ΕΛΛΑΔΑ: Η πλουσιότερη χώρα της Ευρώπης

Posted by frixos on February 19, 2010 at 9:40 AM










"Nα γιατί θέλουν να βάλουν στο χέρι τη χώρα μας..."
"Χρυσός: Μπορεί να αποφέρει κρατικά έσοδα ύψους 500 εκατ. ευρώ ετησίως και να εξασφαλίσει πάνω από 7.000 θέσεις εργασίας.

Γεωθερμικά πεδία: Αν αξιοποιούνταν η ενέργεια που θα προέκυπτε, θα ισοδυναμούσε με 160.000 τόνους πετρελαίου ετησίως.

Πετρέλαιο: Ένα δισ. βαρέλια είναι τα πιθανά απολήψιμα αποθέματα αργού στο Βορειοανατολικό Αιγαίο.

Ουράνιο: 10.000 τόνοι στο...

υπέδαφος της Βόρειας Ελλάδας.

Να γιατί "διεκδικούν" οι Αλβανοί εθνικιστές την Ήπειρο, οι Σκοπιανοί τη Μακεδονία, οι Τούρκοι τη Θράκη και το Αιγαίο! (γιατί από πίσω τους βρίσκονται οι Αμερικάνοι που θέλουν να λεηλατήσουν και να ληστέψουν τον εθνικό μας πλούτο

Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στο χωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150!

Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή (1), κλπ. Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ. Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού. Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX Gold του (γνωστού ανθέλληνα χρηματοδότη της σκοπιανής προπαγάνδας George Soros, η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο!!!.

Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας "Επενδυτής" στις 23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ (Ίδρυμα Γεωλογικών και Μεταλλευτικών Ερευνών. Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους.

Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου 16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπωςρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων. Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ. Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235 στην διεθνή αγορά είναι 20.000 δολάρια το γραμμάριο !.

O κοσμήτορας της πολυτεχνικής σχολής και πρόεδρος του τμήματος χημικών μηχανικών Βασίλειος Παπαγεωργίου, πραγματοποίησε διάλεξη με θέμα "Η Βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα",η οποία είχε να κάνει με τα αποτελέσματα και της δικής του έρευνας 30 ετών. Εντυπωσιακό ήταν το ότι σε όλα τα σημεία η έρευνά αυτή συμφώνησε με τα αποτελέσματα παλαιοτέρας αντίστοιχης έρευνας της δεκαετίας του 1940 που τυχαία είχε φτάσει στα χέρια του. Ο εν λόγω καθηγητής αναρωτιέται πως είναι δυνατόν η Ελλάδα να μην έχει αυτή τη στιγμή ήδη στημένη βαριά βιομηχανία την στι! γμή που διαθέτει όχι μόνον ΟΛΕΣ τις απαραίτητες πρώτες ύλες (στρατηγικά ορυκτά και μάλιστα σε αφθονία, αλλά και για ορισμένα από αυτά, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ παραγωγός χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και συγκεκριμένα:

Λιγνίτης: Ως ορυκτό για την παραγωγή ενέργειας από την καύση του με λιγοστή μόλυνση του περιβάλλοντος. Η Ελλάδα διαθέτει τόσο πολύ λιγνίτη, που εάν τον εκμεταλλευόταν από νωρίς, θα είχε γλιτώσει πολλά δισεκατομμύρια από την εισαγωγή πετρελαίου.

Αλουμίνιο: Εδώ και μερικά χρόνια η Γαλλία ελάττωσε την παραγωγή της σε αλουμίνιο και η Ελλάδα πλέον είναι πρώτη στην Ευρώπη σε παραγωγή του αλουμινίου, με χιλιάδες εφαρμογές.

Βωξίτης: Η Ελλάδα είναι η μεγαλύτερη βωξιτοπαραγωγός χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ο βωξίτης χρησιμοποιείται και στην κατασκευή αεροσκαφών, ηλεκτρικών συσκευών, μεταλλικών κατασκευών και αλλού.

Μαγγάνιο: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση που περιέχει στο υπέδαφός της κοιτάσματα μαγγανίου. Τα κυριότερα κοιτάσματα έχουν εντοπισθεί στο νομό Δράμας.

Νικέλιο: Και για αυτό το στρατηγικό ορυκτό όπως ανέφερε ο κύριος Παπαγεωργίου, η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ενώσεως με σημαντικά κοιτάσματα νικελίου στο υπέδαφός της. Υπάρχει ένα συγκρότημα παραγωγής νικελίου, του μεγαλυτέρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά εξάγεται στο εξωτερικό όπως και όλα σχεδόν τα υπόλοιπα όσα εξορύσσονται.

Σμηκτίτες: Η Ελλάδα είναι η δεύτερη χώρα στον κόσμο μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες στην εξόρυξη σμηκτιτών, οι οποίοι έχουν μεγάλο εύρος εφαρμογών, όπως η διάθεση αποβλήτων, τα φάρμακα, τα καλλυντικά και άλλα.

Μαγνήσιο: Ο μαγνησίτης που εξάγει η χώρα μας, καλύπτει το 46% της συνολικής παραγωγής της Δυτικής Ευρώπης.

Χρωμίτης: Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που περιέχει στο υπέδαφός της σημαντικά εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα χρωμίτη. Τα σημαντικότερα κοιτάσματα βρίσκονται στο Μπούρινο Κοζάνης και χρησιμοποιούνται κυρίως για την παραγωγή ανοξείδωτου χάλυβα.

Ουράνιο: Όπως ανέφερα ήδη, τα ουρανιούχα μεταλλεύματα έχουν εντοπισθεί στην Κεντρική Μακεδονία και στην Θράκη. Το τεύχος της 28ης Απριλίου 1999 της εφημερίδας "Αθηναϊκή" είχε ως τίτλο "Θησαυροφυλάκιο η Βόρεια Ελλάδα" και αναφερόταν σε αυτό ακριβώς το θέμα. Η Θράκη λοιπόν είναι ένας στρατηγικός κόμβος, διότι εκτός των πλουσίων κοιτασμάτων ουρανίου, χρυσού και πετρελαίου, επιπλέον από εκεί πρόκειται να περάσει στο μέλλον και ο αγωγός φυσικού αερίου και πετρελαίου "Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης" Αγωγός μεταφοράς καυσίμων από Κασπία προς τη δύσ! η.

ΠΕΤΡΕΛΑΙΟ: Υπάρχει άφθονο στο Αιγαίο. Στην ίδια διάλεξη για τα στρατηγικά ορυκτά του κυρίου Παπαγεωργίου έγινε εκτενής λόγος για τα πετρέλαια στο Αιγαίο. Καμία κυβέρνηση δεν είχε μέχρι τώρα το θάρρος να παραδεχθεί την ύπαρξη πλουσιοτάτων κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο και ότι το παιχνίδι με την Τουρκία στην ουσία εκεί παίζεται. Υπάρχουν εδάφια του αρχαίου ιστορικού Ηροδότου που κάνει λόγο για την "εύφλεκτη πίσσα". Είναι ακόμη γεγονός γνωστό ότι οι Γερμανοί επί κατοχής είχαν ήδη χαρτογραφήσει όλη την Ελλάδα, αφού άμεσα τους ενδιέφερε αν και τότε οι όποιες πηγές ενέργειας για την στρατιωτική τους μηχανή. Με την πτώση του Χίτλερ, οι σχετικοί χάρτες και πληροφορίες έφτασαν και στα χέρια των Αμερικανών της εποχής. Τα τελευταία χρόνια και με την βοήθεια ειδικών δορυφορικών φωτογραφήσεων είναι γεγονός ότι ήδη υπάρχουν ασφαλή στοιχεία για την ύπαρξη πλουσίων πετρελαϊκών κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Ο πρώην πρεσβευτής της Αμερικής στην Ελλάδα Nicholas Burns σε ζωντανή εκπομπή στο κανάλι MEGA είχε κι αυτός επισήμως παραδεχθεί ότι υπάρχει όντως πετρέλαιο στο Αιγαίο και ότι αυτό ουσιαστικά δημιουργεί την ένταση μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας. Σύμφωνα με αποτελέσματα ερευνών που στηρίχτηκαν σε δορυφορικούς χάρτες είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο ότι: Τα πλουσιότερα κοιτάσματα πετρελαίου στον Ελληνικό χώρο υπάρχουν ανατολικά της νήσου Θάσου, στον Θερμαϊκό Κόλπο, στην περιοχή των Δωδεκανήσων και συγκεκριμένα στην περιοχή κοντά στα Ίμια, στην Ζάκυνθο και στην Φλώρινα. Επίσημη δήλωση του καθηγητή πυρηνικής φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης κυρίου Παπαστεφάνου, αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής: "Από παλιά διέβλεπα ότι, όπως και στην υπόθεση των κοιτασμάτων πετρελαίου στο Αιγαίο, έτσι και στην υπόθεση του ουρανίου, ίσως να μην δόθηκαν ποτέ στις ελληνικές κυβερνήσεις τα πλήρη αποτελέσματα των γεωλογικών ερευνών που έκαναν στην Δράμα και τη Θράκη οι Αμερικανοί ερευνητές..."

Ένα εύλογο ερώτημα είναι το γιατί η Ελλάδα να έχει πετρέλαιο και σημαντικά ορυκτά σε τέτοιες ποσότητες. Σε αυτό απαντούν οι γεωλόγοι λέγοντας τα εξής.

Όσον αφορά το πετρέλαιο είναι γνωστό στους γεωλόγους ότι ολόκληρο σχεδόν το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος ήταν κάποτε μία απέραντη πεδιάδα με πλούσια βλάστηση η οποία στην πορεία κατεποντίσθη για να δημιουργήσει μετά από χιλιάδες χρόνια το σημερινό Αιγαίο Πέλαγος. Οι υδρογονάνθρακες των δασών έγιναν πετρέλαιο. Όσον αφορά τα σπάνια μέταλλα, εξηγείται εύκολα κι αυτό την στιγμή που ως γνωστόν καθώς η τεκτονική πλάκα της Αφρικής υποχωρεί κάτω από αυτήν της Ευρώπης, δημιουργεί μεταξύ άλλων και κατάλληλες προϋποθέσεις δημιουργίας τέτοιου είδο! υς μεταλλευμάτων.

Υπάρχουν βάσιμες υποψίες και για άλλα "περίεργα" και πανάκριβα συστατικά στο υπέδαφός μας, όπως το ΟΣΜΙΟ, ο κόκκινος υδράργυρος κ.ά. για τα οποία η έρευνα συνεχίζεται.

