Πολιτική με ηθική

του Λουκά Αξελού

Γιατί να ξαναδιαβάσουμε τον Αντόνιο Γκράμσι; Περισσότερα του ενός επιχειρήματα συνηγορούν στην επανάκαμψη αυτή. Θα σταθώ μόνο σε δύο:

-Το πρώτο αφορά τη σύνδεση της ηθικής με την πολιτική, που για τον Γκράμσι αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δεδομένο. Το νέο ιστορικό μπλοκ δεν μπορεί να στηριχθεί μόνο στην υλική υπεροχή· έχει ανάγκη από τη διαρκή ηθική και δημοκρατική νομιμοποίησή του.

-Το δεύτερο είναι ότι η εικόνα του Γκράμσι, ως υποδειγματικού επαναστάτη διανοούμενου και ως κορυφαίου στοχαστή, νοείται σε αξεχώριστη σύνδεση με την αφετηριακή νοηματοδότηση της ζωής του, η οποία έχει αξία μονάχα όταν αφιερώνεται κυριολεκτικά και χωρίς παράπονο στην εξυπηρέτηση ενός ιδανικού.

Ομως ο Γκράμσι δεν είναι μόνον η επική-μεγάλη κλίμακα των υψηλών αξιών και ιδεών. Είναι εξίσου ο πλοηγός της καθημερινής μας ανάγνωσης στο τεράστιο γνωστικό του πεδίο, της διαλεκτικής συνάρθρωσης τοπικού - εθνικού - παγκόσμιου· είναι ο διεισδυτικός αντικομφορμιστής και αδιάλλακτος πολέμιος της μετριότητας, της μικρόνοιας, της ημιμάθειας, του διανοητικού εφησυχασμού. Ιδού μία ενδεικτική επισήμανσή του:

«Η σημερινή γενιά έχει μια παράξενη μορφή αυτοσυνείδησης και ασκεί στον εαυτό της μια παράξενη μορφή αυτοκριτικής. Έχει συνείδηση ότι είναι μια γενιά μεταβατική, ή ακόμα καλύτερα, πιστεύει για τον εαυτό της ότι είναι κάτι σαν μια έγκυος γυναίκα: νομίζει ότι είναι έτοιμη να γεννήσει και περιμένει να γεννήσει ένα μεγάλο παιδί. 

[...] 

Το ζήτημα [όμως] θα μπορούσε να μπει έτσι: κάθε "βελανίδι" μπορεί να σκέφτεται ότι θα γίνει βελανιδιά. Εάν τα βελανίδια είχαν ιδεολογία, αυτή θα ήταν ακριβώς να αισθάνονται ότι "εγκυμονούν" βελανιδιές. Αλλά στην πραγματικότητα, τα 999* των βελανιδιών χρησιμεύουν για το φαγητό των χοίρων, και το πολύ, συμβάλλουν στην παρασκευή λουκάνικων και μορταδέλας».

Ο Μπρεχτ τόνιζε ότι στους καιρούς της αδυναμίας πολλά χρειάζονται, αλλά λίγα μπορούν να γίνουν. Είναι ασφαλώς συζητήσιμο πια. Εγώ, με όλο τον κίνδυνο του υποκειμενισμού, κρατώντας αποστάσεις από τις «αντιγραφές» και τα «σκονάκια», θα ήθελα να επισημάνω ότι η εκ νέου ανάγνωση του Γκράμσι ως αποκλείουσα όλα τα παραπάνω, ασφαλώς και δεν θα είναι ένας απλός περίπατος· σε κάθε όμως περίπτωση, είναι ένα γοητευτικό ταξίδι, που μπορεί ενδεχομένως, να μας προσφέρει μιαν αξιόπιστη αφετηριακή βάση για μια κριτική επανεξέταση - επαναθεμελίωση τού υπό δοκιμασίαν τελούντος παρόντος μας.

πηγή: enet.gr

Λεγόταν Μιλόσεβιτς, τον θυμάστε;

Του Νίκου Μπογιόπουλου
 

Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης - όπως έγραφε τότε - μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης...).

 

Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.

Φυσικά η είδηση της αθώωσης του Μιλόσεβιτς πέρασε στα «ψιλά». Τα βαποράκια του ΝΑΤΟ, που μετά έγιναν βαποράκια του ΔΝΤ, όσοι τότε έγραφαν λιβέλους διεκδικώντας ρόλο νεκροθάφτη στο γουέστερν της Νέας Τάξης, όσοι ελεεινολογούσαν πάνω στο φέρετρο του Μιλόσεβιτς, τα «κοράκια» και οι «αντικειμενικοί» αναλυτές, τα αθύρματα που εκτόξευαν μύδρους κατά του «χασάπη» με ταυτόχρονους επαίνους για την... κακομοίρα τη Δύση που ήθελε (!) αλλά «δεν κατάφερε να αποτρέψει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας» (!), δεν ψέλλισαν λέξη.

«Και συ πρόστυχη πένα και ψοφίμι, του βούρκου λιβανίζετε την μπόχα», που έλεγε ο Βάρναλης.

---

Δεν θα ασχοληθούμε άλλο μαζί τους. Αρκετά με το φύραμά τους. Οι ίδιοι «αμερικανόδουλοι» με τον Οτσαλάν, οι ίδιοι ΝΑΤΟφρονες στο Γιουγκοσλαβικό, οι ίδιοι «ενσωματωμένοι» στο Ιράκ, οι ίδιοι «πρόθυμοι» του ΔΝΤ και πάντα δραγουμάνοι της πλουτοκρατίας.

