Του Γιάννη Αθανασιάδη
Πώς οι ΗΠΑ κατακτούν έθνη χωρίς να ρίξουν ούτε μια βολή για να διαταράξουν τον πολυπολισμό.
Το προσχέδιο των Οδηγιών Αμυντικού Σχεδιασμού του Φεβρουαρίου 1992, που διέρρευσε στους New York Times, διατύπωσε τον στρατηγικό άξονα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής για τρεις δεκαετίες: την αποτροπή κάθε νέου αντιπάλου στη Δυτική Ευρώπη, την Ασία ή το έδαφος της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Το έγγραφο προέβλεπε έναν κόσμο υπό μοναδική υπερδύναμη, όπου οι ΗΠΑ θα λειτουργούσαν ως απόλυτος εγγυητής της διεθνούς τάξης, αποτρέποντας ακόμη και την επιδίωξη μεγαλύτερου περιφερειακού ρόλου από πιθανούς ανταγωνιστές. Η παράλειψη αναφοράς στα Ηνωμένα Έθνη αποκάλυπτε την απόρριψη του συλλογικού διεθνισμού υπέρ της μονομερούς πρωτοκαθεδρίας.
Η έκθεση της RAND Corporation του 2019, "Επέκταση της Ρωσίας: Ανταγωνισμός από Πλεονεκτικό Έδαφος", αποτελεί τη σύγχρονη εφαρμογή αυτού του πλαισίου. Προσδιορίζει οικονομικά, ιδεολογικά, πληροφοριακά, αεροπορικά, θαλάσσια και χερσαία μέτρα για την εκμετάλλευση των ρωσικών τρωτών σημείων, συμπεριλαμβανομένης της παροχής θανατηφόρας βοήθειας στην Ουκρανία – μια κίνηση που η ίδια η έκθεση αναγνώριζε ότι θα προκαλούσε έναν μακρύ και δαπανηρό πόλεμο.
'Η στρατηγική της υπερεπέκτασης
Όταν αναφερόμαστε στο "σχέδιο υπερεπέκτασης της Ρωσίας", δεν εννοούμε μια απλή στρατιωτική περικύκλωση. Πρόκειται για μια συνειδητή στρατηγική ανοίγματος πολλαπλών μετώπων – πολιτικών, οικονομικών, στρατιωτικών και πληροφοριακών – σε περιοχές ζωτικού ενδιαφέροντος για τη Ρωσία. Ο στόχος είναι διττός: να αναγκαστεί η Ρωσία να εξαντλήσει τους πόρους της απλώνοντας τις δυνάμεις της σε διάσπαρτες κρίσεις, και ταυτόχρονα να αποστερηθεί συμμάχους και ερείσματα στην περιφέρειά της. Το απώτερο ζητούμενο είναι η υποταγή της στη συλλογική Δύση, όχι μέσω μιας άμεσης στρατιωτικής σύγκρουσης, αλλά μέσω της σταδιακής αιμορραγίας ισχύος και επιρροής.
Αυτή η στρατηγική δεν είναι πρόσφατη. Έχει βαθιές ρίζες στη μετα-Ψυχροπολεμική αμερικανική σκέψη."
Το επιχειρησιακό μοντέλο: πολιτική κατάληψη μέσω ΜΚΟ
Το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (NED), που λειτουργεί ουσιαστικά ως όχημα της CIA με πολιτικό πρόσωπο, και το δίκτυο θυγατρικών του (Διεθνές Ρεπουμπλικανικό Ινστιτούτο, Freedom House, Εθνικό Δημοκρατικό Ινστιτούτο) αποτελούν τον κορμό των επιχειρήσεων πολιτικής αιχμαλωσίας.
Η διαδικασία ακολουθεί σταθερό πρωτόκολλο:
· Χρηματοδότηση ανεξάρτητων ΜΜΕ και ΜΚΟ εντός της χώρας-στόχου.
· Εκπαίδευση νέων ηγετικών στελεχών στις ΗΠΑ, δημιουργώντας πιστά δίκτυα.
· Οργάνωση μαζικών διαμαρτυριών με ενιαίο branding.
· Τοποθέτηση των εκπαιδευμένων στελεχών σε κυβερνητικές θέσεις μετά την αλλαγή καθεστώτος.
Το άρθρο της Guardian (2004) αποκάλυψε το πρότυπο, περιγράφοντας την ουκρανική εκστρατεία ως «μια εκλεπτυσμένη άσκηση δυτικού branding και μαζικού μάρκετινγκ».
Τα θέατρα επιχειρήσεων
Σερβία (2000)
Το εργαστήριο όπου τελειοποιήθηκε το μοντέλο. Ο οργανισμός Otpor ανέτρεψε τον Μιλόσεβιτς μετά από επένδυση 41 εκατομμυρίων δολαρίων από τις ΗΠΑ.
