Hasta la victoria siempre

του Τσοπάνη απ' τα Τζουμέρκα

Μετά τη χθεσινή αναγγελία της έναρξης της διαδικασίας για την αποκατάσταση των σχέσεων
ανάμεσα στη Κούβα και τις ΗΠΑ, που ξεκίνησε με πρώτο βήμα την ανταλλαγή κρατουμένων και
από τις δύο πλευρές, ο διεθνής τύπος αφιέρωσε όλα σχεδόν τα πρωτοσέλιδα.
Βέβαια οι περισσότερες εφημερίδες δημοσίευσαν μόνο τις τεράστιες φωτογραφίες του Ομπάμα, και
μερικές από αυτές κυρίως οι ισπανόφωνες, τις φωτογραφίες και των δύο ηγετών.
Μοναδική ευχάριστη και εντυπωσιακή εξαίρεση αποτέλεσαν οι Times του Λονδίνου, που όπως
βλέπετε δημοσίευσαν μια εξαιρετικά σπάνια φωτογραφία του Τσε μαζί με τον Φιντέλ, δίνοντας
πραγματικά μια άλλη διάσταση στην είδηση. Το ενδιαφέρον είναι ότι στο στήσιμο του
πρωτοσέλιδου, ο Ομπάμα απεικονίζεται στη μικρότητά του με μια ταπεινή φωτογραφία στο
περιθώριο της σκιάς των δύο γιγάντων.
Σκέφθηκα ότι θα είχε ενδιαφέρον να μεταφράσω και να σας στείλω ολόκληρο το κείμενο από το
χθεσινό διάγγελμα του Ραούλ, προς το λαό της Κούβας.
Έτσι για να μην ανησυχούν οι θεματοφύλακες των αρχών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού,
θεωρώντας ότι η Κούβα αναγκάστηκε να υποκύψει στο διεθνή ιμπεριαλισμό.
Μπορείτε λοιπόν να κρίνετε μόνοι σας.

Μαθαίνοντας την τέχνη της συνύπαρξης
Το νέο άνοιγμα με τις ΗΠΑ
του Ραούλ Κάστρο
Μετά την εκλογή μου ως Προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου και του Υπουργικού Συμβουλίου έχω
επαναλάβει πολλές φορές την επιθυμία μας να διεξαγάγουμε με σεβασμό έναν διάλογο με τις
Ηνωμένες Πολιτείες στη βάση της κυρίαρχης ισότητας, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε αμοιβαία
ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, χωρίς να θίγεται η εθνική ανεξαρτησία και η αυτοδιάθεση του λαού μας.
Τη θέση αυτή εξέφρασε στην κυβέρνηση των ΗΠΑ, τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά ο σύντροφος
Φιντέλ σε αρκετές περιπτώσεις κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης πάλης μας, δηλώνοντας την
προθυμία να συζητήσουμε και να λύσουμε τις διαφορές μας χωρίς να παραιτηθούμε από
οποιαδήποτε από τις αρχές μας.
Ο ηρωικός Κουβανικός λαός, στον απόηχο των σοβαρών κινδύνων, επιθέσεων, αντιξοοτήτων και
των θυσιών έχει αποδείξει ότι είναι πιστός και θα συνεχίσει να παραμένει πιστός στα ιδανικά μας,
της ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Απόλυτα ενωμένοι όλα αυτά τα 56 χρόνια της
Επανάστασης, έχουμε κρατήσει απαρέγκλιτη τη πίστη μας σε όσους έχασαν τη ζωή τους στην
υπεράσπιση των αρχών μας από το ξεκίνημα των πολέμων της ανεξαρτησίας μας το 1868.
Σήμερα, παρά τις δυσκολίες, έχουμε ξεκινήσει το έργο της εκσυγχρονισμού του οικονομικό μας
μοντέλου, προκειμένου να οικοδομήσουμε μια ευημερία σε έναν βιώσιμο Σοσιαλισμό.
Ως αποτέλεσμα του διαλόγου σε ανώτατο επίπεδο, ο οποίος περιελάμβανε μια τηλεφωνική
συνομιλία που είχα χθες με τον Πρόεδρο Ομπάμα, έχουμε πλέον τη δυνατότητα να σημειώσουμε
πρόοδο στην επίλυση ορισμένων θεμάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος και για τα δύο έθνη.
Όπως υποσχέθηκε ο Φιντέλ, τον Ιούνιο του 2001, όταν είπε: "Θα πρέπει να επιστρέψουν !"
Έτσι ο Γεράρδος, ο Ραμόν και ο Αντόνιο έφτασαν σήμερα στην πατρίδα μας.
Τη τεράστια χαρά των οικογενειών τους, καθώς και όλου του λαού μας, που έχουν αγωνιστεί
αδυσώπητα για τον σκοπό αυτό, τη μοιράζονται εκατοντάδες επιτροπές αλληλεγγύης και ομάδες,
κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια, οι οργανώσεις, τα ιδρύματα, καθώς και οι προσωπικότητες, όλοι
αυτοί που κατά τα τελευταία δεκαέξι χρόνια έχουν καταβάλει ακούραστες προσπάθειες ζητώντας
την απελευθέρωσή τους. Σας μεταφέρω τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη και τη δέσμευσή μας για όλα
αυτά.
Η απόφαση του Προέδρου Ομπάμα αξίζει το σεβασμό και την αναγνώριση του λαού μας.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω και να αναγνωρίσω τη στήριξη του Βατικανού, ιδιαίτερα την
υποστήριξη του Πάπα Φρανσίσκο στις προσπάθειες για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ της
Κούβας και των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω την κυβέρνηση του
Καναδά για τη διευκόλυνση στον υψηλού επιπέδου διάλογο μεταξύ των δύο χωρών.
Με τη σειρά μας, έχουμε αποφασίσει να απελευθερώσουμε και να στείλουμε πίσω στις Ηνωμένες
Πολιτείες έναν κατάσκοπο κουβανικής καταγωγής που δούλευε για αυτή τη χώρα.
Από την άλλη πλευρά, και για ανθρωπιστικούς λόγους, έχουμε επίσης στείλει σήμερα τον
Αμερικανό πολίτη Alan Gross πίσω στην πατρίδα του.

Μονομερώς, όπως άλλωστε ήταν πάντα η πρακτική μας, και σε αυστηρή συμμόρφωση με τις
διατάξεις του νομικού μας συστήματος, όλοι οι σχετικοί κρατούμενοι αποκόμισαν τα νόμιμα
νομικά οφέλη, συμπεριλαμβανομένης της απελευθέρωσης των εν λόγω προσώπων για τα οποία η
κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών είχε εκφράσει το ενδιαφέρον της.
Έχουμε, επίσης, συμφωνήσει να ανανεώσουμε τις διπλωματικές μας σχέσεις.
Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα έχει λυθεί στον πυρήνα του. Ο
οικονομικός, εμπορικός και οικονομικός αποκλεισμός, ο οποίος προκαλεί τεράστιες ανθρώπινες και
οικονομικές απώλειες στη χώρα μας, πρέπει να σταματήσει.
Αν και ο αποκλεισμός έχει κωδικοποιηθεί σε νόμο, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών έχει την
εκτελεστική εξουσία και μπορεί να τροποποιήσει την εφαρμογή του.
Προτείνουμε στην κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να υιοθετήσουμε αμοιβαία μέτρα για τη
βελτίωση του κλίματος των διμερών σχέσεων και να προχωρήσουμε στην εξομάλυνση των
σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών μας, με βάση τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και του Χάρτη των
Ηνωμένων Εθνών.
Η Κούβα επανατονίζει την προθυμία της να συνεργαστεί με πολυμερείς οργανισμούς, όπως τα
Ηνωμένα Έθνη.
Ενώ αναγνωρίζουμε τις βαθιές διαφορές που υπάρχουν ανάμεσά μας, ιδιαίτερα σε θέματα που
σχετίζονται με την εθνική κυριαρχία, τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την εξωτερική πολιτική, θα επαναβεβαιώσουμε την προθυμία μας για διάλογο για όλα αυτά τα ζητήματα.

Καλώ την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών να αρθούν τα εμπόδια που εμποδίζουν ή περιορίζουν τους δεσμών μεταξύ των λαών, των οικογενειών, και οι πολιτών των δύο χωρών μας, και ιδίως τους περιορισμούς που υφίστανται σχετικά με τα ταξίδια, τις άμεσες ταχυδρομικές υπηρεσίες και τις τηλεπικοινωνίες.

Η πρόοδος που σημειώθηκε στις ανταλλαγές μας αποδεικνύει ότι είναι δυνατόν να βρεθούν λύσεις σε πολλά προβλήματα.

Όπως έχουμε επαναλάβει, θα πρέπει να μάθουμε την τέχνη του να συνυπάρχουμε μαζί με τις διαφορές μας, με πολιτισμένο τρόπο.