Ιδού ο καταμερισμός των χώρων ευθύνης των πετρελαϊκών καρτέλ ανά την Ελλάδα, όπως έχουν συμφωνηθεί από το 1975:

α') Ανατολικά της Θάσου (OXYDENTAL, του τεξανού Α. Χάμμερ,

β') Κρητικό Πέλαγος, μεταξύ Κάσου και Κρήτης (CHEVRON, συμφερόντων Ροκφέλλερ,

γ') Κατάκωλλο Ζακύνθου (ESSO, επίσης του Ροκφέλλερ,

δ') Επανομή - Σιθωνία - Θερμαϊκός (αμερικανική TEXACO και αγγλοολλανδική SHELL).

Πηγές: Δημοσιεύματα του τύπου, Forum Μ.Π.Ε."

frixos

Ας κάνουμε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα.

frixos

Ένας εφιάλτης έχει καταλάβει τον ύπνο των ευρωκρατών σε σχέση με την έξοδο των Ελλήνων από το ευρώ και την ΕΕ.

Μην φανταστείτε ότι οφείλεται στην αγωνία τους για την καταστροφή που θα επέλθει στην ταλαίπωρη χώρα μας από μια ρήξη με τους «εταίρους».

Αυτό που πραγματικά τρέμουν οι Ευρωδυνάστες και η τραπεζοκρατία, είναι η κατά τεκμήριο αδιαμφισβήτητη ανάκαμψη της Ελληνικής οικονομίας όταν αποκτήσει το δικό της εθνικό νόμισμα και απεξαρτηθεί από τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις.

Φανταστείτε τι ντόμινο εξελίξεων θα είχε αυτό σε σχέση με τους υπόλοιπους λαούς  του Νότου και τι πανικό και κατάρρευση θα προκαλούσε στις χρηματαγορές.

Με τα στοιχεία που έδωσε το ίδιο το ΔΝΤ, την περίοδο της «κακιάς» δραχμής   οι Έλληνες κατάφεραν πραγματική ετήσια ανάπτυξη 4% και μέση ανεργία 7,7%, παρ’ όλη την κακοδιοίκηση και τους διεφθαρμένους πολιτικούς.
Από τότε που εγκαταλείψαμε το εθνικό μας νόμισμα και ενταχθήκαμε στο χρεόγραφο του ευρώ των Βρυξελών, της Φραγκφούρτης και του Βερολίνου, η ετήσια ανάπτυξη στην Ελλάδα έπεσε στο 2% με μέση ανεργία 14%. Με άλλα λόγια η Ελλάδα με το ευρώ έπεσε στη μισή ανάπτυξη και διπλασίασε την ανεργία της σε σχέση με την περίοδο της δραχμής. 

Όλα αυτά πριν την επιβολή των μνημονίων.
Τώρα μετά από δύο μνημόνια και με την επιβολή 3^ου προ των πυλών, τα στοιχεία είναι απελπιστικά.
Το πρώτο τρίμηνο του 2015 έχουμε (-0,2%) ύφεση, ενώ η ανεργία ξεπερνάει το 25,6% σύμφωνα με τα αναξιόπιστα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν οι απλήρωτοι εργαζόμενοι από εκατοντάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις που οδηγούνται σε λουκέτο, οι ευκαιριακά εργαζόμενοι για ένα μεροκάματο το 15θήμερο η όποτε κάτσει, και οι δεκάδες χιλιάδες ελευθεροεπαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι που ζουν την απόλυτη καταστροφή.

Εδώ τίθεται το ρητορικό ερώτημα σε σχέση με το 3^ο μνημόνιο και την κυβέρνηση: «Αυτός που χρησιμοποιεί την ιδία καταστροφική μέθοδο τρίτη φορά  για να φέρει διαφορετικό αποτέλεσμα, πώς μπορεί να χαρακτηριστεί»; Την απάντηση την αφήνω σε εσάς.

Κλείνοντας και προς αποφυγή παρεξηγήσεων σε σχέση με τον όρο εθνικό νόμισμα, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε.
Εθνικό νόμισμα δεν νοείται χωρίς εθνική ανεξαρτησία και εθνική ανεξαρτησία δεν νοείται εντός της Ευρωπαϊκής ένωσης και της ευρωζώνης.

Όλα τα άλλα που ακούγονται για IOU, διπλό νόμισμα κλπ εντός Ε.Ε.,  είναι για να αποπροσανατολίσουν το λαό και να απαλύνουν τους εφιάλτες του ευρωιερατείου.

Εμείς το μόνο χρέος που έχουμε απέναντι στην πατρίδα και τα παιδιά μας, είναι να κάνουμε τον εφιάλτη τους πραγματικότητα.

Γιάννης Αθανασιάδης

 * Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από ΔΝΤ, ΕΛΣΤΑΤ,  Eurostat, www.marketwatch.com.

Ένα Απλό Μάθημα Πολιτικής Οικονομίας για το Ευρώ και την Δραχμή

Σπύρος Στάλιας

Ένα από τα θέματα που είναι δύσκολα να κατανοηθούν, είναι ο ισχυρισμός γιατί η Ελλάδα με ένα νέο
εθνικό νόμισμα, την Νέα Δραχμή, μπορεί άμεσα να μπει στην ανάπτυξη ενώ με την παραμονή της στο ευρώ όλο και πιο πολύ θα βυθίζεται στην ύφεση και θα καταντήσει μια τριτοκοσμική άθλια αποικία των Τραπεζών.

Θα προσπαθήσω να αποδείξω αυτό τον ισχυρισμό, που έχει σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις, με τον πιο απλό τρόπο, στην πιο απλή μορφή, συγκρίνοντας το δολάριο, και όχι την δραχμή, με το ευρώ, για να μην υπάρχουν αμφισβητήσεις, αφού η πρόσβαση στη βιβλιογραφία και στα γεγονότα γι αυτό, είναι εύκολη.

Το δολάριο, όπως και όλα τα νομίσματα στο σύγχρονο κόσμο, πλην ευρώ, αποτελεί τον αναγκαίο όρο και μέσο για να ολοκληρωθεί η παραγωγική διαδικασία στη χώρα. Με άλλα λόγια πρέπει να ‘πέσει χρήμα’ για να αρχίσει η παραγωγή.

Είναι ένας περιοριστικός παράγοντας λοιπόν, που χωρίς αυτόν, η παραγωγή του κράτους και του ιδιωτικού τομέα είναι αδύνατον να πραγματοποιηθούν.

Στην πρώτη φάση της παραγωγικής διαδικασίας, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός τομέας καθορίζουν το υψος των δαπανών τους για την περίοδο που έρχεται.

Στη δεύτερη φάση ανατρέχουν, ο δημόσιος τομέας στην κεντρική τράπεζα, και ο ιδιωτικός τομέας στις εμπορικές τράπεζες, για να ανοίξουν πιστώσεις.

Στην τρίτη φάση το δημόσιο και ο ιδιωτικός τομέας δαπανούν τις πιστώσεις με μορφή χρήματος στην παραγωγική διαδικασία, χρήμα που τυπώθηκε για αυτό το σκοπό ενώ ακόμα δεν έχει εισπραχθεί.

Στην τέταρτη φάση το κράτος επιβάλλει φόρους για να εισπράξει αυτά που έδωσε για δημόσια αγαθά από αυτούς που τα αποδέχτηκαν, ενώ οι επιχειρήσεις πωλούν τα αγαθά που παρήγαγαν και μετοχές σε αυτούς που δημιούργησαν εισόδημα (εργαζόμενοι) κατά την παραγωγική διαδικασία και εισπράττουν έτσι όσα δανειστήκαν.

Στην πέμπτη φάση δημόσιος και ιδιωτικός τομέας σπεύδουν στη κεντρική τράπεζα και στις εμπορικές τράπεζες και επιστρέφουν όσα δανείστηκαν, αφού έχουν εισπράξει πια από φόρους και από πωλήσεις αγαθών, υπηρεσιών και μετοχών και κλείνουν τις πιστώσεις. Αυτό

συνεπάγεται μια ίση καταστροφή χρήματος. Ότι δεν δαπανήθηκε αποτελεί την εθνική αποταμίευση.

Η περίοδος ολοκληρώθηκε και παρήχθη νέος πλούτος.

Δεδομένου του παραπάνω κυκλοφοριακού σχήματος ας κάνουμε ορισμένες διαφωτιστικές διευκρινίσεις.

1) Η νομιμότητα του χρήματος προκύπτει από το κράτος. Το κράτος εκδίδει και ορίζει το νόμισμα που αποδέχεται για την αποπληρωμή των οιονδήποτε υποχρεώσεων των πολιτών (φόροι, εισφορές, τέλη κα) προς αυτό, και το προσφέρει στους πολίτες μέσω της αγοράς αγαθών και υπηρεσιών από αυτούς.

2) Το κράτος εκδίδοντας το νόμισμα του έχει δυο κύρια καθήκοντα. Αφ ενός μεν να κινητοποιήσει όλους τους διαθέσιμους πόρους της οικονομίας και να δημιουργήσει τους όρους για πλήρη απασχόληση του εργατικού δυναμικού, και αφ’ ετέρου να διατηρήσει και να αυξήσει την αξία του νομίσματος. Για να τα κάνει αυτά το κράτος δεν έχει ανάγκη ούτε από εσωτερικό δανεισμό και ούτε έχει ανάγκη από την φορολογία των πολιτών του. Αφού αυτό εκδίδει το νόμισμα γιατί να προσφύγει σε αυτά τα μέσα; Είναι ανόητο να πιστεύει κάποιος κάτι τέτοιο.

3) Η ποσότητα του νέου χρήματος παράγεται ενδογενώς, δεν πέφτει από τον ουρανό. Καθορίζεται από την αποτελεσματική ζήτηση για πιστώσεις από τις επιχειρήσεις και από το κράτος στην έναρξη της παραγωγικής διαδικασίας.

4) Επειδή το κράτος μπορεί να αγοράσει οτιδήποτε του χρειάζεται από τους πολίτες του, και ταυτόχρονα αυτό το χρήμα δέχεται για την αποπληρωμή των υποχρεώσεων των πολιτών προς αυτό, το χρήμα έχει μια εξωτερική αξία. Η αξία λοιπόν του χρήματος προκύπτει από την παραγωγική κυκλοφορία που αυτό την θέτει σε κίνηση. Αν δεν είχε αξία το χρήμα δεν θα μπορούσε αυτό να το κάνει. Δεν είναι κάποιο ειδικό αγαθό. Σε αυτό ενσωματώνεται το εισόδημα που όταν δαπανηθεί αποκτώνται αγαθά, που θα παραχθούν τώρα και στο μέλλον. Η δαπάνη γεννά πραγματικό πλούτο.

