Παρασκευή 18 Μαρτίου 2016

Η Παρισινή Κομμούνα του 1871

του Διονύση Γιαννακόπουλου
 

«Το Παρίσι των εργατών με την Κομμούνα του θα γιορτάζεται πάντα σαν δοξασμένος προάγγελος μιας νέας κοινωνίας. Τους μάρτυρές της τους έχει κλείσει μέσα στη μεγάλη της καρδιά η εργατική τάξη. Τους εξολοθρευτές της τους κάρφωσε κιόλας η Ιστορία στον πάσσαλο της ατίμωσης, απ' όπου δεν μπορούν να τους λυτρώσουν μήτε όλες οι προσευχές των παπάδων τους».  
Καρλ Μαρξ

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ-Η ΣΥΓΚΥΡΙΑ
Το απολυταρχικό καθεστώς που κυβερνούσε τη Γαλλία τις παραμονές της εξέγερσης ονομαζόταν 2η Αυτοκρατορία. Επικεφαλής της ήταν ο ανεψιός του Ναπολέοντα, ο Ναπολέων Γ΄, ο οποίος είχε εκμεταλλευθεί τις έριδες της 2ης Δημοκρατίας (1848-1852) και είχε κατορθώσει, αφού πρώτα εξελέγη πρόεδρός της, να την καταργήσει και να αναγορευθεί «Αυτοκράτωρ». 
Στη διάρκεια των 20 χρόνων της διακυβέρνησής του η όψη της χώρας, και ειδικότερα του Παρισιού, άλλαξε δραματικά. Στην ύπαιθρο η εκβιομηχάνιση και ο σιδηρόδρομος αναγγέλλουν την οριστική ένταξη της χώρας στην καπιταλιστική οικονομία. Στην πρωτεύουσα αρχίζει να συρρέει πλήθος από την ύπαιθρο το οποίο συναντιέται με τους τεχνίτες, τους φοιτητές και τους ελεύθερους επαγγελματίες της πόλης. Όλοι αυτοί, επηρεασμένοι από τα επαναστατικά ιδεώδη του 19ου αιώνα, ασφυκτιούν κάτω από την καταπίεση του καθεστώτος, το οποίο σιγά σιγά ενδύεται τον μανδύα του φιλελευθερισμού και αρχίζει να παραχωρεί δικαιώματα στους εργάτες.
Το μεγαλείο της πατρίδας αποτελεί τον άλλο πυλώνα του καθεστώτος. Έτσι, η Γαλλία εμπλέκεται σε πολέμους στην Ευρώπη (Κριμαία 1856, Ιταλία 1859) αλλά και στην Αμερική (Μεξικό 1867). Το 1870 (Ιούλιος) κηρύσσει τον πόλεμο στην Πρωσσία. 
Ο ίδιος ο αυτοκράτορας τίθεται επικεφαλής του στρατού αλλά ηττάται στο Σεντάν στις 4 Σεπτεμβρίου και παραδίδεται στους Πρώσσους. Η αιχμαλωσία του σηματοδοτεί την κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. 
Όταν η είδηση φθάνει στο Παρίσι, ο λαός εισβάλλει στο κτίριο όπου συνεδρίαζε το νομοθετικό σώμα και το υποχρεώνει να ανακηρύξει την Προσωρινή Δημοκρατία και να σχηματίσει μια Προσωρινή Κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Στην ουσία όμως πρόκειται για τη σύγκρουση δύο εντελώς διαφορετικών αντιλήψεων της Δημοκρατίας. Η μεγαλοαστική τάξη, η οποία ήταν πιστή σύμμαχος του αυτοκράτορα, ενδιαφέρεται για μια ομαλή μετάβαση σε ένα νέο πολιτικό σύστημα χωρίς να θιγούν το υπάρχον κοινωνικό status και τα προνόμιά της. Γι' αυτήν ο πόλεμος αποτελεί εμπόδιο αλλά και απρόβλεπτο γεγονός το οποίο μπορεί να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Άρα πρέπει να σταματήσει. 
Η Προσωρινή Κυβέρνηση, της οποίας τα μέλη αποτελούνται από το πολιτικό προσωπικό της 2ης Αυτοκρατορίας, αναλαμβάνει να υλοποιήσει τους στόχους αυτούς. Έτσι ανακηρύσσει τη Δημοκρατία, όχι διότι πιστεύει σε αυτήν, αλλά γιατί έχει ήδη επιβληθεί από τα γεγονότα. Σκοπός της είναι να διαχειριστεί η ίδια αυτή τη Δημοκρατία, ώστε να μην πέσει στα χέρια των επαναστατών.
Οι Παριζιάνοι έχουν διαφορετικές επιδιώξεις. Ο πόλεμος αποτελεί όχημα για την εδραίωση της Δημοκρατίας, όχι μόνο ως πολιτικού αλλά και ως κοινωνικού συστήματος. Η ανάμνηση της Μεγάλης Επανάστασης του 1789, όταν η Δημοκρατία απειλήθηκε τόσο από το εξωτερικό όσο και από το εσωτερικό, είναι ζωντανή και στοιχειώνει τα πνεύματα. Για τον λαό του Παρισιού η Δημοκρατία έχει εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο από ό,τι για τους μεγαλοαστούς και τους αριστοκράτες. Χωρίς να έχει αποτυπωθεί σε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, το περιεχόμενο αυτό ταυτίζεται με την ανάληψη του ελέγχου σε όλα τα πεδία της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας. Πατριωτισμός και κοινωνικός ριζοσπαστισμός συναντιόνται σε ένα εκρηκτικό μείγμα όπου το έθνος ταυτίζεται με τον λαό και τη Δημοκρατία και αντιτίθεται σε κάθε απολυταρχισμό, εσωτερικό και εξωτερικό.
Για τους Παριζιάνους κάθε συμβιβασμός με τους Πρώσσους φάνταζε αδιανόητος, μια προδοσία της Δημοκρατίας τους. Αντίθετα για την Προσωρινή Κυβέρνηση η λήξη του πολέμου ήταν ο μοναδικός τρόπος ώστε αυτή η Δημοκρατία, είτε να πεθάνει, είτε να λάβει την αντιδραστική μορφή που την εξυπηρετούσε. Μετά από συνεχείς στρατιωτικές αποτυχίες, οι οποίες καταλήγουν στην περικύκλωση του Παρισιού από τους Πρώσσους, η Κυβέρνηση υπογράφει την ανακωχή στις 28 Ιανουαρίου 1871.
Οι όροι της ανακωχής προβλέπουν την εκλογή Εθνοσυνέλευσης, μοναδική αρχή με την οποία ο Πρώσσος Πρωθυπουργός Βίσμαρκ αποδέχεται να συζητήσει τους όρους της συνθήκης ειρήνης. Η Προσωρινή Κυβέρνηση προκηρύσσει εκλογές για τις 8/2/1871. 26 γεωγραφικά διαμερίσματα της Γαλλίας ψηφίζουν υπό πρωσσική κατοχή. 
Δύο ερωτήματα αποζητούν απάντηση: η συνέχιση του πολέμου και η μορφή του πολιτεύματος. Η ειρηνική στάση των συντηρητικών, η φιλοπόλεμη διάθεση των δημοκρατικών, η ανασφάλεια των χωρικών που τους ωθεί να αποζητούν την προστασία των προυχόντων εξηγούν το αποτέλεσμα των εκλογών. Σε σύνολο 645 βουλευτών οι 400 είναι μοναρχικοί. Η υπερψήφιση των μοναρχικών οφείλεται στην αντιπολεμική θέση τους! Όπως θα δείξουν οι επαναληπτικές εκλογές του επόμενου έτους, η Γαλλία μπορεί να θεωρηθεί δημοκρατική και συντηρητική. Εκείνο που περιμένει από τη δημοκρατία είναι η τάξη και η ασφάλεια, και όχι η περιπέτεια.
Οι ίδιες όμως εκλογές αναδεικνύουν και ένα άλλο πρόβλημα. Ενώ η χώρα υπερψηφίζει τους μοναρχικούς, η πρωτεύουσα προτιμά τους υπέρμαχους του πολέμου δημοκράτες! Η καθολική ψηφοφορία αποκαλύπτει λοιπόν την αντίθεση ανάμεσα στην επαρχία και στην πρωτεύουσα, η οποία λόγω της θέσης της ήταν ο κινητήριος μοχλός των πολιτικών ανακατατάξεων.
Η Εθνοσυνέλευση συνέρχεται αρχικά στο Μπορντώ (Bordeaux) και αργότερα στις Βερσαλλίες (Versailles), προάστιο του Παρισιού. Αναθέτει την εκτελεστική εξουσία στον Adolphe Thiers (Θιέρσιος). Αποφεύγει την πρωτεύουσα με το πρόσχημα της πολιορκίας, στην ουσία όμως για να μην καταστεί όμηρος του πλήθους. Συνάπτει συνθήκη ειρήνης με τους Πρώσσους παραχωρώντας την Αλσατία-Λωρραίνη, καταβάλλοντας πολεμική αποζημίωση και επιτρέποντας την προσωρινή είσοδο των Γερμανών στο Παρίσι (1-3/3/71), γεγονός που θα εξάψει ακόμη περισσότερο τα πνεύματα.
 

Στις 3/3 η Παρισινή Εθνοφρουρά (250 τάγματα) συγκροτεί επαναστατικά συμβούλια. Η Εθνοσυνέλευση απαντά μη καταβάλλοντας τον μισθό των εθνοφρουρών και λαμβάνοντας σειρά αντιλαϊκών μέτρων όπως η κατάργηση της αναστολής πληρωμής των ενοικίων και των γραμματίων, η οποία είχε θεσπισθεί στις 13/8/70. Στις 15/3 η Εθνοφρουρά εκλέγει μια Κεντρική Επιτροπή. 
Στις 18/3 η κυβέρνηση του Θιέρσιου επιχειρεί να αφαιρέσει από την πρωτεύουσα τα κανόνια και τα ντουφέκια που βρίσκονται στον λόφο της Μονμάρτρης και στη Belleville. Ο λαός, θεωρώντας την κίνηση αυτή προδοτική, κινητοποιείται, αντιστέκεται και ματαιώνει την επιχείρηση. Ο επικεφαλής της επιχείρησης και ένας άλλος στρατηγός εκτελούνται επί τόπου! Πανικόβλητος ο Θιέρσιος διατάζει την απόσυρση όλων των κυβερνητικών αξιωματούχων και στρατευμάτων από την πρωτεύουσα. Περικυκλωμένο από τα κυβερνητικά στρατεύματα από τη μία και τους Πρώσσους από την άλλη πλευρά, το Παρίσι διαλέγει τον δρόμο της εξέγερσης και της αυτοκυβέρνησης. Η Κεντρική Επιτροπή προκηρύσσει εκλογές για τις 26 Μαρτίου. Εκλέγεται ένα δημοτικό συμβούλιο το οποίο εδρεύει στο Δημαρχείο και παίρνει το όνομα Κομμούνα (Commune).

Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
Η εξέταση της ιδεολογικής τοποθέτησης των μελών του δημοτικού συμβουλίου αποκαλύπτει πολλά πράγματα για τον χαρακτήρα της εξέγερσης. Σε γενικές γραμμές μπορεί κανείς να τους κατατάξει σε δύο κατηγορίες. 
Από τη μια μεριά βρίσκονται οι νεο-ιακωβίνοι και οι οπαδοί του Βlanqui: ριζοσπάστες δημοκρατικοί, πολιτικοί απόγονοι του Ροβεσπιέρου, νοσταλγοί των φιλολαϊκών μέτρων της Επανάστασης και ιδίως της ριζοσπαστικής τάσης που επικράτησε το 1792 επιθυμούν τη δικτατορική επιβολή της Κομμούνας σε ολόκληρη τη χώρα με σκοπό την κατάρρευση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και την αντικατάστασή της από μια νέα, βασισμένη στις αρχές της οικονομικής και πολιτικής ισότητας. Η τάση αυτή αποτελεί την πλειοψηφία στο Συμβούλιο και υποστηρίζει αναμφίβολα τον συγκεντρωτικό χαρακτήρα του γαλλικού κράτους, εφόσον η εξουσία ασκείται από την Κομμούνα με έδρα το Παρίσι.
Το ιδανικό της οικονομικής και κοινωνικής ισότητας αποτελεί φυσικά τον στόχο και της μειοψηφικής τάσης. Ο τρόπος όμως με τον οποίο θα επιτευχθεί διαφοροποιείται ριζικά. 

Η μειοψηφία αποτελείται από μέλη της Διεθνούς, οπαδούς του Προυντόν και του Μπακούνιν. 
Οι φεντεραλιστές, όπως αποκαλούνται, αντιτίθενται στη δικτατορική, άρα βίαιη, επιβολή της Κομμούνας στην υπόλοιπη Γαλλία. Αντίθετα ευνοούν τη δημιουργία ανάλογων κινημάτων σε όλη την επικράτεια με σκοπό την αντικατάσταση του συγκεντρωτικού κράτους από μια ομοσπονδία αυτόνομων κοινοτήτων.
Για πολλούς ιστορικούς αυτή ακριβώς η πολυσυλλεκτικότητα -στην Κομμούνα αντιπροσωπεύονταν όλες οι τάσεις της γαλλικής προοδευτικής κίνησης- αποτέλεσε και τη σημαντικότερη αδυναμία της εξέγερσης. Έλειψε δηλαδή ο σαφής ιδεολογικός χαρακτήρας ο οποίος θα καθόριζε μια συγκεκριμένη γραμμή πλεύσης επιλέγοντας τα σωστά βήματα και αφήνοντας για αργότερα κάποια άλλα, θέτοντας με άλλα λόγια τις προτεραιότητες. 
Αντί γι' αυτό πάρθηκαν μια σειρά από μέτρα που μαρτυρούν το γενικό πνεύμα της εξέγερσης, τη θέλησης της δηλαδή να καταπιαστεί ταυτόχρονα με τα θέματα διεξαγωγής του επαναστατικού πολέμου, μορφής του πολιτικού καθεστώτος και υφής των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων αλλά ταυτόχρονα και την έλλειψη σχεδιασμού, απαραίτητου ίσως εκείνες τις κρίσιμες ώρες. Μια τέτοια αδυναμία όμως δεν πρέπει να εκπλήσσει. Η Κομμούνα δεν ήταν προϊόν οργανωμένης συνωμοτικής δράσης αλλά της αυθόρμητης αντίδρασης του παρισινού λαού. Η έλλειψη επομένως σχεδιασμού είναι φυσιολογική.
Αν και μειοψηφία οι φεντεραλιστές κατόρθωσαν να περάσουν τις θέσεις τους στο σημαντικότερο ίσως κείμενο της Κομμούνας, την «Διακήρυξη προς τον γαλλικό λαό» στις 19/4. Σκοπός της διακήρυξης ήταν να πληροφορήσει τη γαλλική επαρχία για την πολιτική φυσιογνωμία της εξέγερσης. 