Ραούλ Κάστρο πρόεδρος της Κούβας.

“Κουράστηκες”

frixos

Ακούμε: δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.

Γονάτισες, δε μπορείς άλλο να τρέχεις.

Κουράστηκες, δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.

Ξόφλησες: Κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.

Μάθε λοιπόν: εμείς το ζητάμε.

Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει:

σήκω το φαΐ είναι έτοιμο.

Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;

Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις,θα μείνεις ξαπλωμένος.

Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει: “έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν”

Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;

Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν,είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.

Λες: πολύν καιρό αγωνίστηκες. δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.

Άκου λοιπόν: είτε φταις, είτε όχι σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις.

Λες: πολύν καιρό ήλπιζες,δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.Ήλπιζες τι;

Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;

Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.

Είναι τέτοια που: αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα.

Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει θα χαθούμε.

Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.

Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.

Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.

Μπ.Μπρεχτ

Μια χώρα, δυο έθνη

Νίκος Μπογιόπουλος

Στοιχείο πρώτο: Σύμφωνα με την έρευνα της εταιρείας «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας UBS, στην Ελλάδα το 2014 καταγράφηκαν 11 υπερδισεκατομμυριούχοι από 9 που είχαν καταμετρηθεί το 2013. Η περιουσία τους αυξήθηκε από τα 16 δισ. δολάρια στα 18 δισ. δολάρια (14,2 δισ. ευρώ). Με άλλα λόγια 11 ολιγάρχες που αντιστοιχούν στο 0,00011% του πληθυσμού της χώρας κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί σχεδόν στο 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας.

Στοιχείο δεύτερο: Στην περσινή έκθεση της «Wealth-Χ» όπου έγινε η καταγραφή των κατεχόντων περιουσία μεγαλύτερη των 30 εκατ. δολαρίων η Ελλάδα αναδείχτηκε «η χώρα με τον δεύτερο αυξανόμενο πληθυσμό πολυεκατομμυριούχων στην Ευρώπη» με 505 άτομα με περιουσία 60 δισ. δολάρια.

Στοιχείο τρίτο: Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της ελβετικής τράπεζας «Credit Suisse» στην Ελλάδα το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού συγκεντρώνει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007.

Στοιχείο τέταρτο: Όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα («Βήμα», 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 Κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα λόγια σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους «έχοντες» πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.

Ας δούμε τώρα που, σε ποια χώρα, σε ποια εποχή, συμβαίνουν τα παραπάνω. Αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα όπου σύμφωνα με τις έρευνες οικογενειακών προϋπολογισμών της ΕΛΣΤΑΤ των ετών 2008 – 2013, τις οποίες ανέλυσε ο συνάδελφος Θ.Ηλιοδρομίτης, έχουν προκύψει τα εξής:
Τα νοικοκυριά με μηνιαίο εισόδημα κάτω από 750 ευρώ αυξήθηκαν κατά 451,3%.
Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε ένα δωμάτιο αυξήθηκαν κατά 41,3%.
Τα νοικοκυριά που διαμένουν σε κατοικίες μικρότερες των 40 τμ αυξήθηκαν κατά 31,3%.
Τα νοικοκυριά με κεντρική θέρμανση μειώθηκαν κατά 48,5%.
Τα νοικοκυριά χωρίς καθόλου θέρμανση αυξήθηκαν κατά 252,3%.
Η μέση μηνιαία κατανάλωση πετρελαίου θέρμανσης μειώθηκε κατά 62,5%.
Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 243%….

Συμπέρασμα 1ο: Η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων ανθρώπων, όπου τα 6,3 εκατομμύρια βιώνουν το ζόφο της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού (στοιχεία Γραφείου Προυπολογισμού της Βουλής), έχει μετατραπεί σε έναπειραματόζωο του πιο αδυσώπητου καπιταλισμού.

Η κρίση αξιοποιήθηκε ώστε η Ελλάδα να μετατραπεί σε παγκόσμιο εργαστήριο αποθέωσης των αβυσσαλέων κοινωνικών ανισοτήτων.

Η Ελλάδα κατάντησε σημαιοφόρος του κοινωνικού δαρβινισμού και του κεφαλαιοκρατικού δόγματος ότι είτε σε συνθήκες κρίσης είτε σε συνθήκες «ανάπτυξης» οι φτωχοί γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι.

Συμπέρασμα 2ο: Μέσα σε αυτές τις συνθήκες η διαπίστωση του Μπέντζαµιν Ντισραέλι, του για πολλά χρόνια πρωθυπουργού της Βρετανίας και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, μοιάζει με ταξική… μαγνητική τομογραφία του καιρού μας: Υπάρχουν, έλεγε ο (και συντηρητικός) Ντισραέλι «δύο έθνη που µεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συµπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (...). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί».

Επομένως κάθε «εθνική συνεννόηση» σε μια τέτοια Ελλάδα

- την Ελλάδα που έχει αναδειχτεί σε υπόδειγμα του κεφαλαιοκρατικού νόμου ότι στον καπιταλισμό σε κάθε χώρα υπάρχουν «δυο έθνη», το ολιγομελές έθνος των καταπιεστών, από τη μια και το πολυπληθές έθνος των καταπιεσμένων, από την άλλη-
δεν μπορεί παρά να έχει ως προαπαιτούμενο για την αξιολόγηση της αξιοπιστίας των πολιτικών δυνάμεων που την επικαλούνται, την ξεκάθαρη τοποθέτησή τους στο ερώτημα: Με ποιο «έθνος» και για τα συμφέροντα ποιού «έθνους»;

πηγή ενικός

Δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς "Πατρίδα"

frixos



Δεν υπάρχει επανάσταση χωρίς "Πατρίδα". Αντίθετα το κράτος δεν είναι η πατρίδα. Όσοι δεν παλεύουν γι αυτήν καταλήγουν να ειναι περιφερόμενοι σκλάβοι.

Σε απάντηση αυτών που προσπαθούν να παραπλανήσουν το λαό παραποιώντας τα λεγόμενα των διαφόρων θεωρητικών και κρύβοντας την αλήθεια. Η μελέτη τους και η αντίληψή τους για την ιστορία και τα επαναστατικά κινήματα φτάνει τόσο μακριά, ώστε ταυτίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη τον πατριωτισμό με το φασισμό, συμπεριφερόμενοι φασιστικά στη θέα και μόνο της Ελληνικής σημαίας, με τραγικό αποτέλεσμα να καταφέρουν να απομακρύνουν τόσον απλό κόσμο από το κίνημα, και να τον ρίξουν στην αγκαλιά της Χ.Α.

“Ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν επιφέρει στις συνειδήσεις μια μεταβολή που δημιουργεί νέα αδελφική στάση, τόσο πάνω στον ατομικό χώρο μέσα στην κοινωνία που οικοδομεί ή που έχει οικοδομήσει το σοσιαλισμό, όσο και στον παγκόσμιο χώρο, για όλους που υποφέρουν από την ιμπεριαλιστική καταπίεση“

(Ε. Τσε Γκεβάρα. Ομιλία στο Αλγέρι – 1965)



Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι ο φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Και αν ακόμη ο Λαός υποκύπτει – πολύ συχνά αλίμονο – στις αρχές, κάθε αρχή τού είναι μισητή.

Μ. Μπακούνιν.






“Λαέ θυμήσου, το χώμα που πατάς, λευτέρωσε ο Άρης και το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ”






Ο Μαρξ και ο Ένγκελς είπαν στο “Κομμουνιστικό Μανιφέστο” ότι οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα. Ο ίδιος, όμως, ο Μαρξ, επανειλημμένα καλούσε να πάρουν μέρος σε εθνικό πόλεμο: ο Μαρξ το 1849, ο Ένγκελς το 1859 (το τέλος της μπροσούρας του “Πάδος και Ρήνος”, όπου διεγείρεται ανοιχτά το εθνικό αίσθημα των Γερμανών, τους καλούν ανοιχτά σε εθνικό πόλεμο). Το 1891 ο Ένγκελς, λόγω της απειλής και του επερχόμενου τότε πολέμου της Γαλλίας (Μπουλανζέ) και του Αλέξανδρου του Γ’ ενάντια στη Γερμανία, αναγνώριζε ανοιχτά την “υπεράσπιση της πατρίδας”.

Και μην ξεχνάς ποτέ το “Καλή Πατρίδα Σύντροφε !”

