατερίνης, Τήνου και Κέας στις Κυκλάδες, Ζακύνθου, Συκιάς στη Χαλ­κιδική, Κύμης, Φλώρινας, οι σαρακατσάνικες και οι αγελάδες Γλώσσας Σκοπέλου. Οι εγχώριες αυτές φυλές έχουν μικρότερο μέγεθος, αλλά μέσω της γενετικής επιλογής είχαν προσαρμο­στεί πλήρως στις ελληνικές εδαφοκλιματικές συνθήκες. Το ίδιο συνέβη και με τον ελληνικό βούβαλο, που κάποτε κατέ­κλυζε τους υδροβιότοπους της βόρειας Ελλάδας και ο πληθυ­σμός του έφτασε τα όρια της εξαφάνισης τη δεκαετία του ’90. Τα τελευταία χρόνια, γίνεται μια σημαντική προσπάθεια ανά­καμψης του αριθμού των βουβαλιών, η οποία έχει φέρει απο­τελέσματα στην περιοχή της Κερκίνης στον νομό Σερρών.



Με επιδοτήσεις της Ε.Ε. εξαφανίστηκαν οι εγχώριες ράτσες βοοειδών και ενισχύθηκε η εκτροφή βοοειδών έναντι της αιγοπροβατοτροφίας και άλλων παραδοσιακών μορφών κτηνο­τροφίας, απείρως πιο αποδοτικών, όπως η κονικλοτροφία.Αυτό ήταν ένα ολέθριο σφάλμα, καθώς τα αιγοπρόβατα είναι ιδανικά για τη μορφολογία του ελληνικού εδάφους που έχει ορεινές και ημιορεινές εκτάσεις, σε αντίθεση με τα βοοειδή και κυρίως τις εισαγόμενες ράτσες, που θέλουν ανοιχτές πε­διάδες (τύπου Ολλανδίας). Ταυτόχρονα, έγινε συνήθεια στον Έλληνα η κατανάλωση μοσχαρίσιου κρέατος, κάτι που δεν συνέβαινε σε τέτοια έκταση κατά το παρελθόν. Το μοσχαρίσιο κρέας δεν πλεονεκτεί σε θρεπτικά συστατικά, έναντι του αι­γοπρόβειου, ενώ αν λάβουμε υπόψη και τις σύγχρονες συν­θήκες εντατικής εκτροφής των βοοειδών (αντιβιοτικά, μεταλ­λαγμένες ζωοτροφές, ενσταυλισμός σχεδόν καθόλη τη διάρ­κεια του έτους), το μοσχαρίσιο κρέας είναι μάλλον επιβαρυ­μένο και κακής ποιότητας. Αντίθετα, το αιγοπρόβειο κρέας και κάποιες εγχώριες φυλές βοοειδών προέρχονται στην πλειοψηφία τους από κοπάδια ζώων που βόσκουν τον περισσό­τερο χρόνο ελεύθερα σε ορεινές ή ημιορεινές περιοχές, εκμε­ταλλευόμενα πλήρως την πλούσια ελληνική χλωρίδα.



Στο αιγοπρόβειο κρέας είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, αφού σύμφωνα με στοιχεία για το 2009 η Ελλάδα διαθέτει περίπου 8,9 εκατ. πρόβατα και 4,8 εκατ. κατσίκια, δηλαδή αντιστοι­χούν περίπου ένα πρόβατο και μισή κατσίκα για κάθε Έλ­ληνα. Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ένωσης Κτηνοτροφών, κ. Δημήτρη Καμπούρη, «Σε ένα με δύο χρόνια, μπορούμε να έχουμε 20 εκατ. αιγοπρόβατα. Αυτό για την Οι­κονομία σημαίνει διπλάσια παραγωγή κρέατος και γάλα­κτος, μείωση των εισαγωγών, αύξηση των εξαγωγών και αύ­ξηση των θέσεων εργασίας. Η αύξηση του ζωικού κεφαλαίου μπορεί να γίνει με ελάχιστα οικονομικά κίνητρα. Τα αρνιά και τα κατσίκια πωλούνται κυρίως το Πάσχα. Αν για μία- δύο χρονιές δεν δώσουμε τα θηλυκά στους εμπόρους, τότε τα ζώα θα διπλασιαστούν».



Σημαντικός τομέας είναι και η πτηνοτροφία, στην οποία είμαστε αυτάρκεις κατά 85% στο κρέας και κατά 91% στα αυγά.Ιδιαίτερα για τα αυγά, υπάρχει τόση παραγωγή, ώστε το 2011 οι εξαγωγές αυξήθηκαν κατά. 2134%!



Στη δε αλιεία το ποσοστό αυτάρκειας, χωρίς να υπολογί­σουμε τις ιχθυοκαλλιέργειες, αγγίζει περίπου το 125,6%, με πάνω από 160.000 τόνους ψαριών τον χρόνο. Μαζί με τις ι­χθυοκαλλιέργειες (120.000 τόνοι), το ποσοστό σε αυτάρκεια των αλιευμάτων φτάνει το 221,3%! Μια πιθανή, λοιπόν, παύση των εισαγωγών κρέατος μάλλον καλό θα έκανε στη χώρα, αφού θα επανερχόμασταν στη μεσογειακή διατροφή, μειώνοντας την κατανάλωση κόκκινου κρέατος, η οποία μα­κροπρόθεσμα έχει και επιπτώσεις στην υγεία και θεωρείται υπεύθυνη για την εκδήλωση πολλών μορφών καρκίνου (π.χ. στομάχου ή παχέως εντέρου). Μεσούσης της κρίσης, ο μέσος Έλληνας καταναλώνει ετησίως 100 κιλά κόκκινου κρέατος - γεγονός που τον κατατάσσει στην 7η θέση παγκοσμίως, ξεπερνώντας Αμερικανούς, Καναδούς και Γερμανούς!








Στην κατηγορία των γαλακτοκομικών-τυροκομικών προϊό­ντων, η φέτα -με ποσοστό αυτάρκειας 147%- περίπου υπερ­βαίνει τον μέσο όρο της κατηγορίας, ο οποίος κυμαίνεται στο 80%. Γενικότερα στο γάλα, η Ελλάδα κατά το παρελθόν ήταν πλεονασματική. Σήμερα είναι ελλειμματική, αφού η παρα­γωγή αγελαδινού γάλακτος κυμαίνεται στους 638 χιλιάδες τόνους, καλύπτοντας μόνο το 58,2% της ζήτησης (στοιχεία ΕΛΟΓΑΚ 2011). Βέβαια, στο αιγοπρόβειο γάλα που έχει καιμεγαλύτερη θρεπτική αξία, είμαστε σχεδόν αυτάρκεις, με πα­ραγωγή που καλύπτει το 98% της ζήτησης. Αυτό που δε γνωρίζει ο πολύς κόσμος είναι ότι η σχετικά μειωμένη παραγωγή γάλακτος δεν οφείλεται στη μη παραγωγικότητα της ελληνικής κτηνοτροφίας αλλά στο καθεστώς των ποσοστώσεων που επέβαλε η ΕΕ. Μέχρι τις αρχές του 2000, η χώρα πλήρωνε πρόστιμα στην ΕΕ, επειδή οι παραγόμενες ποσότητες γάλακτος ήταν υψηλότερες από το πλαφόν που είχε δέσει αυθαίρετα η ΕΕ - κι αυτό διότι δεν είναι αναλογικές ούτε με τον πληθυσμό, ούτε με το ζωικό κεφάλαιο κάθε χώρας.



Το 1996 γαλακτοπαραγωγοί νομοί, όπως η Φλώρινα, πλήρωσαν πρόστιμα, επειδή η ποσόστωση ήταν 47.000 τόνοι και οι κτηνοτρόφοι παρήγαγαν 55.000 τόνους. Το 1999 η χώρα πλήρωσε συνολικά 2,5 δισ. δραχμές πρόστιμο, επειδή είχε παραγωγή 22.000 τόνους μεγαλύτερη από την ποσόστωση. Ταυτόχρονα, ενώ μας επέβαλαν χαμηλή παραγωγή, εισήγαμε χιλιάδες τόνους συμπυκνωμένου γάλακτος από Ολλανδία και Γερμανία, πετώντας εκατομμύρια ευρώ στο εξωτερικό. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αύξηση των τιμών των ζωοτροφών και την έλλειψη στήριξης από την πολιτεία, αποθάρρυνε πολλούς κτηνοτρόφους, με αποτέλεσμα την τελευταία δεκαετία να εγκαταλείψουν το επάγγελμά τους το 63,5% των κτηνοτρόφων. Έτσι σήμερα, αν και έχουν αυξηθεί οι ποσοστώσεις από 650.000 τόνους κατά το παρελθόν, σε 861.000 τόνους, η παραγωγή έχει μειωθεί στο ελάχιστο.



Αν, λοιπόν, παύσουν οι εισαγωγές στο αγελαδινό γάλα, θα παρατηρηθεί μια πρόσκαιρη έλλειψη, η οποία όμως μπορεί να αναπληρωθεί εύκολα αν μάθουμε να καταναλώνουμε αιγοπρόβειο γάλα. Αν πάρουμε μια ποσότητα αιγοπρόβειου γάλακτος (που έχει μεγαλύτερη θρεπτική αξία από το αγελαδινό) από την παραγωγή φέτας και την αξιοποιήσουμε για την κατανάλωση ως νωπό γάλα, είναι σίγουρο ότι δεν θα υπάρξει έλλειψη στην αγορά. Και αν δοθούν τα λεφτά που ξοδεύονται στις εισαγωγές συμπυκνωμένου γάλακτος αμφίβολης θρεπτικής αξίας στους Έλληνες παραγωγούς, θα αυξηθεί το ζωικό κεφάλαιο και σύντομα θα δημιουργηθεί υπερεπάρκεια σε γάλα και γαλακτοκομικά προϊόντα.








Η Ελλάδα «υπερδύναμη» τροφίμων



Σύμφωνα με τη Στατιστική Υπηρεσία (στοιχεία 2009), η Ελλάδα καλλιεργεί 32.693 χιλιάδες στρέμματα, από τα 37.324 χιλιάδες στρέμματα (25% της έκτασής μας) που είναι η συνολική καλλιεργήσιμη έκτασή μας, δηλαδή καλλιεργείται περίπου το 87,6% των καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Τα υπόλοιπα 4.631 χιλιάδες στρέμματα είναι αναξιοποίητα, αφού βρίσκονται σε αγρανάπαυση, η οποία μάλιστα είναι και συμφέρουσα, αφού είναι επιδοτούμενη από την ΕΕ. Στον αριθμό αυτό μπορούν να προστεθούν και εκατομμύρια άλλα στρέμματα ανά την επικράτεια, τα οποία έχουν εγκαταληφθεί εδώ και δεκαετίες, και έχουν μετατραπεί σε λιβαδικές, θαμνώδεις ή και δασώδεις εκτάσεις. Σε πολλούς νομούς, όπως στον νομό Σερρών, η εγκατάλειψη είναι τόσο μεγάλη, που αγγίζει ποσοστά πάνω από το 40%!



Αυτές οι χαμένες αγροτικές εκτάσεις βρίσκονται στα βοσκοτόπια και στα βουνά (43% της έκτασης), και σε μικρότερο ποσοστό στα δάση (21% της ελληνικής γης). Επειδή τα δάση δεν πρέπει να μειωθούν για χάρη της γεωργίας, θα μπορούσαμε να καλλιεργήσουμε μέρος από τις χορτολιβαδικές εκτάσεις, πολλές από τις οποίες κάποτε ήταν χωράφια και μάλιστα πολύ εύφορα. Με καλλιέργεια μόνο στο 1/4 της έκτασης της Ελλάδας, η χώρα είναι σχεδόν αυτάρκης. Αν διπλασιάζαμε τις καλλιεργούμενες εκτάσεις, φτάνοντας στο 50% της ελληνικής γης, θα μπορούσαμε να θρέψουμε τουλάχιστον διπλάσιο πληθυσμό ή, αλλιώς, να τροφοδοτούμε εξ ολοκλήρου χώρες με παραπλήσιο πληθυσμό, όπως η Πορτογαλία.



Το επιχείρημα ότι δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε σε ορεινές ή και ημιορεινές περιοχές είναι αστείο, αφού κάποιες καλλιέργειες, όπως τα αρωματικά φυτά, πολλά από τα οπωροκηπευτικά, δενδρώδεις καλλιέργειες, όπως οι καστανιές, οι κερασιές, οι φουντουκιές, οι καρυδιές κ.ά. αναπτύσσονται καλύτερα σε υψηλό υψόμετρο και σε επικλινή εδάφη.