Αυτό το κείμενο αναγνωρίζει τη Δημοκρατία ως τη μοναδική μορφή κυβέρνησης συμβατής με τα δικαιώματα του λαού και με την ελεύθερη και κανονική ανάπτυξη της κοινωνίας. 
Διαψεύδει τις κατηγορίες ότι το Παρίσι θέλησε να επιβάλει την εξουσία του στην υπόλοιπη χώρα. 
Αντίθετα διακηρύττει την απόλυτη αυτονομία όλων των γαλλικών κοινοτήτων η ελεύθερη ένωση των οποίων θα αποτελεί στο εξής την ενότητα του έθνους. Οι κοινότητες θα είναι ίσες σε δικαιώματα μεταξύ τους. Στις αρμοδιότητές τους εμπίπτουν η ψήφιση του προϋπολογισμού, ο καθορισμός των φόρων, η διεύθυνση των τοπικών υποθέσεων, η οργάνωση της δικαιοσύνης, της εκπαίδευσης και της αστυνομίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα τα αξιώματα είναι όχι μόνο αιρετά αλλά και ανακλητά, αφού οι κάτοχοι τους υπόκεινται σε συνεχή έλεγχο. Το κείμενο δεν κάνει πουθενά λόγο για την ύπαρξη κεντρικής κυβέρνησης. 
Ο Μαρξ στη δική του μελέτη για την Κομμούνα λέει καθαρά ότι οι απεσταλμένοι από κάθε κοινότητα θα συγκροτούν την εθνική αντιπροσωπεία με έδρα το Παρίσι. Προσθέτει ότι η κοινότητα (Κομμούνα) θα έπρεπε να αποτελεί την πολιτική μορφή διακυβέρνησης ακόμη και των πιο μικρών χωριών της υπαίθρου και ότι οι αγροτικές κοινότητες κάθε διαμερίσματος θα διαχειρίζονται τις κοινές υποθέσεις τους μέσω μιας συνέλευσης αντιπρόσωπων που θα εδρεύει στην πρωτεύουσα κάθε διαμερίσματος. Οι αντιπρόσωποι αυτοί είναι όμως ανακλητοί ανά πάσα στιγμή αλλά και υποχρεωμένοι να δρουν σύμφωνα με εντολές που δέχονται από τους εκλέκτορές τους. Η εθνική ενότητα όχι μόνο δεν διαλύεται αλλά αντίθετα ενισχύεται γύρω από την κοινοτική οργάνωση με την καταστροφή της κρατικής εξουσίας η οποία, ενώ υποστήριζε ότι ενσάρκωνε αυτή την ενότητα, στην ουσία δρούσε ανεξάρτητα και εις βάρος του έθνους. Καταλήγει πως τίποτα δεν είναι πιο ξένο προς το πνεύμα της Κομμούνας από την επιβολή μιας ιεραρχικής εξουσίας. 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ

Περισσότερο όμως από την ανίχνευση των ιδεολογικών προθέσεων, η μελέτη του μικρού αλλά σημαντικού έργου της εξέγερσης αποκαλύπτει πολλά για τη φυσιογνωμία της. Ο τελικός στόχος δεν ήταν άλλος από την πολιτική και οικονομική χειραφέτηση των εργαζομένων, με άλλα λόγια τη διαχείριση των υποθέσεων από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Η κοινοτική αυτονομία αποτελεί το μέσο για την επίτευξη αυτού του σκοπού, όντας για αρκετούς προϊόν ιδεολογικής επεξεργασίας ομοσπονδιακών θεωριών αλλά για ακόμη περισσότερους πρακτικός τρόπος αντιμετώπισης του καταπιεστικού συγκεντρωτισμού. Άλλωστε η κοινοτική αυτονομία επιβλήθηκε στην πράξη από τα γεγονότα, με τη σύμφωνη γνώμη όλων των πολιτικών ρευμάτων, σε ένα Παρίσι στερημένο έως τότε ενός αιρετού δημοτικού συμβουλίου. Η προσφυγή στις κάλπες για την ανάδειξη του δημοτικού συμβουλίου (26/3) δείχνει βέβαια και την αγωνία των εξεγερμένων να νομιμοποιήσουν την εξουσία τους μέσω των εκλογών. Η κατηγορία της δικτατορίας έπρεπε να αποτιναχθεί με κάθε τρόπο. Από τα μέτρα που πάρθηκαν άλλα έμειναν στα χαρτιά και άλλα εφαρμόστηκαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό.
Ας δούμε όμως λίγο πιο αναλυτικά ποιο ήταν το περιεχόμενο αυτής της κοινοτικής αυτονομίας.
Στο πολιτικό πεδίο η άμεση δημοκρατία, η απόρριψη της αρχής της αντιπροσώπευσης και της γραφειοκρατίας έρχονται σε πρώτο πλάνο. 
Οι αξιωματούχοι, ακόμη και οι δικαστές, είναι όχι μόνο αιρετοί αλλά και ανακλητοί. 
Η δικαιοσύνη απονέμεται δωρεάν. 
Ο μόνιμος στρατός καταργείται και αντικαθίσταται από πολιτοφυλακές. 
Η Εκπαίδευση αφαιρείται από τα χέρια του κλήρου και περνάει στα χέρια της Κοινότητας. Σε αυτόν τον τομέα αναβιώνουν οι αρχές της Γαλλικής Επανάστασης: δωρεάν, υποχρεωτική και λαϊκή Εκπαίδευση.
Στο κοινωνικό πεδίο η Κομμούνα λαμβάνει μια σειρά από μέτρα για την ανακούφιση του δοκιμαζόμενου πληθυσμού: αναστολή καταβολής ενοικίων και πληρωμής χρεών, μορατόριουμ τιμών, μάξιμουμ αποδοχών (περιλαμβανομένων και των αξιωματούχων), κατάργηση νυχτερινής εργασίας, επίταξη άδειων διαμερισμάτων για τη στέγαση των αστέγων. 
Το σημαντικότερο ίσως μέτρο αφορά στην επίταξη των εργαστηρίων που είχαν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες τους. Σύμφωνα με διάταγμα της 16ης/4 τα εργαστήρια αυτά θα περνούσαν στα χέρια των εκεί εργαζομένων οι οποίοι θα συγκροτούσαν ένα συνεταιρισμό. Το μέτρο όμως δεν ήταν προσωρινού χαρακτήρα. Αντίθετα το διάταγμα προέβλεπε τη σύσταση ενός δικαστηρίου το οποίο θα αναλάμβανε να αποτιμήσει την αξία του εργαστηρίου και να καθορίσει το ύψος της αποζημίωσης που θα λάμβαναν οι ιδιοκτήτες όταν επέστρεφαν στην πρωτεύουσα, έτσι ώστε η διεύθυνση των εργαστηρίων από τους εργαζόμενους να γίνει μόνιμη. 
Ας σημειωθεί πως πουθενά δεν γίνεται λόγος για κρατικούς συνεταιρισμούς αλλά μόνο για συνεταιρισμούς εργαζομένων. 
Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η κοινοτικοποίηση όλων των ιδρυμάτων της πόλεως. Η διεύθυνσή τους περνάει στα χέρια ενός διευθυντή εκλεγμένου από τους εργάτες και ανακλητού. Ο διευθυντής μαζί με τους επικεφαλής των εργαστηρίων και εργάτες συγκροτούν ένα συμβούλιο που αποφασίζει για τις απολύσεις και τη μισθοδοσία.
Είναι λοιπόν προφανές ότι η επιδίωξη της Κομμούνας ήταν η κατάργηση του κράτους και η ανασύσταση της κοινοτικής ενότητας γύρω από θεσμούς που απαιτούσαν την ισότιμη και ενεργή συμμετοχή των εμπλεκομένων. Πρόκειται για την κατάργηση στην πράξη του διαχωρισμού ανάμεσα σε διοικούντες και διοικούμενους, κάτι φυσικά που δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί λόγω της αιματηρής καταστολής της εξέγερσης.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΑΣ

Η ζωή της Κομμούνας ήταν σύντομη. Ήδη από τον Απρίλιο οι στρατιωτικές αποτυχίες στις επιχειρήσεις εναντίον της κυβέρνησης των Βερσαλλιών αποδυνάμωσαν τη θέση της. Η άσχημη πορεία του πολέμου τροφοδοτούσε τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του Συμβουλίου όπου μια ισχυρή τάση ζητούσε να αναλάβει η Κομμούνα δικτατορικές εξουσίες, κάτι το οποίο δεν επιθυμούσαν οι φεντεραλιστές. Φαίνεται λοιπόν ότι η Κομμούνα αδυνατούσε να διεξάγει ταυτόχρονα ένα επαναστατικό πόλεμο και μια κοινωνική επανάσταση. Εξάλλου ο συσχετισμός δυνάμεων ήταν σε βάρος της. Από τη μια η Κυβέρνηση των Βερσαλλιών υπερείχε σε όπλα και σε αριθμό στρατιωτών. Από την άλλη το μήνυμα της κοινοτικής αυτονομίας είτε δεν συγκινούσε την επαρχία είτε έφθανε σε αυτήν παραμορφωμένο. Ελάχιστες πόλεις ξεσηκώθηκαν υπέρ της Κομμούνας και η καταστολή ήταν άμεση και επώδυνη. Καταλυτικός ήταν σε αυτό το σημείο ο ρόλος του επαρχιακού τύπου. Οι μεν συντηρητικές εφημερίδες από την αρχή καταδίκασαν την εξεγερμένη πρωτεύουσα. Οι δε προοδευτικές, ενώ στην αρχή είδαν ευνοϊκά την εξέγερση, αργότερα άλλαξαν στάση. Όσο γινόταν αντιληπτό το πραγματικό περιεχόμενο της Κομμούνας, τόσο οι αστοί δημοκράτες, που έλεγχαν τον προοδευτικό τύπο, απομακρύνονταν από αυτήν. Η κοινοτική αυτονομία τρόμαξε όσους θεωρούσαν τη δημοκρατία ως απλώς μια εναλλακτική μορφή κρατικής διακυβέρνησης. Ανέλαβαν λοιπόν το έργο της δυσφήμησης της εξέγερσης, παρουσιάζοντας μέσα από τις στήλες τους του Κομμουνάρους ως εγκληματίες.
Σε αυτό το πλαίσιο η εισβολή των κυβερνητικών στρατευμάτων στο Παρίσι στις 21 Μαΐου κατέληξε στην αιματηρή καταστολή της εξέγερσης κατά τη διάρκεια της «Αιματηρής Εβδομάδας» (21-28 Μαΐου 1871) παρά την ηρωική αντίσταση. Πολλές χιλιάδες σφάχτηκαν, αιχμαλωτίσθηκαν ή καταδικάστηκαν από στρατοδικεία. Η συντηρητική Δημοκρατία του Thiers είχε συντρίψει την κοινοτική αυτονομία της πρωτεύουσας.

Ο Μαρξ γράφει σχετικά μ’ αυτό στο Ο Εμφύλιος πόλεμος στη Γαλλία:“Η άμεση αντίθεση της αυτοκρατορίας ήταν η Κομμούνα. Η φωνή για «κοινωνική δημοκρατία» με την οποία το προλεταριάτο του Παρισιού είχε αρχίσει την επανάσταση του Φλεβάρη, εξέφραζε μόνο τον ακαθόριστο πόθο για μια δημοκρατία, που δε θα παραμέριζε μόνο τη μοναρχική μορφή της ταξικής κυριαρχίας, μα κι αυτή την ίδια την ταξική κυριαρχία. Η Κομμούνα ήταν η καθορισμένη μορφή αυτής της δημοκρατίας.”[1]

πηγή: journal.eutopia.gr


[1]προσθήκη του frixos

Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016

Δεν είναι ούτε αυθόρμητες ούτε τυχαίες προσφυγικές ροές.

του Θανάση Αλαμπάση

 Είναι ΝΟΜΙΜΗ και ΣΥΜΦΩΝΗ ΜΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΙΟ μετεγκατάσταση προσφύγων από την Τουρκία στην Ελλάδα, από πράξεις των ελληνικών κυβερνήσεων Σαμαρά-Βενιζέλου και Σύριζα-Ανελ. Η μετεγκατάσταση χιλιάδων προσφύγων στην Ελλάδα γίνεται στα πλαίσια συμφωνίας Ελλάδας - Τουρκίας. Ύψιστο πατριωτικό καθήκον η διάλυση του ελληνικού αποτυχημένου κράτους με την σημερινή μορφή του.

1. Ποια η διαφοροποίηση Σύμβασης Γενεύης και πρωτοκόλλου Νέας Υόρκης?

Η Σύμβαση του 1951 καθορίζει τον ορισμό του πρόσφυγα. Παραθέτει τα δικαιώματα του πρόσφυγα περιλαμβάνοντας και ελευθερίες όπως αυτές της θρησκείας, της μετακίνησης, της ελευθερίας, της εκπαίδευσης, της κατοχής ταξιδιωτικών εγγράφων, της δυνατότητας εργασίας και τονίζει τις υποχρεώσεις του ή της πρόσφυγα προς τη χώρα υποδοχής. Μία σημαντική διάταξη ορίζει τη μη επιστροφή του πρόσφυγα -ο νομικός όρος είναι η μη επαναπροώθηση -σε χώρα όπου υπάρχει φόβος δίωξής του. Το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης του 1967 ΑΦΑΙΡΕΊ τους ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΎΣ και χρονικούς περιορισμούς που έθετε η αρχική Σύμβαση (της Γενεύης του 1951) σύμφωνα με τους οποίους ΜΌΝΟ άτομα που εμπλέκονταν στα γεγονότα που συνέβησαν στην ΕΥΡΏΠΗ πριν την 1η Ιανουαρίου του 1951, μπορούσαν να υποβάλλουν αίτηση ασύλου.

2. Ποιες χώρες δεν έχουν κυρώσει το Πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης?