Η Σιωπή είναι φόνος

του  Γιάννη Αθανασιάδη

Όταν η σφαίρα διαπέρασε το παιδικό κορμί του Αλέξη από το όπλο του εκκολαπτόμενου εκφασισμού της κοινωνίας, οι νεανικές ψυχές που ακόμα δεν είχαν μολυνθεί από την αλητεία της σιωπής, ξεχύθηκαν στους δρόμους.
Για λίγες μέρες ο χρόνος και η κοινωνία πάγωσε. Οι νοικοκυραίοι έσπευσαν να συμμαζέψουν τους κανακάρηδες τους και να τους κρύψουν μέσα στη θαλπωρή του καλοζεσταμένου σαλονιού τους, ενώ το κράτος με τη σειρά του, βοηθούσε στο γκρέμισμα του υγιούς νεανικού αυθορμητισμού οδηγώντας το (ξέρει τον τρόπο) σε ένα αποπροσανατολισμένο μπάχαλο.
Ο Αλέξης Γρηγορόπουλος έρχεται κάθε τόσο από τα βάθη της κοιμισμένης συνείδησης του μέσου Έλληνα, σαν μια προφητική κραυγή γι αυτά που συμβαίνουν σήμερα.
Όσο κι αν κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο, το πιστόλι έχει οπλίσει και μας σημαδεύει ίσια στην ψυχή. Ο εκφασισμός στις κρατικές δομές και τους λειτουργούς του κράτους , έχει ολοκληρωθεί και διαχέεται σε μια απαθή και υποταγμένη κοινωνία που χωρίς αιδώ ψιθυρίζει, «εμείς την δουλειά μας κάνουμε» η «πήγαινε γυρεύοντας»!

*

Όμως τώρα που ο νοικοκύρης χάνει το νοικοκυριό του, δεν υπάρχει  θαλπωρή στο σαλόνι (αν δεν είναι υπό κατάσχεση). Τώρα κάθε προσπάθεια αποστασιοποίησης από το έγκλημα είναι και μια σφαίρα στο όπλο του βάρβαρου καθεστώτος, δεν μπορεί να πει κανείς «δεν ήξερα». Τώρα όλοι γνωρίζουν ποιος είναι ο εχθρός.
Ένας ολόκληρος λαός έχει σκύψει το κεφάλι σε μια συμμορία που με περίσσιο θράσος επαναλαμβάνει το έγκλημα την ίδια χρονική στιγμή, στα ίδια παιδιά, στο ίδιο το μέλλον τους, δείχνοντας το σαρδόνιο χαμόγελό της,  την ώρα που χιλιάδες συμπολιτών μας αυτοκτονούν, για να γλυτώσουν από τον αργό θάνατο που τους έχουν καταδικάσει.
Από την άλλη μεριά τα κοινοβουλευτικά κόμματα ζουν στον περίκλειστο κόσμο των ιδεολογημάτων τους , εκτοξεύοντας πού και που καμιά κορώνα για το θεαθήναι. Συντηρώντας με αυτόν τον τρόπο το καθεστώς του δοσιλογισμού και της γενοκτονίας.
Η εξέγερση είναι προ των πυλών μόνο που και αυτή τη φορά την πρωτοβουλία θα την έχει το σύστημα και το παρακράτος των μπαχαλάκιδων.
Και εδώ τίθεται το κρίσιμο ερώτημα στον απλό καθημερινό πολίτη που έντρομος βλέπει να συμβαίνουν όλα αυτά γύρω του σε ένα κύκλο που όσο πάει και στενεύει.
Πόσοι Γρηγορόπουλοι πρέπει να πληρώσουν το τίμημα μέχρι να σπάσεις την παράλυση του τρόμου σου και να καταλάβεις ότι, μόνο όλοι μαζί σε επίπεδο οργανωμένου λαού θα τους διώξουμε;
Μόνο με το σπάσιμο της σιωπής σου και την συμμετοχή σου έξω από ιδεολογικές αγκυλώσεις και διχαστικές περιχαρακώσεις μπορούμε να κόψουμε το νήμα του αίματος που θα εισπράττουν από δω και πέρα σαν φόρο οι επικυρίαρχοι.

Οι καιροί που έρχονται είναι υψίστης κρισιμότητας.
Οι φασίστες που μας κυβερνούν οδηγούν τον λαό σε αιματοκύλισμα.
Είναι η ύστατη ώρα που πρέπει να βρει τον  λαό σε ετοιμότητα. Συμπαραταγμένο σε ένα πρόταγμα που μπορεί να μας ενώσει και σ’ αυτό που ελάχιστοι διαφωνούμε .
Ανατροπή για την Ελευθερία και την Δημοκρατία.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι η Ελλάδα

Του πιτσιρίκου

Ξέρω πως συνήθισες τις σφαλιάρες. Ξέρω πως συνήθισες την ταπείνωση. Ξέρω πως συνήθισες τον εξευτελισμό. Ξέρω πως δεν έχεις συνείδηση. Ξέρω πως δεν έχεις αξιοπρέπεια. Θέλω να σε ενημερώσω, όμως, πως δεν είσαι παράδειγμα προς μίμηση. Είσαι παράδειγμα προς αποφυγή.

Το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν είσαι μόνο παράδειγμα προς αποφυγή. Είσαι η πλειοψηφία.

Είδες τη χώρα σου να διαλύεται αλλά δεν τόλμησες να αντιδράσεις.

Είδες τους συνανθρώπους σου να απελπίζονται αλλά το μόνο που σκέφτηκες ήταν «εγώ είμαι καλά ακόμα».

Είδες μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων να μεταναστεύει στο εξωτερικό και σκέφτηκες «τα δικά μου παιδιά δεν έχουν ανάγκη».

Είδες το φασισμό να φουντώνει και σκέφτηκες πως δεν σε αφορά, πως δεν οφείλεται και στη δική σου αδιαφορία.

Είδες τους απελπισμένους πρόσφυγες και ενόχλησαν την «αισθητική» σου γιατί σου θύμισαν πως και οι πρόγονοί σου ήταν πρόσφυγες.

Είδες την ατιμωρησία των πολιτικών και των νταβατζήδων, και σκέφτηκες πως «δεν πρέπει να πηγαίνω κόντρα στους δυνατούς αλλά να είμαι πάντα με τους δυνατούς, για να αρπάζω κι εγώ».

Και τώρα ζητάς να πεθάνει ένας 21χρονος που στα 15 του χρόνια -ακριβώς έξι χρόνια πριν σαν σήμερα- είδε να ξεψυχάει στα χέρια του ο φίλος του που δολοφονήθηκε από έναν αστυνομικό.

Ποιες ήταν οι επιλογές που είχε ο Νίκος Ρωμανός στη ζωή του, όταν στα 15 του χρόνια το Κράτος δολοφόνησε τον φίλο του;

Τι θα έκανες εσύ αν σου είχε συμβεί αυτό που συνέβη στον Νίκο Ρωμανό;

Αλλά ξέχασα, εσύ είσαι σάπιος.

Εσύ είσαι ήδη νεκρός.

Και θέλεις να πεθάνει και ο Νίκος Ρωμανός.

Για να μη σου θυμίζει με την δική του στάση πως υπάρχει και ο δρόμος της αξιοπρέπειας. Ο δρόμος που εσύ έχασες για πάντα.

Ο Νίκος Ρωμανός, έστω και εν αγνοία του, είναι σε ελληνικό δρόμο· δηλαδή, σε ανθρώπινο δρόμο. Στον δρόμο που οι Έλληνες έχασαν πολλά χρόνια πριν.

Ο Νίκος Ρωμανός λέει με την στάση του «Ελευθερία ή θάνατος».

Δεν είναι ο Νίκος Ρωμανός που πεθαίνει. Είναι η Ελλάδα που πεθαίνει.

Όσοι μισούν τον Νίκο Ρωμανό, μισούν την Ελλάδα.

Όσοι ζητούν να πεθάνει ο Νίκος Ρωμανός, ζητούν να πεθάνει η Ελλάδα.

Ο Νίκος Ρωμανός είναι η Ελλάδα.

Να ζήσει ο Νίκος Ρωμανός, για να ζήσει η Ελλάδα.

(Στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, με την ευχή να κάνει πολλά χρόνια να συναντήσει ξανά τον Νίκο Ρωμανό. Όταν το Κράτος δολοφονεί τον φίλο σου μπροστά στα μάτια σου, κάθε υγιής άνθρωπος θέλει αυτός ο άνθρωπος να ζήσει για δυο ανθρώπους· να ζήσει και για τον δολοφονημένο φίλο του. Κάθε υγιής άνθρωπος ξέρει πως ο Νίκος Ρωμανός είναι γιος του, εγγονός του ή αδελφός του. Αν το ελληνικό κράτος καταφέρει έξι χρόνια μετά την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου να δολοφονήσει και τον Νίκο Ρωμανό, να μην κάνει το ίδιο λάθος: οι πρώτοι που θα πρέπει να συλλάβει είναι τα παιδιά που θα έχουν στον ώμο τους το φέρετρό του. Και να τα εκτελέσει επί τόπου.)