5) Εφ όσον έχει εξωτερική άξια το χρήμα δεν είναι σπάνιο όπως ο χρυσός. Κατά συνέπεια η παρακράτηση του χρήματος δεν αποτελεί μέτρο της άξιας του αλλά η δαπάνη του.

6) Το κράτος φορολογεί λίγο ή πολύ και δαπανά λίγο ή πολύ, αυτό λέγεται δημοσιονομική πολιτική, όχι για να καλύψει τα ελλείμματα του, αφού εκδίδει το δικό του νόμισμα, αλλά για να διατηρήσει την αξία του νομίσματος σταθερή και να την αυξήσει. Η νομισματική πολιτική από την άλλη, αγορά και πώληση ομολόγων, αποσκοπεί στο να έχει τα επιτόκια χαμηλά έτσι ώστε να καθιστά τις επενδύσεις εφικτές.

7) Κατά συνέπεια η άξια του χρήματος αυξάνεται όσο αυξάνεται μέσω του κράτους η δαπάνη για πλήρη απασχόληση, το δε κράτος που εκδίδει το νόμισμα του εξ αντικειμένου δεν ‘ξεμένει ποτέ από ρευστό’ και

μπορεί να χρηματοδοτήσει-αγοράσει οτιδήποτε (η Ελλάδα έχει φτάσει εδώ που έχει φτάσει γιατί το συνολικό της πολιτικό σύστημα μετά το 1980 ουδέποτε άσκηση συνετή δημοσιονομική και νομισματική πολιτική).

Συνοψίζοντας: Το χρήμα είναι μια αφηρημένη αξία που την εκδίδει το κράτος. Η αξία του καθορίζεται από την δυνατότητα που έχει να απαιτεί δικαιώματα κάποιος επί της μελλοντικής παραγωγής. Η παραγωγή πραγματοποιείται ακριβώς επειδή το χρήμα έχει αυτή την εξωτερική αξία. Η αξία του χρήματος είναι τόσο πιο μεγάλη όσο η απασχόληση τείνει προς την πλήρη απασχόληση, υπό συνετή Διακυβέρνηση. Αυτά ως προς το δολάριο ή όποιο άλλο νόμισμα θέλετε και την νέα δραχμή.

Ας πάμε τώρα στο ευρώ.

Σημειώνει ο Κέϋνς ότι ‘υπάρχουν συντηρητικοί οι οποίοι πιστεύουν ότι υπάρχει ένας φυσικός νόμος ο οποίος απαγορεύει όλοι οι άνθρωποι να εργάζονται. Αν εργαζόντουσαν αυτό θα αποτελούσε παράβαση αυτού του φυσικού νόμου. Δηλαδή πιστεύουν ότι πρέπει να διατηρείται το ένα δέκατο του πληθυσμού ανενεργό (και αφού αυτό είναι φυσικός νόμος) από δημοσιονομική σκοπιά αυτό είναι συνετό και σωστό… Αυτό βέβαια θα μπορούσε να το πιστέψει κάποιος που είναι υπό διαρκή σύγχυση’ συνεχίζει σχολιάζοντας ο Κέϋνς.

Και όμως πάνω σε αυτή την πίστη-σύγχυση στηρίζεται το ευρώ στην αρχή του 21ου αιώνα. Οι εμπνευστές του ευρώ, ως φορέα της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και ως απάντηση της Ευρώπης στην Παγκοσμιοποίηση, συλλήβδην απέρριψαν τα χαρακτηριστικά που διέπουν όλα τα νομίσματα του κόσμου, που με βάση το δολάριο περιγράφηκαν παραπάνω. Ειδικότερα:

1) Η νομιμότητα του ευρώ πηγάζει από την ανεξάρτητη ΕΚΤ και το τραπεζικό σύστημα. Με άλλα λόγια το ευρώ είναι στην κυριολεξία ένα ιδιωτικό νόμισμα, ένα ιδιωτικό αγαθό, ένα ιδιωτικό εμπόρευμα.

2) Εφ όσον το νόμισμα είναι ιδιωτικό για να ζητείται θα πρέπει να έχει τις ιδιότητες του χρυσού. Θα πρέπει να είναι πιο σπάνιο από τον χρυσό και η αξία του πιο σταθερή από τον χρυσό. Αυτό επιτυγχάνεται με την πρόσδεση του με εκείνο το επιτόκιο προσφοράς που ισοδυναμεί σε μηδενικό πληθωρισμό, ο οποίος με την σειρά του αντιστοιχεί σε ένα ποσοστό φυσικής ανεργίας, όσο υψηλό και να είναι αυτό. Αυτό το ποσοστό της ανεργίας, μέσω του επιτοκίου καθορίζεται πάντα από την ΕΚΤ που για να το κάνει στην κυριολεξία ‘μυρίζεται’ τις δυνάμεις της αγοράς.

3) Εφ όσον το ευρώ έχει διαρκή αξία, ζητείται ως μέσον αποθησαυρισμού όπως ο χρυσός, αφού η ΕΚΤ επιβάλει διαρκώς την ισορροπία μεταξύ προσφοράς και ζήτησης. Κατά συνέπεια ως προς την παραγωγή το ευρώ είναι ουδέτερο δηλαδή καθορίζει μόνο το επίπεδο των

τιμών. Η αξία του ευρώ με άλλα λόγια δεν προκύπτει από την δαπάνη του αλλά από την παρακράτηση του. Είναι ο ιδανικός χρυσός.

4) Επειδή η ύψιστη προτεραιότητα στην Ευρωζώνη είναι η διατήρηση της αξίας του ευρώ τα κράτη μέλη θα πρέπει να τηρούν απαρέγκλιτα τους όρους εκείνους που υλοποιούν αυτό το στόχο. Δηλαδή να απέχουν από την δημιουργία χρήματος, να έχουν ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και να ασκούν εισοδηματική πολιτική που δεν θα προκαλεί πληθωρισμό. Εφ’ όσον έχουν δανειακές ανάγκες, θα πρέπει σαν ιδιωτικές εταιρείες να προσφεύγουν στο Τραπεζικό σύστημα για να τις ικανοποιήσουν, ικανοποιώντας ταυτόχρονα τα κριτήρια των τραπεζών για δανεισμό. Λογική συνέπεια της ιδιωτικοποίησης του χρήματος είναι η ιδιωτικοποίηση του κράτους και οι δημοσιονομικοί περιορισμοί. Το κράτος για να μπορεί να χρηματοδοτηθεί και για να μην συσσωρεύει χρέη θα πρέπει να καταστρέφει τόση ζήτηση (να φορολογεί άγρια) ή να δαπανά τόσο ώστε να προσαρμόζει την ανεργία στο φυσικό της επίπεδο που αντιστοιχεί σε μηδενικό πληθωρισμό. Η μη υπακοή στα κελεύσματα των αγορών θα κάνει τα κράτη να νοιώσουν τα εγκληματικά ένστικτα των ανά τον κόσμο τραπεζιτών. Στην Ελλάδα αυτό το ξέρουμε καλά και εκφράζεται στα πλαίσια του γλωσσικού νεοφιλελεύθερου ιμπεριαλισμού ως ‘αλληλεγγύη’.

5) Με την σειρά τους οι ιδιωτικές τράπεζες εφ όσον δεν θα προμηθεύονται με αποθεματικά από τα κράτη θα αναγκάζονται να τα ζητούν από την ΕΚΤ. Η ΕΚΤ με την σειρά της όμως θέλοντας να τηρεί σταθερή την αξία του ευρώ θα θέτει νέους περιοριστικούς όρους. Έτσι ξεκινά μια σπειροειδής αντιπληθωριστική διαδικασία με στόχο να πείσει τους επενδυτές του ευρώ ότι αυτό διατηρεί την αξία του. Όσο η διαδικασία αυτή θα υλοποιείται τόσο η ανεργία θα αυξάνεται, τόσο πιο πολύ οι αγορές θα θέλουν να πεισθούν ότι η αξία του ευρώ είναι ακλόνητη και τόσο πιο πολύ η ανεργία θα απλώνεται. Γνωστά όλα αυτά από το 1929 από την Αμερική, από την Γερμανία, από την Γάλλια του χρυσού και των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Το ευρώ αποτελεί ουσιαστικά πηγή παγκοσμίου κινδύνου

Συνοψίζοντας: Η δημιουργία του ευρώ ως απάντηση της Ευρώπης στην παγκοσμιοποίηση τείνει να μετατρέψει την Ευρώπη με όρους εργασίας σε Κίνα. Η αξία του ευρώ είναι αντιστρόφως ανάλογη του επιπέδου απασχόλησης. Η πραγματική του αξία δεν μπορεί να στηριχτεί στην δαπάνη του για να παράγει πλούτο αλλά στον αποθησαυρισμό του. Η χρήση του ευρώ απαιτεί διαρκή λιτότητα και υψηλή ανεργία με να κράτος και τους πολιτικούς υπόδουλους στους διεθνείς κατόχους κεφαλαίων. Η πολιτική είναι απούσα από το τοπίο του ευρώ.

Προσπάθησα με όση επάρκεια διαθέτω να περιγράψω με ακρίβεια και ειλικρίνεια τα δυο τόπια που συνθέτουν το Νέο Εθνικό Νόμισμα και το

Ευρώ και που νομίζω ότι και τα δυο είναι εύγλωττα. Η δραχμή παράγει πολιτική για τον Λαό, το ευρώ απαρέγκλιτα καθορίζει πολιτική για τους Τραπεζίτες.

Το τι θα κάνουμε εναπόκειται σε μας με βάση την γνώση. Με οδηγό την γνώση αντιλαμβανόμαστε ότι αποδεχόμενοι το ευρώ είμαστε όλοι νεοφιλελεύθεροι, απολογητές της φτώχειας και της ανεργίας και ας αφήσουν κατά μέρους τις δημαγωγίες τους η λαϊκή δεξιά και η ποικιλώνυμη αριστερά που αποδέχονται το ευρώ. Είναι ντροπή. Και εδώ κατακρίνω και αυτούς που επιθυμούν να κυριαρχούν με τέτοια μέσα αλλά κυρίως τους ανώριμους που έχουν μεγάλη διάθεση να υπακούουν και να χάφτουν.

Αν πάλι διαλέξουμε την δραχμή ας είμαστε σίγουροι ότι ανοίγουμε μια θαυμάσια προοπτική για μας και τα παιδιά μας και το κυριότερο αυτή η επιλογή σηματοδοτεί και την ωριμότητας μας σαν Λαό με την έννοια ότι εμείς αναλαμβάνουμε την τύχη μας μέσα στην Ιστορία που έτσι αποκτά νόημα ως δημιούργημα μας.