Οι χώρες που ΔΕΝ έχουν κυρώσει το πρωτόκολλο της νέας Υόρκης που ερμηνεύει τη συνθήκη της Γενεύης για το ΧΩΡΙΚΌ και χρονικό πεδίο ισχύος της είναι η ΤΟΥΡΚΊΑ, η Βραζιλία, η Μαδαγασκάρη, η Μάλτα, το Μονακό και η Παραγουάη. Για τους εκτός Ευρώπης πρόσφυγες, οι χώρες που δεν έχουν κυρώσει το Πρωτόκολλο ΔΕΝ θεωρούνται ασφαλείς ως χώρες προέλευσης των προσφύγων επειδή, μεταξύ άλλων, δεν μπορούν στις χώρες αυτές να ζητήσουν πολιτικό άσυλο. Η Τουρκία έμεινε μακριά από την κύρωση του πρωτοκόλλου της ΝΥ λόγω των κινδύνων που ιστορικά εγκυμονεί η ασταθής περιοχή της εγγύς και μέσης Ανατολής.

3. Τι συνεπάγεται για την Ελλάδα η μη κύρωση του Πρωτοκόλλου από την Τουρκία για έναν σύρο που ζητά άσυλο στην Ελλάδα προερχόμενος από την Τουρκία?

Οι ελληνικές αρχές (καταρχήν) ΔΕΝ πρέπει να θεωρούν ασφαλή μία χώρα προέλευσης αν δεν έχει κυρώσει το πρωτόκολλο της νέας Υόρκης που ερμηνεύει τη συνθήκη της Γενεύης για το ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΌ/ ΧΩΡΙΚΌ πεδίο ισχύος της. Υπό τις πραγματικές και νομικές παρούσες συνθήκες, η Τουρκία ΔΕΝ θεωρείται νομικά ως ασφαλής τρίτη χώρα για έναν σύρο που ζητά άσυλο στην Ελλάδα προερχόμενος από την Τουρκία γιατί η τελευταία μη έχοντας κυρώσει το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης ΔΕΝ τον αναγνωρίζει ως πρόσφυγα , καθότι ΔΕΝ προέρχεται από τον ΕΥΡΩΠΑΪΚΌ χώρο (που οριοθετεί γεωγραφικά η συνθήκη της Γενεύης την οποία η Τουρκία έχει κυρώσει). Οι υποχρεώσεις της Ελλάδας έναντι των προσφύγων πολέμου της Μέσης Ανατολής, ως συμβαλλόμενο μέρος της Συνθήκης της Γενεύης και του Πρωτοκόλλου της ΝΥ, είναι Α) απαγόρευση επιβολής ποινών για παράνομη είσοδο από την Τουρκία και β) απαγόρευση απέλασης (άρθρα 31,33 της Συνθήκης). Η Τουρκία δεν είναι (νομικά) ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες.

4. Προβλέπεται δικαίωμα καταγγελίας του Πρωτοκόλλου της Νέας Υόρκης?

Άρθρον ΙΧ του Πρωτοκόλλου της Νέας Υόρκης (ΚΑΤΑΓΓΕΛΊΑ) : «Πάν Κράτος μέρος του παρόντος Πρωτοκόλλου ΔΎΝΑΤΑΙ να ΚΑΤΑΓΓΕΊΛΕΙ τούτο ΑΝΑ ΠΑΣΑΝ ΣΤΙΓΜΗΝ δια κοινοποιήσεως απευθυνόμενης προς τον Γενικόν Γραμματέα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. 2. Η καταγγελία θα έχη ισχύν όσον αφορά το ενδιαφερόμενον Κράτος, ΜΕΤΆ ΠΑΡΟΔΟΝ ΈΤΟΥΣ από της ημερομηνίας λήψεως ταύτης υπό του Γενικού Γραμματέως του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών».

Δεδομένων των νομικών και πραγματικών συνθηκών, έχω την αίσθηση ότι η κυβέρνηση Σαμαρά Βενιζέλου όφειλε ΝΑ ΔΙΕΡΕΥΝΉΣΕΙ ΤΟ ΕΝΔΕΧΌΜΕΝΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΊΑΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΚΌΛΛΟΥ, ΑΜΈΣΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΈΝΑΡΞΉ ΤΩΝ ΕΧΘΡΟΠΡΑΞΙΏΝ ΣΤΗ ΣΥΡΊΑ. Ομοίως και η κυβέρνηση ΣΎΡΙΖΑΝΕΛ, αμέσως μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας. Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις ΣαμαράΒενιζέλου και ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν διερεύνησαν ΕΜΠΡΆΚΤΩΣ το ενδεχόμενο καταγγελίας του πρωτοκόλλου της ΝΥ. Γιατί το ελληνικό κράτος δεν κατήγγειλε το Πρωτόκολλο ΑΜΈΣΩΣ με την έναρξη του εμφυλίου στην Συρία. Αν το είχαν κάνει, σήμερα η Ελλάδα θα είχε κάθε νόμιμο δικαίωμα να αρνηθεί την είσοδο στους πρόσφυγες, άλλως να επιτρέψει την είσοδο σε αριθμό προσφύγων που η χρεοκοπημένη Ελλάδα αντέχει. Δεδομένου ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις γνώριζαν ότι η Τουρκία δεν έχει κυρώσει το πρωτόκολλο της ΝΥ, άρα δεν δεσμεύεται νομικά βάσει του διεθνούς δικαίου να θέσει υπό το καθεστώς του πρόσφυγα τα 2.000.000 των σύρων που βρίσκονται στο έδαφός της, όφειλαν (σύμφωνα με το άρθρο ΙΧ του πρωτοκόλλου) να διερευνήσουν τη δυνατότητα καταγγελίας του πρωτοκόλλου αμέσως μόλις ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, και σε κάθε περίπτωση όταν ξεκίνησαν οι προσφυγικές ροές προς την Τουρκία. Η παράλειψη καταγγελίας του πρωτοκόλλου αφαιρεί από την Ελλάδα το δικαίωμα της επαναπροώθησης των προσφύγων στην Τουρκία, επειδή νομικά η Τουρκία δεν είναι ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες. Έτσι, ούτε να τους επαναπροωθήσει στην Τουρκία μπορεί, ούτε η Ευρώπη υποχρεώνεται από το διεθνές δίκαιο να τους θέσει υπό το καθεστώς του πολιτικού πρόσφυγα (βλ. παρακάτω).

5. Άρα νομική υποχρέωση έναντι των προσφύγων από τη Μ. Ανατολή (σύρων και άλλων) έχει σήμερα η Ελλάδα?

Σωστά. Για τα 2.000.000 σύρων που βρίσκονται στην Τουρκία, υποχρέωση νομικά δεν είχε ποτέ η Τουρκία για την υπαγωγή τους σε καθεστώς πρόσφυγα . Η Τουρκία τους φιλοξένησε 3 χρόνια κάνοντας το καθήκον της. Ευθύνη νομικά για τα 2.000.000 συρους της Τουρκίας έχει το αμέσως επόμενο κράτος που οι πρόσφυγες θα... θελήσουν να εισέλθουν, υπό την προϋπόθεση ότι το κράτος υποδοχής έχει κυρώσει (και δεν έχει καταγγείλει) το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης που καταργεί τους ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΟΎΣ και ΧΡΟΝΙΚΟΎΣ περιορισμούς στην υποδοχή προσφύγων. Το κράτος αυτό είναι η ΕΛΛΆΔΑ. Υποχρέωση νομικά από τη Σύμβαση και το πρωτόκολλο ΔΕΝ έχουν - κατ αρχήν- ούτε τα ευρωπαϊκά κράτη, επειδή η Ελλάδα έχει κυρώσει τόσο τη Σύμβαση όσο και το πρωτόκολλο (το οποίο δεν έχει καταγγείλει) και, περαιτέρω, στην Ελλάδα δεν κινδυνεύει η ζωή και η ελευθερία των προσφύγων.

6. Γιατί τα σκάφη του ΝΑΤΟ που περιπολούν στο πλαίσιο της αποστολής της Frontex στο Αιγαίο επαναπροωθούν πρόσφυγες στα ελληνικά χωρικά ύδατα και όχι στην Τουρκία?

Η ουσία του προσφυγικού ζητήματος που πλήττει την Ελλάδα, ακριβώς στη νομική βάση που έθεσα, δημιουργεί διάσταση απόψεων στους κόλπους της γερμανικής κυβέρνησης. Η διάσταση απόψεων στη γερμανική κυβέρνηση αποτυπώνεται ως προς το κατά πόσο είναι νομικά επιτρεπτή η επαναπροώθηση προσφύγων από την Ελλάδα στην Τουρκία.

Υποστήριξα την άποψη, ότι υπό τις πραγματικές και νομικές παρούσες συνθήκες, η Τουρκία ΔΕΝ θεωρείται νομικά ως ασφαλής τρίτη χώρα για έναν σύρο που ζητά άσυλο στην Ελλάδα προερχόμενος από την Τουρκία γιατί η τελευταία μη έχοντας κυρώσει το πρωτόκολλο της Νέας Υόρκης ΔΕΝ τον αναγνωρίζει ως πρόσφυγα , καθότι ΔΕΝ προέρχεται από τον ΕΥΡΩΠΑΪΚΌ χώρο (που οριοθετεί γεωγραφικά η συνθήκη της Γενεύης την οποία η Τουρκία έχει κυρώσει).

Την ανωτέρω άποψη υποστηρίζει και το γερμανικό υπουργείο Εσωτερικών. Ότι η επαναπροώθηση προσφύγων από την Ελλάδα στην Τουρκία αντιβαίνει στο ευρωπαϊκό και διεθνές δίκαιο. Η επαναπροώθηση επιτρέπεται μόνο όταν μια χώρα εγγυάται μια δίκαιη διαδικασία ασύλου. Όπως δηλώνει ο γερμανός υπουργός Δικαιοσύνης Χάικο Μάας, στη Γερμανία η Τουρκία «δεν θεωρείται ούτε ασφαλής χώρα προέλευσης ούτε ασφαλής τρίτη χώρα για αιτούντες άσυλο». Συνέπεια των εκτιμήσεων από πλευράς των δύο υπουργείων είναι η σαφής εντολή του υπουργείου Εσωτερικών προς τα δύο σκάφη της γερμανικής ακτοφυλακής Börde και Uckermark, που περιπολούν στο πλαίσιο της αποστολής της Frontex στο Αιγαίο, να μην επαναπροωθούν πρόσφυγες από τα ελληνικά χωρικά ύδατα στην Τουρκία.

Με την εκτίμηση των δύο υπουργείων διαφωνεί η καγκελαρία. Βασιζόμενη σε μια νομική γνωμοδότηση, υποστηρίζει ότι οι επαναπροώθησεις στην Τουρκία επιτρέπονται. Η άποψη αυτή είναι νομικά εσφαλμένη. Οι νομικές γνωμοδοτήσεις, για τόσο σημαντικά ζητήματα με τις κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις που η Ευρώπη βιώνει, είναι άνευ νομικής βαρύτητας.

7. Γιατί η Ευρώπη αρνείται να πάρει πρόσφυγες από την Ελλάδα? Τι προβλέπει το άρθρο 31 της Σύμβασης της Γενεύης? Μπορεί ένας συρος πρόσφυγας να ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γερμανία έχοντας διέλθει από την Ελλάδα?

Νόμιμα - κατ αρχήν- τα κράτη μέλη της ΕΕ αρνούνται να δεχτούν πρόσφυγες (δεν το συζητάμε για μετανάστες), διότι κατά την ερμηνεία του άρθρου 31 της Συμβάσεως περί της νομικής καταστάσεως των προσφύγων, αν πρόσωπο που επικαλείται την ιδιότητα του πρόσφυγα ζητήσει πολιτικό άσυλο στη Γερμανία , περνώντας από την Τουρκία στην Ελλάδα, η γερμανική Εισαγγελία μπορεί να ζητήσει την ποινική δίωξη του για παράνομη είσοδο και παράνομη διαμονή. Η χώρα υποδοχής είναι η Ελλάδα. Για τα πρόσωπα που, διερχόμενα από την Ελλάδα, ζητούν πολιτικό άσυλο στη Γερμανία, το άρθρο 31 της Συμβάσεως της Γενεύης δεν έχει εφαρμογή, δεδομένου ότι ο ενδιαφερόμενος εισέρχεται στο γερμανικό έδαφος ΌΧΙ απευθείας από το κράτος στο οποίο υφίστατο διώξεις ή δεν θεωρείται ασφαλές (Συρία, Τουρκία), αλλά έχοντας διέλθει από κράτος μέλος πλην της Γερμανίας, στη συγκεκριμένη περίπτωση από την Ελλάδα, που αφενός έχει κυρώσει τη Σύμβαση της Γενεύης και το Πρωτόκολλο της ΝΥ, αφετέρου είναι κράτος ασφαλές όπου η ζωή και η ελευθερία των προσφύγων δεν απειλείται. Διαφορετικό θα ήταν αν οι πρόσφυγες ταξίδευαν αεροπορικώς από την Τουρκία (ή τη Συρία) ΑΠΕΥΘΕΊΑΣ στη Γερμανία. Έτσι ερμήνευσε το άρθρο 31 της Συμβάσεως της Γενεύης το γερμανικό Oberlandesgericht Bamberg, ερμηνεία με την οποία νομικά συντάσσομαι. Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΊΑ ΥΠΟΒΟΛΉΣ ΑΊΤΗΣΗΣ ΑΣΎΛΟΥ ΣΤΗ... ΓΕΡΜΑΝΊΑ, ΤΗ ΣΟΥΗΔΊΑ ΤΗ ΔΑΝΊΑ κλπ, έχοντας οι πρόσφυγες διέλθει από 10 ασφαλή κράτη για να φτάσουν στις χώρες αυτές, ΑΠΟΤΕΛΕΊ ΝΟΜΙΚΉ ΚΑΙ ΘΕΣΜΙΚΉ ΠΑΡΩΔΊΑ.

8. Τι προβλέπει το κοινοτικό δίκαιο για τους πρόσφυγες? Γιατί έγινε η Ελλάδα «μαγνήτης» για τους πρόσφυγες? Γνώριζαν οι ελληνικές κυβερνήσεις ότι η Ελλάδα είχε γίνει «μαγνήτης» για τους πρόσφυγες?

Οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν πλήρη γνώση των κινδύνων μπροστά στους οποίους η χώρα βρισκόταν μετά την έναρξη των συριακού πολέμου. Είχαν πλήρη γνώση, τόσο του κοινοτικού δικαίου, όσο και της νομολογίας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, που μετέτρεψε την ΕΛΛΆΔΑ ΣΕ ΜΑΓΝΉΤΗ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΊΩΝ ΠΡΟΣΦΎΓΩΝ ΠΟΛΈΜΟΥ, για τους εξής δύο λόγους:

Α. Βάσει του Κανονισμού ΕΚ 604/2013 (ονομαζόμενου και «Δουβλίνο ΙΙΙ»), η πρώτη χώρα εισόδου ενός αλλοδαπού στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την υποχρέωση να εξετάσει και να αποφανθεί για την αίτηση πολιτικού ασύλου. Αυτό σημαίνει ότι όσοι εισήλθαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχοντας ως πρώτη χώρα εισόδου την Ελλάδα, ακόμη κι αν καταθέσουν αίτηση ασύλου στη Γερμανία, την Σουηδία ή τη Δανία, ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΑΦΟΎΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ για να εξεταστεί η αίτησή τους. Συνάγεται από αυτά ότι το Δουβλίνο ΙΙΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΎΣΕ ΑΠΟΤΡΕΠΤΙΚΆ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΌΣΦΥΓΕΣ, επειδή η Γερμανία, η Δανία ή η Σουηδία θα τους επέστρεφε στην Ελλάδα. Έτσι δεν είχαν κίνητρο να μπουν από την Ελλάδα. Όμως:

Β. Τα τελευταία 2 χρόνια εκδόθηκαν δύο πολύ σημαντικές ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΙΚΈΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ αποφάσεις από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Οι αποφάσεις αυτές έκριναν ότι η Ελλάδα δεν εφάρμοζε ένα «δίκαιο και αποτελεσματικό σύστημα ασύλου», με συνέπεια μακρόχρονη αβεβαιότητα για τους αιτούντες άσυλο, και ότι οι συνθήκες διαβίωσης και κράτησης των αιτούντων άσυλο ήταν ανεπαρκείς. Πρόκειται για τις αποφάσεις, Η Μ. S . S . κατά Βελγίου και Ελλάδας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (απόφαση 30696/09, ECHR 2011 - 21.1.11) και η NS κατά Ηνωμένου Βασιλείου του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (C - 411/10). Έτσι, οι χώρες της ΕΕ εισήγαγαν ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΟΛΉ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΏΝ ΤΩΝ ΑΙΤΟΎΝΤΩΝ ΆΣΥΛΟ στην Ελλάδα από τις άλλες χώρες! Δλδ ΟΙ ΠΡΌΣΦΥΓΕΣ ΑΝ ΚΑΙ ΣΎΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΔΟΥΒΛΊΝΟ ΙΙΙ ΟΦΕΙΛΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΑΦΟΎΝ (ΑΠΌ ΤΙΣ ΆΛΛΕΣ ΧΏΡΕΣ) ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ, ΕΝΤΟΎΤΟΙΣ ΑΝΕΣΤΆΛΗ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ ΤΟΥΣ, ΛΌΓΩ ΤΗΣ ΚΑΤΑΔΊΚΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΆΔΑΣ. ΈΤΣΙ Η ΕΛΛΆΔΑ ΈΓΙΝΕ ΜΑΓΝΉΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΌΣΦΥΓΕΣ ["μπαίνουμε Ελλάδα, φτάνουμε Γερμανία, αιτούμαστε στη Γερμανία άσυλο, η Γερμανία δεν μας επιστρέφει (βάσει Δουβλίνο ΙΙΙ) στην Ελλάδα λόγω των καταδικαστικών αποφάσεων εις βάρος της, μένουμε Γερμανία").

Η Ελλάδα όφειλε ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΊΛΕΙ το Πρωτόκολλο , εφόσον τούτο ήταν νομικά εφικτό όπως τόσο απλά περιγράφεται στο άρθρο ΙΧ του πρωτοκόλλου, ώστε να αποφύγει τον κίνδυνο να βρεθεί η χώρα αντιμέτωπη με εθνική καταστροφή.

10. Γιατί αυτά δεν τα λένε τα κανάλια? Γιατί δεν τα γράφουν τα έγκυρα σαιτς?

Αν ο ελληνικός λαός γνώριζε ότι δεν πρόκειται για αυθόρμητες προσφυγικές ροές, αλλά για ΜΌΝΙΜΗ και ΣΎΜΦΩΝΗ ΜΕ ΤΟ ΔΙΕΘΝΈΣ ΔΊΚΑΙΟ μετεγκατάσταση προσφύγων από την Τουρκία στην Ελλάδα, από πράξεις και παραλείψεις των ελληνικών κυβερνήσεων των Σαμαροβενιζέλων και ΣύριζαΑνελ, το αφήγημα των ημερών δεν θα ήταν το ανθρωπιστικό. Θα ήταν άλλο...

Τα μέσα δεν βγάζουν άχνα, επειδή ένοχο είναι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Είναι ένοχο λόγω της μη διερεύνησης της καταγγελίας του πρωτοκόλλου της ΝΥ από τις ελληνικές κυβερνήσεις των τελευταίων τεσσάρων ετών. Αυτός είναι και ο λόγος που πουθενά δεν ακούς την λεπτή διαφοροποίηση μεταξύ Σύμβασης της Γενεύης και πρωτοκόλλου της Νέας Υόρκης, που είναι και η ουσία της ΝΌΜΙΜΗΣ προώθησης χιλιάδων ανθρώπων από την Τουρκία στην Ελλάδα, με την σύμφωνη γνώμη της Ελλάδας. Ανεξάρτητα με τον πόνο που βιώνουν οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι στην Ειδομένη και αλλού, αυτή είναι η ουσία του δράματος που η Ελλάδα βιώνει σήμερα: Πρόσφυγες και
Ελληνες εξαπατήθηκαν από τον ελληνικό και τουρκικό παράγοντα.

Σήμερα, οι πολιτικές, οικονομικές, "πνευματικές" και θρησκευτικές ελληνικές «ελίτ», διαβλέποντας προφανώς ως πιθανό το ενδεχόμενο, το ελληνικό αποτυχημένο κράτος που ιδρύθηκε πρίν από 200 χρόνια να κλείσει τον ιστορικό κύκλο του απότομα, προετοιμάζονται (ενωμένες) για την επόμενη μέρα: αντί α) υπεύθυνης ενημέρωσης του λαού για τους κινδύνους που εγκυμονεί ένα μεθοδευμένο από μη φίλιες χώρες χαοτικό προσφυγικό πρόβλημα και , β) αποτροπής της διαφαινόμενης καταστροφής τα τελευταία 4 χρόνια που μαίνεται ο πόλεμος στη Συρία, προσδοκούν σε ρόλο προεστών/κοτζαμπάσηδων (από το τούρκικο kocabaṣı, koca = μέγας, μεγάλος, γέροντας + baṣ = κεφάλι, πρώτος) ως επικεφαλείς - δυνάστες των ελληνικών χριστιανικών κοινοτήτων της επόμενης μέρας.
 


11. Γνώριζε ο Μεγάλος του Γένους πολιτικός απατεώνας Τσίπρας ότι η χώρα θα βούλιαζε από πρόσφυγες? Γνώριζε για την παράλειψη των ελληνικών κυβερνήσεων να καταγγείλουν το Πρωτόκολλο της ΝΥ? Πόσα εκατομμύρια ανθρώπους κατάφερε τελικά να εξαπατήσει η εμβληματικότερη μορφή της πολιτικής απάτης στην παγκόσμια Ιστορία, Αλέξης Τσίπρας?

Σύμφωνα με χθεσινά δημοσιεύματα, «Από την άνοιξη του 2015 προετοίμαζαν άδειες παραμονής για δύο χρόνια! Τουλάχιστον από την άνοιξη του 2015 ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και το Μαξίμου όχι μόνο γνώριζαν για το τσουνάμι των εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων που θα ερχόταν στην Ελλάδα, αλλά είχε προσδιορίσει ότι θα είχε διάρκεια -το ελάχιστο- δύο χρόνια.

Η συμφωνία της άνοιξης του 2015

Την τελευταία ημέρα του περασμένου Ιουλίου, ο τότε υπουργός Εσωτερικών Νικόλαος Βούτσης απέστειλε στο γενικό γραμματέα της Κυβέρνησης Σπύρο Σαγιά ένα σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος. Το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος, εκτός από τον κ. Βούτση το υπέγραφαν 8 ακόμη υπουργοί, δηλαδή συνολικά το υπέγραφαν 9 στελέχη της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ. Η κυβέρνηση επιχείρησε να νομιμοποιήσει τη συμφωνία υπό το «πέπλο» σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος το οποίο τροποποιούσε παλαιότερο διάταγμα (Π.Δ. 114/2010) με το οποίο καθιερώθηκε «ενιαία διαδικασία αναγνώρισης για αλλοδαπούς και ανιθαγενείς του καθεστώτος του πρόσφυγα (...)

Όμως ο τίτλος του σχεδίου Προεδρικού Διατάγματος ήταν ψευδεπίγραφος, καθώς υπό το πέπλο της συμμόρφωσης της χώρας μας στα Ευρωπαϊκά νομοθετικά δρώμενα επιχειρήθηκε με διαδικασίες Fast Track η νομιμοποίηση εκατοντάδων χιλιάδων εκτοπισθέντων από τις πατρίδες τους αλλοδαπών. Μάλιστα, το επίμαχο διάταγμα προέβλεπε ρητά ότι το κατ’ εξαίρεση χορηγούμενο καθεστώς παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους ισχύει για δύο έτη. Φυσικά ο χρόνος αυτός της διετίας πριν τη συμπλήρωση της, θα μπορούσε, να παραταθεί με νέο διάταγμα της μιας παραγράφου.

«Μπλόκο» από το ΣτΕ

Τέσσερεις μέρες πριν της περασμένες βουλευτικές εκλογές (16 Σεπτεμβρίου 2015) έρχεται το Συμβούλιο της Επικρατείας και ανατρέπει τα κυβερνητικά σχέδια, καθώς μπλοκάρει το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος ως παράνομο και το επέστρεψε στους εννέα συναρμόδιους υπουργούς.

Όμως, υπογραμμίζει το ΣτΕ, ο επίμαχος νόμος 3907/2011, δεν παρέχει στους αρμόδιους κρατικούς φορείς να θεσπίσουν «διατάξεις με τις οποίες παρέχεται η δυνατότητα να χορηγηθεί αθρόως και σε απροσδιόριστο αριθμό προσώπων το καθεστώς παραμονής για ανθρωπιστικούς λόγους άνευ καθορισμού κριτηρίων και προϋποθέσεων συναφών προς το καθεστώς αυτό και με τις οποίες μεταβάλλονται κατ’ ουσία οι οριζόμενες από τις πάγιες διατάξεις προϋποθέσεις χορήγησης του εν λόγω καθεστώτος».

Δυστυχώς, δεν ήταν η πολιτική μόνο απάτη του δημοψηφίσματος και της σύναψης του τερατώδους μνημονίου που είχε συμφωνήσει ήδη από την αποτυχία εκλογής πΤδ από τους Σαμαροβενιζέλους. Είχε συμφωνήσει και την μετεγκατάσταση εκατομμυρίων προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα. Έχοντας, ασφαλώς, πλήρη γνώση του εγχειρήματος οι Σαμαροβενιζέλοι. Ανεξάρτητα με τον πόνο που βιώνουν οι δυστυχείς αυτοί άνθρωποι στην Ειδομένη και αλλού, αυτή είναι η ουσία του δράματος που η Ελλάδα και οι πρόσφυγες βιώνουν σήμερα: 11.000.000 έλληνες και πάνω από 5.000.000 πρόσφυγες εξαπατήθηκαν από την η εμβληματικότερη μορφή της πολιτικής απάτης στην παγκόσμια Ιστορία, τον πρωθυπουργό της Ελλάδας Αλέξη Τσίπρα. 11.000.000 έλληνες εξαπατήθηκαν, πιστεύοντας ότι η Ελλάδα είναι θύμα της Ιστορίας και της γεωγραφίας. Και πάνω από 5.000.000 πρόσφυγες εξαπατούνται καθημερινά, θεωρώντας ότι η Ελλάδα είναι χώρα τράνζιτ στο δρόμο προς το γερμανικό όνειρο. Ο Μεγάλος του Γένους Πολιτικός Απατεώνας Αλέξης Τσίπρας εξαπάτησε τους πάντες.

12. Ποιους κινδύνους εγκυμονεί ένα μεθοδευμένo από μη φίλιες χώρες χαοτικό προσφυγικό πρόβλημα? Είναι απλώς ζήτημα αποτελεσματικής ενσωμάτωσης μόνο, ή υπάρχει κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια?

Το πρόβλημα δεν είναι μια μακρόπνοη πολιτική αποτελεσματικής ενσωμάτωσης. Το πρόβλημα είναι πολύ πιο άμεσο• ούτως ή άλλως το ελληνικό αποτυχημένο κράτος δεν θα φτάσει (με τη σημερινή δομή του) σε τέτοιο βάθος χρόνου. Το πρόβλημα είναι το άμεσο και επιτακτικό ζήτημα δημόσιας ασφάλειας που ανακύπτει. Άκουσες τους σκοπιανούς? "Αν αφήναμε τα σύνορα ανοιχτά θα είχαν διεισδύσει στη χώρα μας χιλιάδες τρομοκράτες κρυμμένοι ανάμεσα στους πρόσφυγες". Όταν όλοι ορθώνουν σιδερένιους φράχτες, για κάποιο λόγο το κάνουν.