πηγή: πιτσιρίκος 

Η αντισοσιαλιστική αριστερά της Δύσης

Όταν άρχισα να διαβάζω τις πρώτες γραμμές του συγκεκριμένου άρθρου που μετάφρασε και μου έστειλε ο φίλος μου ο "τσοπάνης απ τα Τζουμέρκα" ένοιωσα μια ανατανακλαστική αποστροφή θεωρώντας ότι αγγίζει τα όρια του γραφικού! Από εμπιστοσύνη όμως στον φίλο μου συνέχισα. 
Oταν το ολοκλήρωσα κατάλαβα ότι τελικά και εγώ λειτουργώ με τις προσλαμβάνουσες της δυτικής προπαγάνδας. Σε κάθε περίπτωση θεωρώ ότι μόνο κερδισμένος θα βγει διανοητικά όποιος το διαβάσει υπερβαίνοντας τα κλισέ της Δυτικής οπτικής όπως αυτή έχει διαμορφωθεί το τελευταίο μισό του 20ου αιώνα μέχρι σήμερα. frixos words

Οι αριστεροί της Δύσης μισούν πράγματι τις σοσιαλιστικές χώρες ;
του ANDRE VLTCHEK

Η πλειοψηφία των πολιτών στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική δεν έχει πράγματι προσέξει, δεν έχει παρατηρήσει, ότι σε πολλές χώρες του κόσμου, η αριστερά έχει κερδίσει εκλογικές μάχες ή ότι πάλεψε και κατάφερε να κερδίσει επαναστάσεις που την ώθησαν στην εξουσία. Ο κόσμος σήμερα είναι τελείως διαφορετικός από εκείνον που ήταν είκοσι χρόνια νωρίτερα. Σήμερα ζούμε σε μια εξαιρετικά αισιόδοξη περίοδο, γεμάτη από υπέροχες εναλλακτικές λύσεις. Για πρώτη φορά μετά από αιώνες φαίνεται ότι είναι δυνατό να ονειρευτούμε έναν κόσμο, που δεν θα προσδιορίζεται πλέον από τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία της Δύσης.
Σε τόσα πολλά μέρη του κόσμου, οι λαοί για άλλη μια φορά μπαίνουν επικεφαλής στις χώρες τους, ορθώνουν το ανάστημά τους, χτίζουν τις πόλεις και τα χωριά τους, σηκώνουν πύργους και γέφυρες, βάζουν σε λειτουργία πανίσχυρες τουρμπίνες, δίνουν φως σε φτωχούς, θεραπεύουν αρρώστους και προσφέρουν μόρφωση σε όλους αυτούς που ζούσαν για δεκάδες και εκατοντάδες χρόνια στο σκοτάδι, σαν αποτέλεσμα της αποικιοκρατίας της Δύσης και του άγριου καπιταλισμού.
Ολόκληρες σύγχρονες και οικολογικές γειτονιές αναπτύσσονται παντού σήμερα στη Κίνα.
Χτίζονται ολόκληρες μεγαλουπόλεις, με τεράστια πάρκα και δημόσιους χώρους για αθλητικές δραστηριότητες, με κέντρα παιδικής και υγειονομικής φροντίδας καθώς επίσης και ευρύχωροι πεζόδρομοι μαζί με απίστευτα φθηνά υπερσύγχρονα μέσα μαζικής κυκλοφορίας.
Στη Λατινική Αμερική οι πρώην φτωχογειτονιές μετατρέπονται σε πολιτιστικά κέντρα και συνδέονται με τις υπόλοιπες αστικές περιοχές μέσω υπερσύγχρονων τελεφερίκ. Η Κούβα παρά τα εξαιρετικά χαμηλά εισοδήματα (εφόσον υπολογιστούν σε δολάρια), εντάχθηκε σε μια αποκλειστική ομάδα χωρών με “πολύ υψηλό δείκτη ανάπτυξης”, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του “Προγράμματος Ανάπτυξης” του ΟΗΕ United Nations Development Programme (UNDP). Η ομάδαυτή αποτελείται και από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής με σοσιαλιστικές κυβερνήσεις, όπως τη Χιλή και την Αργεντινή.
Πολλά πράγματα που ήταν αδιανόητα πριν από μια ή δύο δεκαετίες, σήμερα θεωρούνται φυσιολογικά. Η χιλιανή πρόεδρος Michelle Bachelet, εκλέχτηκε για δεύτερη συνεχή φορά. Στη διάρκεια της δικτατορίας του Πινοσέτ, που υποστηρίζονταν από τη Δύση, είχε φυλακιστεί και βασανιστεί σκληρά. Ο πατέρας της, ένας στρατιωτικός πιστός στον Αλλιέντε, είχε δολοφονηθεί. Η ίδια τελικά εξορίσθηκε στην Ανατ. Γερμανία, όπου σπούδασε ιατρική. Σήμερα κυβερνάει από το ίδιο μέγαρο τη - La Moneda – που βομβαρδίστηκε και έγινε στάχτες, κατά τη φασιστική επίθεση. Η χώρα της με μόλις 18 εκ. Κατοίκους, είναι ένα εργοστάσιο παραγωγής πνεύματος, όπως είναι επίσης η Αργεντινή, η Βραζιλία και η Ουρουγουάη. Η Χιλή δεν είναι μια “καθαρά” σοσιαλιστική χώρα, αλλά εφαρμόζει σαρωτικές σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις. Σήμερα είναι τόσο πλούσια, ώστε χιλιάδες άνεργοι ευρωπαίοι, αναζητούν δουλειά στις διάφορες πόλεις της, ακόμη και στην ύπαιθρο. Στη  Bραζιλία μια άλλη κυρία, πρώην αρχηγός ανταρτών, βγάζει σήμερα εκατομμύρια ανθρώπων από τη φτώχεια, την ίδια στιγμή που μετατρέπει τη χώρα της σε ένα από τα πιο σημαντικά και αγαπητά έθνη στον κόσμο. Η χώρα της αποτελεί σήμερα, έναν από τους πιο βασικούς πυλώνες των
BRICS. Οι διανοούμενοι της, οι σκηνοθέτες της και οι συγγραφείς της συνταράσσουν τα συναισθήματά μας και δίνουν ζωή σε όνειρα για έναν πολύ καλλίτερο κόσμο. Είναι κάτι που πραγματικά κόβει την ανάσα, όταν κανείς δώσει πραγματικά προσοχή, όταν κανείς βρεθεί εκεί, όταν κανείς ξεστρατίσει λιγάκι από τη ρουτίνα του και παρακολουθήσει την εξέλιξη των γεγονότων !

Στη Νότια Αφρική, οι πρώην απελπισμένες φτωχογειτονιές, σήμερα πλημμυρίζουν από ζωή, ελπίδα και πρωτοβουλίες, ενώ οι περισσότερες συνδέονται μεταξύ τους με λεωφορεία και τραίνα. Σήμερα έχουν αποκτήσει στάδια, εμπορικά κέντρα και γυμναστήρια, σύγχρονα νοσοκομεία και σχολεία. Από πολλές παραμέτρους η σοσιαλιστική Νότια Αφρική είναι μια παγκόσμια πρωταθλήτρια, η οποία όμως εξακολουθεί να έχει τρομερά κοινωνικά προβλήματα. Όμως καθ' ένα από αυτά τα προβλήματα που δημιουργούνται αποτελεί αντικείμενο ανοικτής και ειλικρινούς συζήτησης, ώστε χιλιάδες εντυπωσιακές πρωτοβουλίες ωθούν τελικά τη φοβερή αυτή χώρα μπροστά ! Όπως λοιπόν έγραψα και στη πρόσφατη ανάλυσή μου από εκεί κάτω, σήμερα στη Νότια Αφρική, ξεπηδάει ολόκληρη η αφρικανική ήπειρος.
Η Ερυθραία, το Ιράν και η Βόρεια Κορέα αντιστέκονται σθεναρά ενάντια στο εμπάργκο και τους εκφοβισμούς της Δύσης. Οι λαοί των χωρών αυτών αγωνίζονται σκληρά, προκειμένου να διατηρήσουν την ελευθερία τους, να προχωρήσουν μπροστά με το δικό τους τρόπο, χωρίς να δέχονται εντολές από τα ίδια τα κράτη που στο παρελθόν, τους είχαν λεηλατήσει και εξευτελίσει.
Και η Ρωσία, ή πανίσχυρη Ρωσία, που κάποτε είχε γονατίσει, στη περίοδο της τερατώδους διακυβέρνησης από τη φιλοδυτική μαριονέτα του Boris Yeltsin, ξανασηκώθηκε πάνω στη σέλα της και στέκεται στο πλευρό πολλών προοδευτικών χωρών, παντού σε ολόκληρο τον κόσμο. Διέγραψε ένα τεράστιο δάνειο της Κούβας, αξίας πολλών δις δολαρίων, σφυρηλατεί ισχυρές συμμαχίες με τη Βενεζουέλα, τη Βραζιλία και πολλές άλλες χώρες με αριστερό προσανατολισμό και προ πάντων οικοδομεί μια ισχυρή συμμαχία με την Κίνα. Ο κόσμος δεν βρέθηκε ποτέ τόσο πολύ κοντά σε μια πραγματικά σημαντική εξέλιξη, στο δρόμο για την αληθινή ελευθερία.