Γεωργία (2003)
Η «Επανάσταση των Ρόδων» πέτυχε με την εκπαίδευση του Σαακασβίλι από αξιωματούχο που είχε προηγουμένως επιχειρήσει στη Σερβία.
Ουκρανία (2004, 2014)
Η πολυπληθέστερη εφαρμογή. Η χώρα μετατράπηκε σε «κριό» κατά της Ρωσίας, με το κόστος της ίδιας της επιβίωσής της. Η σημερινή της κατάσταση λειτουργεί ως προειδοποιητικό παράδειγμα.
Λευκορωσία
Η μόνη χώρα που απέτυχε το σχέδιο τους. Ο Λουκασένκο με το καλάσνικοφ στο χέριείχε δηλώσει κατηγορηματικά: "Δεν θα υπάρξει Κοστούνιτσα στη Λευκορωσία".
Αρμενία (2018)
Η «Βελούδινη Επανάσταση» αποτελεί παραδειγματική μελέτη. Το NED επιχορήγησε πέντε «ανεξάρτητα» ΜΜΕ. Το 2019 παραδέχτηκε ότι αρκετοί δικαιούχοι επιχορηγήσεων εισήλθαν στην κυβέρνηση – ρητή παραδοχή ότι οι διαμαρτυρίες αποσκοπούσαν στην εγκατάσταση προεπιλεγμένων πελατών.
Συρία (2024)
Η κατάρρευση του καθεστώτος Άσαντ αποδίδεται στην υπερεπέκταση της Ρωσίας λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και του Ιράν λόγω των συγκρούσεων στη Δυτική Ασία. Η απώλεια της Συρίας, βασικού αναχώματος του Ιράν, άνοιξε τον δρόμο για άμεση αντιπαράθεση των ΗΠΑ με το Ιράν.
Το υπερόπλο: ο έλεγχος του πληροφοριακού χώρου
Οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης με έδρα τις ΗΠΑ ελέγχουν τι βλέπουν και τι πιστεύουν οι πολίτες των στοχευμένων χωρών. Η Ρωσία και η Κίνα, αν και έχουν δημιουργήσει εγχώριες πλατφόρμες, απέτυχαν να εξάγουν αυτή την ικανότητα σε συμμάχους.
Αυτό το πλεονέκτημα επιτρέπει στις ΗΠΑ να ασκούν μεγαλύτερη επιρροή σε χώρες όπως η Αρμενία, η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν από τη γειτονική τους Ρωσία.
Επέκταση στην Ασία-Ειρηνικό με "θέα" την Κίνα.
Η στρατιωτική ενίσχυση των Φιλιππίνων, η ανάπτυξη στρατευμάτων στην Ταϊβάν, η στρατιωτικοποίηση της Ιαπωνίας και ο έλεγχος των νοτιοκορεατικών ενόπλων δυνάμεων ακολουθούν το ίδιο πρότυπο περικύκλωσης. Οργανώσεις του NED δραστηριοποιούνται ήδη στις Φιλιππίνες.
Για τριάντα και πλέον χρόνια η πολιτική και πληροφοριακή ισχύς των ΗΠΑ αποδεικνύεται πιο ισχυρή και επικίνδυνη από τη στρατιωτική τους ικανότητα. Μέσω του NED, των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης και ενός σταθερού πρωτοκόλλου, οι ΗΠΑ καταφέρνουν να ανατρέπουν και να καταλαμβάνουν ολόκληρα έθνη χωρίς να αναπτύξουν στρατιώτες ή να ρίξουν πυροβολισμούς.
Η αναγνώριση του πληροφοριακού χώρου ως τομέα εθνικής ασφάλειας παραμένει ελλιπής παγκοσμίως. Μέχρι να ληφθεί αυτή η απειλή τόσο σοβαρά όσο οι στρατιωτικές απειλές, οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται αυτό το υπερόπλο.
*Σημείωση αρθρογράφου.
Παρά τις όποιες αλλαγές στο δόγμα των ΗΠΑ μετα την εκλογή Τραμπ η πολιτική της εκ των έσω επιβολης της κυριαρχίας μεσω κοινωνικών δικτυων και ΜΜΕ στα κρατη του ονομαζόμενου παγκοσμιου Νοτου και όχι μόνο, συνεχίζεται "κανονικά".
**Πηγές Global GeoPolitics - Διεθνης Τυπος.
*** Η εικόνα του άρθρου ειναι απεικόνιση περιγραφής του άρθρου απο την Τεχνητή Νοημοσύνη