Το βασικό πρόβλημα της ελληνικής γεωργίας είναι η μείωση του αγροτικού πληθυσμού, με άμεση συνέπεια την υποβάθμιση πρώην αγροτικών εκτάσεων. Για να μεταβληθεί αυτή η κατάσταση απαιτούνται σοβαρά κίνητρα για τους νέους. Θα πρέπει να γίνει όχι ενοικίαση εκτάσεων, όπως προωθεί το Υπουργείο και πρόσφατα η εκκλησία, αλλά πλήρης απαλλοτρίωση και «χάρισμα» γης σε άτομα, με την αυστηρή προϋπόθεση οι εκτάσεις αυτές να χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για αγροτικούς σκοπούς. Ο αγρότης, για να είναι αποδοτικός και να παραμείνει στο επάγγελμα, πρέπει να έχει ιδιόκτητη γη και όχι ενοικιαζόμενη. Με πάνω από ένα εκατομμύριο επίσημα ανέργους, σκεφτείτε τι ώθηση δα έδινε στον γερασμένο αγροτικό κόσμο, αν μόνο μισό εκατομμύριο νέοι, αντί να σκέφτονται τη φυγή, στρέφονταν στη γεωργία.



Με μόνο 300.000 κατά κύριο επάγγελμα αγρότες σήμερα (και περίπου 2 εκατ. που δηλώνουν συμπληρωματικό εισόδημα), με άλλο μισό εκατομμύριο, θα είχαμε αύξηση κατά 266% τουλάχιστον του αγροτικού πληθυσμού, ενώ η ποιοτική διαφορά θα ήταν ασύγκριτη, αφού στη γεωργία θα έμπαινε ανθρώπινο δυναμικό μικρής ηλικίας και μορφωμένο, προάγοντας την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία.



Μην ξεχνάμε ότι, μόλις 50 χρόνια πριν (1961), στην Ελλάδα οι αγρότες αντιπροσώπευαν το 53% του πληθυσμού!



Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, επιτάχθηκαν και απαλλοτριώθηκαν σχεδόν 10 εκατ. στρέμματα καλλιεργήσιμων εκτάσεων σε όλη τη χώρα και διατέθηκαν για την αποκατάσταση προσφύγων και γηγενών. Η διανομή της γης είχε ως αποτέλεσμα να καλλιεργηθούν εδάφη που πρώτα χρησιμοποιούνταν ως βοσκές ή έμεναν ακαλλιέργητα και να αυξηθεί σημαντικά η παραγωγή, ιδιαίτερα των σιτηρών, στα οποία ένα ποσοστό 93% της αύξησης προήλθε από τις περιοχές στις οποίες η γη διανεμήθηκε στους ακτήμονες. Στην Μακεδονία, στη Θεσσαλία και στην Ήπειρο, οι εκτάσεις που καλλιεργήθηκαν με σιτηρά διπλασιάστηκαν από το 1915 έως το 1932!



Παράλληλα πρέπει να γίνουν προγράμματα ολοκληρωμένης διαχείρισης, στα οποία η ανάγκη σε ζωοτροφές, λιπάσματα, νερό, ακόμα και ενέργεια, να καλύπτεται από την ίδια την αγροτική επιχείρηση. Η χρήση των οργανικών υπολειμμάτων των ζώων, αλλά και χορταριού σε αποσύνθεση για λίπασμα, η επιδότηση των κτηνοτροφών για καλλιέργεια των ζωοτροφών που χρειάζονται, η δημιουργία συστημάτων συλλογής βρόχινου νερού, αλλά και η επέκταση των προγραμμάτων φιλικής για το περιβάλλον ενέργειας (π.χ. φωτοβολταϊκά) σε κάθε ιδιόκτητη φάρμα, θα απάλλασσε πολλούς αγρότες από ένα μεγάλο τμήμα του κόστους παραγωγής. Επιπλέον, απαιτείται μείωση της τιμής του αγροτικού πετρελαίου, αλλά και μια καθετοποιημένη παραγωγή με πλήρη επιδότηση μεταποιητικών μονάδων κοντά στα χωράφια, ώστε ο κόσμος να παραμείνει στην επαρχία και το κέρδος από το προϊόν να το απολαμβάνει ο παραγωγός και όχι οι μεσάζοντες.



Ένας ακόμα τομέας ανάπτυξης είναι και η εκτατική μορφή κτηνοτροφίας. Η Ελλάδα διαθέτει λιβάδια σε ποσοστό 35% του εδάφους της, τη στιγμή που στην Ιταλία είναι το 15%, στην Πορτογαλία το 16% και στην Ισπανία το 24%. Στα λιβάδια αυτά μπορούν να βόσκουν κατά το μεγαλύτερο διάστημα του έτους αιγοπρόβατα ή και εγχώριες φυλές βοοειδών και χοίρων, χωρίς να έχουν καμία ανάγκη για ζωοτροφές. Ειδικά για τα αιγοπρόβατα, θα μπορούσαμε να μετατραπούμε σε Νέα Ζηλανδία, αφού η ημιορεινή φύση της χώρας είναι ιδανική για την ανάπτυξή τους, ενώ οι ήπιες κλιματολογικές συνθήκες δεν απαιτούν ενσταυλισμό, παρά μόνο για λίγους μήνες κατά τη διάρκεια του έτους. Αυτό θα μείωνε τις τεράστιες εισαγωγές ζωοτροφών, ενώ θα έδινε ένα κρέας εξαιρετικής ποιότητας. Σύμφωνα με τον Υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης, η αξιοποίηση των βοσκοτόπων στην Ελλάδα μπορεί να αποφέρει 4,5 δισ. ευρώ ετησίως!



Ένας ακόμα αναξιοποίητος πλούτος είναι και η αλιεία. Η Ελλάδα, με τα 15.000 χιλιόμετρα ακτογραμμών, τα 300 θαλάσσια είδη, τα ποτάμια (ο Αλιάκμονας έχει 33 είδη ψαριών και ο Αξιός 36), τις λίμνες, τους εκατοντάδες κόλπους, καθώς και τα 3.000 νησιά, είναι ένα φυσικό ιχθυοτροφείο. Ήδη η χώρα διαθέτει τον μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στην Ε.Ε. Ταυτόχρονα, μπορούν να αναπτυχθούν και οι υδατοκαλλιέργειες. Σύμφωνα με έρευνες Καναδών επιστημόνων που διεξήχθησαν για την Google Earth, από τους 21.200 περίπου κλωβούς ιχθυοτροφείων που βρίσκονται στη Μεσόγειο (δορυφορικές εικόνες), οι μισοί περίπου (49%) βρίσκονται στη χώρα μας, με αποτέλεσμα να υποεκτιμούμε τη συνολική παραγωγή ψαριών ιχθυοκαλλιέργειας κατά τουλάχιστον 30%! Η Ελλάδα με μόνο ελάχιστα ιχθυοτροφεία, σε σχέση με αυτά που θα μπορούσε να έχει, παράγει το 60% της συνολικής παραγωγής σε συναγρίδα και λαβράκι που εκτρέφονται στην Ε.Ε. και σχεδόν τη μισή από την παγκόσμια παραγωγή!



Αναπτυξιακές προοπτικές



Η χώρα θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες να επενδύσει όχι μόνο στη διατροφική της αυτάρκεια, κάτι που ήδη υφίσταται παρόλη την γεωργοκτόνα πολιτική των τελευταίων ετών, αλλά και στην εξάρτηση σε τρόφιμα άλλων χωρών από εμάς, ώστε σε μια πιθανή κρίση να έχουμε συμμάχους τους εμπορικούς μας εταίρους.



Ο φιλότιμος Έλληνας αγρότης, που κατάφερε εδώ και αιώνες να θρέψει τον ελληνικό πληθυσμό, ακόμα και σε αντίξοες συνθήκες, είναι σίγουρο ότι και τώρα θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και θα καταφέρει να θρέψει τους Έλληνες. Παρόλα αυτά, όμως, η αυτάρκεια σε τρόφιμα απαιτεί συντονισμένη δράση όλων - από τους κρατικούς φορείς και τις αρμόδιες υπηρεσίες, μέχρι τον τελευταίο καταναλωτή, ο οποίος θα πρέπει να αποκτήσει εθνική συνείδηση και να πάψει να καταναλώνει εισαγόμενα, κυρίως τυποποιημένα τρόφιμα αμφίβολης ποιότητας, που ενισχύουν παραγωγούς και οικονομίες άλλων κρατών. Ακόμα και αν οι τιμές των ελληνικών προϊόντων είναι υψηλότερες, θα πρέπει να στηρίξουμε τον αγώνα και τον μόχθο του Έλληνα γεωργού. Η επιστροφή στη μεσογειακή διατροφή, που όλοι αναφέρουν αλλά κανείς δεν εφαρμόζει, είναι αυτή που θα μας προστατεύσει σε πιθανή παύση των εισαγωγών.



Η Ελλάδα δεν είναι απλά μια πλούσια χώρα, αλλά μια κοιμισμένη υπερδύναμη, η οποία θα πρέπει να κάποτε να ξυπνήσει και να ορθοποδήσει, πάντα στηριγμένη στα δικά της πόδια. Με δεδομένη την παγκόσμια αύξηση του πληθυσμού, τα τρόφιμα είναι ένας τομέας ζωτικής σημασίας, που μελλοντικά θα αποτελέσει παγκοσμίως τη μέγιστη προτεραιότητα για κάθε κράτος, αλλά και το υπ’ αριθμόν ένα μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Η αυτονομία στα τρόφιμα είναι η μόνη λύση για την επίτευξη της ελευθερίας των λαών, αλλά και της εθνικής ανεξαρτησίας, αφού η χειρότερη μορφή εξάρτησης είναι εκείνη της διατροφής του πληθυσμού.



Γίνεται, λοιπόν, σαφές γιατί η παγκοσμιοποίηση, το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά και οι πολιτικές της Ε.Ε., του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και της Παγκόσμιας Τράπεζας χτύπησαν αρχικά την αυτάρκεια σε τρόφιμα των κρατών. Δυστυχώς, είναι πολλοί αυτοί που δεν μας θέλουν ελεύθερους.
* Πτυχιούχος του Τμήματος Επιστήμης και Τεχνολογίας Τροφίμων του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ανησυχίες, το μυαλό μου τριγυρίζουνε πολλές, ανησυχίες .......

του Τσοπάνη απ' τα Τζουμέρκα

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ – ή καλλίτερα η κυβέρνηση με κορμό το ΣΥΡΙΖΑ – δημιουργεί πολλές ανησυχίες και μάλιστα σε πολλούς.

Οι πολλοί όμως δεν όλοι ίδιοι κι απ' ό,τι φαίνεται ούτε οι ανησυχίες τους είναι ίδιες, όσες πολλές κι αν είναι.

Άλλοι λοιπόν ανησυχούν μήπως η κυβέρνηση κάνει αυτά τα οποία έχει εξαγγείλει.

Κυρίως όμως ανησυχούν μήπως κάνει και κάποια από αυτά τα οποία έλεγε, όταν ήταν κόμμα της αντιπολίτευσης, που όμως δεν συμπεριέλαβε στις προεκλογικές - Θεσσαλονιακές της εξαγγελίες.

Αυτοί ειδικά σήμερα δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν.

Όσο δε για “το αργότερα”, αν ανησυχούν και γι αυτό, τότε καλό θα είναι να αναζητήσουν κάποια αποτελεσματική ψυχιατρική συμβουλή.

Άλλοι πάλι ανησυχούν γι αυτά που δεν κάνει η κυβέρνηση, ενώ τα είχε εξαγγείλει.

Μερικοί από αυτούς ενώ έχουν λόγο να ανησυχούν, προς το παρόν προτιμούν αντί να ανησυχούν να περιμένουν, μήπως και κάνει αυτά που είχε εξαγγείλει. Το κριτήριο τους θα παραμένει σταθερά : “η συνέχιση των εξαγγελιών”.

Δηλαδή όσο η κυβέρνηση θα συνεχίσει να εξαγγέλλει, ότι θα μείνει πιστή στις εξαγγελίες της, δεν έχουν λόγο να ανησυχούν.

Άλλοι πάλι ανησυχούν γι αυτά που δεν θα κάνει η κυβέρνηση και που τα έλεγε όταν ήταν κόμμα της αντιπολίτευσης, που όμως δεν συμπεριέλαβε στις προεκλογικές - Θεσσαλονιακές της εξαγγελίες. 