***

Αλλά οι περισσότεροι όμως αριστεροί στη Δύση αρνούνται να αναγνωρίσουν, ότι αυτά αποτελούν μια μοναδική ευκαιρία για την ανθρωπότητα. Είναι ίσως επειδή νοιώθουν ότι έχουν ξεπεραστεί, ότι έχουν εξευτελιστεί από τη τεράστια ήττα που έχουν υποστεί στο έδαφός τους. Είναι ίσως επειδή, παρά τη ρητορική τους και την πολιτική τους ορθότητα, πολλοί από αυτούς είναι πράγματι σωβινιστές, ακόμη και ρατσιστές. Όμως πολλοί διανοητές στη Κίνα, στη Ρωσία, στην Αφρική και στη Λατινική Αμερική έχουν όντως επίγνωση αυτής της κατάστασης.
Η αντίληψη που έχει η αριστερά στη Δύση όσον αφορά την επανάσταση – τη αληθινή και γνήσια επανάσταση – είναι ότι αυτή θα πρέπει να προέλθει από την Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική. Η Δύση λοιπόν θα είναι αυτή που θα απελευθερώσει τους φτωχούς Ασιάτες, τους Λατινοαμερικανούς και τους Αφρικανούς.
Η κινέζικη επανάσταση δεν είναι “αυθεντική”. Ποιος ενδιαφέρεται άραγε εάν εκατοντάδες εκατομμύρια, η πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας, καταναλώνουν σήμερα υγιεινή και θρεπτική διατροφή, εάν στεγάζονται σε κατάλληλες κατοικίες με υψηλής ποιότητας υπηρεσίες, εάν ταξιδεύουν με σύγχρονα μεταφορικά μέσα και εάν αποκτούν πολύ καλή μόρφωση ; Ποιος ενδιαφέρεται ; Δεν πρόκειται για “πραγματικό κομμουνισμό”, σύμφωνα με την άποψη των περισσότερων αριστερών γκουρού της Δύσης και για μερικούς από αυτούς “δεν πρόκειται ούτε καν για σοσιαλισμό”.
Μόνον οι αριστεροί διανοητές της Δύσης είναι σε θέση να προσδιορίσουν τέτοιες έννοιες, όπως είναι ο “σοσιαλισμός” ή ο “κομμουνισμός” και όχι οι Ασιάτες. Ο “κινέζικός σοσιαλισμός” δεν σημαίνει τίποτε γι αυτούς. Είναι απλά μια μικρή παύση, μια παρωδία.
Πριν από μερικά χρόνια, ταξίδευα στη Βενεζουέλα μαζί με μια πολύ διακεκριμένη διανοούμενη της  Δύσης, η οποία - οφείλω να ομολογήσω - μετέδιδε με πολύ καλό τρόπο τα γεγονότα που διαδραματίζονταν στη Μπολιβαριανή Δημοκρατία. Ένα βράδυ, μετά από κάμποσα ποτήρια μπύρας, αρχίσαμε να μιλάμε για την Κίνα.
“Σιχαίνομαι την Κίνα”, είπε, “Δεν έχω εμπιστοσύνη στους Κινέζους”.
Της είπα, τότε ότι είχα ταξιδέψει σε ολόκληρη τη Κίνα και ότι είχα μείνει εξαιρετικά εντυπωσιασμένος, αλλά και ότι είχα πεισθεί ότι η Κίνα είναι πράγματι μια σοσιαλιστική, έως και κομμουνιστική χώρα. Ξαφνικά άρχισε, με πολύ πάθος να διαφωνεί μαζί μου. Τη ρώτησα λοιπόν αν είχε επισκεφθεί ποτέ τη Κίνα. Μου απάντησε δυνατά και καθαρά : “Δεν πρόκειται ποτέ να πάω εκεί! Μισώ αυτή τη χώρα, μισώ και τους κατοίκους της.”
Η δήλωσή της με εντυπωσίασε : τελικά ήταν ειλικρινής, αν και με βίαιο τρόπο και όλα έγιναν ξεκάθαρα. Ο ρατσισμός απέναντι στη Κίνα, δύσκολα γίνεται αντιληπτός στους προοδευτικούς  κύκλους της Δύσης. Είναι όμως παρών, μέσα σε όλα τα πακέτα των προκατειλημμένων  αναλύσεων”. Αυτό όμως είναι κάτι που ποτέ δεν το παραδέχονται. Καλύπτεται πάντα κάτω από τον μανδύα της “αντικειμενικής κριτικής”.
Ξεκινάει με το ερώτημα : “έχετε φανταστεί ποτέ τι σημαίνει για τον πλανήτη μας, αν ο κάθε Κινέζος είχε το δικό του αυτοκίνητο και τη δική του τηλεόραση, όπως εμείς στη Δύση ;” και τελειώνει με τη διαπίστωση : “Οι Κινέζοι είναι τόσο βίαιοι όπως εμείς και έχουν τις ίδιες ιμπεριαλιστικές τάσεις.”
Ενώ η μετεξέλιξη της Κίνας σε μια μεσοαστική σοσιαλιστική κοινωνία αποτελεί σαφώς ένα θαύμα (αλλά περισσότερο ακόμη και από θαύμα, αποτελεί απόδειξη της ανωτερότητας του κεντρικού σχεδιασμού και της γενικής υπεροχής του συστήματος), ίσως τη μοναδική μεγαλύτερη επιτυχία, τα τελευταία 100 χρόνια στον πλανήτη μας, η αριστερά στη Δύση κάτι μουρμουρίζει σχετικά με το ότι συνέβη εκεί “δεν είναι πράγματι γνήσιο”, ότι “δεν είναι κομμουνιστικό” και ότι από οποιαδήποτε άποψη είναι εξαιρετικά ανησυχητικό.
Είναι επειδή, κατά την άποψή της, μόνον ότι σχεδιάζεται και εφαρμόζεται στη Δύση, μπορεί να είναι άξιο εμπιστοσύνης. Ποτέ τους όμως δεν θα το ομολογήσουν, εν τούτοις είναι ήδη τόσο εμφανές !
Η περιφρόνηση αυτή αφορά τις μεγάλες μη Δυτικές κοινωνίες της Κίνας, της Νότιας Αφρικής ή της Βενεζουέλας ! Αυτό αποτελεί μαύρο σαρκασμό. Αυτό ισοδυναμεί με έλλειψη αλληλεγγύης προς τις
χώρες που προσπαθούν πραγματικά να φροντίσουν τους λαούς τους !
Για τους περισσότερους διανοούμενους της Δύσης, το γεγονός ότι ένα εκατομμύριο ανθρώπινες ζωές ζουν πλέον με άνεση και αξιοπρέπεια, δεν σημαίνει τίποτε ! Είναι επειδή, κατά τη γνώμη τους, ο κινέζικος λαός δεν σημαίνει τίποτε, είτε ως άτομα, είτε ως σύνολο.
Αντί να μιλούν με υπερηφάνεια και ενθάρρυνση για τα τεράστια πάρκα και τις καταπράσινες περιοχές μέσα στις κινέζικες πόλεις, αυτό που επαναλαμβάνεται επ' άπειρο είναι η μόλυνση της ατμόσφαιρας στο Πεκίνο, ή καταστροφή μερικών “hutons”, αυτών των άθλιων και ανθυγιεινών  παραπηγμάτων, όπου δεκάδες οικογένειες αφόδευαν όλες μαζί στην ίδια τρύπα. Αυτά αποτελούσαν στα μάτια των δυτικών, καλά στερεότυπα και παραδοσιακά κατασκευάσματα της “αρχαίας” Κίνας,
γεμάτα από φτωχούς ανθρώπους. Από την άλλη αυτά τα αξιοπρεπή, σύγχρονα, υψηλής ποιότητας συγκροτήματα γιγαντιαίων πολυκατοικιών, με όλες τις σύγχρονες ανέσεις, που αποτελούν πλέον
τον κανόνα σε κάθε γωνιά της χώρας, είναι “εκνευριστικά”, έως “ενοχλητικά”. Και το γεγονός ότι ο κινεζικός λαός επιθυμεί και αποκτά τηλέφωνα, όμορφα ρούχα, μέχρι και αυτοκίνητα, θεωρείται ως  απόδειξη του “καταναλωτισμού” και χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να υποστηριχτεί η άποψη ότι η Κίνα δεν είναι πλέον σοσιαλιστική ! Επειδή για πολλούς από τους αριστερούς στη Δύση, ενώ οι ίδιοι δεν έχουν καμία αντίρρηση να ΄χουν βίλες δίπλα στη θάλασσα, αυτοί που δεν ζουν στο Δυτικό κόσμο, εάν θέλουν να λέγονται μαρξιστές, θα πρέπει να είναι αγνοί και φτωχοί, λειτουργώντας σαν κάποιο είδος ινδικών χοιριδίων.
Όχι σύντροφοι ! Αυτά είναι ανοησίες ! Είναι ήδη σαφές, το ποιος νοιάζεται για το λαό. Ο στόχος του σοσιαλισμού ή του μη δογματικού κομμουνισμού είναι απλός και καθαρός – καλλίτερη ζωή για τον κόσμο. Καλλίτερες πόλεις και χωριά, λιγότερος φόβος, περισσότερη μόρφωση, αξιοπρέπεια και ναι - μάλιστα , περισσότερη διασκέδαση !
Και αυτό είναι σαφές ότι το καταφέρνει η Κίνα, όπως και η Νότια Αφρική, η Βενεζουέλα και άλλες σοσιαλιστικές χώρες !