Εφόσον η κατάσταση δεν ανακοπεί ή/και δεν ελεγχθεί, δεδομένης της βεβαιότητας ότι στη χώρα εισέρχονται δεκάδες ή και εκατοντάδες φανατικά στοιχεία που διεξάγουν θρησκευτικό πόλεμο στη Συρία καθώς και στοιχεία που ελέγχονται από υπηρεσίες μη φίλιων κρατών, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί η περίπτωση μαζικών τρομοκρατικών ενεργειών στο ελληνικό έδαφος. Δεδομένων , α) της θρησκευτικής διάστασης που τα ακραία στοιχεία έχουν προσδώσει στην "εμφύλια" συριακή σύρραξη, β) του εμβληματικού και επικοινωνιακού χαρακτήρα ενός πλήγματος στο έδαφος της χριστιανικής Ευρώπης, γ) των μη φίλιων κρατών που αντλούν οφέλη από την αποσταθεροποίηση της χώρας και, δ) της ανεπάρκειας των υπηρεσιών ασφαλείας του ελληνικού κράτους, η χώρα βρίσκεται ενώπιον σημαντικών προκλήσεων και κινδύνων. Η κυβέρνηση οφείλει να λάβει επιτακτικά μέτρα ασφαλείας για τη φύλαξη χριστιανικών χώρων λατρείας (ιδίως κατά την περίοδο του εορτασμού του ορθόδοξου Πάσχα), τουριστικών στόχων, εμπορικών κέντρων και μέσων μαζικής μεταφοράς. Οι μνήμες από το αιματοκύλισμα στο Παρίσι είναι νωπές. Τέλος, ο βίαιος εκτοπισμός των ελλήνων από την Ελλάδα πρέπει να θεωρείται βέβαιος, αν επιβεβαιωθούν τα δημοσιεύματα που θέλουν την Τουρκία να περνά στην Ελλάδα 3.000.000 μουσουλμάνους πρόσφυγες και μετανάστες.


πηγή: Thanasis Alampasis

Συνέντευξη - Γιατί ο Πούτιν αποφάσισε αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία;

του Παναγιώτη Κωνσταντίνου


Ο Βλαντιμίρ Πούτιν για μια ακόμη φορά, στα πέντε χρόνια της συριακής κρίσης, κατάφερε να αιφνιδιάσει τη Δύση, δημιουργώντας νέα δεδομένα στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα. Η Ρωσία ανακοίνωσε τη «μερική αποχώρηση» των δυνάμεων της από τη Συρία, ενώ στη Γενεύη συνεχίζονται οι προσπάθειες για επανέναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Μπασάρ Αλ Άσαντ και της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης, με στόχο τη λύση του γόρδιου δεσμού στη Συρία. Η απόφαση του Πούτιν αναγνωρίστηκε ως μια «θετική κίνηση» προς αυτή την κατεύθυνση, όμως ταυτόχρονα γεννά ερωτήματα για τη στρατηγική του Κρεμλίνου. Γιατί τώρα και τι σηματοδοτεί αυτή η απόφαση;

Η «μερική αποχώρηση» των ρωσικών δυνάμεων έρχεται με τη συμπλήρωση 5 χρόνων από την έναρξη της συριακής κρίσης. Ήταν 15 Μαρτίου του 2011 όταν ξεκίνησαν οι πρώτες μαζικές διαδηλώσεις κατά του Σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων - που είχαν εξαρχής την υποστήριξη της Δύσης - από το καθεστώς προκάλεσε τη γενίκευση των συγκρούσεων, ενώ την εμφάνισή τους έκαναν και οι τζιχαντιστές, οι οποίοι σε πρώτη φάση μεταπήδησαν κατά κύματα από το Ιράκ στη Συρία. Τότε έκανε και την εμφάνισή του το Ισλαμικό Κράτος, που αν και είχε ξεκινήσει ως παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο γειτονικό Ιράκ, στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκε και αναδείχθηκε σε κυρίαρχη τζιχαντιστική δύναμη σε όλο τον κόσμο.
 

Το «κουτί της Πανδώρας» είχε πλέον ανοίξει.Καθεστωτικές δυνάμεις (αλαουίτες - σιίτες), αντάρτες της αντιπολίτευσης (φιλοδυτικοί και σουνίτες), τζιχαντιστές (Ισλαμικό Κράτος και Μέτωπο Αλ Νούσρα) και Κούρδοι πρωταγωνιστούν στα πεδία των μαχών της Συριας. Πάντα υπό το βλέμμα και την κατά περίπτωση υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσίας) αλλά και των περιφερειακών δυνάμεων (Σαουδική Αραβία, Ιράν, Τουρκία). Σε πέντε χρόνια, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, πάνω από 270.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στη Συρία, με τις ακτιβιστικές οργανώσεις ναανεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων έως και σε 450.000. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί προκαλώντας μια προσφυγική κρίση, που όμοιά της είχε να δει ο κόσμος από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη Γενεύη έχει ήδη ξεκινήσει ο νέος γύρος έμμεσων διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ μεταξύ του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ - που από την αρχή είχε τη στήριξη της Ρωσίας - και της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης. Σε αυτό πλαίσιο έχει αποφασιστεί εκεχειρία από τις 27 Φεβρουαρίου, η οποία δεν περιλαμβάνει τις συγκρούσεις με τους τζιχαντιστές (Ισλαμικό Κράτος και Μέτωπο Αλ Νούσρα). Παρά τις ελπίδες που γέννησε η εκεχειρία το χάσμα μεταξύ του καθεστώτος και της αντιπολίτευσης παραμένει και μέχρι τώρα μοιάζει αγεφύρωτο: Την ώρα που οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης θέτουν ως όρο την παραίτηση του Άσαντ, οι εκπρόσωποι του Σύρου προέδρου αρνούνται να συζητήσουν αυτό το ενδεχόμενο. Ένα από τα σενάρια που εξετάζεται σοβαρά, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, είναι αυτό του ομοσπονδιακού κράτους, με διατήρηση της ακεραιότητας της Συρίας και μεγάλη αυτονομία σε τοπικές διοικήσεις.

Εξαρχής το μέλλον του Άσαντ στην εξουσία εμφανιζόταν από όλες τις πλευρές ως το βασικό πρόβλημα. Η Δύση επιθυμούσε την απομάκρυνσή του, η Ρωσία απέρριπτε αυτό το ενδεχόμενο, υπογραμμίζοντας πως μόνο ο συριακός λαός μπορεί να αποφασίσει για το ποιος θα βρίσκεται στην εξουσία. Η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους όμως ενίσχυσε τη θέση του Άσαντ, καθώς ο πρόεδρος της Συρίας εμφανίζεται πλέον ως η μοναδική εναλλακτική ενάντια στους τζιχαντιστές, οι οποίοι απομόνωσαν και τους αντάρτες της αντιπολίτευσης στα πεδία των μαχών. Οι δυνάμεις του Μπασάρ Αλ Άσαντ, μαζί με τους Κούρδους της Συρίας, και την υποστήριξη των ρωσικών αεροπορικών δυνάμεων έχουν επιτύχει το τελευταίο διάστημα σημαντικές νίκες αναγκάζοντας τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους σε σημαντική υποχώρηση.

Όμως ξαφνικά η Μόσχα προχώρησε σε μια απρόσμενη στροφή. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε τη «μερική ποχώρηση» των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία, στέλνοντας μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση και διαμορφώνοντας νέα δεδομένα, κυρίως σε διπλωματικό επίπεδο. Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως η Ρωσία έκανε λόγο για «μερική αποχώρηση» και πρόκειται για «ανακοίνωση αποχώρησης» και όχι «αποχώρηση», χωρίς κανείς να γνωρίζει πότε και πως ακριβώς αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να ολοκληρωθεί. Επίσης η Ρωσία διατηρεί την αεροπορική και τη ναυτική της βάση στη Συρία, όπως και τους αντιαεροπορικούς πυραύλους που παραχώρησε στο καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τα συμφέροντά της στη Συρία, ωστόσο η απόφασή της στέλνει κάποια μηνύματα και εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς.

Ο Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, μιλώντας στο tvxs.gr εξηγεί τους λόγους που οδήγησαν τη Ρωσία σε αυτή την κίνηση, τις επιδιώξεις του Κρεμλίνου και τα μηνύματα που στέλνει:

Μήνυμα Πρώτο: Χρονοδιάγραμμα και επίτευξη του στόχου…

Όταν η Ρωσία ξεκίνησε τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, επίσημα είχε ανακοινώσει πως οι επιχειρήσεις θα διαρκούσαν τέσσερις μήνες και πως σε αυτό το χρονικό διάστημα θα είχαν εκπληρωθεί οι στόχοι της. «Το είχαν ανακοινώσει και φαίνεται να μένουν πιστοί στο χρονοδιάγραμμα. Η απόφασή τους έρχεται ως επιβεβαίωση της αρχικής εκτίμησης τους», σημειώνει ο κ. Φίλης και προσθέτει: «Η Ρωσία πέτυχε το σκοπό της στον βαθμό που αυτός ήταν η ισχυροποίηση του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Πριν από την επέμβαση της Ρωσίας το καθεστώς του Άσαντ υποχωρούσε εδαφικά, συνεχώς και ανησυχητικά. Το σκηνικό άλλαξε μετά τη ρωσική επέμβαση. Στη ουσία ο Άσαντ τα πρώτα χρόνια του πολέμου κατάφερε να διατηρηθεί στην εξουσία με τη βοήθεια του Ιράν και της Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Από τον Σεπτέμβρη (σημ: μετά την επέμβαση της Ρωσίας) ο Άσαντ ενισχύθηκε και διπλωματικά και εδαφικά. Οι Δυτικοί δεν τον δέχονταν ούτε ως μέρος της διαπραγμάτευσης, σήμερα ωστόσο η στάση τους έχει αλλάξει.

Ως προς την εξουδετέρωση του Ισλαμικού Κράτους αυτός μπορεί να μην έχει επιτευχθεί, ωστόσο είναι γεγονός πως σήμερα σε σχέση με τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι πιο αποδυναμωμένο. Επίσης με την επέμβασή της ισχυροποιήθηκε διπλωματικά και η ίδια η Ρωσία. Αν δεν είχε στρατιωτική παρουσία στη Συρία πιθανότατα να μη μιλούσε κάθε εβδομάδα ο Κέρι (υπ. Εξωτερικών ΗΠΑ) με τον Λαβρόφ (υπ. Εξωτερικών Ρωσίας) και ο Ομπάμα με τον Πούτιν»

Μήνυμα Δεύτερο: Απάντηση σε Ευρωπαίους για το προσφυγικό…

Όπως υπογραμμίζει ο Κωνσταντίνος Φίλης πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες υποστήριζαν το τελευταίο διάστημα πως οι αεροπορικές επιθέσεις της Ρωσίας ενισχύουν τις προσφυγικές ροές. Μάλιστα ορισμένοι την κατηγορούσαν πως αυτός ήταν και ένας από τους στόχους της επέμβασης της Ρωσίας, υποστηρίζοντας πως ήθελε να δημιουργήσει πιέσεις στην Ευρώπη, η οποία καλείται να διαχειριστεί την προσφυγική κρίση. «Με την ανακοίνωση της αποχώρησής της η Ρωσία αφαιρεί ένα επιχείρημα από τους Ευρωπαίους, που υποστήριζαν πως η επέμβασή της είχε ως στόχο να πολλαπλασιάζει τις προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη», σημειώνει ο κ. Φίλης.

Μήνυμα Τρίτο: Σημαντική η ενίσχυση του Άσαντ, αλλά με μέτρο…

Η παρέμβαση της Ρωσίας στη Συρία ενίσχυσε σε μεγάλο βαθμό τον Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η Μόσχα ενίσχυσε το καθεστώς εδαφικά και κατ’ επέκταση και διπλωματικά. «Αυτό πιθανότατα δημιούργησε μια βεβαιότητα στον Άσαντ, πως μπορεί δηλαδή να είναι ο ισχυρός πόλος της διαπραγμάτευσης. Αυτό τον κατέστησε μη ευέλικτο στις διαπραγματεύσεις με την αντιπολίτευση. Με την κίνησή της η Ρωσία κλονίζει εν μέρει αυτή τη βεβαιότητά του Άσαντ, την πεποίθησή του πως είναι πανίσχυρος και πως διαπραγματεύεται από θέση ισχύος. Έτσι τον οδηγούν να γίνει πιο συμβιβαστικός, πιο ευέλικτος, στις συζητήσεις, γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να βρεθεί κάποια λύση», σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Φίλης.

Μήνυμα Τέταρτο: Άνοιγμα και προς εναλλακτικές λύσεις

Η απόλυτη ταύτιση με τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, βασική γραμμή της Μόσχας μέχρι σήμερα, θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στο ενδεχόμενο μιας μελλοντικής κατάστασης, στην οποία ο Άσαντ δεν θα είναι μέρος της. «Η απόλυτη ταύτισή της με τον Άσαντ, σε περίπτωση που την επόμενη ημέρα στη Συρία κυρίαρχο θα είναι το σουνίτικο στοιχείο, δεν θα επιτρέπει στη Ρωσία να συνδιαλέγεται και να συναλλάσσεται με το επόμενο καθεστώς. Με αυτή την ανακοίνωση της αποχώρησής της επιδιώκει να ανοίξει το δρόμο στην εξεύρεση ενός κοινού παρονομαστή και με άλλες δυνάμεις μέσα στη Συρία εκτός του Άσαντ. Ήδη το έχει κάνει με τους Κούρδους και νομίζω πως η εκτίμηση του Κρεμλίνου είναι ότι έχει έρθει ο καιρός να το κάνει και με το μετριοπαθές τμήμα των Σουνιτών», αναφέρει ο Κωνσταντίνος Φίλης στο tvxs.gr και προσθέτει:

«Επίσης με την αποστασιοποίησή της αποκτάει και ένα διπλωματικό πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους. Ουσιαστικά στέλνει ένα μήνυμα για διπλωματική λύση χτυπώντας το καμπανάκι σε όσους επιθυμούν να συνεχίσουν τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς λέγοντάς τους πως οι αεροπορικές επιθέσεις δεν έχουν καμία αξία αν δεν βρούμε κάποια διπλωματική λύση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια στροφή στο διπλωματικό πεδίο. Θα εντείνει τις προσπάθειές της προς αυτήν την κατεύθυνση, δείχνοντας πως δεν την ενδιαφέρει μόνο το θέμα του Άσαντ. Μάλιστα ο Άσαντ είναι πολύ πιθανό να μην είχε ενημερωθεί για την κίνηση της Ρωσίας και αυτό ανοίγει έναν δίαυλο με τους αντικαθεστωτικούς.