*Σπύρος Στάλιας, Οικονομολόγος ΜΑ, Ph.Dπρ. Διευθύνων Σύμβουλος ΟΛΠ 

spyridonstalias@hotmail.com

Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας

H απόλυτη συνθήκη χρέους…  

Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) αντικατέστησε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης (EFSM).

Η απόφαση για την ίδρυση αυτού του μηχανισμού πάρθηκε στις 21/7/2011, κατά την Σύνοδο Κορυφής τής ευρωζώνης, η οποία πραγματοποιήθηκε τότε στις Βρυξέλλες. 

Ο ΕΜΣ έχει πλήρη αυτοτελή νομική προσωπικότητα. Τα μέλη των διοικητικών οργάνων του και το προσωπικό του έχουν πλήρη ασυλία και ακαταδίωκτο, καθώς και εξασφαλισμένο απόρρητο όλων των εγγράφων που κατέχουν. Δεσμεύονται με υποχρέωση "επαγγελματικής εχεμύθειας" για όλα τα ζητήματα που αφορούν τον ΕΜΣ. 

Ολα τα περιουσιακά στοιχεία του ΕΜΣ χαίρουν πλήρους ασυλίας, δηλαδή είναι ακατάσχετα και δεν μπορούν με καμία δικαστική ή διοικητική ή όποια άλλη διαδικασία να δεσμευτούν με οποιοδήποτε τρόπο. 

Επίσης, όλα τα αρχεία και τα έγγραφά του προστατεύονται με απόρρητο. Μόνα αρμόδια να άρουν την ασυλία προσώπων ή περιουσιακών του στοιχείων είναι τα αρμόδια διοικητικά όργανα του ΕΜΣ.

Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) είναι αντιδημοκρατικός στα θεμέλιά του και βρίσκεται εν ουσία εκτός των Ευρωπαϊκών Συνθηκών. 

Καθιστά ξεκάθαρο ότι δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί διάσωση για καμία από τις 17 χώρες-μέλη της ευρωζώνης. 

Ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας έχει έδρα το Λουξεμβούργο και λειτουργεί εκτός του πλαισίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αποτελεί ξεκάθαρα ένα αναπόσπαστο εργαλείο για μία Ευρώπη δύο ταχυτήτων – έχει νομική υπόσταση αφεαυτού και αποτελεί μία παράλληλη κυβέρνηση με αυτή της Ε.Ε. στις Βρυξέλλες έχοντας πλέον εξουσίες στους εθνικούς προϋπολογισμούς των χωρών της ευρωζώνης.

Το Ανώτατο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Γερμανίας έχει ήδη θέσει ανώτατο όριο στα κεφάλαιο που μπορεί να συνεισφέρει η Γερμανία στον Μηχανισμό, αποδεικνύοντας ακόμη μία φορά την οικονομική και πολιτική ευρωπαϊκή της ηγεμονία καταβαραθρώνοντας παράλληλα την έννοια της εθνικής κυριαρχίας των έτερων χωρών – μελών της ευρωζώνης μέσω της χρησιμοποίησης του ΕΜΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΩΝ…

Το κεφάλαιο του ΕΜΣ ανέρχεται σε 700 δισεκατομμύρια ευρώ και χωρίζεται σε 7 εκατομμύρια μερίδια συμμετοχής, καθένα των οποίων έχει ονομαστική αξία 100.000 ευρώ. Κάθε κράτος μέλος του ΕΜΣ συμμετέχει στο κεφάλαιο καταβάλλοντας ποσό σύμφωνα με μία "κλείδα συμμετοχής". Αυτή η κλείδα είναι αυτή με την οποία συμμετέχουν τα κράτη-μέλη στο κεφάλαιο της ΕΚΤ.

Έτσι, η Ελλάδα συμμετέχει στο κεφάλαιο του ΕΜΣ με 19.716.900.000 ευρώ ή με 2,8167% (η ελληνική κλείδα) των ψήφων.

Σημαντική λεπτομέρεια: οι πέντε μεγαλύτερες χώρες της ευρωζώνης (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία, Ολλανδία) συγκεντρώνουν πάνω από το 80% των ψήφων που απαιτούνται για τη λήψη αποφάσεων.

Σ.Σ. Ουσιαστικά δεν υπάρχει ισοτιμία μεταξύ των κρατών που συμμετέχουν, αφού τα πλουσιότερα κράτη έχουν μεγαλύτερα ποσοστά συμμετοχής άρα και ψήφων.

[Άρθρο 9]: “. . . Τα μέλη του ΕΜΣ (Τα κράτη της Ε.Ε. δηλαδή) υποχρεούνται αμετάκλητα και άνευ όρων να καταβάλλουν οποιαδήποτε κλήση κεφαλαίου τους ζητηθεί. . . εντός επτά ημερών από την παραλαβή της εν λόγω απαίτησης.” 

. . . Εάν ο ΕΜΣ χρειάζεται χρήματα, έχουμε επτά ημέρες για να τον πληρώσουμε. . . . 

Αλλά τι σημαίνει “αμετάκλητα και άνευ όρων”;
Τι θα συμβεί αν έχουμε ένα νέο κοινοβούλιο το οποίο δεν επιθυμεί να μεταφέρει χρήματα στον ΕΜΣ; . . .

[Άρθρο 10]: “Το Διοικητικό Συμβούλιο μπορεί να αποφασίσει να αλλάξει το εγκεκριμένο κεφάλαιο και να τροποποιήσει το άρθρο 8. . .αναλόγως.” 

700 δισεκατομμύρια είναι μόνο η αρχή. Ο ΕΜΣ μπορεί να γεμίζει το ταμείο όσο θέλει και όποτε το θέλει.

Και εμείς τότε, βάσει του άρθρου 9, θα είμαστε αμετάκλητα και άνευ όρων υποχρεωμένοι να πληρώσουμε.

[Άρθρο 27, 2-3]: ” Ο ΕΜΣ… θα έχει πλήρη δικαιοπρακτική ικανότητα… να ασκήσει νομικές διαδικασίες”. “Ο ΕΜΣ, η περιουσία, η χρηματοδότηση, και τα περιουσιακά του στοιχεία. . . χαίρουν ασυλίας από κάθε μορφή δικαστικής διαδικασίας. . .” 

Άρα ο ΕΜΣ μπορεί να μας μηνύσει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να τον αμφισβητήσουμε στο δικαστήριο.

[Άρθρο 27, 4]: “Η ιδιοκτησία, η χρηματοδότηση και τα περιουσιακά στοιχεία του ΕΜΣ θα χαίρουν ασυλίας από έρευνα, επίταξη, κατάσχεση, απαλλοτρίωση, ή οποιαδήποτε άλλη μορφή κράτησης, λήψης ή αποκλεισμού από εκτελεστική, δικαστική, διοικητική ή νομοθετική δράση.” 

Ούτε οι κυβερνήσεις μας, ούτε οι νομοθέτες μας, ούτε οι δημοκρατικοί μας νόμοι έχουν κάποια επίδραση στον ΕΜΣ. 

Αυτή είναι μια πολύ ισχυρή συνθήκη!

[Άρθρο 30]: “Οι Διοικητές, Αναπληρωτές Διοικητές, Διευθυντές, αναπληρωτές Διευθυντές, ο Διευθύνων Σύμβουλος και τα μέλη του προσωπικού, θα έχουν ασυλία από νομικές διαδικασίες σχετικά με τις ενέργειές τους. . . και το απαραβίαστο όσον αφορά τα επίσημα έγγραφα και τα αρχεία τους “. 

Δηλαδή, ο οποιοσδήποτε που συμμετέχει στον ΕΜΣ βγαίνει.. λάδι! Δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι για τίποτα.

Η Συνθήκη καθιερώνει έναν νέο διακυβερνητικό οργανισμό στον οποίο είμαστε υποχρεωμένοι να μεταφέρουμε απεριόριστα περιουσιακά στοιχεία εντός επτά ημερών, εφόσον το ζητήσει, σε έναν οργανισμό που μπορεί να μας μηνύσει, αλλά έχει ασυλία από όλες τις μορφές δίωξης και του οποίου οι διευθυντές απολαμβάνουν την ίδια ασυλία. 

Δεν υπάρχουν ανεξάρτητοι κριτές και η ισχύουσα νομοθεσία δεν μπορεί να εφαρμοστεί. 

Οι κυβερνήσεις δεν μπορούν να αναλάβουν δράση εναντίον του. Οι εθνικοί προϋπολογισμοί της Ευρώπης στα χέρια ενός μη εκλεγμένου διακυβερνητικού οργανισμού. 

Αυτό είναι το μέλλον της Ευρώπης. 

Αυτή είναι η νέα ΕΕ – μια Ευρώπη χωρίς κυρίαρχες δημοκρατίες.

πηγή: socialpolicy.gr  και Cogito ergo sum

Η πτώση της Παλμύρας αντιστρέφει τη γεωπολιτική ισορροπία στο Λεβάντε

Τιερί Μεϊσάν, Δίκτυο Βολταίρος (Γαλλία)            (μτφρ. Κριστιάν)

Η κατάσταση επιδεινώθηκε σημαντικά στο Λεβάντε με την διακοπή του αρχαίου «Δρόμου του Μεταξιού» από το Ισλαμικό Εμιράτο, δηλαδή του περάσματος από το Ιράν προς τη Μεσόγειο. Δεν υπάρχουν παρά μόνο δύο επιλογές: είτε μέσω Ντείρ εζ-ζορ (Deir ez-Zor) και του Χαλεπιού, είτε μέσω Παλμύρας και της Δαμασκού. 

Ο πρώτος δρόμος διακόπηκε στις αρχές του 2013, ο δεύτερος μόλις τώρα. 

Η πτώση της Παλμύρας θα έχει επομένως τεράστιες συνέπειες στο σύνολο της περιφερειακής ισορροπίας.

Ο δυτικός τύπος αφιερώνει αυτές τις μέρες τα πρωτοσέλιδα του στη Συρία, μια κατάσταση που δεν είχαμε γνωρίσει εδώ και δύο χρόνια, κατά τη διάρκεια της υπόθεσης των χημικών βομβαρδισμών της Γκούτα Δαμασκού και του σχεδίου επέμβασης του ΝΑΤΟ. Οι δημοσιογράφοι ανησυχούν για την επέλαση του Ισλαμικού Εμιράτου και την πιθανή καταστροφή της αρχαίας πόλης της Παλμύρας.

Ωστόσο, λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν την ιστορία της βασίλισσας Ζηνοβίας η οποία, εκμεταλλευόμενη, στον τρίτο αιώνα, την αδυναμία της Ρώμης, από την οποία οι Γαλάτες είχαν ήδη απελευθερωθεί, διακήρυξε τον ίδιον τον γιο της «αυτοκράτορα» και τον εαυτό της «αντιβασιλέα». 