***

Στα αμέσως προηγούμενα χρόνια έγινε απόλυτα σαφές, ότι η Δύση είναι διατεθειμένη να καταστρέψει οτιδήποτε βρεθεί μπροστά στο δρόμο της, για την ολοκληρωτική κυριαρχία της πάνω στον πλανήτη.
Και ξαφνικά τέσσερις ισχυρές χώρες αρνήθηκαν να ανεχθούν αυτή τη ληστρική αντίληψη και έδειξαν ότι ήταν αποφασισμένες να μην επιτρέψουν να επιτευχθεί η εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας δικτατορίας. Αυτές οι χώρες ήταν η Κίνα, η Βενεζουέλα, η Κούβα και η Ρωσία. Υπήρξαν κι άλλες χώρες που τις πλαισίωσαν σταδιακά, αυτές όμως αποτελούν τον πυρήνα.
Η δύση επιχείρησε ανοικτά και ξεδιάντροπα να καταστρέψει τη Βενεζουέλα, με διάφορες ευκαιρίες, μέσω ενορχηστρωμένων πραξικοπημάτων και χρηματοδοτώντας και υποστηρίζοντας την   αντιπολίτευση”, ακόμη και δολοφονώντας τον πρόεδρο της χώρας, όπως πιστεύουν μερικοί.
Η βρώμικη εκστρατεία ενάντια στο Caracas, έγινε επική ! Γύρισα διάφορες ταινίες – ντοκυμαντέρ, για την Telesur και δεν θα ξεχάσω ποτέ τα λόγια ενός από τους ντόπιους εκδότες, στο αποκορύφωμα των αντεπαναστατικών διαδηλώσεων που είχαν χρηματοδοτηθεί από τη Δύση : “Όλοι δουλεύουμε κάτω από βαρέλια γεμάτα από όπλα !”.
Γίνονταν πόλεμος τότε, όπως εξακολουθεί να γίνεται ακόμη και τώρα. Είναι πόλεμος ενάντια στο φασισμό και υπέρ της ίδιας της ανθρωπότητας. Όσοι δεν το έχουν αντιληφθεί, θα πρέπει να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή. Και σε έναν πόλεμο πρέπει να διαλέξει κανείς με ποια πλευρά θα πάει. Οι δυτικοί ηγέτες βλέπουν επίσης τη Κίνα και τη Ρωσία να συνιστούν τα δύο άκρα μιας εχθρικής αψίδας. Μέρα και νύχτα οι δύο αυτές γιγάντιες και ισχυρές χώρες αντιμετωπίζουν μια φαύλη προπαγάνδα και βρώμικες εκστρατείες μίσους, προκλήσεις και έμμεσες επιθέσεις.
Στην Ασία, ο στόχος της “αυτοκρατορίας” είναι να απομονώσει την Κίνα, να τη προκαλέσει και να
την αμφισβητήσει. Η Δύση επιχειρεί μεταφορικά να χώσει ένα φλεγόμενο σιδερένιο ραβδί στο στόμα του δράκου. Αυτό αποτελεί κοινή γνώση στις ακαδημίες των Φιλιππίνων και της Ιαπωνίας, στις δύο αυτές χώρες – πελάτες της Δύσης στη περιοχή αυτή. Αντίθετα τούτο είναι ελάχιστα γνωστό, έως  γνωστο γεγονός στη κοινή γνώμη των χωρών της Δύσης.

Που είναι λοιπόν η κινητοποίηση των αριστερών διανοουμένων της Δύσης, για την υποστήριξη τηςΚίνας που απειλείται ανοικτά από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους ;
Δεν υπάρχει καμιά κινητοποίηση ! Αντίθετα, ορισμένοι από τους αριστερούς διανοούμενους
επαναλαμβάνουν, σαν παπαγάλοι, τα περισσότερα ψέμματα που κατασκευάζονται από τα μαγαζάκια των ΜΜΕ στην Ευρώπη και στην Αμερική ! Όλες αυτές τις ανοησίες, ότι δήθεν η Κίνα έχει ιμπεριαλιστικές φιλοδοξίες στην Ασία και στην Αφρική !
Εάν καταδέχονταν να συνομιλήσουν με τους λαούς της Αφρικής, θα άκουγαν ότι οι Αφρικανοί στην πλειοψηφία τους λατρεύουν την Κίνα και ότι τη βλέπουν σαν την ελπίδα τους. Θα άκουγαν επίσης ότι “οι Κινέζοι είναι οι πρώτοι ξένοι που συμπεριφέρονται στους Αφρικανούς σαν ανθρώπινα όντα και σαν ομοίοι τους”, όπως ο ίδιος άκουγα κατ' επανάληψη στους τόπους κατασκευής υποδομών, παντού στην ανατολική Αφρική.
Αλλά η προπαγάνδα που κατασκευάζεται στα αποικιοκρατικά κέντρα, όπως στο Λονδίνο, στο Παρίσι ή στο Βερολίνο, γίνεται προϊόν κατανάλωσης, αποδεκτό με αξιοπιστία και διαδίδεται περαιτέρω μέσα από τις γραμμές των περισσότερων αριστερών της Δύσης !
Η Δύση λεηλάτησε, εβίασε, και κατέστρεψε δεκάδες εκατομμυρίων από τους λαούς της Αφρικής. Τους κυνήγησε σαν τα ζώα και τους έκανε σκλάβους. Διέπραξε άπειρες γενοκτονίες, από τις οποίες πέθαναν 10 εκ. άνθρωποι στη διάρκεια της βασιλείας του βέλγου βασιλιά Λεοπόλδου του ΙΙ, στο
ολοκαύτωμα των γερμανών ενάντια στο λαό της Ναμίμπια, ή στη πρόσφατη δολοφονική εκδίωξη 8
εκατομμυρίων ανθρώπων από τη γη τους, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ασφαλή εκμετάλλευση του κολτάνιου και του ουρανίου, στη Δημοκρατία του Κογκό, χρησιμοποιώντας τους συμμάχους τους από την Ουγκάντα και τη Ρουάντα με τους παράφρονες στρατιωτικούς τους, η Σομαλία αποσταθεροποιήθηκε, όπως και το Μάλι. Δεκάδες είναι οι λαοί που ουρλιάζουν και οι χώρες τους που βυθίζονται σε λουτρό αίματος. Όμως “έχει η Κίνα παρόμοιες φιλοδοξίες ;”
Και η αριστερά της Δύσης παραμένει σιωπηλή με αυταρέσκεια. Η μεγάλη πλειοψηφία των μελών της δεν ενδιαφέρεται, ούτε τολμάει να ταξιδέψει σε περιοχές όπου η Κίνα, έχει προσφέρει πολλά καλά.
Όταν η αμερικανική και η ιαπωνική αεροπορία, εκτελεί πτήσεις στον εναέριο χώρο πάνω από περιοχές που η Κίνα θεωρεί δικές της, όταν στήνονται βάσεις που κυκλώνουν τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, η αριστερά της Δύσης δεν κάνει τίποτε, απολύτως τίποτε, για να υπερασπίσει το Πεκίνο !
Όταν όμως η Ρωσία δέχθηκε επίθεση, σπιλώθηκε και προκλήθηκε με αφορμή τη κρίση στην Ουκρανία και στη Νοβορωσία (οι ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας με ρωσικό πληθυσμό που σήμερα έχουν αυτονομηθεί), υπήρξε άμεση σχεδόν κινητοποίηση. Ήταν καλό, πολύ καλό το γεγονός ότι υπήρξε. Αλλά τι ήταν αυτό που έκανε την αριστερά στη Δύση να υποστηρίξει τη ρωσική κυβέρνηση, που σήμερα δεν είναι καν σοσιαλιστική (παρ' όλου που συνεχίζει την ίδια πολιτική εκείνων των ημερών, όταν υπήρχε ακόμη η Σοβιετική Ένωση και προσφέρει αρκετά μεγάλες υπηρεσίες σε χώρες που έχουν καταπιεστεί από τον καπιταλισμό) ; Γιατί η κινητοποίηση έγινε μόνον για τη Ρωσία και όχι για δεκάδες άλλες πραγματικά σοσιαλιστικές χώρες, που το έχουν τόσο πολύ ανάγκη ;
Μήπως είναι επειδή η Ρωσία είναι κατά βάση μια “ χώρα “λευκών”, ενώ η Κίνα, η Βενεζουέλα, η
Βολιβία, η Κούβα, η Νότια Αφρική ή η Ερυθραία δεν είναι ;
Πρέπει να υπάρξουν σοβαρές και ειλικρινείς απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και μάλιστα πολύ
σύντομα !