Το σίγουρο είναι πως ενώ πριν από λίγο καιρό ήταν απόλυτα ταυτισμένη με τον Άσαντ, σήμερα έχει αρχίσει να συνομιλεί τόσο με τους Κούρδους όσο και με τους αντικαθεστωτικούς, ενδεχομένως όχι στον βαθμό που θα επιθυμούσε αλλά έχει αρχίσει. Πάντως μια κίνηση απεμπλοκής της Ρωσίας από τη Συρία εν αγνοία του Άσαντ είναι μια δελεαστική κίνηση της Ρωσίας προς τους αντικαθεστωτικούς για να ξεκινήσει ένα ουσιαστικό διάλογο μαζί τους για την επόμενη ημέρα».

Μήνυμα Πέμπτο: Ο Πούτιν ως «κυρίαρχος των επιλογών» του…

«Η Ρωσία φαίνεται να έχει πάρει το μάθημά της τόσο από την Ουκρανία, όσο και από την επέμβαση στο Αφγανιστάν. Φαίνεται να κατανοεί τον κίνδυνο ο πόλεμος της Συρίας να γίνει ατέρμονος. Εξάλλου κατηγορείται ως μέρος αυτού του προβλήματος. Ανακοινώνοντας λοιπόν την αποχώρησή της θέλει να δείξει πως δεν είναι μέρος του προβλήματος αλλά λύση του. Όσο παρατείνεις την παρουσία σου σε μια πολεμική κατάσταση, η οποία δεν ελέγχεται απόλυτα από εσένα τότε κινδυνεύεις να εγκλωβιστείς σε αυτό το αδιέξοδο. Γίνεται όλο και περισσότερο μέρος του προβλήματος και δεν έχεις τη δυνατότητα να απεμπλακείς όποτε εσύ επιθυμείς», δηλώνει ο κ. Φίλης και συνεχίζει:

«Με την κίνησή του λοιπόν ο Πούτιν θέλει να στείλει ένα μήνυμα πως ο ίδιος παραμένει κυρίαρχος των αποφάσεων και επιλέγει πότε θα εμπλακεί και πότε θα απεμπλακεί. Πρόκειται για ένα μήνυμα τόσο στο εξωτερικό όσο και προς το εσωτερικό. Δείχνει πως δεν εγκλωβίζεται και πως είναι σε θέση ως κυρίαρχος να επιλέγει πότε και πως θα συμμετέχει σε μια κατάσταση. Και προφανώς δεν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας να παρατείνει την παρουσία της εκεί.».

«Παράλληλα η Ρωσία με την απόφασή της επιχειρεί να φέρει σε δύσκολη θέση και τη Δύση. Το Κρεμλίνο εμφανίζεται να πραγματοποίηση μια γρήγορη επέμβαση, εντός χρονοδιαγράμματος, που έφερε το αποτέλεσμα που επιθυμούσε. Ξεκίνησε τις επιθέσεις, λέει πως “πέτυχε τους στόχους της” και αποχωρεί. Από την άλλη δείχνει τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να επιχειρούν εδώ και χρόνια και να μην έχουν επιτύχει τους σκοπούς τους. Ούτε το Ισλαμικό Κράτος περιόρισαν, ούτε την αντιπολίτευση ενίσχυσαν. Το Κρεμλίνο αυτοπροβάλλεται ως γρήγορο και αποτελεσματικό».

Τα δύο σενάρια για το μέλλον της Συρίας

Ο Κωνσταντίνος Φίλης, στην ερώτηση αν μπορεί να κάνει μια εκτίμηση για το μέλλον της Συρίας, μίλησε για δύο σενάρια. Όμως και στα δύο το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο.

Όπως εξήγησε, το «καλό σενάριο», με βάση την υφιστάμενη κατάσταση, είναι το σενάριο το οποίο φέρεται να βρίσκεται και στο τραπέζι των ειρηνευτικών συνομιλιών, δηλαδή το σχέδιο για ένα ομοσπονδιακό κράτος.

«Μια χαλαρή ομοσπονδία με μια κεντρική κυβέρνηση και διάφορες κοινότητες με ευρύτατη αυτονομία μέσα στη χώρα, στο πρότυπο του Ιράκ. Θα μπορούσε να είναι μια σουνίτικη κυβέρνηση, η οποία ωστόσο δεν θα είναι πανίσχυρη και θα υπάρχουν άλλες κοινότητες όπως η κουρδική και η αλαουιτική. Πάντως αυτό σίγουρα δεν είναι ένα σχέδιο που αποτελεί προτεραιότητα της Ρωσίας, ενώ σε καμία περίπτωση δεν είναι προς το συμφέρον του Ιράν. Ωστόσο αν αυτό συμβεί θα μπορούσε να συνεχίσει ασκεί την επιρροή της σε ένα μέρος της χώρας και κυρίως στο δυτικό τμήμα, ώστε να διατηρήσει τη ναυτική και αεροπορική της βάση. Όσο μεγαλύτερη είναι αυτονομία των αλαουιτών, τόσο καλύτερα για τη Ρωσία. Επιδίωξη πάντως της Μόσχας ήταν και παραμένει η διατήρηση της ακεραιότητας του Συριακού κράτους με ταυτόχρονη διατήρηση ενός σημαντικού μέρους του Μπααθικού μηχανισμού. Το ίδιο επιδιώκει και το Ιράν, καθώς με μια αποκεντρωμένη Συρία ο ρόλος των Μπααθικών θα είναι αρκετά περιορισμένος.

Στο σχέδιο του ομοσπονδιακού κράτους προκύπτει ένα ακόμη ζήτημα, καθώς και οι Κούρδοι θα επιδιώξουν μια ευρύτατη αυτονομία στη Βόρεια Συρία. Εκεί θα φανεί πλέον αν οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να στηρίξουν τους Κούρδους, που μέχρι σήμερα είναι ο καλύτερος και πιστότερος σύμμαχός τους ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Παρά την υποστήριξη που έχουν οι Κούρδοι και παρά τον τυχοδιωκτισμό του Ερντογάν νομίζω πως είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί πρόεδρος των ΗΠΑ που θα επιλέξει τους Κούρδους αντί της Τουρκίας ως βασικό σύμμαχο στη Μέση Ανατολή».

Το δεύτερο σενάριο, σύμφωνα πάντα με τον κ. Φίλη, το οποίο συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες είναι αυτό του κατακερματισμού της χώρας. Όπως εξηγεί αναφέρεται σε ένα κουρδικό κράτος, ένα σουνίτικο, ένα αλαουιτικό και ενδεχομένως ένα μέρος να παραμείνει και χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους, σε περίπτωση που αυτό δεν εξουδετερωθεί. Ωστόσο, σημειώνει, «έχω την αίσθηση ότι το Ισλαμικό Κράτος θα εξουδετερωθεί επιχειρησιακά και θα μεταφέρει τη δράση του κυρίως στην Αφρική. Αυτό έχει ήδη ξεκινήσει. Πολλοί μαχητές του Ισλαμικού Κράτους αντιλαμβανόμενοι πως έρχεται η ήττα και βλέποντας πως χάνουν εδάφη αυτοφυγαδεύονται προς άλλες περιοχές που πιστεύουν πως μπορούν να γίνουν το νέο πεδίο του αγώνα τους».

Καταλήγοντας ο κ. Φίλης σημειώνει πως λόγω των συμφωνιών των εκτός Συρίας δυνάμεων «οι συνθήκες είναι καλύτερες για μια συμφωνία επί της αρχής για έναν οδικό χάρτη». Ωστόσο εκφράζει πολλές ισχυρές αμφιβολίες αν μια συμφωνία θα γίνει αποδεκτή από όλους τους εμπλεκόμενους και τους «προστάτες» των εμπλεκόμενων, δηλαδή Ιράν και Σαουδική Αραβία, αλλά και σε περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία αν αυτή θα μπορέσει να εφαρμοστεί.

«Για παράδειγμα θα μπορέσει να καταλήξει σε μια συμφωνία ο Άσαντ με τους αντικαθεστωτικούς και από πίσω να κρύβονται το Ιράν και η Σαουδική Αραβία. Μπορεί η Σαουδική Αραβία και το Ιράν να συνεννοηθούν και να συναινέσουν σε μια κατάσταση από τη στιγμή που τα συμφέροντά τους είναι διιστάμενα. Και αν τελικά υπάρξει διπλωματική λύση πως θα εφαρμοστεί αυτή στην πράξη. Σίγουρα θα είναι ένα ενθαρρυντικό μήνυμα αν βρεθεί μια λύση και αυτό θα σταλεί προς πάσα κατεύθυνση. Απλά φοβάμαι πως μια λύση που θα ικανοποιεί τους πάντες είναι δύσκολη και πως αν τελικά αυτή βρεθεί θα είναι είναι δύσκολη η εφαρμογή της».
πηγή: tvxs.gr

Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016

Συνέντευξη με Δύο Έμμισθα Τρολ του Ελληνικού Internet

της Μανώλιας Κίτσου 

Οι επαγγελματίες τρολ είναι εδώ επισήμως -μια δουλειά που ήρθε για να μείνει. Δυο επαγγελματίες του είδους, ανοίγουν τα χαρτιά τους, όσο τους επιτρέπεται για να μην καρφωθούν και μιλούν για το επάγγελμα χωρίς φόβο. Mόνο πάθος.

V: Αυτοπροσδιορίζεσαι ως...

Μ: Σοβαρό τρολ.
Ε: Τρολ από ανάγκη.

V: Δηλώνεις επαγγελματίας τρολ;

Μ: Δεν ξέρω αν στέκει ο όρος αλλά από την στιγμή που πληρώνομαι ναι. Κάποιος με πληρώνει για να απαντάω εκ μέρους του, άρα δρω επαγγελματικά.
Ε: Όχι, αλλά δεν θα με χάλαγε να είμαι επαγγελματίας τρολ. Έχει πλάκα να το κάνεις αν και πιστεύω πως κάποια στιγμή θα με έπιανε το σώμα δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος.

V: Πού βρήκες αυτή την δουλειά; Σε διάλεξαν ή τους διάλεξες;


Μ: Με διάλεξαν, μέσω γνωστού μου έγινε η πρόταση και την δέχτηκα αν και ο υποψήφιος για τον οποίο δουλεύω δεν είναι του πολιτικού μου γούστου.
Ε: Μου την πρότειναν. Κάποιοι φίλοι έκαναν μια πρόταση σε έναν υποψήφιο στις αυτοδιοικητικές εκλογές, για ένα συνολικό πακέτο ηλεκτρονικής προώθησης και μου ζήτησαν να συμμετέχω. Σαν πρόσωπο δεν είναι κοντά στις πολιτικές μου απόψεις, αλλά πρόκειται για δουλειά, υπάρχει αμοιβή και δέχτηκα.

V: Τι κάνεις ακριβώς;

Μ: Εν όψει εκλογών ψάχνω τι υπάρχει στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσον αφορά τους αντιπάλους του υποψηφίου που εγώ υποστηρίζω σαν τρολ και σχολιάζω. Τους επιτίθεμαι, με ευγένεια πάντα, όταν μου δίνουν τροφή μπορεί να τους κοροϊδέψω, όταν κάνουν κάτι που όντως μπορεί να είναι μεμπτό τους «πολεμάω» με τα σχόλια μου.
Ε: Σχολιάζω ειδήσεις που αφορούν τον υποψήφιο για τον οποίο δουλεύω και τους συνυποψηφίους του. Στον δικό μας λέω «μπράβο πολύ καλή πρόταση», «θα τα πας περίφημα» -ενίοτε πετάω και κανένα επιχείρημα. Το κυρίως κομμάτι έγκειται στο να θάβω τους αντιπάλους. Στην ουσία αναλαμβάνω ρόλους, είμαι μια πολλαπλή προσωπικότητα, δεν μπορώ να σχολιάζω συνεχώς με μία ταυτότητα. Ενίοτε απαντάω και στον εαυτό μου με κάποιον άλλο χαρακτήρα που έχω δημιουργήσει. Έχω έναν που είναι ευγενικός, έχω μια που είναι κυρία μεγαλύτερης ηλικίας και τα σχόλιά της είναι πιο κυριλέ. Έχω έναν άλλο που είναι πιο κάφρος και οι απαντήσεις του είναι κυρίως ειρωνικές. Υπάρχει δράση σε όλο το διαδίκτυο με προσοχή όμως, μην μας πάρουν χαμπάρι.

V: Πόσο χρόνο σου παίρνει αυτό;



Μ: Περίπου τέσσερις με πέντε ώρες την ημέρα.
Ε: Είναι σαν μια δουλειά part time, ασχολούμαι όσο υπάρχει κάποια δραστηριότητα από την πλευρά των υποψηφίων. Δεν γίνεται να κράζω χωρίς λόγο και αφορμή, πρέπει να κρατάω τα προσχήματα, αλλιώς θα καρφωθώ.

V: Τι σόι επάγγελμα είναι αυτό;

Μ: Σοβαρά μιλώντας, «ανήκει» στον κλάδο της επικοινωνίας. Άσχετα με αυτά που λέμε οτι κοροϊδεύω και κάνω χιούμορ με τον αντίπαλο υποψήφιο, είναι ένα κομμάτι επικοινωνίας. Υπάρχει μία ομάδα που σχεδιάζει μια επικοινωνιακή στρατηγική όπως σε όλα τα γραφεία τύπου.
Ε: Είναι επάγγελμα εποχιακό, λόγω αυτοδιοικητικών εκλογών. Αν έβγαζα επαγγελματική κάρτα δεν ξέρω τι θα έγραφα. Ας πούμε ότι ανήκω στο τμήμα επικοινωνίας του συγκεκριμένου  υποψηφίου.

V: Τι χρειάζεται για να γίνει κάποιος τρολ;


Μ: Καταρχήν, πρέπει να είσαι εχέμυθος και φερέγγυος, γιατί αν μη τι άλλο κανείς δεν θέλει να εκθέσει κανέναν. Το βασικό που χρειάζεται είναι να έχεις χιούμορ, να μπορείς να αναπτύσσεις επιχειρήματα, να διαβάζεις και να ενημερώνεσαι ώστε να μπορείς να απαντήσεις στον αντίπαλο βασιζόμενος σε κάποιες αδυναμίες του. Και εννοείται όρεξη να μπαίνεις στα sites να ψάχνεις και να βρίσκεις.
Ε: Είναι «επάγγελμα» που δεν χρειάζεται ειδίκευση γιατί γράφεις ό,τι να ‘ναι, δεν χρειάζεται να έχεις επιχείρημα, απλά φαντασία. Θα μπορούσε να το κάνει οποιοσδήποτε που απλά σκέφτεται. Θέλει λίγο να στροφάρεις. Να ξέρεις τι σου γίνεται. Ειδικά εδώ που αφορά την πολιτική, κάποιος που δεν έχει καμία πολιτική άποψη θα δυσκολευτεί. Θα περιοριστεί στο να γράφει μόνο «ουστ από δω» , «θα φας μαύρο» και άλλα παρόμοια. Ενώ αν έχεις μια εικόνα της πολιτικής σκηνής, έχεις μια πιο μεγάλη γκάμα απαντήσεων να διαλέξεις, έστω κι αν αυτές οι απαντήσεις είναι κυρίως κράξιμο.