Αυτοί αν ανησυχούν, καλό θα είναι να αναζητήσουν κάποια αποτελεσματική ψυχιατρική συμβουλή, όχι όμως στον ίδιο ψυχαναλυτή ή ψυχολόγο που θα καταφύγουν οι προηγούμενοι.

Οι “εταίροι μας” και κυρίως οι Γερμανοί ανησυχούν μήπως η κυβέρνηση δεν κάνει αυτά που τους δηλώνει ότι είναι διατεθειμένη να κάνει.

Αυτοί κακώς ανησυχούν, διότι όπως λέει και η ίδια δεν μπαίνει θέμα αξιοπιστίας. Κάτι τέτοιο προσβάλλει τη εθνική μας αξιοπρέπεια.

Οι Γερμανοί ανησυχούν μήπως η κυβέρνηση δεν κάνει αυτά τα οποία τους λέει και κάνει αυτά τα οποία έχει εξαγγείλει στους Έλληνες.

Αυτοί πάλι κακώς ανησυχούν, δεδομένου ότι  “δεν μπαίνει θέμα αξιοπιστίας” και δεδομένου ότι αυτοί που θα 'πρεπε πρώτα απ' όλους να ανησυχούν – δηλαδή εκείνοι της πρώτης κατηγορίας – είτε “ δεν έχουν κανένα λόγο να ανησυχούν”, είτε βρίσκονται σε “αναζήτηση ψυχιατρικής συμβουλής”, οπότε δεν πρέπει να τους παίρνει κανείς στα σοβαρά.

Η ίδια η κυβέρνηση κακώς ανησυχεί – αν ανησυχεί – γιατί δεν απειλείται ούτε κινδυνεύει από τους ανησυχούντες, διότι δεν είναι όλοι ίδιοι, μιας και δεν ανησυχούν όλοι για τους ίδιους λόγους.

Εγώ όμως επειδή ανησυχώ, μάλλον θα πρέπει να αναζητήσω το συντομότερο δυνατόν κάποιο ψυχίατρο, χωρίς να με νοιάζει αν είναι ο ίδιος ή άλλος από αυτούς που ασχολούνται και με τις άλλες κατηγορίες των “ανησυχούντων”.

Για να σας προλάβω : ευτυχώς που το κατάλαβα από μόνος μου !!!!

Υ.Γ. κι όσοι από σας αντέξατε και το διαβάσατε, σπεύσατε κι εσείς να αναζητήσετε κανα' “δικό σας” ψυχίατρο.

Ανατροπές νοο-τροπίας

Του Χρήστου Γιανναρά.

Από τις αυριανές Εκλογές μοιάζει αδύνατο, λογικά και ρεαλιστικά, να προκύψει ελπίδα. Ο επαρκής (σε νοημοσύνη και νηφαλιότητα) ψηφοφόρος έχει να επιλέξει ανάμεσα σε μια γνωστή κυβερνητική διαχείριση δραματικά αποτυχημένη, και σε ένα παντελώς άπειρο κυβερνητικού έργου συνονθύλευμα ιδεολογικών ακροτήτων.


Στα τελευταία δυόμισι χρόνια ένα επίσης συμπίλημα ακροτήτων (αχαλίνωτου αμοραλισμού με «σοσιαλιστική» λεοντή και καιροσκοπικής εξουσιολαγνείας χωρίς ιδεολογικό προσωπείο) βύθισε τη χώρα σε πραγματικό εφιάλτη: «Ολοκλήρωσε το υπόλοιπο 19% της συνολικής (έξωθεν επιβεβλημένης) δημοσιονομικής προσαρμογής (μέχρι τις εκλογές του 2012 είχε ήδη επιτευχθεί το 81%) διαλύοντας κράτος, οικονομία, κοινωνία» (Οικον. «Κ» 11.1.2015, πρωτοσέλιδο). Και σήμερα οι ίδιοι αυτοί ενσαρκωτές του εφιάλτη αυτοδιαφημίζονται σαν δήθεν ανάχωμα στον (επίσης νεοπαγή) συμφυρμό μηδενιστικών ιδεοληψιών με αριστερίστικους σουλιμάδες. «Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα».

Τον αριστερίστικο αχταρμά τον κατέστησε πρώτη στις δημοσκοπήσεις προτίμηση των ψηφοφόρων ο πανικός του διδύμου Σαμαρά – Βενιζέλου, πανικός που μόνο ποινικές εκκρεμότητες δωσιδικίας θα μπορούσαν να τον προκαλέσουν. Η δραματική ανικανότητα και εξωπραγματική μεγαλαυχία του ίδιου διδύμου πριμοδότησε και ανέβασε στην τρίτη θέση των προτιμήσεων τον εθνικιστικό τραμπουκισμό των Νεοναζί. Που το δίδυμο αποπειράθηκε αμέσως να τον προσεταιριστεί: ανέθεσε την κουμπαριά στον Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου και τελικά των σωφρονισμό τους στους δεσμοφύλακες.

Από τις αυριανές εκλογές μοιάζει αδύνατο, λογικά και ρεαλιστικά, να προκύψει ελπίδα. Η προεκλογική διαφημιστική εκστρατεία του κυβερνητικού διδύμου κραύγαζε την απελπισμένη αλλά και παιδαριώδη, πολύ χαμηλής διανοητικής στάθμης προσπάθεια να εξωραϊστεί η εκκωφαντική ανικανότητα, η πωρωμένη ιδιοτέλεια, η εν ψυχρώ αρνησιπατρία. Ο κ. Σαμαράς, με σπασμώδεις χειρονομίες και έκφρονα λόγο, αδυνατούσε να αρθρώσει έστω και την παραμικρή προγραμματική επαγγελία: τι θα κάνει με τα λεηλατημένα ασφαλιστικά ταμεία, τη διαλυμένη δημόσια διοίκηση, την αφανισμένη παραγωγικότητα, την αποσύνθεση της εκπαίδευσης, την αχρηστευμένη λειτουργικά Δικαιοσύνη. Η κωμική, σε πρώτο ενικό πρόσωπο κομπορρημοσύνη του βεβαίωνε συνεχώς ανύπαρκτα επιτεύγματα και κάθε άλλη λέξη του ήταν μονομανιακή επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, ψυχαναγκασμός επιθετικότητας.

Από την άλλη, ούτε ο συνονθυλευματικός ΣΥΡΙΖΑ διανοήθηκε να ψελλίσει έστω και ίχνος προγραμματικού λόγου. Η καλειδοσκοπική πολυφωνία του ήταν ολοκληρωτικά παγιδευμένη στην πιο άγονη έκφανση του συντηρητισμού: τη διαχειριστική εκδοχή της πολιτικής – και αποκλειστικά της οικονομικής πολιτικής. Ούτε λέξη για μεταρρυθμιστικές τομές, για γόνιμες ρήξεις, για ρηξικέλευθες πρωτοβουλίες. Τέλεια σιωπή, άκρως επίφοβη, για το τι θα κάνει στην παιδεία, τι στην εξωτερική πολιτική.

Και επιπλέον, σχεδόν καθημερινά στην προεκλογική περίοδο, να προστίθενται αντιφατικές εξαγγελίες για την πολιτική που θα ασκήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην οικονομία. Ωσάν να επεδίωκαν να δικαιώσουν τους αντιπάλους τους ξεγύμνωναν κάθε μέρα την αχίλλειο πτέρνα τους: Κάθε μέρα, δύο ή τρεις αντικρουόμενες «θέσεις», χώρια οι μικρονοϊκές επιπολαιότητες του τύπου των ολισθημάτων της κ. Ραχήλ Μακρή.

Από τις αυριανές εκλογές μοιάζει αδύνατο, λογικά και ρεαλιστικά, να προκύψει ελπίδα. Μικρά και μεγάλα (με τα μέτρα των δημοσκοπήσεων) κόμματα, όλα, χωρίς καμιά εξαίρεση, παίζουν πειθήνια στο γήπεδο της παρακμής, με τη «λογική» της παρακμής. Δεν υπάρχει ούτε ένα ελάχιστο κόμμα να θυμίζει, έστω, ότι η καταστροφή που ζούμε δεν είναι συγκυριακή κρίση, είναι εξόφθαλμη παρακμή. Δεν έχει δυνάμεις η ελληνική κοινωνία να αντισταθεί στον καταποντισμό της, στον ιστορικό αφανισμό της.

Θα υπήρχε ελπίδα, αν ένα μικρό έστω, ελάχιστο κόμμα λειτουργούσε σαν δρομοδείχτης για την «αλλαγή γηπέδου», αν τολμούσε την άρνηση να παίξει στο γήπεδο του μηδενισμού (του μαρξιστικού ή καπιταλιστικού, αδιάφορο, Ιστορικού Υλισμού). Να ξεκαθαρίσει και να ορίσει το μικρό κόμμα τον προσανατολισμό: τις τομές και ανατροπές που θα συνιστούσαν «αλλαγή γηπέδου», ανάσχεση της ακατάσχετης διάλυσης, της αδυσώπητης παρακμής.

Τη δυναμική του δρομοδείχτη θα μπορούσε να τη σαρκώσει και μία εξωθεσμική πρωτοβουλία των πολιτών που σταδιοδρόμησαν στη διακονία των κοινωνικών αναγκών και τιμήθηκαν με την ευθύνη να ηγούνται σήμερα στους κορυφαίους θεσμούς. Ο απερχόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για λίγες ακόμα μέρες πρόεδρος όλων των Ελλήνων, να τολμούσε, ύστερα από δέκα χρόνια ηδονικής ατολμίας και απαθούς θέασης του ολέθρου, να συγκαλούσε: τον πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, τους προέδρους του Αρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Επικρατείας, του Ελεγκτικού Συνεδρίου, τους αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων. Και να τους ζητούσε μια εφ’ άπαξ παρέμβαση ικανή να λειτουργήσει σαν δρομοδείχτης προσανατολισμού της κοινωνικής απαίτησης για «αλλαγή γηπέδου».

Να υπενθυμίσουν τα αυτονόητα: ότι όρος ιστορικής επιβίωσης του Ελληνισμού είναι η θεσμική κατάλυση του πελατειακού συστήματος λειτουργίας της πολιτικής. Είναι η τίμια και συνεπής αποκέντρωση με επιστροφή στην αυτοδιαχειριζόμενη μικρή κοινότητα. Μια ριζοσπαστική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, που θα αποκαταστήσει το σχολειό ως τόπο ασκητικής σπουδής, στίβο άμιλλας και καταξίωσης της αριστείας. Η αυτονόμηση του συνδικαλισμού από την κομματική πατρωνεία. Ο αποκλεισμός των κομματικών νεολαιών από τα πανεπιστήμια. Η ακριβοδίκαιη, αλλά αμείλικτη αξιοκρατία στη Δημόσια Διοίκηση.

Πόσοι από τους κορυφαίους της κοινωνικής ευθύνης θα συμφωνήσουν σε έναν τέτοιο ενδεικτικό δρομοδείχτη, δεν έχει σημασία. Εστω και αν μείνει τελικά μόνος του ή με ελάχιστους συνεργούς στο εγχείρημα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, τη δυναμική θα την έχει η τόλμη της πρωτοβουλίας, όχι το άμεσο αποτέλεσμα. Με τις αυριανές εκλογές, άσχετα με το τι θα προκύψει, οι Ελληνες ψηλαφούμε βυθό αηδιαστικής ευτέλειας και ντροπής. Και τρόμου.

Ο παλιμβαρβαρισμός δεν είναι μοίρα, είναι επιλογή.

Το δικαίωμα στον Λόγο.

του Γιώργου Χαραλαμπίδη

Σύμφωνα με το άρθρο 14 του συντάγματος: « Καθένας μπορεί να εκφράζει και να διαδίδει προφορικά, γραπτά και δια του τύπου τους στοχασμούς του τηρώντας τους νόμους του Κράτους».

«Δε συμφωνώ ούτε με μια λέξη από όσα λες, αλλά θα υπερασπίζω και με το τίμημα της ζωής μου ακόμη, το δικαίωμά σου ελεύθερα να λες όσα πρεσβεύεις», είτε το είπε ο Βολτέρος είτε άλλος, παραμένει ένα ισχυρό απόφθεγμα ανθρώπινης ουσίας.