***

Από ο,τι φαίνεται στις μέρες μας, οι περισσότεροι αριστεροί στη Δύση, δεν επιδιώκουν ούτε καν να
πάρουν την εξουσία πλέον. Έχουν επαναπαυθεί στο αίσθημα της ήττας και της ανημπόριας.
Φαίνεται να μένουν ικανοποιημένοι από την απελπισία και τη κατάθλιψη. Αυτό που κάνουν είναι
να ασκούν συνεχώς κριτική για τα λάθη και τα εγκλήματα της “αυτοκρατορίας”, αλλά δεν είναι
πρόθυμοι να συγκρουστούν μαζί της, με οποιοδήποτε αποφασιστικό τρόπο. Δεν στήνουν
οδοφράγματα και ιδεολογικά συγκρούονται ελάχιστα.

Στη πραγματικότητα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα : υπάρχει μια ευδιάκριτη και ανοιχτή
εχθρότητα από τη πλευρά της αριστεράς της Δύσης, απέναντι στην αριστερή πτέρυγα και στις
αντιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις, σε παγκόσμιο επίπεδο, και αφορά είτε τη Κούβα, είτε τη
Βενεζουέλα, είτε τη Βολιβία, τη Κίνα, τη Βόρεια Κορέα, τη Νότια Αφρική είτε την Ερυθραία.
Αυτούς που εμπιστεύονται και υποστηρίζουν είναι μόνον, οι υποτακτικοί – αυτοί που είναι ήδη νικημένοι. Αυτή είναι η παρέα με την οποία οι περισσότεροι αριστεροί δυτικοί διανοούμενοι
νοιώθουν άνετα και ευχάριστα μαζί τους. Η δύναμη αυτών που πάλεψαν περήφανα ενάντια στη νεοαποικιοκρατία και στον κορπορατισμό και που σήμερα κυβερνούν τις χώρες τους (ή τουλάχιστον μερικοί από αυτούς), έγιναν αντικείμενο γελοιοποίησης, ακόμη και δαιμονοποίησης κάμποσες φορές. Τίποτε δεν είναι αρκετά καλό και τίποτε δεν είναι “άγιο” για την αριστερά στο Παρίσι, στο Βερολίνο ή στο Λονδίνο : σίγουρα ούτε η Κούβα και η Ερυθραία, η Νότια Αφρική ή η Κίνα. Και άντε ξανά πάλι αυτή η “θρησκευτική” αναζήτηση για τα ιδανικά κινήματα, τα κόμματα και τις κοινωνίες !
Είναι σαν να πετάει κανείς στα σκουπίδια τη Γαλλική Αντίσταση ή τους Σέρβους παρτιζάνους, στο
δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, επειδή δεν ήταν απόλυτα “δημοκρατικοί” ή δεν θεωρούνται ως τέτοιοι.
Μα ασφαλώς δεν ήταν ! Επειδή δεν υπήρχε χρόνος να είναι κανείς τέλειος : δεν ήταν αλάθητοι, δεν
ήταν ιδεολογικά ξεκάθαροι, ήταν αυτοί που έδιναν μονόπλευρα τη μάχη απέναντι στο μεγάλο κακό.
Η αριστερά της Δύσης ενεργεί εκ του ασφαλούς, ακόμα κι όταν πρόκειται για τη παγκόσμια
ιστορία. Μερικοί από αυτούς συνέκριναν (και το έκαναν εδώ και δεκαετίες) τη Σοβιετική Ένωση με
τη χιτλερική Γερμανία, που δεν είναι κάτι διαφορετικό από τη καλοστημένη και πολυδιαφημισμένη
πλύση εγκεφάλου που ανακάλυψαν οι επικεφαλής της προπαγάνδας της “αυτοκρατορίας”. Μιλάνε
σήμερα γι αυτή τη μεγάλη Σοβιετική Ένωση, η οποία βοήθησε δεκάδες σκλαβωμένα έθνη να
αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους από τον ιμπεριαλισμό της Δύσης και γι αυτή τη μεγάλη
Σοβιετική Ένωση, η οποία σχεδόν μόνο με τις δικές της δυνάμεις νίκησε τη ναζιστική Γερμανία,
πληρώνοντας γι αυτό ένα τεράστιο τίμημα με περισσότερο από 20 εκατομμύρια νεκρούς. Γι αυτή
τη Σοβιετική Ένωση που βοήθησε να φτιαχτούν και να εκπολιτιστούν νέες ανεξάρτητες χώρες σε
όλες τις ηπείρους. Τέτοιες συγκρίσεις είναι όχι μόνον γελοίες ιστορικά, αλλά επίσης προσβλητικές
και εξωφρενικές !
Εάν η αριστερά της Δύσης νοιώθει τη ανάγκη να συγκρίνει κάτι με τη ναζιστική Γερμανία, αυτό θα
έπρεπε να είναι οι συνταγματικές μοναρχίες στην Ευρώπη και οι ίδιες οι Δυτικές “Δημοκρατίες”,
καθώς επίσης και η δυτική αποικιοκρατία – όλοι αυτοί οι θεσμοί και οι ιδεολογικοπολιτικές
αντιλήψεις τους που κατέστρεψαν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές εδώ κι ολόκληρους
αιώνες μέχρι σήμερα !

***

Οι Κινέζοι διανοούμενοι είναι αγανακτισμένοι. Μίλησα με μερικούς από αυτούς το 2013, όταν
έκαναν ένα σεμινάριο στο πανεπιστήμιο Tsinghua, σχετικά με τη δουλειά μου.
Ο,τι γράφω μέσα σε αυτό το κείμενο, είναι ήδη γνωστό στη Κίνα, τη Νότια Αφρική και στην
Αφρική γενικότερα !
Η αλαζονεία και η αυταρέσκεια της αριστεράς της Δύσης είναι εξοργιστική και το αποτέλεσμα
είναι ότι σήμερα η συνεργασία ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή και τη Βορειοαμερικανική αριστερά από
τη μια και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας από την άλλη, είναι πλέον πολύ περιορισμένη. Όπως
είναι άλλωστε αναμενόμενο, οι Ευρωπαίοι θα δικαιολογηθούν λέγοντας : “Επειδή η Κίνα δεν είναι
αρκετά αριστερή”. Ανοησίες ! Ρωτήστε τον Fidel Castro, αν η Κίνα είναι σοσιαλιστική. Ρωτήστε τη
κυβέρνηση της Βενεζουέλας ή της Νότιας Αφρικής.
Το κυρίαρχο πρόβλημα αυτή τη στιγμή, είναι το ότι η Δυτική αριστερά δεν είναι αρκετά
διεθνιστική, ή ούτε καν διεθνιστική ! Και κατά τη γνώμη μου, όπως και πολλών άλλων συντρόφων
σε ολόκληρο τον κόσμο, ο διεθνισμός είναι η ουσία του πραγματικού σοσιαλισμού.
Αλλά τι είναι αυτό για το οποίο αγωνίζεται η αριστερά της Δύσης ; αγωνίζεται πρώτα και κύρια για
τα δικαιώματα των λαών της και όχι για τα δικαιώματα όλων των άλλων λαών του κόσμου. Δεν
ενδιαφέρεται καθόλου για το ποιος πράγματι πληρώνει για τη δωρεάν ιατρική περίθαλψη, για τη
δωρεάν παιδεία ή για τις επιδοτήσεις που παίρνουν οι Ευρωπαίοι αγρότες.
Κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας, οι εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων που εξοντώθηκαν
και έγιναν σκλάβοι στις αποικίες , πλήρωσαν όλα αυτά τα παλάτια, τα θέατρα, τους σιδηροδρόμους
και τα πάρκα που φτιάχτηκαν στην Ευρώπη. Από τότε, στην πραγματικότητα δεν άλλαξαν πολλά,
ακόμη και σήμερα. Οι κατεστραμμένοι αγρότες της Δυτικής Αφρικής πεθαίνουν προκειμένου να
εισπράξουν οι γάλλοι αγρότες τις επιδοτήσεις τους και να μπορούν να οδηγούν τις BMW τους και
τα άλλα πολυτελή αυτοκίνητά τους, είτε παράγουν, είτε δεν παράγουν τα προϊόντα τους ανάλογα με
τη χρονιά. Εκατοντάδες εκατομμύρια απόρων και εξαντλημένων από την εργασία ανθρώπων στις
νεοαποικίες, χωρίς ιατρική ασφάλιση, είναι εκείνοι που πληρώνουν, ώστε να μπορούν οι
ηλικιωμένοι στην Ευρώπη να έχουν δωρεάν νοσοκομειακή περίθαλψη και κοινωνικές λέσχες.
Και η αριστερά της Δύσης αγωνίζεται για περισσότερα δικαιώματα για τους λαούς της Ευρώπης. Η
Κίνα δεν σημαίνει τίποτε γι αυτούς. Ούτε η Κίνα, ούτε το Βιετνάμ. Αυτές είναι κάποιες ενοχλητικές
χώρες που παίρνουν τις δουλειές τους ! Οι Κινέζοι και οι Βιετναμέζοι είναι απλά πλήθη κι ούτε καν
άνθρωποι.
Ενώ η Κίνα προκειμένου να επανεισάγει το θεσμό της ιατρικής φροντίδας, επιβαρύνει τον ίδιο το
λαό της με το κόστος της εργασίας του. Το ίδιο κάνουν φυσικά και η Κούβα, η Βενεζουέλα, η Χιλή,
η Αργεντινή και η Νότια Αφρική.