Απελευθέρωσε όχι μόνο τη Συρία, αλλά και τους λαούς της Αιγύπτου, της Παλαιστίνης, την Ιορδανίας, του Λίβανου, του Ιράκ, ένα μέρος από την σημερινή Τουρκία και του σημερινού Ιράν. 

Η πρωτεύουσά της, Παλμύρα, ήταν μια πόλη με μεγάλη φινέτσα, ανοιχτή σε όλες τις θρησκείες, λαμπρή στάση του Δρόμου του Μεταξιού που συνδέει τη Μεσόγειο με την Κίνα. 

Ωστόσο, ο στρατηγός Αυρήλιος έχοντας πετύχει ένα πραξικόπημα στη Ρώμη, κατάφερε να αποκαταστήσει την ενότητα της αυτοκρατορίας, συνθλίβοντας πρώτα την  αυτοκράτειρα Ζηνοβία και ύστερα την αυτοκρατορία της Γαλατίας, πριν από το τερματισμό της θρησκευτικής ελευθερίας με την επιβολή της λατρείας του αήττητου Ήλιου και ο ίδιος να αυτοανακηρυχθεί Θεός. 
Αυτή η διακεκριμένη ιστορία έθεσε τη Παλμύρα ως σύμβολο της αντίστασης του Λεβάντε κατά του δυτικού ιμπεριαλισμού εκείνης της εποχής.

Μπορεί κανείς να εκπλήσσεται με τη σημασία που αποδίδεται στην πτώση της Παλμύρας από τον δυτικό τύπο. 

Ειδικά, δεδομένου ότι η μεγαλύτερη επέλαση του Ισλαμικού Κράτους αυτή την εβδομάδα δεν ήταν στη Συρία ή στο Ιράκ, αλλά στη Λιβύη με την πτώση της Σύρτης, μια πόλη με πέντε ή έξι φορές μεγαλύτερο πληθυσμό από τη Παλμύρα τη Σύρια. 

Όμως, δεν το ανέφεραν οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι που έγραφαν εκτενώς, τους δύο τελευταίους μήνες, για τη κατάσταση του λιβυκού χάους και απηύθυναν έκκληση για ευρωπαϊκή στρατιωτική επέμβαση για να σταματήσει η διέλευση των μεταναστών. 

Η αλήθεια είναι ότι, στη Λιβύη το Ισλαμικό Κράτος ελέγχεται από τον Αμπντελχακίμ Belhajπου διορίστηκε στρατιωτικός διοικητής της Τρίπολης, υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ και που έγινε επίσημα δεκτός, στις 2 Μάιου 2014 στο Παρίσι από το γαλλικό Υπουργείο Εξωτερικών.

Για να δραματοποιούν λίγο περισσότερο, οι δυτικοί δημοσιογράφοι επιβεβαιώνουν ομόφωνα ότι «το Ισλαμικό Κράτος, από τώρα και στο εξής, ελέγχει το μισό έδαφος της Συρίας» (sic). 
Ωστόσο, οι ίδιοι δικοί τους χάρτες το αντικρούουν αφού δείχνουν έναν έλεγχο σε  ορισμένες πόλεις και δρόμους, όχι σε εδάφη περιφερειών.

Προφανώς, η κάλυψη από τα ΜΜΕ της κατάστασης στην «ευρύτερη Μέση Ανατολή» δεν έχει σκοπό να αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα, αλλά χειραγωγεί ορισμένα προσεκτικά επιλεγμένα στοιχεία που να δικαιολογούν ορισμένες πολιτικές τους.

Το Ισλαμικό Κράτος και το διακύβευμα της Παλμύρας

Θα επιθυμούμασταν το συναίσθημα που εμφανίστηκε με τη πτώση της Παλμύρας να είναι ειλικρινές και ότι οι Δυτικοί, αφού έσφαξαν για μια δεκαετία μερικά εκατομμύρια ανθρώπους στην περιοχή, να έχουν αποφασίσει τη λήξη αυτών των εγκλημάτων. 

Αλλά δεν είμαστε αφελείς. Αυτή η κατά παραγγελία συγκίνηση έχει ως στόχο να δικαιολογήσει μια στρατιωτική αντίδραση, κατά του Ισλαμικού Κράτους (ΙΚ) ή σχετικά με το ΙΚ.

Τέτοια επέμβαση είναι απαραίτητη αν η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να θέλει να υπογράψει τη συμφωνία που έχει διαπραγματευθεί για δύο χρόνια, με την Τεχεράνη.

Πράγματι, το Ισλαμικό Κράτος δημιουργήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες με την υποστήριξη της Τουρκίας, των κρατών του Κόλπου και του Ισραήλ, όπως το είπαμε πάντα και όπως αποδεικνύεται από ένα εν μέρειαποχαρακτηρισμένο έγγραφο της Defense IntelligenceAgency (DIA) αυτή τη εβδομάδα, που ο αναγνώστης μπορεί να κατεβάσει στο κάτω μέρος αυτής της σελίδας.

Αντίθετα με τις ανοησίες ορισμένων δημοσιογράφων που κατηγορούν το «καθεστώς του Μπασάρ» (sic), ότι κατασκεύασε αυτή την οργάνωση για να διαιρέσει την αντιπολίτευση του και να την αναγκάσει να διολισθήσει προς το ριζοσπαστισμό, η DIA, πιστοποιοεί ότι το Ισλαμικό Εμιράτο λειτουργεί σύμφωνα με την αμερικανική στρατηγική. Η έκθεση, με ημερομηνία 12 Αυγούστου 2012 και που κυκλοφόρησε ευρέως σε όλη την κυβέρνηση Ομπάμα, ανακοίνωνε σαφώς τα σχέδια της Ουάσινγκτον:

«Αν η κατάσταση ξετυλίγεται, θα υπάρχει η δυνατότητα να καθιερωθεί ένα πριγκιπάτο σαλαφιστών, αναγνωρισμένων ή όχι, στα ανατολικά της Συρίας (Hasaka και Deir ez-Ζορ), το οποίο είναι ακριβώς ο στόχος των υποστηρικτών της αντιπολίτευσης [τα δυτικά κράτη, τα κράτη του Κόλπου και η Τουρκία], προκειμένου να απομονωθεί το συριακό καθεστώς, το οποίο θεωρείται το στρατηγικό βάθος της σιιτικής επέκτασης (Ιράκ και Ιράν)».

Όπως το είπαμε πάντα, το Ισλαμικό Εμιράτο αναπτύχθηκε με απόφαση του Κογκρέσου των Ηνωμένων Πολιτειών, που συνήλθε σε μυστική συνεδρίαση, τον Ιανουάριο του 2014, προκειμένου να επιτευχθεί το σχέδιο Wright. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθούν ένα «Κουρδιστάν» και ένα «Σουνιστάν» καπάκι στη Συρία και το Ιράκ, με τελικό σκοπό να διακοπεί ο «Δρόμος του Μεταξιού» μετά την αγορά του Deir ez-Zor (η πόλη αγοράστηκε από διεφθαρμένους αξιωματούχους χωρίς μάχη).

Από τους αρχαιοτάτους χρόνους, μια δέσμη δρόμων επικοινωνίας συνδέει το Ξιάν (η αρχαία πρωτεύουσα της Κίνας) με τη Μεσόγειο. Αυτός ο δρόμος συνδέει το Ιράν με τη θάλασσα μέσω της έρημου, είτε από το Deir ez-Zor και το Χαλέπι, είτε μέσω της Παλμύρας και της Δαμασκού. Σήμερα χρησιμοποιείται για τη διαμετακόμιση όπλων προς τη Συρία και τη Χεζμπολάχ του Λιβάνου και προοριζόταν να χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά του φυσικού αερίου από το κοίτασμα του Fars (Ιράν), προς το λιμάνι της Λαττάκειας (Συρία).

Η Παλμύρα, η «πόλη της ερήμου», δεν είναι λοιπόν μόνο ένα απομεινάρι ενός υπέροχου παρελθόντος, αποτελεί στρατηγικό κομμάτι στην περιφερειακή ισορροπία. Γι 'αυτό είναι παράλογο να ισχυριστεί κανείς ότι ο Συριακός Αραβικός Στρατός δεν προσπάθησε να την υπερασπιστεί. Στην πραγματικότητα, ο στρατός αυτός έδρασε όπως το κάνει πάντα από τότε που ήρθαν οι μισθοφόροι στη χώρα: έτσι ώστε να ελαχιστοποιηθούν οι απώλειες αμάχων, αποσύρεται όταν προελάσουν σε μικρές συντονισμένες ομάδες (χάρη στα μέσα επικοινωνίας που τους παρέχει η Δύση) και τους χτύπα όταν ξανασυγκεντρώνονται.

Ο Διεθνής Συνασπισμός κατά του ΙΚ, που δημιουργήθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες τον Αύγουστο 2014, δεν ἐμάχετο ποτέ τους τζιχαντιστές. Είναι, αντίθετα, τεκμηριωμένο  -όχι μια φορά, αλλά σαράντα φορές- ότι τα δυτικά αεροσκάφη αμόλησαν όπλα και πυρομαχικά στο Ισλαμικό Εμιράτο.

Επιπλέον, ο λεγόμενος Συνασπισμός 22 Κρατών υποστηρίζει ότι διαθέτει μεγαλύτερο αριθμό ανδρών, που είναι καλύτερα εκπαιδευμένοι και έχουν καλύτερο εξοπλισμό από το ΙΚ. Ωστόσο, δεν έχει αποθαρρύνει την Ισλαμικό Εμιράτο, αλλά το τελευταίο συνεχίζει να κατακτήσει νέους δρόμους.

Η εξέλιξη των συμφερόντων των ΗΠΑ

Ό τι και να έχει συμβεί, η Ουάσιγκτον άλλαξε τη στρατηγική της. 

Όπως αποδεικνύεται από τον διορισμό του συνταγματάρχη James H. Baker ως νέο στρατηγιστή του Πενταγώνου, η Ουάσιγκτον γυρίζει τη σελίδα της στρατηγικής του χάους. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφουν στη κλασική αυτοκρατορική αντίληψη που βασίζεται σε σταθερά Κράτη. Και για να υπογράψουν τη συμφωνία τους με το Ιράν, θα πρέπει τώρα να εκκενώσουν το Ισλαμικό Εμιράτο του Λεβάντε πριν τις 30 Ιουνίου.

Η δυσανάλογη εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης για την πτώση της Παλμύρας θα μπορούσε να είναι απλώς μια προετοιμασία της κοινής γνώμης για μια πραγματική στρατιωτική εμπλοκή κατά του ΙΚ. 