Η ελευθερία του λόγου είναι το να μιλάει κανείς ελευθέρως χωρίς να λογοκρίνεται. Ο όρος ελευθερία της έκφρασης χρησιμοποιείται μερικές φορές ως συνώνυμο, αλλά περιλαμβάνει κάθε πράξη αναζήτησης, λήψης και μετάδοσης πληροφοριών ή ιδεών, ανεξαρτήτως του χρησιμοποιούμενου μέσου. Στην πράξη, το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου δεν είναι απόλυτο σε καμία χώρα και διάφορες εκφάνσεις της υπόκεινται σε περιορισμούς, όπως οι λίβελοι, οι συκοφαντίες, οι αισχρολογίες, ή παρακίνηση προς εγκληματικές πράξεις, κ.λπ.
Η ελευθερία της έκφρασης αναγνωρίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα στο Άρθρο 19 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και αναγνωρίζεται στη διεθνή νομοθεσία των δικαιωμάτων του ανθρώπου και στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα (ICCPR). Το άρθρο 19 του Διεθνούς αυτού Συμφώνου ορίζει ότι «ο καθένας έχει το δικαίωμα να έχει άποψη ανεπηρρέαστος» και «ο καθένας έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της έκφρασης. Το δικαίωμα αυτό περιλαμβάνει την ελευθερία της αναζήτησης, λήψης και μετάδοσης πληροφορίας και ιδεών όλων των ειδών, ανεξαρτήτως συνόρων, είτε προφορικώς, είτε γραπτώς ή εντύπως, υπό τη μορφή έργων τέχνης, ή μέσω οιουδήποτε άλλου μέσου της επιλογής του».

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τι είναι ο λόγος;
Λόγος είναι η ανθρώπινη συμπεριφορά που προσπαθεί να αναδείξει όλες τις ανθρώπινες δυνατότητες – ικανότητες, στα ανθρώπινα όντα.
Για ποιες δυνατότητες – ικανότητες μιλάμε;

Για το συναίσθημα,
δηλαδή την ικανότητα των ανθρώπων, και να συναισθάνονται πράγματα και καταστάσεις που δεν βιώνουν οι ίδιοι.
Επί παραδείγματι: Ένα παιδάκι σκελετωμένο, απεριποίητο, σου κτυπά την πόρτα και με αδύναμη φωνούλα, σου λέει: «Πεινάω!». Ελάχιστοι θα μείνουν ασυγκίνητοι από την εικόνα αυτή.
Πόσες όμως παρόμοιες εικόνες δεν έχουμε δει από την Αφρική και την Άπω Ανατολή και μας άφησαν ασυγκίνητους;
Το συναίσθημα είναι κινητήρια δύναμη! Κάτι σαν τη μηχανή του αυτοκινήτου!
Για τη λογική,
δηλαδή για την ικανότητα των ανθρώπων να ερμηνεύουν τη φύση, να προγραμματίζουν στο χρόνο, να υπολογίζουν μεγέθη και να χρησιμοποιούν τα συμπεράσματα προς όφελος τους.
Επί παραδείγματι: Είδες σε μια βιτρίνα ένα πολύ όμορφο φόρεμα, αλλά ρωτώντας την τιμή του, έφυγες χωρίς να ψωνίσεις, γιατί σκέφτηκες τους απλήρωτους λογαριασμούς, το ραντεβού με τον γιατρό, το φροντιστήριο του παιδιού, εν πάσει περιπτώσει, κάτι που η λογική σου, σου έλεγε ότι προηγείται.
Εδώ και καιρό όμως τρέχεις να πληρώσεις, ότι απαιτήσεις σου προβάλλει η εφορία, η ΔΕΗ, οι εταιρείες τηλεφωνίας, δέχεσαι μειώσεις μισθού, και ψηφίζεις αυτούς που σου τον μείωσαν. Γιατί; Εδώ το χρέος σου προς την πατρίδα, την οικογένεια σου, τα παιδιά σου πού πάει; Το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, μαζί με το χρέος των ασφαλιστικών ταμείων ξεπέρασε το ένα τρισεκατομμύριο. Πιστεύεις ότι μπορεί να πληρωθεί; Κάνεις ότι και οι πολιτικοί; Όπως έσπρωξαν αυτοί το χρέος σε σένα, εσύ το σπρώχνεις στα παιδιά σου;
Η λογική είναι μέσο αλλαγής πορείας και κίνησης! Κάτι σαν το τιμόνι και τα φρένα του αυτοκινήτου!

Για τη συνείδηση,
δηλαδή για την ικανότητα της αυτογνωσίας, της αναγνώρισης του δίκαιου και του άδικου, της αναγνώρισης του ηθικού και του ανήθικου, της συνειδητοποίησης ότι ολοκληρώνεσαι σαν άνθρωπος Μαζί και σε Επαφή με τους άλλους. Κάτι που προϋποθέτει βέβαια συνύπαρξη συναισθήματος και λογικής.
Επί παραδείγματι: Γνωρίζοντας την Ελληνική αλλά και παγκόσμια ιστορία και όντας περήφανος για την καταγωγή σου, συνειδητοποίησες ότι η αντιμετώπιση της σημερινής κρίσης δεν γίνεται ατομικά, αλλά είναι ανάγκη να ευαισθητοποιηθούν και να δράσουν πολλοί, αν είναι δυνατόν όλοι. Με τη σκέψη αυτή, χτύπησες την πόρτα του γείτονα, για να μοιραστείς τον προβληματισμό σου μαζί του.
Προς μεγάλη σου έκπληξη, όμως, ο γείτονας αφού σε άκουσε λίγο, ευγενικά, σε καληνύχτισε, λέγοντας ότι αυτός δεν ασχολείται με την πολιτική, αυτός κοιτάει μόνο τη δουλειά του, ότι δεν έχει όρεξη για μπλεξίματα!
Η συνείδηση είναι ο δρόμος σου και ο σκοπός σου! Κάτι σαν τον οδηγό του αυτοκινήτου!
Όπως φαίνεται από τα παραπάνω αντιπαραδείγματα, καμία από τις τρεις δεν είναι αρκετά λειτουργική από μόνη. Από κοινού όμως γίνονται ένα ακαταμάχητο μέσο διεκπεραίωσης της απόφασης, προς την κατεύθυνση του ορθού.
Λόγος λοιπόν είναι η ανάπτυξη σε κάθε άτομο των παραπάνω δυνατοτήτων – ικανοτήτων, στην μέγιστη δυνατή ποσότητα, αλλά και στην καλύτερη δυνατή ποιότητα.
Φυσικά επιτυγχάνεται με τη μετάδοση του λόγου, με κάθε μέσον. Προφορικά ή γραπτά, μέσω της παρέας, μέσω της τέχνης, των εικαστικών, του θεάτρου, του κινηματογράφου, του βιβλίου, της τηλεόρασης, του ραδιοφώνου, του διαδικτύου. Και βέβαια μέσω του σχολείου αλλά και της επιστήμης. Η ακύρωση με οποινδήποτε τρόπο αυτής της μετάδοσης, ακυρώνει και την δυνατότητα ανάπτυξης του Λόγου. Όπως αν δεν φας, πεθαίνεις!

Όπως φαίνεται από τα αποσπάσματα στην αρχή του άρθρου, οι άνθρωποι διαχρονικά έχουν αντιληφθεί την αξία του λόγου, και φρόντισαν να κατοχυρώσουν την ελεύθερη και απρόσκοπτη μετάδοση του. Το λέει το σύνταγμα, το λένε όλες οι επαναστάσεις και οι επαναστάτες ανά τους αιώνες. Το λένε και τα θεσπισμένα από τον Ο.Η.Ε. ανθρώπινα δικαιώματα!
Κατά παράξενο τρόπο όμως, η εμπειρία μας λέει το αντίθετο! Ότι κάτι ή κάποιοι, δεν θέλουν την ελευθερία του λόγου. Ότι κάτι ή κάποιοι προσπαθούν να τον ακυρώσουν, να τον κάνουν να χάσει το στόχο του, να τον φιμώσουν, να τον στραγγαλίσουν!

Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί; Πώς επιτυγχάνουν την ακύρωση του λόγου;
Εδώ θέλει προσοχή το θέμα:

Είπαμε ότι ο λόγος είναι η κατ’ εξοχήν ανθρώπινη συμπεριφορά.
Ποιες είναι οι άλλες συμπεριφορές;

Είναι η βία.
Βία, είναι επί παραδείγματι, όταν απολύεσαι από τη δουλειά σου στα πενήντα σου μετά από εικοσιπέντε χρόνια δουλειάς και πρέπει να βρεις τρόπο να επιβιώσεις μέχρι τα εξήντα επτά σου, οπότε προβλέπεται να πάρεις μηνιάτικη σύνταξη, λιγότερο από ένα βδομαδιάτικο!

Είναι η υποκρισία.
Υποκρισία, είναι επί παραδείγματι, να σου λένε ότι πήραμε τόσα δισεκατομμύρια από τον ESM, ή από το ΔΝΤ, για να σε σώσουμε, να μοιράζονται πολιτικοί και δημοσιογράφοι το αντίτιμο της προδοσίας τους, και το ποσό του δανείου μέσω των τραπεζών να επιστρέφει σ’ αυτούς που στο δάνεισαν σαν εξόφληση χρέους και τόκων, και συ να μένεις χωρίς δουλειά, χωρίς σπίτι, χωρίς πατρίδα και μ’ ένα χρέος τεράστιο!..

Είναι η αδιαφορία.
Αδιαφορία, είναι επί παραδείγματι, να σου κόβουν τη σύνταξη, να κλείνουν τα νοσοκομεία, να ακριβαίνουν τα φάρμακα, και να σου λένε ότι χρωστάς φόρο για το σπίτι σου, το μοναδικό σου σπίτι, που αγόρασες με στερήσεις μιας ζωής.
Αδιαφορία όμως, είναι επίσης, να υποχρεώνεις τα παιδιά σου, με το φόβο μη σου κόψουν κι άλλο τη σύνταξη, να ζήσουν σαν σκλάβοι!..

Αυτές είναι οι άλλες συμπεριφορές! Και είναι και οι τρεις εξ ίσου «φασιστικές!» στην χωρίς συναίσθημα, άλογη και ασυνείδητη χρήση τους!

Και αφού εξουσία είναι, ότι, μπορεί να σε εξαναγκάσει να κάνεις κάτι, παρά τη θέληση σου, άρα: Εξουσία είναι, ότι, σε ελέγχει με τη βία, την υποκρισία, την αδιαφορία.
Ο Λόγος δεν είναι εξουσία, αφού δεν μπορεί να λειτουργήσει παρά και έξω από τη θέληση σου. Μπορεί όμως αν το θελήσεις, να μετατρέψει την εξουσία, από αφέντη σου σε υπηρέτη σου. Μόνο όμως αν και όταν το θελήσεις πραγματικά. Μόνο όταν το θελήσεις για το κοινό καλό, χωρίς να εκβιάζεις την φύση. Μιλάμε πάντα για τον λόγο που είναι γέννημα συναισθήματος, λογικής και συνείδησης, τον λόγο που εκφέρεται για να μεταδώσει συναίσθημα λογική και συνείδηση. Μπορεί, η ομιλία κάποιων, να γίνει βίαιη ή υποκριτική ή αδιάφορη, δεν είναι όμως τότε λόγος.

Αυτός λοιπόν που έχει κάθε συμφέρον να μην επιτρέπει την ελεύθερη διάδοση του λόγου, είναι η εξουσία! Και όχι μόνον. Η εξουσία είναι που βάζει χίλια δυο εμπόδια, ώστε να κρατήσει τον λόγο μακριά σου. Εσένα μακριά από τον λόγο! Και εξουσία, μπορεί να ασκήσουν: οι γονείς στο παιδί τους, τα αφεντικά στους υπαλλήλους τους, το κράτος στους πολίτες του, οι υπερεθνικοί σχηματισμοί στους πολίτες όλων των εθνών!...

Πότε ο λόγος μεταδίδεται σωστά;
Βασικά δεν υπάρχει κανόνας.
Θυμήσου ότι ο Μακρυγιάννης έμαθε να γράφει στα εξήντα του!
Η θέληση σου να κάνεις τον λόγο, τρόπο ζωής για σένα, δρόμο που θα ενώνει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, ένα δρόμο που με όλη σου την καρδιά θα χαρίσεις στα παιδιά σου, με όλη σου τη διάνοια θα τους εξηγήσεις ότι αυτός είναι ο δρόμος που πρέπει σε άνθρωπο, και με όλη σου την ψυχή θα βαδίσεις μαζί τους, όσο η ζωή σου επιτρέψει και με ξαλαφρωμένη την ψυχή σου θα τα αφήσεις όταν έρθει η ώρα να συνεχίζουν εκείνα, ενώ εσύ περήφανος θα τα καμαρώνεις από ψηλά!..
Σωστός, είναι ο λόγος, όταν δεν είναι εξουσία, δηλαδή όταν δεν εκβιάζει, όταν δεν εξαπατά, όταν δεν αδιαφορεί.