***

Η αριστερά της Δύσης χαρακτηρίζεται από ναρκισσισμό, απειθαρχία και θράσος, φαρισαϊσμό και
ηθική κατάρρευση. Γι αυτό και ηττήθηκε. Για αυτό και δεν έχει ακτινοβολία. Γι αυτό και δεν
εμπνέει τον κόσμο.
Όσο δε λιγότερο κόσμο εμπνέει τόσο γίνεται όλο και πιο πικρή, όλο και πιο δηλητηριώδης.
Επιτίθεται κατά της Σοβιετικής Ένωσης (μετά θάνατον), επιτίθεται κατά της Κίνας και ψωνίζει μια
ακόμα “αποκαλυπτική” προπαγάνδα της Δύσης, ότι δηλαδή οι κόκκινοι Χμερ, ήταν κομμουνιστές
που διέπραξαν γενοκτονία και όχι μια συμμορία από ψυχικά διαταραγμένους desperados
(απελπισμένους) χωρικούς, που ήρθαν στην εξουσία μετά από τους δολοφονικούς σαρωτικούς
βομβαρδισμούς των αμερικανών στην ύπαιθρο της Καμπότζης.
Επιτίθεται κατά της Κούβας και της Βενεζουέλας, επειδή είναι “αντιδημοκρατικές” και με
ασυγχώρητη και παθολογική εμμονή εναντίον της Νότιας Αφρικής.
Ακόμη κι όταν η Κίνα παλεύει για τη καταπολέμηση της ελονοσίας στην Αφρική και όταν κτίζει
σχολεία και νοσοκομεία, όταν προστατεύει μικρά κρατίδια στην Ωκεανία (ολόκληρη η ήπειρος, που
αποτελείται από περιοχές του Ειρηνικού και την Αυστραλία) από την ολοκληρωτική καταστροφή,
που προκαλείται από την άνοδο της στάθμης του ωκεανού, κτίζοντας προστατευτικά τείχη και
εγκαθιστώντας ολόκληρες μακρόβιες (mangroves) φυτείες (τα έχω δει με τα μάτια μου, αφού έχω
ζήσει στην Ωκεανία και στην Αφρική) και πάλι κάνει λάθος, διότι όλος ο κόσμος οφείλει να είναι
χάλια, επειδή έτσι είναι η ίδια η Δύση και οι πολιτικές που εφαρμόζει ! Αυτός ο μηδενισμός είναι
αρρωστημένος, είναι μια ηττοπάθεια και έχει σαν αποτέλεσμα μια απογοητευτική επίδραση ακόμη
και στις ίδιες τις χώρες της Δύσης.
Πρέπει λοιπόν να καταλήξει κανείς στο συγκλονιστικό συμπέρασμα, ότι : ο,τι έχει απομείνει από
την αριστερά της Δύσης είναι στη πραγματικότητα αντι- αριστερό !
Σαν αποτέλεσμα, οι λαοί της Λατινικής Αμερικής, της Ασίας και της Αφρικής νοιώθουν πολύ πιο
καλλίτερα μεταξύ τους, παρά συντροφιά με τη προοδευτική πτέρυγα των πρώην αποικιοκρατών
τους και αναζητούν όλο και περισσότερο μια πηγή έμπνευσης, που τη βρίσκουν τελικά ανάμεσά
τους.

***

Η Ρωσία ενώθηκε κι εκείνη μαζί τους, με το δικό της τρόπο. Όσο περισσότερο τόσο καλλίτερα.
Σήμερα, σχεδόν δυο δισεκατομμύρια άνθρωποι οικοδομούν τις σοσιαλιστικές τους πατρίδες. Κάθε
χώρα είναι διαφορετική, όσον αφορά πολιτισμό της και το πολιτικό μοντέλο που ακολουθεί. Ούτε
μια από από τις χώρες που ανήκουν σε αυτή την ομάδα δεν είναι τέλεια, όλες όμως προσπαθούν να
οικοδομήσουν ένα καλλίτερο μέλλον για τους πολίτες τους και όλες αγωνίζονται ενάντια στον
ιμπεριαλισμό της Δύσης και το φασισμό, που εδώ και αιώνες αποτελεί το μοναδικό σοβαρό
κίνδυνο, για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους !
Ο κόσμος σήμερα είναι γεμάτος από ελπίδα και αισιοδοξία. Οι γερανοί βοηθούν στις κατασκευές
και οι τουρμπίνες γυρίζουν ασταμάτητα, καινούργιοι τηλεοπτικοί σταθμοί και εκδόσεις αποτελούν
πηγή έμπνευσης για δισεκατομμύρια ανθρώπους, ώστε να μπορούν να απορρίψουν και να
παλέψουν ενάντια στην απαρχαιωμένη αποικιοκρατική προπαγάνδα.
Θα είναι ένας ωραίος κόσμος στο μέλλον που μπορούμε να προβλέψουμε. Ίσως μετά από μερικές
ακόμη μάχες, αλλά στο τέλος, έτσι θα 'ναι.
Αντί να κάνουν κηρύγματα, οι αριστεροί της Δύσης θα πρέπει να παραδεχτούν ότι απέτυχαν, κι
αυτοί μαζί με την επιθετική κουλτούρα της Δύσης, που όπως χαρακτηρίσθηκε κάποτε, από το
μεγάλο Ελβετό ψυχίατρο, τον Carl Jung, ως παθολογική – μια κουλτούρα που υποδούλωσε επί
αιώνες ολόκληρο τον κόσμο.
Κι έπειτα θα πρέπει να πάνε και να διδαχθούν από τις χώρες, που οι λαοί τους νίκησαν, από τις
χώρες που παλεύουν για την επιβίωση της ίδιας της ανθρωπότητας !

Ο Andre Vltchek γεννήθηκε το 1963 στο Λένινγκραντ, είναι συγγραφέας, σκηνοθέτης και ερευνητής 
δημοσιογράφος. Έχει καλύψει πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες του κόσμου. Η τελευταία
του δουλειά είναι το βιβλίο με τίτλο :”Fighting against Western imperialism”, “Παλεύοντας ενάντια
στον ιμπεριαλισμό της Δύσης”. Έχουν επίσης κυκλοφορήσει και οι συζητήσεις του με τον Noam
Chomsky . Έχει γράψει επίσης το πολιτικό μυθιστόρημα “Point of no return”. Η “Oceania”
αναφέρεται στον δυτικό ιμπεριαλισμό στη περιοχή του νότιου Ειρηνικού. Το “Indonesia – The
Archipelago of fear” αφορά την Ινδονησία μετά το καθεστώς του Suharto. Έχει γυρίσει το
ντοκυμαντέρ “Rwanda Gambit”, σχετικά με τη σφαγή της Rwanda και τη λεηλασία της Λαϊκής
Δημοκρατίας του Κογκό. Αφού πέρασε αρκετά χρόνια στη Λατινική Αμερική και στην Ωκεανία,
σήμερα ζει και εργάζεται στη ανατολική Ασία και στην Αφρική.

Μετάφραση απόδοση Τσοπάνης απ' τα Τζουμέρκα.