Αυτό θα είναι το νόημα της συνάντησης των 22 μελών του Συνασπισμού (και 2 διεθνών οργανισμών) στο Παρίσι στις 2 Ιουνίου.

Μέχρι τότε, το Πεντάγωνο θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα καταστρέψει το Ισλαμικό Εμιράτο ή θα το μετακινήσει κάπου αλλού και να χρησιμοποιηθεί για άλλες αποστολές.

Τρεις προορισμοί είναι δυνατοί: να μετακινηθούν οι τζιχαντιστές στη Λιβύη, στη μαύρη Αφρική, ή στον Καύκασο.

Σε αντίθετη περίπτωση, το Ιράν δεν θα υπογράψει και θα συνεχιστεί ο πόλεμος στο παροξυσμό του, διότι η κατάληψη της Παλμύρας κάτω από τα χτυπήματα των κατασκευασμένων από τη Δύση τζιχαντιστών θα έχει τις ίδιες συνέπειες με την κατάληψή της από τις λεγεώνες του Αυρηλίου. 
 Ήδη, απειλείται η επιβίωση του «άξονα αντίστασης», δηλαδή της συμμαχίας Ιράν-Ιράκ-Συρία-Λίβανος-Παλαιστίνη. 

Η Χεζμπολάχ προτίθεται να κηρύξει γενική επιστράτευση.

Τιερί Μεϊσάν

πηγή: Ινφογνώμων Πολιτικά

Ο κοινοτισμός ως πηγή έμπνευσης μιας νέας οικονομίας

Συντάκτης: 

Φιλήμων Καραμήτσος

Βασίλης Νιτσιάκος    καθηγητής Κοινωνικής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων 

Ο καθηγητής Κοινωνικής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Βασίλης Νιτσιάκος, με πολύχρονο και αναγνωρισμένο διεθνώς έργο, αναδεικνύει το παράδειγμα μιας μικρής ορεινής κοινότητας της Κόνιτσας, στα Μαστοροχώρια, της σημερινής Πηγής, και παλιά Πεκλάρι, στο βιβλίο του που κυκλοφορεί από τις γιαννιώτικες εκδόσεις Ισνάφι, «Πεκλάρι-Κοινωνική οικονομία μικρής κλίμακας».

Μία κοινότητα που ώς τις μέρες μας σχεδόν, τη δεκαετία του ’70, ήταν αυτάρκης, σε μία διαρκή σχέση με το περιβάλλον γύρω της, παράγοντας μια οικονομία βιωματικής αειφορίας και ένα σύστημα κοινοτικού εξισωτισμού, που δεν αποτελούσαν μια εξαίρεση, αλλά μια κοινή συνθήκη για εκατοντάδες χωριά της πατρίδας μας που επιβίωσαν επί αιώνες.

• Μελετήσατε μια κοινότητα που ιστορικά κατάφερνε να αυτοδιαχειρίζεται το φυσικό περιβάλλον και τον τόπο της τροφοδοτώντας όλες τις ανάγκες της. Προσφέρει -δε- κι ένα μοντέλο δημοκρατίας θα λέγαμε, έναν κοινωνικό εξισωτισμό, όπως τον προσδιορίζετε.

Το Πεκλάρι είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, μια περίπτωση μελέτης. Αυτό που περιγράφω και προσπαθώ να ερμηνεύσω ισχύει λίγο-πολύ για όλες τις κοινότητες που εντοπίζονται στη «ζώνη της δρυός» και ιστορικά στηρίχτηκαν για την επιβίωση και αναπαραγωγή τους σε έναν συνδυασμό γεωργίας και κτηνοτροφίας, που συμπληρώνονταν και από άλλες δραστηριότητες, όπως η υλοτομία, η τροφοσυλλογή και από ένα σημείο μετά και η τεχνική εξειδίκευση.

Σε αυτή λοιπόν την κατηγορία των κοινοτήτων, που λειτούργησαν σε μια μεγάλη χρονική διάρκεια σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο πολιτικής οικονομίας με σχετική αυτονομία, αυτάρκεια και αυτοδιοίκηση, οι άνθρωποι, με βάση τις εστιακές ομάδες και την οικιακή οικονομία, οικειοποιούνταν τους συλλογικούς φυσικούς πόρους με ένα σύστημα βιωματικής αειφορίας και κοινωνικού εξισωτισμού. Αυτό το σύστημα εξασφάλιζε, από τη μια την αναπαραγωγή των φυσικών πόρων και από την άλλη την εξισορρόπηση ανάμεσα στις επιμέρους ανάγκες των εστιακών ομάδων και τη συνολική επιβίωση της κοινότητας.

Κάτι τέτοιο ήταν εφικτό όχι μόνο χάρη στη συνειδητοποίηση του πεπερασμένου χαρακτήρα των φυσικών πόρων και την αίσθηση της συλλογικότητας αλλά και χάρη στο γεγονός ότι ο τρόπος παραγωγής χαρακτηριζόταν από τις αξίες χρήσεις και οι ίδιοι οι φυσικοί πόροι (γη, δάση, νερά κ.λπ.) δεν γίνονται αντιληπτοί σαν ατομικές ιδιοκτησίες αλλά ως κοινά κτήματα, τα οποία χρησιμοποιούσε η κάθε εστιακή ομάδα με βάση τις εκάστοτε ανάγκες της.

Σήμερα, βέβαια, κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό σε μια σύγχρονη οικονομία καπιταλιστικού τύπου, ωστόσο το μοντέλο διαχείρισης (βιωματική αειφορία) και το ήθος της συλλογικότητας και της κοινωνικής αλληλεγγύης μπορούν να αποτελέσουν μέρος του αξιακού κώδικα μιας εναλλακτικής ηθικής οικονομίας έστω και σε μικρές κλίμακες.

• Η κοινότητα αντιμετωπίζει το περιβάλλον ως μία ενότητα από το χωράφι μέχρι το δάσος και βρίσκεται σε μια μόνιμη σχέση ανταλλαγής και διαχείρισης. Σε αντίθεση σήμερα εμείς, ως οργανωμένη κοινωνία, προσπαθούμε να «προστατεύσουμε» τη φύση, να κρατήσουμε ανέπαφο το δάσος ή τον παραδοσιακό οικισμό. Και δεν το καταφέρνουμε και πάντα.

Το περιβάλλον σε αυτή την περίπτωση δεν αντιμετωπίζεται σαν ένα σύνολο πόρων προς εκμετάλλευση, αλλά ως ένα σύνολο στοιχείων που συγκροτούν το ίδιο το οικοσύστημα της κοινότητας, όπου δεν υπάρχει η νεωτερική διάκριση «φύσης»-«πολιτισμού» (δεν υπάρχουν καν αυτές οι έννοιες), αλλά ένα ενιαίο σύνολο, μια ενότητα συνυφασμένη με τη μοίρα της κοινότητας (και γι’ αυτό τρόπον τινά καθαγιασμένη), η οποία αντιμετωπίζεται με βάση την ανάγκη της αναπαραγωγής και της ίδιας της κοινότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο υπερτερεί η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος, όχι με τη σύγχρονη αστική και αστεακή έννοια του όρου, αλλά με την έννοια της λελογισμένης χρήσης με σκοπό τη μη εξάντληση των «πόρων», από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωση της κοινότητας. Γι’ αυτό και μιλάμε για «βιωματική αειφορία».

Αυτή η αντίληψη είναι πολύ διαφορετική από τις τρέχουσες αντιλήψεις περί προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος. Και βέβαια αυτή η προσέγγιση αναδεικνύει το γεγονός ότι η σχέση του ανθρώπου με το περιβάλλον διαμεσολαβείται από την κοινωνία. Υπό αυτή την έννοια, ο κοινοτισμός θα μπορούσε να αποτελέσει αν όχι ένα πρότυπο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης σήμερα, τουλάχιστον ένα παράδειγμα έμπνευσης μιας εναλλακτικής πολιτικής οικονομίας...

• Η έννοια του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης σήμερα, είτε από τα αριστερά είτε από τα δεξιά, περιλαμβάνει κυρίως τον ενιαίο, εθνικό σχεδιασμό, χωρίς διαφοροποιήσεις. Κι από πίσω ακολουθεί το λεγόμενο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο ανάπτυξης με ενιαίους οικονομικούς δείκτες κοινούς για όλες τις χώρες. Υπάρχει χώρος για την ανάπτυξη σε μικρούς τόπους; Ακούμε και πολλά για «επιστροφή στη φύση» τώρα με την κρίση ειδικά για τους νέους, αλλά στην πράξη ελάχιστοι «γυρίζουν πίσω».

Νομίζω ότι η περιβόητη «παραγωγική ανασυγκρότηση» της χώρας δεν μπορεί να γίνει ούτε με ευχολόγια ούτε με αντιγραφή προτύπων ξένων προς την ιστορία αυτού του τόπου. Πρέπει να στηριχτεί σε βιωμένα και δοκιμασμένα μοντέλα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που αναδεικνύουν και την πολιτισμική ταυτότητα του τόπου, αλλά και προωθούν μαζί με την αειφορία και την κοινωνική αλληλεγγύη και το κοινοτικό ήθος. Μα, μπορεί να γίνουν αυτά τα πράγματα στο πλαίσιο του καπιταλισμού;, θα μπορούσε δικαίως να αναρωτηθεί κανείς.

Νομίζω οι αρχές του κοινοτισμού μπορούν να λειτουργήσουν ακόμα και σε ένα τέτοιο σύστημα, στο μέτρο που θα υπάρξει η ανάλογη πολιτική βούληση, αρκεί να υπάρξει το περιθώριο για την αυτοδιαχείριση μικρών συνεταιριστικού τύπου μονάδων κοινωνικής και ηθικής οικονομίας. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι αυτόνομες κοινότητές μας ήκμασαν στο πλαίσιο ενός φεουδαλικού τρόπου παραγωγής… Το ζήτημα είναι εάν θέλουμε να φύγουμε από το δόγμα της ελεύθερης αγοράς και του άκρατου ανταγωνισμού και ατομικισμού που αυτή παράγει και να δούμε την οικονομία με όρους κοινωνικούς και πολιτισμικούς, δηλαδή να την επαναφέρουμε σε δρόμους ανθρώπινους.

Οσο για την «επιστροφή στη φύση και στις ρίζες», πρέπει να απαλλαγούμε τόσο από τον φολκλορισμό που εξωτικοποιεί το παρελθόν και τους πολιτισμούς του όσο και από τη φυσιολατρία και την «οικολογία του γλυκού νερού», που παράγει και αναπαράγει μια στρεβλή αντίληψη για το φυσικό περιβάλλον, που δεν έχει καμία σχέση με τα ζητούμενα μιας επιστημονικά προσανατολισμένης πολιτικής οικολογίας.