Ένα λάθος επιχείρημα που ακούγεται συχνά είναι το: «Μα αυτό θα πάρει χρόνο, και δεν έχουμε!»
Δηλαδή και τον χρόνο, τον χαρίσαμε στην εξουσία;
Γιατί δεν έχεις χρόνο;
Τρως το φαγητό σου μισοψημένο; Ή κοιμάσαι μόνο τρεις ώρες; Ή αποβλακώνεσαι στην τηλεόραση μόνο για μισή ώρα την ημέρα;
Εκεί γιατί βρίσκεις χρόνο;
Ο κλέφτης βιάζεται! Γιατί φοβάται μην τον πιάσουν! Εσύ είσαι κλέφτης;
Ο ψεύτης βιάζεται! Γιατί φοβάται μήπως τον ανακαλύψουν! Εσύ είσαι ψεύτης;
Ο τεμπέλης κι ο εγωιστής, ο φανατικός κι ο ανόητος βιάζονται! Να τους αφήσεις ήσυχους! Δεν είναι σε θέση να δουν ούτε την τύφλα τους! Είσαι κάτι από αυτά;
Ναι! Και χρόνο θέλει και κόπο! Αλλά αξίζει! Γιατί ο λόγος είναι τροφοδότης της σκέψης, του στοχασμού, της διάνοιας, της φαντασίας. Κι αντίστοιχα, κατά ένα θαύμα της φύσης ανατροφοδοτείται από αυτά!
Ναι! Γιατί ο λόγος όσο πιο πολύ μοιράζεται στους ανθρώπους, σε αντίθεση με τον υλικό πλούτο, τόσο πιο πολύ πλούσιοι γίνονται όλοι! Και τόσο πιο πλούσια είναι η κληρονομιά της κάθε γενιάς σε λόγο και γνώση, σε τέχνη και επιστήμη. Μόνο αυτοί που θησαύρισαν υλικά αγαθά θα φτωχύνουν! Άξιος ο μισθός τους!

Ο λόγος έχει τους περιορισμούς του.
Κατ’ αρχήν τους περιορισμούς που θέτει η ίδια η γλώσσα σαν εργαλείο. Άλλες γλώσσες είναι πιο εκφραστικές, άλλες όχι τόσο.
Ύστερα, από την δεινότητα στον χειρισμό αυτού που μεταδίδει πληροφορίες. Χειριστές του λόγου: αν ο λόγος σας μεταφέρει συναίσθημα, λογική και συνείδηση, και έχετε καθαρή πρόθεση και διάθεση να μεταφέρετε την αλήθεια, δεν χρειάζεται να υποδείξετε «κάνε τούτο – κάνε τ’ άλλο». Σε ανθρώπους απευθύνεστε!..
Από την ικανότητα πρόσληψης αυτού που προσλαμβάνει. Όλοι μας είμαστε εν δυνάμει δέκτες λόγου. Ο παντογνώστης δεν υπάρχει και δεν νομίζω ότι θα υπάρξει. Ας διευκολύνουμε λοιπόν την μετάδοση του λόγου. Πρώτα αφιερώνοντας χρόνο κι ύστερα προσοχή…
Από την σαφήνεια των νοημάτων.
Από την διάθεση και των δύο συμβαλλομένων να διεκπεραιώσουν μέσω του λόγου την διάθεση επαφής, ή την λύση αντιθέσεων.
Από την διάθεση τρίτων να παρεμβάλλουν με διάφορα μέσα, ώστε να καταστήσουν την επαφή αδύναμη έως αδύνατη. Ας αναλογιστούμε πόσο φτώχυνε την Ελλάδα τα κλείσιμο της Ε.Ρ.Τ.!
Από την διάθεση ν' αφιερώσεις μέρος του χρόνου σου σ' αυτόν.
Από την διάθεση να κοπιάσεις όταν κάτι δεν το καταλαβαίνεις, ώστε να το αποσαφηνίσεις. Χωρίς να νιώθεις ότι αυτό σε μειώνει. Ίσα - ίσα μπορεί να γίνει αιτία να ξεκαθαρίσει πιο πολύ το θέμα!
Από τη διάθεση να μην έχει στεγανά ο λόγος. Η ζωή έχει δείξει ότι ο λόγος είναι μέσο που μπορεί να χειριστεί η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων. Δεν κοστίζει τίποτε - εκτός από τον κόπο των γονέων και των δασκάλων - και είναι το μοναδικό μέσο να μεταφερθεί η αλήθεια και η πραγματική ιστορία!

Η εξουσία στην διάρκεια αιώνων, έχει αντιληφθεί τις αδυναμίες αυτές του λόγου, που ουσιαστικά δεν είναι αδυναμίες του μέσου, αλλά αδυναμίες του ίδιου του ανθρώπου, που πηγάζουν από λανθασμένη εκτίμηση της δυνατότητας ελεύθερης βούλησης. Και τις χρησιμοποιεί για να αποδυναμώνει την ισχύ του λόγου.
Η εξουσία λόγω της φύσης της, μισεί τον λόγο. Ξέρει ότι είναι ο μοναδικός της αντίπαλος.
Έχει όμως και επίγνωση των δυνατοτήτων του. Αντιλαμβάνεται ότι χωρίς τον λόγο η κοινωνία των ανθρώπων αργά ή γρήγορα θα μετατραπεί σε αγέλη άγριων ζώων. Αντιλαμβάνεται ότι χωρίς τον λόγο, ούτε παιδεία υπάρχει, ούτε τέχνη, ούτε επιστήμη, ούτε πρόοδος. Έτσι προσπαθεί να προσεταιριστεί τους πιο ικανούς να προάγουν τον λόγο, τους καθιστά πειθήνια όργανα της, έτσι ώστε να φαίνεται ότι όλα τα "καλά" πηγάζουν απ' αυτήν, ενώ απωθεί τα λάθη και τις ανομίες της σε τρόπο ώστε για το "κακό" να φταίνε πάντα άλλοι!

Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι κάθε προσπάθεια της εξουσίας να δυναμιτίσει τον λόγο των πολλών, βασίζεται στην παγκόσμια αρχή ότι η καταστροφή είναι πιο εύκολη από την δημιουργία! Και στην φυσική ροπή πολλών προς το εύκολο!

Τα παλιά χρόνια, στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας ήταν η βία!
Ο πόλεμος, ήταν η ευγενής τέχνη των «ευγενών» της, το σκοτώνω και κλέβω το βιος σου το «ευγενές» άθλημα. Ένας συρφετός υποκριτών του τύπου «νόμος» και του τύπου «θρησκεία» αναλάμβαναν να «νομιμοποιήσουν» και να «θεοποιήσουν» τους φόνους και τις κλοπές των αρχόντων. (Τρωικός πόλεμος – Σταυροφορίες – 2ος Παγκόσμιος πόλεμος) Να εξαπατήσουν τους πολλούς, αδιαφορώντας στην πραγματικότητα για την κοινωνία με την ευρύτερη έννοια, και παίρνοντας μερίδιο από την λεία της βίας.
Σιγά – σιγά, με το πέρασμα του χρόνου, η υποκρισία και η απάτη πήραν το πάνω χέρι, κοντά στο νόμο και την εκκλησία, εμφανίστηκε η πολιτική. Ο βίαιος κρατήθηκε στο παρασκήνιο, όχι μόνο γιατί φόβιζε τους ίδιους τους υποκριτές, ούτε, γιατί όταν περνούσε σε δράση, μεθυσμένος από το αίμα, δεν ξεχώριζε δικούς και άλλους, αλλά γιατί κυρίως οι πονηροί δεν ανέχονται την ζωώδη, την κτηνώδη δύναμη, σε ίσο επίπεδο με αυτούς. Θέλουν να είναι οι αφεντάδες!
Αυτά βέβαια όσον αφορά την ιστορία με ανδρική ματιά.
Η γυναίκες όμοια επηρεάζονται από την κοινωνική κατάσταση που επικρατεί.
Πολλές που η φύση τους το επιτρέπει, συντάσσονται με τη βία.
Η πλειοψηφία με την υποκρισία. Ο άνδρας είναι μέσον. Μέσον επίτευξης πουδραρισμένων ονείρων και ονειρώξεων.
Ο λόγος δεν μπορεί να έχει φύλο, οπότε δύσκολα μπορεί ν’ ανοίξει δίοδο στην οικογένεια που δεν ομογενοποίησε πρότερος λόγος, ώστε να παραμερισθεί ο πόλεμος των φύλων και να εμπεδωθούν η εμπιστοσύνη, η αλήθεια, η αγάπη.
Ο άνδρας θεωρεί την γυναίκα του ιδιοκτησία, η γυναίκα θεωρεί τον άνδρα εν δυνάμει υποζύγιο. Στην καλύτερη των περιπτώσεων ο ένας από τους δύο κάμπτεται και προσκυνά τα θέλω του άλλου.
Η εικόνα αυτή αντανακλάται στα μάτια των παιδιών που γεννούν.
Γιατί άνθρωπο δεν σε κάνει μια αρτιμελής γέννηση και ένα πλούσιο τάισμα που μπορεί να διαρκέσει και είκοσι και παραπάνω χρόνια.

Άνθρωπο σε κάνει η καλλιέργεια του λόγου.

Γνωρίζουμε αυτό που μας μαθαίνουν ή αυτό που μας αφήνουν να μάθουμε! Μπορεί ν’ αγαπήσουμε, αυτό που γνωρίσαμε, κοπιάσαμε και θυσιάσαμε κάτι γι αυτό!
Σκεφτείτε το!
Πώς να μάθεις κάτι ή κάποιον που δεν το γνώρισες; Πώς ν’ αγαπήσεις κάτι ή κάποιον που δεν γνώρισες καν την ύπαρξη του;
Πιο συγκεκριμένα:
Λέμε στους νέους ν’ αγαπούν την πατρίδα τους!
Πώς; Μέσα από την τηλεόραση; Θυμάμαι στον Λευκό Πύργο ένα νέο 17-18 χρονών, να κοιτά με θαυμασμό το Θερμαϊκό ώρα πολλή. Σε ερώτηση μου, σχετική, απάντησε: «Πρώτη φορά βλέπω τη θάλασσα!...».
Λέμε στους νέους να έχουν πάνω απ’ όλα Δημοκρατικό φρόνημα!
Πού θα το μάθουν; Στην τηλεόραση; Η Δημοκρατία είναι πάνω απ’ όλα Λόγος! Ισηγορία και ισονομία, έλεγαν οι αρχαίοι και δεν είναι αρκετά στην εποχή μας. Πού είναι οι μαζώξεις των μεγάλων, παρουσία των νέων, όπου τα προβλήματα τίθενται και λύνονται μέσα από πολιτισμένη παράθεση γνώσεων, γνωμών, απόψεων; Σε ποιον χώρο, σε ποιον χρόνο γίνονται σήμερα τέτοιες συναθροίσεις;
Τίνος δουλειά είναι η οργάνωση Δημοκρατικού διαλόγου, άνδρα και γυναίκα των άνω των σαράντα ετών που είστε κολλημένοι στον καναπέ και αφοσιωμένοι στην τηλεόραση; Έχετε δημοκρατία, τουλάχιστον μέσα στην οικογένεια σας; Αναρωτηθήκατε ποτέ; Οδηγήσατε τον εαυτό σας και τα παιδιά σας στα μονοπάτια του λόγου, ώστε να τον γνωρίσουν και να τον αγαπήσουν; Αν όχι αντιλαμβάνεστε τι επιπτώσεις έχει αυτό;