V: Οι απαντήσεις είναι δικές σου ή υπάρχει κατάλογος;

Μ: Δεν υπάρχει κατάλογος επιχειρημάτων. Εδώ έγκειται και η δυσκολία του πράγματος. Όλα τα sites δημοσιεύουν το ίδιο θέμα κι εγώ πρέπει να απαντήσω στα περισσότερα, κάθε φορά γράφοντας κάτι διαφορετικό. Υπάρχει μια γενικού περιεχομένου καθοδήγηση του πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε ένα θέμα, μας υπενθυμίζουν παλιότερες δηλώσεις αντιπάλων υποψηφίων ή σημεία που πρέπει να δώσουμε έμφαση. Ακριβείς φράσεις προς απάντηση, όσο καιρό δουλεύω , μου έχουν δοθεί μόνο μια φορά. Μου είχαν δώσει πέντε απαντήσεις οι οποίες και πάλι δεν ήταν για να τις κάνω copy paste, ήταν για να τις πάρω σαν ιδέες και να τις αναπτύξω στις απαντήσεις μου.
Ε: Κατάλογος με απαντήσεις δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας μπούσουλας που αφορά κυρίως το πνεύμα των σχολίων μας και όχι το περιεχόμενό τους. Για παράδειγμα οτι τον τάδε υποψήφιο τον χτυπάμε σε σχέση με κάτι συγκεκριμένο. Κατι πιασάρικο συνήθως. Μπορεί να είναι κάτι που έχει κανει ή έχει πει στο παρελθόν, αλλά εμείς επιμένουμε να του το χτυπάμε. Είναι στην διακριτική μου ευχέρεια να αξιοποιήσω τα λίγα επιχειρήματα που μου δίνουν.

V: Έχεις ηθικές αναστολές σχετικά με το τι γράφεις; Στο μυαλό μας τρολ είναι αυτοί που βρίζουν ανώνυμα και άρα εκ του ασφαλούς.

Μ: Μ: Ναι, έχω. Η άποψή μου είναι ότι με το να βρίζεις δεν κερδίζεις κάτι. Η δουλειά μου γίνεται καλύτερα αν είμαι σοβαρή και αυτός που διαβάζει το σχόλιο μπορεί να αποκομίζει κάτι. Φαίνεται προφανώς στο σχόλιο μου ότι δεν συμπαθώ τον συγκεκριμένο υποψήφιο αλλά με σοβαρότητα.
Ε: Κάποιες φορές σκέφτομαι δυο φορές τι θα γράψω. Μετά ξανασκέφτομαι οτι δεν χρειάζεται να έχω επιχείρημα. Από το να μπω σε εσωτερική αναρώτηση για το αν πρέπει να πω ή όχι κάτι, απλά γράφω «πήγαινε σπίτι σου» και «έξω από δω» και εκεί κάπου τελειώνει το εσωτερικό μου δίλημμα. Γράφω κυρίως πράγματα που δεν τα πιστεύω. Κατά καιρούς μας έχουν υποδείξει επιχειρήματα που υπό κανονικές συνθήκες θα χαρακτήριζα μαλακίες αλλά τα γράφω.

V: Έχεις γράψει κάτι που έχεις μετανιώσει;

Μ: Πληρώνομαι για να απαντάω εκ μέρους κάποιου και προσπαθώ να μην κάνω μονο επίθεση. Αποφεύγω σχόλια τύπου «πως είσαι έτσι;». Προσπαθώ να βρίσκω επιχειρήματα και να στηρίζω ακόμα και τα αστήρικτα.
Ε: Έχω γράψει πράγματα που δεν θα έγραφα αν εκείνη την ώρα ήμουν ο εαυτός μου. Αυτό είναι το 80% της δουλειάς. Είναι η φύση του επαγγέλματος.

V: Λέγε λέγε ή γράφε γράφε δεν πείθεσαι και εσύ;

Μ: Όχι. Ό,τι και να λέω, ό,τι και να γράφω εκείνη την ώρα είμαι κάποιος άλλος. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτά που γράφω κι είναι αυτοί που αν κάτσω στο ίδιο τραπεζι μαζι τους θα διαφωνήσω. Το ότι βρίσκεις επιχειρήματα δεν σε φέρνει αυτόματα πιο κοντά στο αφεντικό σου. Άλλωστε ο καθε υποψήφιος έχει τα επιχειρήματά του στο πρόγραμμά του. Μπαίνεις, τα διαβάζεις, τα αναπαράγεις.

Ε: Εγώ να πείσω τον εαυτό μου; Όχι. Είμαι αρκετά μεγάλη σε ηλικία για να πείσω τον εαυτό μου με τις βλακείες που γράφω. Κάποιος που έχει ήδη άποψη δεν θα πειστεί με αυτά που διαβάζει. Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές έχω πολύ συγκεκριμένη άποψη. Ωστόσο μέσω της δουλειάς, επειδή διαβάζω καθημερινά πολλά σχόλια, συνειδητοποιώ την κριτική που γίνεται στον υποψήφιο που υποστηρίζω κανονικά, όχι ως τρολ. Αυτό όμως δε αρκεί για να μου αλλάξει την άποψη.

V: Πες ένα από τα καλύτερά σου.

Μ: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα.
Ε: Δεν τα θυμάμαι τα περισσότερα, κάθε μέρα είναι μίνιμουμ 30 με 40. Είναι τώρα δυο μήνες που το κάνω αυτό και έχω δεκαπέντε διαφορετικούς χαρακτήρες να χειρίζομαι.

V: Ντρέπεσαι;

Μ: Δεν ντρέπομαι. Έχει ένα βαθμό εχεμύθειας όλο αυτό. Ο ίδιος ο υποψήφιος για τον οποίο δουλεύω δεν με γνωρίζει. Απλά δεν θέλω να το λέω ιδιαίτερα, προτιμώ να λέω οτι χαζεύω στο ίντερνετ. Είναι μια κανονική δουλειά, ας μου πει κάποιος οτι δουλεύει και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αφεντικού του. Ίσως να ήταν πιο εύκολο αν έκανα το τρολ στον υποψήφιο που στα αλήθεια υποστηρίζω αλλά θα ήταν και λιγότερο επαγγελματικό εκ μέρους μου.
Ε: Όχι καθόλου. Μου προσέφεραν μία δουλειά και δέχτηκα. Απλά, λιτά και απέριττα.

V: Το βάζεις στο βιογραφικό σου;

Μ: Όχι βέβαια. Κυρίως γιατί δεν μπορεί να αποδειχτεί. Σε κουβέντα επίσημη μπορεί να το αναφέρω, δεν είναι κάτι αρνητικό, είναι μία έκφανση της πολιτικής επικοινωνίας .
Ε: Όχι, γιατί δεν ξέρω αν όλοι το βλέπουν όπως εγώ. Δεν ξέρω αν ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει οτι υπάρχει και αυτή η δουλειά. Αν πάω πάντως σε πολιτικό για δουλειά, μπορεί να μετρήσει ως πλεονέκτημα στο βιογραφικό μου.


V: Ποιες είναι οι φιλοδοξίες, το μέλλον σου ως τρολ;


Μ: Όσο υπάρχουν ειδήσεις θα υπάρχουν και τρολ , όσο υπάρχουν συμφέροντα θα υπάρχουν και αντικρουόμενα συμφέροντα, άρα το μέλλον των τρολ είναι λαμπρό.
Ε: Η φιλοδοξία μου είναι να γίνουν σύντομα εθνικές εκλογές και να έχουμε δυο τρεις υποψηφίους για να συνεχίσω να έχω δουλειά. Το μέλλον ενός τρολ είναι ίσως μια μόνιμη θέση εργασίας για τα συμφέροντα μιας πολυεθνικής εταιρίας ή μιας τράπεζας.

V: Πως κρίνεται αν εισαι αποτελεσματικός στη δουλειά σου;

Μ: Με πολλά, στοχευμένα, έξυπνα και χιουμοριστικά σχόλια.
Ε: Είναι θέμα κυρίως ποσοτικό. Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι να υπάρχει κάπου εκεί στο ίντερνετ μια ποσότητα αρνητικών σχολίων για τους αντιπάλους.


V: Πιστεύεις οτι επηρεάζεις την κοινή γνώμη με αυτό που κάνεις;


Μ: Σίγουρα αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με τις εκλογές, οι πληροφορίες που μοιράζομαι κατά τη διάρκεια του τρόλινγκ μπορεί να τον επηρεάσουν.
Ε: Όχι. Πιστεύω ότι αν κάποιος έχει μια άποψη δεν θα την αλλάξει επειδή θα διαβάσει τις βλακείες που γράφω εγώ. Αν ξέρει, δεν θα κάτσει να επηρεαστεί από μένα. Ακόμη και με επιχείρημα αν είναι να απαντήσω, για αυτόν θα είναι ένα τίποτα. Από την άλλη, υπάρχει πολύς κόσμος που είναι αναποφάσιστος για να το θέσω κομψά, μπορεί να κάτσει παραμονές εκλογών και να ψάξει να δει πως σχολιάζονται οι διάφοροι υποψήφιοι για να πάρει έτσι μια γεύση της κοινής γνώμης. Αν δει ας πούμε ότι από τα 20 σχόλια, τα 15 είναι αρνητικά μπορεί και να επηρεαστεί, δεν ξέρεις ποτέ.

V: Η μαμά σου, οι κοντινοί σου άνθρωποι τι είπαν όταν τους είπες για την δουλειά;

Μ: Ο ξάδερφος μου έπαθε σοκ και μου μετέφερε την αηδία του κατά κάποιο τρόπο. Η μαμά μου δε ξέρει ακριβώς τι κάνω. Άλλωστε είναι και πώς το πουλάς. «Είμαι στην διαδικτυακή ομάδα επικοινωνίας του τάδε» ας πούμε. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι κάτι που διατυμπανίζω, γιατί έτσι θεωρώ οτι δεν κάνω καλά τη δουλειά μου.
Ε: Η μαμά μου με ρώτησε τι λεφτά θα πάρω, της απάντησα και μου είπε μια χαρά. Δεν έχω άσχημες αντιδράσεις γενικά, ο περισσότερος κόσμος ακόμη κι αν δεν συμφωνεί ή δεν θα επέλεγε να το κάνει ο ίδιος, δείχνει κατανόηση.

V: Φοβασαι τις απαντήσεις στα σχόλια σου;

Μ: Καθόλου! Και εκτός του τρολ μανδύα, δε θεωρώ απειλή την αντίθετη άποψη.
Ε: Παθαίνω μια ψυχασθένεια και αγχώνομαι αν θα με βρίσουν και τι θα μου απαντήσουν και τέτοια. Μετα θυμάμαι ότι  γράφω ως κάποιος άλλος κι όχι ως εγώ. Υπάρχει πάντα ένα στιγμιαίο «μην το γράψω αυτό, θα με βρίσουν» και μια αυτόματη απάντηση «και να με βρίσουν δεν βρίζουν εμένα, βρίζουν ένα από τα alter ego μου» τα οποία μετά τις εκλογές θα καταργηθούν ούτως ή άλλως. Αν και τον ένα σκέφτομαι να τον κρατήσω. Μου αρέσει το πνεύμα με το οποίο απαντάει και είναι και λίγο θεραπευτικό.

V: Ποιο ειναι το αντίκρυσμα της δουλειάς σου εκτός από τα χρήματα; Αξιζει;

Μ: Φυσικά και αξίζει τον κόπο. Οκ, μπορεί καμιά φορά να με πιάνει μια ελαφριά κρίση ταυτότητας αλλά νομίζω ότι είμαι κατά κάποιο τρόπο τυχερή. Βλέπω από μέσα την πολιτική.
Ε: Για μένα το αντίκρυσμα φαίνεται στο ότι κυρίως κάνω πλάκα ως τρολ. Αν το δεις σαν παιδική χαρά, μπορείς άνετα να ειρωνεύεσαι. Με αυτό τον τρόπο χαλαρώνω, δεν σκέφτομαι τις υποχρεώσεις μου. Βγάζω τον θυμό μου, την χαρά μου, την χαζομάρα μου. Είναι σαν να είμαι με την παρέα μου και να σχολιάζω. Όσο για το αν αξίζει τον κόπο, είναι μία ακόμη δουλειά. Παίρνω κάποια χρήματα που δεν ειναι άσχημα για την κούραση και τον χρόνο που μου κοστίζει. Και αυτή η δουλειά έχει μέλλον παιδιά!