Οι ρητορικές περί απόλυτης προστασίας, που στηρίζονται σε μια ανιστόρητη άποψη περί «παρθένας φύσης», πρέπει να δώσουν τη θέση τους σε μια ιστορικοποιημένη αντίληψη για το φυσικό περιβάλλον, δηλαδή σε μια διαλεκτική προσέγγιση, η οποία από μόνη της θα προαγάγει μιαν υπέρβαση της διχοτομίας «φύσης/πολιτισμός» και την κατίσχυση του αφηγήματος της ενότητας, ενός αφηγήματος που θα μας βοηθήσει να οικοδομήσουμε και μια μη εργαλειακή, μη εκμεταλλευτική σχέση με το φυσικό περιβάλλον, αλλά και με αυτό που αποκαλούμε «παράδοση».

πηγή: ΕφΣυν

Το πλοίο των ηλιθίων

Ted Kaczynski*

Μια φορά και έναν καιρό, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί ενός πλοίου έγιναν τόσο ματαιόδοξοι από την ικανότητά τους στην ναυτική τέχνη, τόσο ανόητα ασεβείς και τόσο εντυπωσιασμένοι με τους εαυτούς τους που οδηγήθηκαν στην τρέλα.

Έστρεψαν το πλοίο βόρεια και προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν παγόβουνα και επικίνδυνους ογκόπαγους. Συνέχισαν να πηγαίνουν βόρεια σε όλο και περισσότερο επικίνδυνα νερά με μόνο σκοπό να δώσουν στους εαυτούς τους ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν ακόμα περισσότερα λαμπρά κατορθώματα στην ναυσιπλοΐα.

Καθώς το πλοίο έφτανε σε όλο και υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, οι επιβάτες και το πλήρωμα γίνονταν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι. Άρχισαν καυγάδες μεταξύ τους και παράπονα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν.

«Τρέμω από το κρύο», είπε ένας ρωμαλέος ναυτικός. «Αυτό είναι το χειρότερο ταξίδι που έχω βρεθεί. Το κατάστρωμα είναι γλιστερό από τον πάγο. Όταν είμαι στο παρατηρητήριο ο αέρας περνά το πανωφόρι μου σαν μαχαίρι. Κάθε φορά που δένω το πανί της πλώρης τα δάχτυλά μου πάνε να παγώσουν. Και γι’ όλα αυτά παίρνω μόνο πέντε πενιχρά σελίνια το μήνα».

«Νομίζεις ότι εσύ μόνον την έχεις άσχημα;», είπε μια γυναίκα επιβάτης. «Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ από το κρύο. Οι κυρίες σε αυτό το πλοίο δεν παίρνουν όσες κουβέρτες παίρνουν οι άντρες. Αυτό δεν είναι δίκαιο».

Ένας μεξικανός ναύτης παρεμβαίνει στην συζήτηση. «Εγώ παίρνω μόνο τον μισό μισθό από ότι παίρνουν οι άγγλοι ναύτες. Χρειαζόμαστε αρκετή ποσότητα φαγητού για να είμαστε ζεστοί σε αυτό το κλίμα και δεν παίρνω το μερίδιό μου. Οι Άγγλοι παίρνουν περισσότερο. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι οι αξιωματικοί μου δίνουν διαταγές στα αγγλικά αντί στα ισπανικά».

«Εγώ έχω περισσότερους λόγους να διαμαρτύρομαι από οποιονδήποτε άλλο», είπε ένας Ινδιάνος ναύτης. «Αν τα χλωμά πρόσωπα δεν μου είχαν κλέψει την προγονική μου γη, δε θα ήμουν καν σε αυτό το πλοίο μέσα στα παγόβουνα και τους αρκτικούς ανέμους. Θα ήμουν σε ένα κανό και θα κωπηλατούσα σε μια ωραία γαλήνια λίμνη. Μου αξίζει αποζημίωση. Τουλάχιστον ο καπετάνιος πρέπει να με αφήσει να παίζω ζάρια για να βγάζω μερικά λεφτά».

Ο λοστρόμος τότε φώναξε: «Χτες ο πρώτος αξιωματικός με αποκάλεσε «πούστη» μόνο και μόνο επειδή παίρνω πίπες. Έχω το δικαίωμα να παίρνω πίπες χωρίς να μου αποδίδουν τέτοιους χαρακτηρισμούς».

«Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που έχουν κακή μεταχείριση σ’ αυτό το πλοίο…», παρενέβη μια φιλόζωη από τους επιβάτες, με φωνή τρεμάμενη από αγανάκτηση, «…γιατί την τελευταία εβδομάδα είδα τον δεύτερο αξιωματικό να κλοτσά τον σκύλο του πλοίου δύο φορές».

Ένας από τους επιβάτες ήταν καθηγητής κολεγίου. Σηκώνει τα χέρια και κραυγάζει: «Ρατσισμός, σεξισμός, ειδισμός, ομοφοβία και εκμετάλλευση της εργατικής τάξης!Είναι διακρίσεις! Πρέπει να έχουμε κοινωνική δικαιοσύνη: ίσους μισθούς για τους μεξικανούς ναύτες, υψηλότερους μισθούς για όλους τους ναύτες, αποζημίωση για τον Ινδιάνο, ίσο αριθμό κουβερτών για τις κυρίες, εγγυημένο δικαίωμα το να παίρνει πίπες κανείς και όχι άλλες κλωτσιές στον σκύλο».

«ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζουν οι επιβάτες. «ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζει και το πλήρωμα. «Είναι διακρίσεις πρέπει να απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας».

Ο μικρός καμαρότος καθάρισε το λαιμό του :

«Χμ. Χμ. Όλοι έχετε καλούς λόγους για να παραπονιέστε. Αλλά εμένα μου φαίνεται ότι αυτό που πρέπει πραγματικά να κάνουμε είναι να γυρίσουμε αυτό το πλοίο προς τα πίσω και να πάμε νότια. Γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια σίγουρα θα ναυαγήσουμε αργά ή γρήγορα και τότε οι μισθοί σας, οι κουβέρτες σας και το δικαίωμα να παίρνεται πίπες δε θα προσφέρουν τίποτα γιατί θα έχουμε πνιγεί όλοι».

Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία γιατί ήταν ένας μικρός καμαρότος.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί από την βάση τους στο πρυμναίο κατάστρωμα, έβλεπαν και άκουγαν. Τώρα αυτοί χαμογελούν και κλείνουν το μάτι ο ένας στον άλλο. Με ένα νεύμα του καπετάνιου ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε από το πρυμναίο κατάστρωμα, σουλατσάρισε μέχρι εκεί που είχαν συγκεντρωθεί οι επιβάτες και το πλήρωμα και σπρώχνοντας με τον ώμο του μπήκε ανάμεσά τους. Πήρε μια πολύ σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό του και μίλησε έτσι: «Εμείς οι αξιωματικοί πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποια πραγματικά ασυγχώρητα πράγματα συμβαίνουν σε αυτό το πλοίο. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα μέχρι που ακούσαμε τα παράπονά σας. Εμείς είμαστε άντρες με καλή θέληση και θέλουμε να είμαστε σωστοί μαζί σας. Αλλά όμως ο καπετάνιος είναι σχετικά συντηρητικός και επιβάλει τους δικές του θέσεις, Μάλλον χρειάζεται ένα μικρό σκούντημα πριν κάνει οποιαδήποτε απτή αλλαγή. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αν διαμαρτύρεστε έντονα –αλλά πάντα ειρηνικά και χωρίς να παραβιάζετε τους κανόνες του πλοίου– θα ταρακουνήσετε τον καπετάνιο που αδρανεί και θα τον αναγκάσετε να καταπιαστεί με τα προβλήματα για τα οποία τόσο δίκαια διαμαρτύρεστε».

Αφού είπε αυτά ο τρίτος αξιωματικός γύρισε πίσω στο πρυμναίο κατάστρωμα. Καθώς πήγαινε, το πλήρωμα και οι επιβάτες του φώναζαν: «Μετριοπαθή! Ρεφορμιστή! Ψευτοπροοδευτικέ! Τσιράκι του καπετάνιου!»

Όμως, παρ’ όλα αυτά, έκαναν όπως αυτός τους είπε. Μαζεύτηκαν μπροστά από το πρυμναίο κατάστρωμα φωνάζοντας βρισιές προς τους αξιωματικούς και ζητώντας τα δικαιώματά τους. «Θέλω υψηλότερο μισθό και καλύτερες συνθήκες εργασίας», φώναξε ο ρωμαλέος θαλασσοπόρος. «Ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες», φώναξε η γυναίκα επιβάτης. «Θέλω να λαμβάνω τις διαταγές μου στα ισπανικά», κραύγασε ο μεξικάνος ναύτης. «Θέλω το δικαίωμα να παίζω ζάρια», φώναξε ο ινδιάνος ναύτης. «Δεν θέλω να με λένε πούστη», φώναξε ο λοστρόμος. «Όχι άλλες κλοτσιές στον σκύλο», φώναξε η φιλόζωη. «Επανάσταση τώρα», φώναξε ο καθηγητής.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί μαζεύονται και συσκέπτονται για μερικά λεπτά, κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλο, γνέφοντας καταφατικά και γελώντας. Τότε ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και με μια σπουδαία προσποίηση καλοσύνης, ανακοίνωσε ότι:

– Ο μισθός του ρωμαλέου ναυτικού θα ανέβει στα έξι σελίνια το μήνα.

– Ο μισθός του μεξικανού ναυτικού θα ανέλθει στα δύο τρίτα του μισθού των άγγλων.

– Η διαταγή για δέσιμο του πανιού της πλώρης θα δίνεται στα ισπανικά.

– Οι γυναίκες επιβάτες θα πάρουν άλλη μια κουβέρτα.

– Ο ινδιάνος ναύτης θα έχει το δικαίωμα να στήνει ένα παιχνίδι ζάρια τα σαββατόβραδα.

– Ο λοστρόμος δε θα αποκαλείται πούστης όσο κρατά την πεολειχία αυστηρά ιδιωτική.

– Και το σκυλί δεν θα τρώει κλωτσιές εκτός αν κάνει κάποια αταξία, όπως το να κλέψει φαγητό από το μαγειρείο.

Οι επιβάτες και το πλήρωμα γιόρτασαν αυτές τις παραχωρήσεις σαν μεγάλη νίκη, αλλά το επόμενο πρωί αισθάνονταν πάλι δυσαρεστημένοι.