Ο Λόγος λοιπόν, είναι δικαίωμα σου! Έτσι σου λένε! Είναι επιλογή σου, όπως για παράδειγμα το κόμμα που ψηφίζεις. Μόνο που ότι και να ψηφίσεις, οι αφέντες μένουν αφέντες και οι σκλάβοι μένουν σκλάβοι!
Όλα τα παραπάνω όμως συνηγορούν στο ότι ο Λόγος είναι η ίδια η ανθρώπινη φύση σου που την έχεις απαρνηθεί! Σου επέβαλλαν ν' αρνηθείς τον λόγο ή στην καλύτερη των περιπτώσεων να μην επιλέξεις τον λόγο κι εσύ το δέχτηκες! Έτσι ξέχασες την ιστορία σου, αδυνατείς να κατανοήσεις ποια είναι η ουσία, της κοινωνίας, της δημοκρατίας, της οικονομίας, και σου είναι εντελώς αδύνατο να συνειδητοποιήσεις, ότι η ουσία είσαι εσύ και τα παιδιά σου!
Αν δεν αναγνωρίσεις αυτήν την θεμελιώδη βάση κάθε περαιτέρω συζήτηση είναι περιττή. Αν το δικαίωμα σου να είσαι άνθρωπος το έχεις εναποθέσει στα χέρια της εξουσίας, τότε καλώς σου επιβάλει όσα σου επιβάλει!
Για να γίνει καλύτερα κατανοητό τι λέω, φαντάσου:
Το παιδί σου με το που γεννιέται, βρίσκεται σ’ ένα περιβάλλον φτωχό σε προϊόντα διατροφής καθώς και σε νερό.
Αντίθετα τα παιδιά του χώρου της εξουσίας τα έχουν όλα!
Το παιδί σου μαθαίνει μερικά γράμματα (γραφή - ανάγνωση) κι ύστερα ζεύεται στο αλέτρι της επιβίωσης.
Αντίθετα τα παιδιά του χώρου της εξουσίας έχουν τους καλύτερους δασκάλους, σχολεία, πανεπιστήμια.
Στο παιδί σου δεν ανήκει τίποτε. Ούτε καν το σπίτι σας, όλα με ενοίκιο.
Αντίθετα στα παιδιά του χώρου της εξουσίας, ανήκουν τα πάντα. Ακίνητα, κινητά, γνώση, επιστήμη, τέχνη.
Στο παιδί σου φορτώθηκε, με τη συγκατάθεση σου, ένα τεράστιο χρέος!
Αντίθετα τα παιδιά του χώρου της εξουσίας, θα εισπράττουν χωρίς κόπο, το χρέος που με χίλιους κόπους και θυσίες τα δικά σου παιδιά θα εξοφλούν!
Χρειάζεται περισσότερα για να καταλάβεις ότι γέννησες σκλάβο;
Με ποιο δικαίωμα κληρονομείς τέτοιο μέλλον, τέτοια προοπτική στο παιδί σου;
Δύο οι δρόμοι που ανοίγονται μπροστά σου:
Ή εξηγείς με υπομονή στο παιδί σου, την παγίδα την στημένη από την εξουσία, όταν σε κατάλληλη ηλικία μπορεί να γίνει αυτό, και μαζί του αγωνίζεσαι για την απαλλαγή σας από τα δεσμά!
Ή του λες ψέματα, ωραιοποιείς μια φριχτή κατάσταση, κρύβεις την αλήθεια, και ζεις σαν σκλάβος μαθαίνοντας στο παιδί σου να ζει σαν σκλάβος, δια βίου υπηρέτης αφεντών που εσύ αποδέχτηκες, λέγοντας ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτε!

Εδώ και πολλά χρόνια, πάνω από διακόσια, οι αρχιμάγειροι της υποκρισίας, έφτιαξαν μια υπερδομή, «ένα matrix» που λένε οι γιαλαντζί εξευρωπαϊσμένοι, με βάση ένα μέσον, το χρήμα.
Το χρήμα είναι το μέσον μέσω του οποίου ελέγχουν τα πάντα. Το χρήμα είναι αυτό που εύκολα μετατρέπεται σε όπλο αφανισμού του οτιδήποτε δεν είναι αρεστό στους κατέχοντες. Το χρήμα είναι που σε αποκοίμισε σαν ναρκωτικό, που σ’ έφερε σε αντιπαράθεση με τον συνάνθρωπο σαν τζόγος στημένος, που κάνει τους αστυνομικούς να σε χτυπούν όταν διαταχθούν, τους στρατιώτες να σε σκοτώνουν αντί να σε υπερασπίζονται, του νομικούς να σε ξεγελούν αντί να σου διδάσκουν το δίκαιο, τους γιατρούς να σου δίνουν φάρμακα που σε αρρωσταίνουν αντί να σε θεραπεύουν, του γεωργούς να σου πουλούν μεταλλαγμένα αντί για υγιεινές τροφές, τους επιστήμονες και τους καλλιτέχνες να συνωστίζονται στα παλάτια της εξουσίας έχοντας ξεχάσει τον αληθινό προορισμό της επιστήμης και της τέχνης! «Πάσα τε επιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης και της άλλης αρετής, πανουργία τις, και ου σοφία φαίνεται!»

Κι εδώ τα πράγματα είναι δύσκολα!
Πώς να πεις σε κάποιον ότι η ζωή του ξοδεύτηκε σε λάθος κατεύθυνση; Πώς να δείξεις σε κάποιον ότι ο θεός του ήταν ψεύτικος;
Αλλά αν αποφασίσεις ότι η κοινωνία μας δεν χρειάζεται την συγνώμη και την μετάνοια, είναι σαν να αποφασίζεις ότι δεν χρειάζεται επίσης την αλληλεγγύη και την αγάπη.
Φαντάζεσαι σε τι επικίνδυνα μονοπάτια οδηγούμαστε;
Αν όμως αποφασίσεις ότι (ανθρώπινο το λάθος!) έσφαλες και ότι είσαι πρόθυμος να επανορθώσεις, τότε όλα μπορεί να διορθωθούν!

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτείς είναι το εξής:
Ποιος τυπώνει το χρήμα; Πόσο χρήμα τυπώνει;
Ας πούμε ότι σου έδιναν εσένα τη δυνατότητα και την εντολή να τυπώσεις το χρήμα, και να το μοιράσεις εξ’ ίσου σ’ όλους τους ανθρώπους. Καταλαβαίνεις ότι αν δεν είναι ίσο το μοίρασμα, κάποιους αδικείς.
Καταλαβαίνεις ότι κάποια στιγμή που δεν σε πρόσεχαν (άνθρωπος είσαι), τύπωσες κάποια παραπάνω για δική σου χρήση. Το παραπανίσιο αυτό χρήμα, το αντάλλαξες με αγαθά. Παραήταν όμως εύκολο και γλυκάθηκες. Και τύπωσες κι άλλα – κι άλλα, πολλά περισσότερα. Κι όταν κάποιος σε πρόσεχε, και σου έλεγε «τι κάνεις;», εσύ του πρόσφερες χρήματα (τι σου κόστιζε;) ώστε να πάψει να βλέπει, να πάψει ν’ ακούει, να πάψει να μιλάει. Κι αγόρασες όλα τα τηλεοπτικά κανάλια, τους ραδιοφωνικούς σταθμούς, τις εφημερίδες, μη τυχόν και μαθευτεί η αλήθεια. Αλλά αυτοί που γλυκάθηκαν με το εύκολο χρήμα σ’ εκβίαζαν με την αποκάλυψη της αλήθειας, κι εσύ όλο τύπωνες και τύπωνες…
Κάποια στιγμή κατέφυγες και στο φόνο. Χρήματα είχες! Έβαλες και σκότωσαν αρκετούς! Κι όταν είδες ότι η απληστία των ανθρώπων δεν έχει όρια ξεκίνησες ένα, δυο, τρεις, πολλούς πολέμους. Λεφτά είχες!

Για σένα, που νομίζεις ότι έπλασα ένα παραμύθι, ρώτα και μάθε! Ποιοι εκδίδουν το χρήμα; Πόσο χρήμα τυπώνουν; Πώς το διαθέτουν; Τι είναι τόκος; Τι είναι χρέος; Τι είναι κεφάλαιο; Τι είναι χρεολύσιο; Τι είναι ασφάλιστρα κεφαλαίου; (spreads). Ποια η κερδοφορία του «νόμιμου» χρήματος, και ποια η κερδοφορία του από την διακίνηση ναρκωτικών, όπλων, και των συναφών;
Ένα θα σου πω! Σε παγκόσμιο ΑΕΠ 65 τρισεκατομμύρια δολάρια, τα αξιόγραφα σε χέρια χρηματοπιστωτικών μορφωμάτων, ξεπερνούν τα 1800 τρισεκατομμύρια δολάρια.
Δεν πρόκειται λοιπόν για παραμύθι. Είναι μια ζοφερή πραγματικότητα!
Λύσεις;
Αν κατάφερες να διαβάσεις μέχρι εδώ, μπορείς να βρεις και τα υπόλοιπα! Σου έχω εμπιστοσύνη!
Μην τα κρατήσεις για σένα! Δείξτα και στον διπλανό σου! Κυρίως σ' αυτόν που δεν καταφέρνει να διαβάσει, να ακούσει, να αντιληφθεί, στον ίδιο χρόνο με σένα! Με κάθε μέσον! Με υπομονή! Θα καταλάβει!
Μην σκεφτείς την εκδίκηση! Έτσι θα γίνεις εικόνα και ομοίωση αυτών που μισείς! Όλοι μας προδώσαμε τον λόγο! Πολύ ή λίγο! Θελημένα ή άθελα! Όλοι μας δικαιούμαστε μετάνοια και συγνώμη. Άλλωστε αυτό που θα κάνουμε, «ΣΕΙΣΑΧΘΕΙΑ» το είπαν οι αρχαίοι, είναι από μόνο του τιμωρία για τους μωρούς φιλοχρήματους!
Μην προσπαθήσεις να εκμεταλλευτείς πρόσκαιρα την γνώση σου προς όφελος του χρήματος και αναπόφευκτα προς βλάβην του λόγου! Θα βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και θα γυρνάς το κεφάλι αλλού…

Και να θυμάσαι! Λόγος δεν είναι δικαίωμα! Δεν είναι απλά η έκφραση! Λόγος είναι το περιεχόμενο του δίποδου όντος, που θέλει να λέγεται Άνθρωπος! Που χωρίς αυτό μετατρέπεται σε «σαρκίο άνευ ουσίας» και «κύμβαλον αλαλάζον»!

Ο Ζούλας, ο Δούκας, ο Χατζηνικολάου και η δημοσιογραφία (ή ο Χαϊκάλης και ο ηρωισμός)

Του Κώστα Εφήμερου

Υπάρχει μεταξύ των ΜΜΕ μια ευγενική συνήθεια να μην σχολιάζονται/χαρακτηρίζονται οι δημοσιογράφοι αφού αυτό που έχει σημασία είναι η είδηση και όχι ο φορέας της. Στην Ελλάδα όμως η είδηση είναι οι δημοσιογράφοι και άρα δεν υπάρχει χώρος για ευγένειες.

Χθες ο Παύλος Χαϊκάλης αποκάλυψε την απόπειρα χρηματισμού τουπροκειμένου να ψηφίσει τον Σταύρο Δήμα ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Σε οποιαδήποτε δημοκρατία (και σε μερικές δικτατορίες) αυτή η αποκάλυψη θα είχε οδηγήσει σε παραιτήσεις κυβερνήσεων, υπουργών και υποψηφίων.
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα τα ΜΜΕ θα είχαν σταματήσει την κανονική ροή του προγράμματός και θα ενημέρωναν τον κόσμο για όλες τις λεπτομέρειες της υπόθεσης. Οι εφημερίδες θα τύπωναν έκτακτα φύλλα και ο υποψήφιος Πρόεδρος θα είχε ήδη συγκαλέσει συνέντευξη Τύπου.
Σε οποιαδήποτε ευνομούμενη κοινωνία η δικαιοσύνη θα είχε διατάξει την ίδια ημέρα κατεπείγουσα έρευνα και θα είχε προχωρήσει στη σύλληψη του ύποπτου που πρόσβαλε τον ύψιστο θεσμό της Δημοκρατίας.
Στην Ελλάδα είναι απλά Σάββατο.
Αλλά επειδή οι καιροί είναι περίεργοι και οι συνθήκες έκτακτες τα ΜΜΕ δεν προσπάθησαν απλά να υποβαθμίσουν την συγκλονιστική είδηση. Αντίθετα επιχείρησαν να τη διαστρεβλώσουν, να τη γελοιοποιήσουν και να την εντάξουν στην προπαγάνδα τους.
Σε αυτό το έργο βλέπουμε τρία διαφορετικά είδη δημοσιογράφων που αξίζει να μνημονεύσουμε.