V: Τι σε διαφοροποιεί από αυτόν που τρολάρει, μπαίνει και σχολιάζει στο internet χωρίς να αμείβεται για αυτό;

Μ: Τίποτα, εγώ απλώς πληρώνομαι.
Ε: Το διαφορετικό είναι ότι εγώ ασχολούμαι με ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της επικαιρότητας ενώ ο άλλος μπορεί να τρολάρει, κράζει, ειρωνεύεται ό,τι βρει μπροστά του και μπράβο του! Αν όμως είναι το ίδιο συγκεκριμένος και στοχευμένος με μένα στο τρολάρισμά του τότε στην πραγματικότητα είμαστε ακριβώς το ίδιο. Μόνο που εγώ θα πληρωθώ κιόλας.
 8 Μαϊ 2014

Πηγή: vice.com μέσω fanthis.blogspot

Τρίτη 15 Μαρτίου 2016

Μπρεχτ: «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός»

του  Μπέρτολτ Μπρεχτ
 
«Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί, παρά μονάχα ως καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή» 

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. 
Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός. 
Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; 
Πώς να 'χει η αλήθεια αυτή πρακτική σημασία; 
Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να 'ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ' ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ' τ' αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. 
Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. 
Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι. 
Δεν είναι κατά των σχέσεων ιδιοκτησίας, που προκαλούν τη βαρβαρότητα, παρά μονάχα κατά της βαρβαρότητας, υψώνουν τη φωνή εναντίον της, κι αυτό το κάνουν από χώρες όπου κυριαρχούν οι ίδιες σχέσεις ιδιοκτησίας, όπου όμως οι χασάπηδες πλένουν ακόμα τα χέρια τους προτού φέρουν το κρέας στο τραπέζι. 
Οι φωνακλάδικες διαμαρτυρίες κατά των βαρβαρικών μέτρων μπορεί να 'ναι αποτελεσματικές για λίγο καιρό, όσο δηλαδή οι ακροατές τους πιστεύουν πως στη δικιά τους χώρα δε θα 'ταν ποτέ δυνατό να παρθούν τέτοια μέτρα. 
Ορισμένες χώρες είναι σε θέση να κρατήσουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας τους με λιγότερο βίαια για την ώρα μέσα απ' ό,τι άλλες. 
Εκεί η δημοκρατία προσφέρει ακόμα τις υπηρεσίες για τις οποίες άλλες χώρες αναγκάζονται να καταφύγουν στη βία, δηλαδή την εξασφάλιση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. 
Το μονοπώλιο στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στα τσιφλίκια δημιουργεί πάντα βάρβαρες καταστάσεις σ' αυτές τις χώρες είναι όμως λιγότερο ορατές. 
Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή απ' τη στιγμή που το μονοπώλιο δεν μπορεί πια να προστατευτεί παρά μονάχα με την ανοιχτή βία»

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια, εκδόσεις Στοχαστής. 

πηγή: www.doctv.gr

Κυριακή 13 Μαρτίου 2016

Μέχρι το τέρμα

του Simple Man



Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μέσα στους παγετώνες της Εποχής των Αλαζόνων. 
Στέκονται όλοι σε μια στάση λεωφορείου κι ας γνωρίζουν ότι η γραμμή «Ελπίδα-Όνειρο» έχει καταργηθεί προ πολλού. 
Έχουν την περίεργη εμμονή να βγαίνουν από το σπίτι τους και να μην κρατούν ποτέ ομπρέλα ακόμα και αν το σύστημα βρέχει τόσο άδικο που σε τρυπάει μέχρι το μεδούλι.
Πάντα στην μια τους τσέπη έχουν το εισιτήριο, που χρόνια ένας εισπράκτορας της Εντιμότητας δεν βρέθηκε να τους το ακυρώσει. 
Όλοι στην ίδια στάση χωρίς υπόστεγο στέκονται αμίλητοι κοιτώντας τα λεωφορεία άλλων γραμμών να περνούν κάθε λεπτό αιώνες τώρα.
Η γραμμή που έχει την περισσότερη κινητικότητα είναι η «Κατάφαση-Λησμονιά». Όλα τα λεωφορεία της, από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί, είναι ασφυκτικά γεμάτα από πλάσματα που έχουν πάντα τα ρούχα τους στεγνά, όσο άδικο κι αν βρέχει, ενώ το πρόσωπό τους δεν έχει ούτε μία ρυτίδα. Μόνο τα μάτια τους που κοιτούν έξω από τα χνωτισμένα παράθυρα έχουν την θαμπάδα των νεκρών βλεμμάτων. Σαν τεράστιες νεκροφόρες κινούνται αυτά τα οχήματα κάθε μέρα αιώνες τώρα και κάθε φορά που θάβεται ένας από τους επιβάτες πάντα βρίσκονται δύο να πάρουν την πολυπόθητη θέση του.
Αντίθετα με αυτούς που βρίσκουν πολλούς αντικαταστάτες, οι άνθρωποι της γραμμής «Ελπίδα- Όνειρο» δεν βρίσκουν ποτέ. 
Κατά έναν περίεργο τρόπο μετά την κηδεία αυτών, η θέση τους μένει κενή στην στάση τιμητικά. Σαν να υπάρχει έναν άγραφος κανόνας κανείς να μην κλέβει το όνειρο και την ελπίδα του άλλου ακόμα κι αν δεν είναι εκεί για να τα υπερασπιστεί ή για να τα προσμένει. Κανείς δεν παίρνει το εισιτήριο από την τσέπη αυτού που έφυγε. Είναι η πρώτη φορά που βγάζουν το εισιτήριο από την τσέπη του και του το βάζουν στο χέρι.
Λες και το λεωφορείο, που χρόνια περίμενε, έφθασε. Λες και ανεβαίνει ένα – ένα τα σκαλιά. Λες και ο εισπράκτορας είναι επιτέλους στην θέση του. 
Λες και το Όνειρο τελικά ήταν μια ζωή δρόμος.
γράφτηκε Φεβρουάριο του 2011

πηγή:Simple Man. απο Στον τοίχο 

Περί πιθήκων και ανθρώπων

του Σταύρου Κατσούλη

Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσω κάτι πολύ σημαντικό.

Ήταν μόλις 6 μηνών, όταν οι γονείς της την είδαν να χτίζει πυραμίδες με κύβους και στους 15 όταν συναρμολογούσε παζλ των 100 κομματιών. Το 2007, η Exline ήταν στα εξώφυλλα των εφημερίδων του Colorado Springs, όταν αποφοίτησε με άριστα το λύκειο. Η γυναίκα αυτή, η οποία σήμερα μιλά Ισπανικά, Γαλλικά, Ιαπωνικά, Ρωσικά,Αραβικά, Γερμανικά και βεβαίως Αγγλικά, αποδείχθηκε ότι ήταν ιδιοφυΐα. Το πρόβλημά της για κάποιους; Το ότι ήταν μέλος της αφρικανικής φυλής.


Ο Δρ. Roland Mallet, μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια, και λόγω της τρομερής φτώχειας δεν πήγε καν σχολείο. Στα 10 του, έμαθε ότι υπάρχει μια επιστήμη η οποία λέγεται φυσική, από το γνωστό βιβλίο του H.G Wells, "η μηχανή του χρόνου". Ο νεαρός μετά από απίστευτους αγώνες, κατάφερε μέσα σε ένα ρατσιστικό περιβάλλον να γίνει ένας από τους διδάκτορες φυσικής στην Αμερική, όντας μέλος της αφρικανικής φυλής.

Τι αυτονόητο θέλω να πω δηλαδή εδώ, για όσους αναρωτιούνται ακόμη;

Δεν υπάρχει ούτε Θεός, ούτε άνθρωπος που μπορεί να με πείσει ότι ο Neil deGrasse Tyson, δεν είναι ιδιοφυΐα.

Ούτε ότι οι Ornette Coleman και Miles Davis δεν αποδείχθηκαν τιτάνιοι εξερευνητές της μουσικής της οποίας την αίσθηση διεύρυναν όταν οι συνάδελφοί τους είχαν εγκλωβιστεί στα δόγματα της παλαιάς σχολής. Δεν θα με πείσει κανείς ότι ο άνθρωπος ότι πρακτικά όλες οι φυλές της ανθρωπότητας δεν έχουν επιδείξει την ιδιοφυία που έχει μέσα του το ανθρώπινο γένος. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο ανέδειξε την αντοχή του, την ευρηματικότητα του, την ευελιξία του, τις αρετές του και ενίοτε και τα αρνητικά του.

Δεν υπάρχει θεός, ούτε δαίμονας, που θα με πείσει ότι το που βρισκόμαστε σήμερα ως άνθρωποι ή ως συλλογικότητες, ή ακόμη και έθνη, ορίζεται από το DNA του, και δεν ορίζεται και κυβερνάται, ΚΥΡΙΩΣ από τις πράξεις μας και το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε για να καλυτερεύσουμε.

Και τώρα, ως φυσική συνέχεια των παραπάνω, ας πάμε στα - δυστυχώς - μη αυτονόητα:

Κοιτάξτε λίγο σας παρακαλώ τα του οίκου μας. Σας ρωτώ ευθέως: Τι μας έδωσαν τόσες δεκαετίες εθνικών εορτασμών και άλλων επαναστατικών γεγονότων; Τι μας έδωσαν οι παρελάσεις, οι ατέλειωτες (για τους παλαιότερους) ομιλίες για τους ήρωες μας; Τι κάναμε γι αυτά; Ορθώσαμε το κορμί μας, σηκώσαμε το κεφάλι, διδάξαμε στα παιδιά μας το τι σημαίνει αυτοθυσία και ηρωισμός, ΚΥΡΙΩΣ με τις πράξεις μας;

Προφανώς όχι. Ντροπή μας. Ντροπή μας που μείναμε στα λόγια. Ντροπή μας, που αφήσαμε τα - τότε - έξυπνα μικρά παιδιά μας, να καταλάβουν πολύ καλά στο πετσί τους, ότι δεν εννοούσαμε ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ από αυτά που τους λέγαμε.

Και τώρα; Τώρα κύριοι του "όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί έτρωγαν βελανίδια", τώρα, μας την έφεραν. Όσο εμείς με την τεμπελιά μας, γίναμε ραγιάδες, υποτελείς στον κάθε εξουσιαστή, κάποιοι ετοίμασαν την παγίδα.

Έφεραν χιλιάδες επί χιλιάδων μεταναστών, και προσφύγων, από τους οποίους ένα τεράστιο μέρος, είναι απολύτως αθώο, μέσα στην χώρα μας, τώρα, τώρα ακριβώς που φτάσαμε στο ναδίρ της ύπαρξής μας ως έθνος.

Και μαζί τους, είμαι σίγουρος, και δεν με νοιάζει ποιός και πως θα με χαρακτηρίσει, και τους ύποπτους, που προφανώς πλέον, σε συμφωνία με τους πραγματικούς επικυρίαρχους και αφεντικά τους, μας ετοιμάζουν κάτι πολύ άσχημο. Αλλά ακόμη κι εδώ, ΔΕΝ φταίει που το εργαλείο τους, δηλαδή οι ατυχείς άνθρωποι που είτε τους έχουν λοβοτομήσει πνευματικά, είτε τους τα έχουν πάρει όλα από τα χέρια, τυχαίνει να μην είναι της ράτσας μας.

Γιατί οι πραγματικοί εγκέφαλοι, που μας θέλουν να σφαζόμαστε εδώ μέσα, παγιδευμένοι σαν τα ποντίκια, να είστε σίγουροι, ότι δεν βλέπουν ράτσες. Μας μισούν ΟΛΟΥΣ. Και εμάς, και τους μαύρους, και τους κίτρινους, και τους ντεμί.

Κι όχι μόνο αυτό. Να είστε σίγουροι, εσείς που βλέπετε το πρόβλημα στο DNA του καθένα, ότι πολλοί από τους υπεύθυνους του θανάτου και της καταστροφής που έχει επιτελεστεί και ακόμη επίκειται να γίνει, ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ DNA ΜΕ ΕΣΑΣ.

Και ακόμη, αναρωτιόμαστε, για τους άλλους. Για όποιους άλλους. Ειδικά αυτούς που δεν ανήκουν στην φυλή μας.

Αντί να κοιτάξουμε τα χάλια μας. Αντί να κοιτάξουμε τι μας έδωσαν οι πρόγονοί μας, και πως εμείς το πετάξαμε έξω από το παράθυρο, ως άχρηστα σκουπίδια. Και δεν μιλώ για τα λόγια τους, αυτά, τα προσκυνούμε ευλαβικά καθημερινά λες και είναι εικονίσματα, ακόμη και σήμερα. Μιλώ για τις ΠΡΑΞΕΙΣ που οφείλουν να προκαλέσουν αυτά τα λόγια και γραπτά. Την αλλαγή που μας καλούν να κάνουμε στον εαυτό μας.

Αναρωτηθήκατε ποτέ, που θα βρισκόμασταν σήμερα, εάν ΕΜΕΙΣ οι Έλληνες π.χ. , είχαμε γίνει πραγματικοί υπερασπιστές της Πατρίδας μας; Θα είχαμε σήμερα τους πατριδοκάπηλους να μας πουλούν πατριωτισμό βουτηγμένο πατόκορφα μέσα στον φασισμό; Θα είχαμε τους άλλους, την άλλη πλευρά του ιδίου νομίσματος, να μας πουλούν αντεθνικές μπαρούφες;

Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Και είναι ΟΧΙ, είναι έτσι ακριβώς, γιατί εμείς, ΔΕΝ κάναμε το χρέος μας.

Αντί να διδάξουμε στα παιδιά μας, στην ΠΡΑΞΗ τι εστί ήθος, τι εστί θυσία, τι εστί δύναμη,
μόχθος, υγιές πάθος, εμείς προσβλέπαμε στους δικούς μας προγόνους να κρατήσουν τα μπόσικα, όσο βρίζαμε όλους τους άλλους.

Εμμ δεν χτίζονται έτσι ανεξάρτητα έθνη. Δεν χτίζονται πάνω στο μίσος. Χτίζονται με όλα αυτά, που τις τελευταίες πολλές δεκαετίες, λέγαμε, αλλά, ποτέ μα ποτέ μας δεν κάναμε.

Τώρα, θα χρειαστεί να είμαστε υποψιασμένοι. Να ΜΗΝ υποκύψουμε στο μίσος προς τους άλλους. Αλλά όταν χρειαστεί, εάν χρειαστεί, επιτέλους να δείξουμε το σθένος που χρειάζεται και να κόψουμε το κεφάλι του φιδιού, άμεσα και γρήγορα. Να καταλάβουμε, ποιος είναι το θύμα, και ποιός ο θύτης.

Ήρθε η ώρα δυστυχώς ή ευτυχώς, να μάθουμε γρήγορα, να έχουμε διάκριση και σοφία.

Γιατί εάν δεν την αναπτύξουμε χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας, ΧΑΘΗΚΑΜΕ.

Όποιος ισχυρίζεται ότι κόπτεται γι αυτόν τον τόπο, ας αφήσει λοιπόν, τις ρατσιστικές σαχλαμάρες, και πιαστείτε στο να αναπτύξετε το σθένος για να κάνετε αυτό που πρέπει:
Αγάπη προς ΟΠΟΙΟΝ (Έλληνα ή μη) το χρειάζεται, και το σπαθί σε όποιον (Έλληνα η μη) προσπαθήσει να αρπάξει την πατρίδα ή τις ζωές των παιδιών μας.

Δύσκολο;

Βεβαίως.

Πολύ πιο δύσκολο από το να βρίζουμε χυδαία ένα μωρό παιδί, γιατί προήλθε από διαφορετικό πολιτισμό, θρησκεία ή / και φυλή
.