«Έξι σελίνια το μήνα είναι πενταροδεκάρες και ακόμα παγώνουν τα δάκτυλά μου όταν δένω το πανί της πλώρης», γκρίνιαξε ο ρωμαλέος ναυτικός.

«Ακόμα δεν παίρνω τον ίδιο μισθό με τους άγγλους ή αρκετά τρόφιμα γι’ αυτό το κλίμα», είπε ο μεξικανός ναύτης.

«Εμείς οι γυναίκες δεν έχουμε ακόμα αρκετές κουβέρτες, που να μας κρατάν ζεστές», είπε η γυναίκα επιβάτης. Οι υπόλοιποι εξέφρασαν παρόμοια παράπονα και ο καθηγητής τους παρότρυνε.

Όταν τελείωσαν, ο μικρός καμαρότος μίλησε αυτή τη φορά αρκετά δυνατά ώστε οι υπόλοιποι να μην μπορούν εύκολα να τον αγνοήσουν: «Είναι πραγματικά τρομερό που το σκυλί τρώει κλωτσιές επειδή κλέβει ένα κομμάτι ψωμί από το μαγειρείο, και ότι η γυναίκες δεν έχουν ίσο αριθμό κουβερτών και ότι παγώνουν τα δάχτυλα του ναύτη και δεν βλέπω τον λόγο ο λοστρόμος να μη παίρνει πίπες αν το θέλει. Αλλά κοιτάτε πόσο χοντρά έχουν γίνει τα παγόβουνα και πόσο ο άνεμος φυσάει όλο και πιο άγρια. Πρέπει να γυρίσουμε το πλοίο προς τον νότο γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια θα ναυαγήσουμε και θα πνιγούμε».

«Ω!, ναι», είπε ο λοστρόμος. «Είναι τόσο απαίσιο να συνεχίζουμε να πηγαίνουμε βόρεια, αλλά γιατί πρέπει εγώ να παίρνω πίπες κρυφά; Γιατί πρέπει να αποκαλούμαι πούστης; Δεν είμαι εγώ καλός όπως οι άλλοι;»

«Το να πλέουμε βόρεια είναι τρομερό», είπε η γυναίκα επιβάτης. «Αλλά δεν βλέπεις; Γι’ αυτό ακριβώς οι γυναίκες χρειάζονται περισσότερες κουβέρτες για να μένουν ζεστές. Απαιτώ ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες τώρα».

«Είναι αλήθεια», είπε ο καθηγητής, «ότι το να πλέουμε προς τα βόρεια επιφέρει μεγάλες κακουχίες σε όλους μας. Αλλά το να αλλάξουμε πορεία προς το νότο είναι ουτοπικό. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το ρολόι. Πρέπει να βρούμε έναν ώριμο τρόπο για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση».

«Κοιτάτε» είπε ο μικρός καμαρότος. «Αν αφήσουμε αυτούς τους τέσσερις παράφρονες στο κατάστρωμα την πρύμνης να έχουν τη δική τους πορεία θα πνιγούμε όλοι. Αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να απομακρύνουμε το πλοίο από τον κίνδυνο, τότε μπορούμε να ανησυχούμε για τις εργατικές συνθήκες, της κουβέρτες για τις γυναίκες, και το δικαίωμα στην πεολειξία. Αλλά πρώτα πρέπει να στρίψουμε προς τα πίσω το σκάφος. Αν κάποιοι από εμάς μαζευτούν, φτιάξουν ένα σχέδιο και δείξουν λίγο θάρρος, μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν χρειάζονται πολλοί από εμάς, έξι με οχτώ φτάνουν. Μπορούμε να καταλάβουμε την πρύμνη, να πετάξουμε αυτούς τους τρελούς έξω από το πλοίο, και να πάμε προς το νότο».

Ο καθηγητής σήκωσε τη μύτη του και είπε αυστηρά: «Δεν πιστεύω στην βία. Είναι ανήθικο».

«Είναι αήθης η χρήση βίας πάντα», είπε ο λοστρόμος.

«Με τρομάζει η βία», είπε η γυναίκα επιβάτης.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί έβλεπαν και άκουγαν όλη αυτή την ώρα. Με ένα σήμα από τον καπετάνιο ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε κάτω στο κυρίως κατάστρωμα. Μπήκε ανάμεσα στους επιβάτες και στο πλήρωμα, λέγοντάς τους ότι ακόμα υπάρχουν πολλά προβλήματα στο πλοίο.

«Έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο», είπε. «Αλλά, απομένουν ακόμα πολλά για να γίνουν. Οι συνθήκες εργασίας για τον ναύτη είναι ακόμα σκληρές, ο μεξικάνος δεν παίρνει ακόμα τα ίδια λεφτά με τον άγγλο, οι γυναίκες δεν έχουν ακόμα τις ίδιες κουβέρτες με τους άντρες, το παιχνίδι με ζάρια του ινδιάνου τα σαββατόβραδα είναι πενιχρή αποζημίωση για την χαμένη γη του, είναι άδικο για τον λοστρόμο να παίρνει πίπες στα κρυφά και ο σκύλος ακόμα να τρώει κλωτσιές πότε -πότε. Νομίζω ότι ο καπετάνιος χρειάζεται ακόμα ένα σκούντημα. Θα βοηθούσε αν όλοι εσείς πραγματοποιούσατε ακόμα μια διαμαρτυρία εφ’ όσον αυτή παραμένει μη βίαιη».

Καθώς ο τρίτος αξιωματικός πήγαινε πίσω στην πρύμνη, οι επιβάτες και το πλήρωμα του πλοίου τον έβριζαν αλλά μολαταύτα έκαναν αυτό που τους είπε και μαζεύτηκαν μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα για ακόμα μια διαμαρτυρία. Φώναζαν με στόμφο και ενθουσιασμό κραδαίνοντας τη γροθιά τους και ακόμα πέταξαν ένα κλούβιο αυγό στον καπετάνιο (ο οποίος το απέφυγε με έναν επιδέξιο ελιγμό).

Αφού άκουσαν τα παράπονά τους, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί, μαζεύτηκαν για μια κουβέντα κατά την οποία έκλειναν το μάτι ο ένας στον άλλο και γελούσαν πονηρά. Μετά ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και ανακοίνωσε ότι:

– Ο ρωμαλέος ναύτης θα πάρει γάντια για να κρατά τα δάκτυλά του ζεστά.

– Ο μεξικανός ναύτης θα παίρνει μισθό ίσο με τα τρία τέταρτα του άγγλου ναυτικού.

– Οι γυναίκες θα πάρουν μια ακόμα κουβέρτα.

– Ο ινδιάνος ναύτης θα μπορεί να στήνει το παιχνίδι του και το Σάββατο και την Κυριακή το βράδυ.

– Ο λοστρόμος θα μπορεί να παίρνει πίπες δημοσίως αφού νυχτώσει

– Και κανείς δε θα κλωτσά τον σκύλο χωρίς ειδική εντολή από τον καπετάνιο.

Οι επιβάτες και το πλήρωμα έμειναν εκστασιασμένοι από αυτή τη μεγάλη επαναστατική νίκη, αλλά το επόμενο πρωί πάλι αισθάνονταν δυσαρεστημένοι και άρχισαν να γκρινιάζουν για τις ίδιες παλιές κακουχίες.

Ο μικρός καμαρότος αυτή τη φορά άρχισε να οργίζεται:

«Βρε ηλίθιοι», φώναξε, «δεν βλέπετε τι κάνουν ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί; Σας κρατούν απασχολημένους με τα ασήμαντα παράπονά σας για κουβέρτες, μισθούς, και κλωτσιές στο σκύλο ώστε να μη σκέφτεστε τι πραγματικά πάει στραβά σε αυτό το πλοίο, το ότι δηλαδή πάει όλο και περισσότερο προς τα βόρεια και όλοι θα πνιγούμε. Αν κάποιοι από εσάς έρθετε στα συγκαλά σας, μαζευτούμε και καταλάβουμε το πρυμναίο κατάστρωμα, θα μπορούσαμε να στρέψουμε αυτό το πλοίο και να σώσουμε τις ζωές μας. Αλλά το μόνο που κάνετε είναι να κλαψουρίζετε για τόσο μικρά θέματα όπως οι συνθήκες εργασίας, παιχνίδια με ζάρια και το δικαίωμα να παίρνει κανείς πίπες».

Οι επιβάτες και το πλήρωμα εξαγριώθηκαν.

«Μικρό!!» φώναξε ο Μεξικανός. «Θεωρείς λογικό το να παίρνω μόνο τα τρία τέταρτα του μισθού του άγγλου; Είναι αυτό μικρό πράγμα;»

«Πώς μπορείς να λες το παράπονό μου ασήμαντο!!» φώναξε ο λοστρόμος. «Δεν ξέρεις πόσο υποτιμητικό είναι να σε φωνάζουν πούστη;»

«Το να κλωτσάς ένα σκύλο δεν είναι μικρό θέμα», φώναξε η φιλόζωη. «Είναι άκαρδο, αισχρό και κτηνώδες».

«Εντάξει τότε», απάντησε ο μικρός καμαρότος, «τα θέματα αυτά δεν είναι μικρά και ασήμαντα. το να κλωτσάς είναι αισχρό και κτηνώδες και υποτιμητικό να σε αποκαλούν πούστη. Αλλά σε σχέση με το πραγματικό μας πρόβλημα, σε σχέση με το ότι το πλοίο πηγαίνει ακόμα βόρεια, τα παράπονά σας είναι μικρά και επουσιώδη. Επειδή, αν δεν γυρίσουμε αυτό το πλοίο σύντομα, θα πνιγούμε όλοι».

«Φασίστα», είπε ο καθηγητής.

«Αντεπαναστάτη», είπε η γυναίκα επιβάτης.

Κι όλοι οι επιβάτες και το πλήρωμα μπαίνουν στην κουβέντα ο ένας μετά τον άλλο αποκαλώντας τον μικρό καμαρότο φασίστα και αντεπαναστάτη. Τον έσπρωξαν μακριά και συνέχισαν να γκρινιάζουν για μισθούς, κουβέρτες για τις γυναίκες, για το δικαίωμα στην πεολειχία και για τη συμπεριφορά στο σκύλο.

Το πλοίο συνέχισε να πλέει βόρεια και μετά από λίγο συντρίφτηκε ανάμεσα σε δύο παγόβουνα και πνίγηκαν όλοι.

*(To κείμενο αυτό γράφτηκε το 1999 μέσα στην φυλακή από τον Ted Kaczynski γνωστότερο ως UNABOMBER και δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φύλλο 9, Δεκέμβριος 2002)

πηγή :

Anarchy press