Ο Κλουζό της ελληνικής δημοσιογραφίας: Κωνσταντίνος Ζούλας

Ο αγαπητός δημοσιογράφος του ομίλου Αλαφούζου μας είναι γνωστός από τότε που αποκαλύψαμε ότι ο ΣΚΑΪ δεν πλήρωνε τα χαράτσια του. Τότε είχε χρησιμοποιήσει το Twitter για να μας επιτεθεί καταφέρνοντας να στρέψει όλα τα βλέμματα στην απίστευτη πραγματικότητα, και τον ευχαριστούμε πολύ για αυτό.
Ο ΣΚΑΪ τελικά αναγκάστηκε να παραδεχτεί (όχι δημόσια φυσικά) ότι δεν πλήρωνε ούτε το ΤΑΠ ούτε το ΕΕΤΗΔΕ και πλήρωσε στη...ζούλα αυτά που όφειλε. Ο κύριος Ζούλας όμως κατάφερε χθες να γελοιοποιηθεί ακόμη μια φορά στο πανελλήνιο επιχειρώντας να απαξιώσει τις καταγγελίες του Χαϊκάλη γράφοντας «μα καλά 2-3 φορές που είδε (τον μεσάζοντα) δεν μπορούσε να το παγιδεύσει με προσημειωμένα χαρτονομίσματα;». Ο Κωνσταντίνος Ζούλας πρέπει να είναι από τους τύπου που βλέπουν αστυνομικές σειρές στην τηλεόραση και χρειάζεται βοήθεια για να του εξηγήσουν τι έγινε στο τέλος. Δεν του πέρασε από το μυαλό ότι συνηθίζεται να μην δίνει λεφτά αυτός που χρηματίζεται αλλά αυτός που χρηματίζει. Ο Ζούλας είναι ο επιθεωρητής Κλουζό της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Η λοβοτομημένη δημοσιογραφία του Προκόπη Δούκα

Τα πράγματα γίνονται πιο σοβαρά με τον Προκόπη Δούκα. Τον υπερασπιστή της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης που οραματίζεται μια αδέσμευτη δημοσιογραφία αλλά δεν προβληματίζεται ιδιαίτερα όταν οι εγγυητές της (τα μέλη του εποπτικού συμβουλίου) παραιτούνται καταγγέλλοντας δημόσια κρατικές παρεμβάσεις. Ο απολογητής της κρατικοδίαιτης ΝΕΡΙΤ σε μια πλήρη σύμπνοια με τον Γιάννη Πρετεντέρη δεν είδε τίποτα συγκλονιστικό στην καταγγελία ενός Βουλευτή του ελληνικού Κοινοβουλίου που συνοδεύεται από οπτικοακουστικό αποδεικτικό υλικό. Αντίθετα επικεντρώθηκε στο ότι ο Πρόεδρος του κόμματος στο οποίο ανήκει ο βουλευτής είναι «ψεκασμένος» (κλασσική επιχείρηση λάσπης, ο Πάνος Καμμένος δεν έχει κάνει ερώτηση για ψεκασμούς όπως έχει κάνει ο Φώτης Κουβέλης και ο Μάκης Βορίδης). Επιπλέον θεώρησε φοβερά ύποπτο ότι στην υπόθεση ενεπλάκη ο πετυχημένος σατιρικός καλλιτέχνης Λάκης Λαζόπουλος, ίσως και επειδή ο Προκόπης πρέπει να προσθέτει επί ένα μήνα τα νούμερά του για να ανταγωνιστεί την τηλεθέαση μιας εκπομπής του Λαζόπουλου (και σημειώνω ότι η προσωπική μου γνώμη για τον Λαζόπουλου δεν είναι η καλύτερη).
Όταν λοιπόν σήμερα γράψαμε στο twitter ότι «άλλος ένα λοβοτομημένος δημοσιογράφος δεν βρίσκει τίποτα συγκλονιστικό στην καταγγελία χρηματισμού βουλευτή» ο Προκόπης μας ενημέρωσε ότι θα σημειώσει τα tweet μας «και θα ταχρησιμοποιήσει». Τσίσα (που λέει και ο Αποστόλης της Ελληνοφρένειας).

Σημείωση: Ο κύριος Δούκας σε απάντηση του στα σχόλια του άρθρου προσπαθεί να εξηγήσει τι εννοούσε.

Η πιο απολαυστική απάντηση του Προκόπη Δούκα ήταν όμως αυτή που έδωσε όταν του ανέφερα ότι θα του αφιερώσω ένα κείμενο σήμερα. Μου έγραψε «όχι δεν έχουμε να συζητήσουμε τίποτα» προφανώς παρασυρμένος από τον τρόπο που έχει μάθει να λειτουργεί δημοκρατικά στη ΝΕΡΙΤ. Μετά, δυστυχώς, μας έκανε μπλοκ και χάσαμε την ευκαιρία να δούμε το ταλέντο του -στην παραποίηση της δημοσιογραφίας- να ξεδιπλώνεται.

Πέραν της πλάκας, ο Προκόπης Δούκας ασκεί το είδος της δημοσιογραφίας που σιχαινόμαστε. Υπερασπιστής πάντοτε των αφεντικών και των συμφερόντων θίγεται πολύ εύκολα παρόλο που έχει κάνει το λειτούργημα... λειτουργικό μηχανισμό. Υποτίθεται ότι εμφορείται από αξίες και δεοντολογικές αρχές αλλά μπορεί να παραβλέψει το καθεστωτικό μαύρο στην ΕΡΤ ή την συγκλονιστική αποκάλυψη (σύμφωνα με το CNN, το BBC, τον Guardian και το Reuters) προκειμένου να επικεντρωθεί στις λεπτομέρειες που βολεύουν την κυβέρνηση.

Και ο ευέξαπτος κύριος Χατζηνικολάου

Ο κύριος Χατζηνικολάου κυκλοφόρησε σήμερα την εφημερίδα του (Αγορά) με την ίδια φωτογραφία που βγήκαν το Εθνος και τα ΝΕΑ, με αυτή δηλαδή που δείχνει τον κύριο Αποστολόπουλο να βρίσκεται στο ίδιο τραπέζι με τον Αλέξη Τσίπρα. Όταν του επισημάναμε στο twitter ότι «είναι κρίμα που δεν βρέθηκε ένας γραφίστα να τον απομονώσει» μας επιτέθηκε άμεσα (όπως κάνει πολύ συχνά) κατηγορώντας μας για εμπάθεια και ισχυριζόμενος ότι η φωτογραφία δείχνει την υψηλή πρόσβαση που είχε ο κύριος Αποστολόπουλος στα ανώτατα κλιμάκια. Στο ίδιο πρωτοσέλιδο υπό τον τίτλο «Προτείνουν Κουβέλη στην Τρίτη ψηφοφορία» βρίσκονταν και τρεις απομονωμένες φωτογραφίες ανεξάρτητων βουλευτών που προτείνουν τον Κουβέλη για ΠτΔ, παρόλο που υπάρχουν φωτογραφίες τους με τον κύριο Σαμαρά που θα αποδείκνυαν πολύ έμπρακτα τις σχέσεις τους με υψηλά κλιμάκια σε αυτή την περίπτωση -προφανώς από λάθος- δεν χρησιμοποιήθηκαν.

Η περίπτωση Χατζηνικολάου είναι πραγματικά επικίνδυνη γιατί ο κύριος Χατζηνικολάου έχει οπωσδήποτε αρετές που του δίνουν ένα επιπλέον πέπλο αξιοπιστίας. Όταν για παράδειγμα έκανε την συνέντευξη Μπαλτάκου οι ερωτήσεις του ήταν άψογες και καίριες (και αντίθετα με αυτά που πιστεύει ο ίδιος δεν είμαστε οι αριστεροί αναρχοάπλυτοι ταλιμπάν δημοσιογράφοι που θέλουμε απλά να βρίζουμε όποιον διαφωνεί μαζί μας). Όταν δημιούργησε τον ραδιοφωνικό σταθμό Real κατάφερε να γκρεμίσει τον επί δεκαετίες κραταιό ΣΚΑΪ και όταν ξεκίνησε την εκπομπή του «στον ενικό» κατάφερε πρώτα να δημιουργήσει ένα τηλεοπτικό προϊόν στο διαδίκτυο που ανταγωνιζόταν την τηλεόραση και έπειτα όταν συνέχισε μέσω αυτής επικράτησε άνετα της Ανατροπής του Γιάννη Πρετεντέρη.

Ο Νίκος Χατζηνικολάου όμως είναι επίσης ο άνθρωπος που συνεργάστηκε με τον γνωστό εκδότη Κουρή (της Αυριανής και του αυριανισμού) για να στήσει το σταθμό του και υπερασπίστηκε τον Γιώργο Τράγκα όταν σιγοντάριζε τους Ναζιστές «στα πλαίσια της πολυφωνίας». Ο Γιώργος Τράγκας όμως που βρέθηκε στη λίστα Λαγκάρντ (ισχυρίστηκε μάλιστα σε μια δόση μεγαλείου ότι όλη η αποκάλυψη έγινε για να χτυπηθεί προσωπικά) είναι επίσης ο πρώην εκδότης που έβγαζε εκατομμύρια από κρατική διαφήμιση σε μια εφημερίδα που πουλούσε 1000 φύλλα ημερησίως, ο απολογιτής της Χρυσής Αυγής και γνωστός κωλοτούμπας (με εμφανέστερη την φετινή του επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ και τους κομμουνιστάς). Ο κύριος Χατζηνικολάου στα πλαίσια της πολυφωνίας δεν συνεργάζεται με παιδόφιλους ή με αντιεξουσιαστές (δεν τους βάζω στο ίδιο τσουβάλι, κάνω ένα δεικτικό χαρακτηρισμό εύρους), οπότε η δικαιολογία αυτή δεν είναι και η πιο πειστική (ο Τράγκας παρεμπίπτοντος ανακοίνωσε την ανανέωση της συνεργασίας του με τον Real για άλλα τρία χρόνια).

Προσωπικά έχω ανάμεικτα συναισθήματα για τον Χατζηνικολάου. Τον σέβομαι για πολλά και δεν τον σέβομαι για άλλα τόσα. Σε κάθε περίπτωση πάντως στην περίπτωση της καταγγελίας Χαϊκάλη είναι φάουλ. Υιοθέτησε την γραμμή της προπαγάνδας (αν και σε πιο light εκδοχή) και επικεντρώθηκε πολύ στην ανάμειξη Λαζόπουλου που γνωρίζει πολύ καλά ότι είναι ήσσονος σημασίας. Και εγώ αν είχα φίλο τον πιο διάσημο τηλεοπτικό αστέρα αυτόν θα εμπιστευόμουν αν φοβόμουν ότι υπήρχε περίπτωση να μου στήσουν μια πλεκτάνη χρηματισμού.

Ο κύριος Χατζηνικολάου κάνει μεγάλο λάθος να μας κατηγορεί για εμπάθεια. Κάθε φορά που γράφουμε κάτι που δεν του αρέσει αντί να ανοίξει διάλογο μαζί μας είναι από την αρχή προκατειλημμένος. Μας έχει απειλήσει με μηνύσεις στο παρελθόν όταν δημοσιεύσαμε το ρεπορτάζ που έδειχνε ότι έπαιρνε χρήματα από τον οργανισμό σχολικών βιβλίων για να τυπώσει (σε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα) ένα βιβλίο που υποτίθεται ότι θα πήγαινε στις σχολικές βιβλιοθήκες (294 σε όλη την Ελλάδα) επειδή ισχυριστήκαμε ότι καλό είναι τα «ανεξάρτητα ΜΜΕ» να μην συνεργάζονται με το κράτος και μάλιστα σε τέτοιου είδους συμβάσεις που έχουν καταγγελθεί ως σκάνδαλα από τους ίδιους τους εργαζόμενους στον Οργανισμό.

Ο κύριος Χατζηνικολάου μας απείλησε επίσης με μηνύσεις όταν τον ρωτήσαμε δημόσια για την εμπλοκή του στην δικαστική διερεύνηση των στημένων, στη δικογραφία της οποίας υπάρχει απόσπασμα υποκλοπής της ΕΥΠ που εμφανίζει διάλογο μεταξύ του κύριου Μαρινάκη και του ίδιου στην οποία φέρεται να αναλαμβάνει ρόλο μεσολαβητή για να πειστεί η Ντόρα να επιστρέψει στη Νέα Δημοκρατία.

Ήταν τότε που χαρακτήριζε από ραδιοφώνου «μαλάκες» όσους ρωτούσαν επειδή, λέει, όσο και αν έψαχναν δεν θα έβρισκαν το άρθρο που υποτίθεται ότι θα έγραφε για λογαριασμό Μαρινάκη και επίσης για τα γραπτά μηνύματα που αντάλλασσε με τον Μαρινάκη και βρίσκονται και στη δικογραφία -σύμφωνα με τα οποία «έκλεισε η δουλειά»- αφορούσαν μια ανταλλακτική διαφήμιση με τον Ολυμπιακό και τη Real News.

Νίκο μη ψάχνεις για μαλάκες, είμαστε μπόλικοι αφού κατάφερες να ξεχαστεί το ζήτημα τόσο σύντομα με μια τόση αδύναμη δικαιολογία (το ότι δεν γράφτηκε το άρθρο θα μπορούσε απλά να σημαίνει ότι πέτυχε η διαμεσολάβηση σου και όσο για τα SMS επίτρεψέ μας να αμφιβάλουμε για το κατά πόσο ένας εφοπλιστής σαν τον κύριο Μαρινάκη και ένας Μεγαλοεκδότης κλείνουν προσωπικά τις ανταλλακτικές διαφημιστικές συμφωνίες).

Το πρόβλημα της δημοσιογραφίας
Σαν σήμερα το 2007 ο Χρήστος Ζαχόπουλος βούτηξε από τον 4ο όροφο και προσπάθησε να δώσει τέλος στη ζωή του. Τότε ισχυρίστηκε ότι το έκανε επειδή τον εκβίαζε μια υπάλληλος του υπουργείου με ένα DVD ερωτικού περιεχομένου. Η υπάλληλος του γραφείου είχε πάρει σβάρνα τα κανάλια και προσπαθούσε να πείσει τους εκδότες να το δημοσιεύσουν. Η Όλγα Τρέμη δεν δέχτηκε να το δει (το αντίθετο υποστήριξε ο Καμπουράκης άθελά του) αλλά τελικά βρέθηκε ένας που ενδιαφερόταν: Ήταν ο Θέμος Αναστασιάδης που μόλις πήρε αντίγραφο του DVD επισκέφτηκε τον συνεργάτη του πρωθυπουργού, κύριο Αγγέλου, και του έδωσε αντίγραφο. Ήταν εκείνη την περίοδο που ο Θέμος πιάστηκε να κουβαλάει μια μαύρη σακούλα με 5 εκατομμύρια ευρώ που προσπαθούσε να τα βγάλει από τη χώρα.
Από τότε μέχρι σήμερα η χώρα άλλαξε πρόσωπο αλλά η διαπλοκή της δημοσιογραφίας με την εξουσία μάλλον κράτησε την ίδια φάτσα (ίσως και χειρότερη). Η Ελλάδα του 2015 έχει ανάγκη από πολλά πράγματα: από θέσεις εργασίας, επενδύσεις, κοινωνικές δομές υγείας και αλληλεγγύη αλλά κυρίως έχει ανάγκη από εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία. Και η δημοκρατία δεν είναι εφικτή όσο δεν λειτουργεί η δημοσιογραφία.

Ο ηρωισμός του Παύλου Χαϊκάλη

Άσχετα με το ποιος είναι ο Παύλος Χαϊκάλης και το τι πιστεύει ο καθένας μας για αυτόν πιστεύω ότι σήμερα οφείλουμε να αναγνώσουμε την στάση του στην υπόθεση, όπως την γνωρίζουμε δηλαδή μέχρι στιγμής.
Επειδή κάποιοι δημοσιογράφοι τον λοιδορούν και λένε «εύκολα λόγια» θα είχε ενδιαφέρον να αναρωτηθούμε τι θα έκανε ο καθένας στη θέση του;. Γιατί υποπτεύομαι ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα είχε πάρει τις ράβδους χρυσού και τα μετρητά και θα την είχε κάνει για Σεϋχέλλες.

Όταν βλέπεις ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων θεωρούν υπεύθυνους για την ανεργία τους μετανάστες μπορείς εύκολα να κάνεις την εξής υπόθεση: Όταν το αφεντικό σου σε απολύει με την δικαιολογία ότι ο μετανάστης θα κάνει την ίδια δουλειά στο 1/3 της τιμής και αντί να θυμώσεις με το αφεντικό σου (που εμπορεύεται δυστυχία) τα βάζεις με τον μετανάστη τότε δείχνεις μια κατανόηση για τον «αφέντη». Αυτή η κατανόηση δείχνει ότι στη θέση του το ίδιο θα έκανες και εσύ. Δείχνει ότι κατά βάθος είσαι οπαδός του Πάγκαλου που διατείνεται ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε» και δείχνει ότι στη θέση του Χαϊκάλη ακόμα θα έτρεχες με τα 700.000 στην τσέπη.

Αντίθετα ο «κωμικός» (όπως τους αρέσει να τον χαρακτηρίζουν σήμερα) Χαϊκάλης από την πρώτη στιγμή όχι μόνο δεν χρηματίστηκε αλλά απευθύνθηκε στην εισαγγελία καταγγέλλοντας την απόπειρα χρηματισμού. Θα μπορούσε απλά να αρνηθεί και να μην μπει στον κόπο να στήνει κρυφές κάμερες και να διακινδυνεύει τη ζωή του ολόκληρη. Ο Παύλος Χαϊκάλης θα μπορούσε να γλιτώσει τις δεκάδες μηνύσεις που δέχεται αυτές τις ώρες και την αφόρητη πίεση. Θα μπορούσε να μην ανέχεται την ειρωνική φάτσα του Πρετεντέρη που αντί να του απευθύνεται με σεβασμό του μιλούσε ως ανακριτής προσπαθώντας να διασώσει τον Αντώνη Σαμαρά από οποιαδήποτε λεπτομέρεια.

Ο Παύλος Χαϊκάλης δεν χρησιμοποίησε την βόμβα που κρατούσε στα χέρια του παρά μόνο λίγες ημέρες πριν την εκλογική διαδικασία. Πήγε στη δικαιοσύνη και περίμενε υπομονετικά επί δύο εβδομάδες την αντίδρασή της (που όλοι είδαμε ποια ήταν). Μέχρι χθες απλά παρακολουθούσε τα ΜΜΕ του ΔΟΛ να προαναγγέλλουν την θετική του ψήφο στον Σταύρο Δήμα και δεχόταν το πολιτικό κόστος αυτών των δημοσιευμάτων. Ο Χαϊκάλης δεν διακανόνισε το δάνειό του και τώρα η Τράπεζα που θα τον διευκόλυνε θα είναι πιθανότατα πολύ πιο επιθετική στο εξής.

Ο Παύλος Χαϊκάλης ίσως να μην είναι ήρωας και η στάση του σε αυτή την περίπτωση να μην διαγράφει ούτε ένα από όσα έχει πει ή έχει κάνει ως εκπρόσωπος των ελλήνων πολιτών. Ωστόσο η πράξη του ήταν από κάθε οπτική γωνία ηρωϊκή και αυτό θα πρέπει να του το αναγνωρίσουμε.

Υ.Γ. Είναι απογοητευτικό να βλέπουμε εκατομμύρια ευρώ να περνάνε από τα χέρια των εκδοτών και εδώ να ψάχνουμε επί μήνες για 20.000€ προκειμένου να στήσουμε ένα αξιοπρεπές διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι, βασισμένο στην πραγματική δημοσιογραφική δεοντολογία που αντιλαμβάνεται ότι πρέπει να είναι σκληρή με τους κυβερνώντες, όποιοι και αν είναι αυτοί.

πηγή: the Press Project

Τι μας διδάσκει η εξελικτική βιολογία

του Τσοπάνη απ΄τα Τζουμέρκα

Η όσφρηση ήταν πάντοτε μια πολύτιμη αίσθηση που αποτελούσε στοιχείο του μηχανισμού
αυτοσυντήρησης και εξασφάλιζε στον άνθρωπο την επιβίωση του.
Το ίδιο ισχύει σε μεγαλύτερο βαθμό και για τα άλλα ζώα εκτός από εμάς.
Η προοδευτική απώλεια της πολύτιμης αυτής ικανότητας έφερε τον άνθρωπο πιο κοντά στα
κατοικίδια, με σκοπό να αναπληρώσει αυτή την απώλεια, εκμεταλλευόμενος τις ικανότητες των
άλλων.
Έτσι άρχισε η εκμετάλλευση ζώου από άνθρωπο.
Συνεχίστηκε βέβαια σαν εκμετάλλευση ζώου από ζώο (άνθρωπο) για να καταλήξει σήμερα μετά
από διάφορες σύνθετες κοινωνικές μεταλλάξεις σε :
εκμετάλλευση ανθρώπου απ' άνθρωπο (ζώα)

Βέβαια αυτού του είδους η εκμετάλλευση δημιουργεί και μια αντίστροφη καταπιεστική σχέση : την
εξάρτηση.
Ευτυχώς όμως σήμερα μετά από αιώνες, διάφορα άτομα απέκτησαν ξανά ή κατάφεραν να
διατηρήσουν την αρχέγονη αυτή ιδιότητα με αποτέλεσμα να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους.

Για τον λόγο αυτό τους λέμε και “Ανεξάρτητους απατ' αιώνες”
Δυστυχώς όμως η επαναφορά ή η διατήρηση αυτής της ικανότητας δεν λειτουργεί αθροιστικά, έτσι
ώστε να προστίθεται στις υπόλοιπες ικανότητες τους, που αποτελούν προϊόν της εξέλιξης του
ανθρώπινου είδους.
Το αποτέλεσμα είναι ότι στη περίπτωσή τους πολλές καθημερινές και απόλυτα αναγκαίες
ανθρώπινες δραστηριότητες, να εξαρτώνται απόλυτα από την όσφρηση σε βαθμό που να
υποκαθίστανται από αυτή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η γενετήσια ορμή και η σεξουαλική πράξη, με κίνδυνο να απειλείται
ακόμη και αναπαραγωγική ικανότητα τους.
(βλέπετε η φύση εξασφαλίζει από μόνη της μια ισορροπία)
Το πρόβλημα αυτό δημιουργείται όταν συγκεκριμένα άτομα όπως αυτό

δεν διαθέτουν τη κατάλληλη βιολογική υποδομή όπως

αυτό με τη δισχιδή μύτη που του επιτρέπει τον διαχωρισμό και σαφή διάκριση οσμών και
δραστηριοτήτων.

Για το λόγο αυτό ο εικονιζόμενος στιχουργός του γνωστού τραγουδιού :
“στης Βουλής τα έδρανα αχ κι εγώ να έκλανα”
φαίνεται ότι μετά τη πραγματοποίηση της επιθυμίας του αναζήτησε τρόπους και μεθόδους για να
ολοκληρώσει και άλλες πράξεις.
Όπως θα μπορούσε να αποτυπωθεί στους στίχους που ακολουθούν στο ίδιο πάντα ύφος και ήθος
που έχει καθιερώσει ο εν λόγω στιχουργός.
"Στης βουλής το πέρασμα
έκατσα για κέρασμα
εξουσία μύρισα
τις ποδιές τους φίλησα
αχ και να κατάφερνα
τις κλανιές μου να άφηνα
δίχως να με βλέπανε
τα σκατά
που τα'κανα"
Παράλληλα όλους αυτούς τους αιώνες δημιουργήθηκε κι ένα άλλο ενδιαφέρον φαινόμενο.
Ορισμένα κατοικίδια σε αντίθεση με τους “Ανεξάρτητους απατ' αιώνες” απέκτησαν ιδιότητες και
ικανότητες, πιο εξελιγμένες κοινωνικά και νοητικά.

Όπως αυτό το αιλουροειδές, που παρουσιάζει χαρακτηριστική προσαρμοστική ικανότητα στη
συμπεριφορά του.
Ωστόσο παραμένει ένα μεγάλο ερωτηματικό αν και κατά πόσον η ειδική αυτή κατηγορία των
“Ανεξάρτητων απατ' αιώνων”, έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει προς ίδιον όφελος, την
όσφρηση της.
Δηλαδή αν υπάρχει συνέργεια και συνεργασία ανάμεσα στο αίσθημα όσφρησης και
αυτοσυντήρησης.
Ο προβληματισμός αυτός έχει κάποιο σχετικό ενδιαφέρον γιατί οι ισορροπίες του συστήματος είναι
εξαιρετικά λεπτές και δεν αποκλείονται και απρόβλεπτες ακόμη συμπεριφορές από όργανα και
εκπροσώπους του συστήματος που οι “Ανεξάρτητοι απατ' αιώνες” συνυπηρετούν.

με αγάπη Τσοπάνης