Θα σταθούμε στην Ιστορία. Και η ιστορία λέει ότι ο Μιλόσεβιτς αρνήθηκε να υπογράψει την κατοχή της χώρας του από το ΝΑΤΟ. Αυτό έγινε το 1999 στο Ραμπουγέ, δυο μήνες πριν τους βομβαρδισμούς. Η κατάπτυστη συμφωνία (άρθρο 8), που ζητούσε η Ολμπράιτ, προέβλεπε ότι:

«Το προσωπικό του ΝΑΤΟ θα απολαμβάνει, μαζί με τα οχήματα, σκάφη, αεροσκάφη και υλικά του, ελεύθερη και απεριόριστη διάβαση και ανεμπόδιστη πρόσβαση σε όλη την ομοσπονδιακή δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, περιλαμβανομένου του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων. Αυτό θα περιλαμβάνει (αλλά δεν περιορίζεται σε αυτά) τα δικαιώματα σε στρατοπέδευση, γυμνάσια, καταυλισμούς και χρήση οποιασδήποτε περιοχής ή διευκολύνσεων, όπως απαιτείται, για υποστήριξη, εκπαίδευση και επιχειρήσεις».

Γι' αυτό έγινε η εισβολή του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Όχι γιατί ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης» ή «Χίτλερ» κατά τους διώκτες του, αλλά επειδή αρνήθηκε να υπογράψει κάτι αντίστοιχο με αυτό που ζητούσε ο Μουσολίνι από τον ελληνικό λαό το 1940.

Αν την ιστορία την έγραφαν τα «κοράκια» και οι «νεκροθάφτες», η ανθρωπότητα δε θα γνώριζε τι σημαίνει το «Όχι». Ευτυχώς, ακόμα κι αν το τίμημα είναι βαρύ, η Ιστορία των λαών δεν γράφεται έτσι. Παρά μόνο των «ραγιάδων».

Ο Μιλόσεβιτς δολοφονήθηκε. Οι εκτελεστές του Μιλόσεβιτς, πριν τον βγάλουν από τη μέση, είχαν εκτελέσει τη χώρα του, βομβαρδίζοντάς την ανελέητα για 78 μέρες και νύχτες. Οι δολοφόνοι του Μιλόσεβιτς, πριν εφαρμόσουν το «δίκαιο» της Χάγης, είχαν εφαρμόσει το «δίκαιο» των «έξυπνων όπλων»:

• Μέσα σε αυτές τις 78 μέρες, το ΝΑΤΟ, επιστρατεύοντας 1.000 και πλέον βομβαρδιστικά, πραγματοποίησε 35.788 (!) αεροπορικές επιδρομές στο έδαφος της Γιουγκοσλαβίας και επιτέθηκε εναντίον 200 (!) γιουγκοσλαβικών πόλεων. Από αυτές, η πρωτεύουσα του Κοσσυφοπεδίου, η Πρίστινα - την οποία υποτίθεται ότι οι ΝΑΤΟικοί ήθελαν να σώσουν από την «εθνοκάθαρση» - βομβαρδίστηκε 374 φορές, το Πρίζρεν 232, το Ουρόσεβατς 205, το ίδιο το Βελιγράδι βομβαρδίστηκε 212 φορές...
• Μέσα σε αυτές τις 78 μέρες, το έδαφος της Γιουγκοσλαβίας δέχτηκε 35.450 «δέσμες» από το είδος των απαγορευμένων (μέσα από διεθνείς συμβάσεις) βομβών. Από τις 2.500.000 βόμβες που έπεσαν στη Γιουγκοσλαβία, οι 500.000 περιείχαν εξασθενημένο ουράνιο. Το ουράνιο προκαλεί καρκίνο... Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τουλάχιστον 10.000 θάνατοι από καρκίνο στην πρώην Γιουγκοσλαβία σχετίζονται με τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ...
• Μέσα σε αυτές τις 78 μέρες, οι «έξυπνες» βόμβες κατέστρεψαν 480 εκπαιδευτικά ιδρύματα της Γιουγκοσλαβίας (μεταξύ αυτών το 50% των σχολείων του Κοσσυφοπεδίου), 350 μοναστήρια, πολιτιστικά κέντρα και ιστορικά μνημεία, 33 νοσοκομεία και ιατρικά κέντρα, 14 αεροδρόμια, 61 γέφυρες, 5 εθνικούς και 23 επαρχιακούς δρόμους, 121 εργοστάσια και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, 29 εγκαταστάσεις παροχής ηλεκτρικής ενέργειας και ύδρευσης...
• Μέσα σε αυτές τις 78 μέρες, το ΝΑΤΟ προκάλεσε τόσες υλικές ζημιές στη Γιουγκοσλαβία που θα χρειαστούν 40 χρόνια για την αποκατάστασή τους, ανάγκασε 600.000 εργάτες να ζουν άνεργοι και 2.500.000 ανθρώπους να μη διαθέτουν το ελάχιστο προς το ζην...
• Μέσα σε αυτές τις 78 μέρες, το ΝΑΤΟ δολοφόνησε, σύμφωνα με τη Γιουγκοσλαβία, πάνω από 2.000 ανθρώπους. Οι τραυματίες ανήλθαν σε περισσότερους από 6.000. Μετά τη λήξη των βομβαρδισμών, οι ίδιοι οι Αμερικανοί υπολόγιζαν ότι ο αριθμός των νεκρών ξεπέρασε τους 5.000... Από τις ανθρώπινες απώλειες, σύμφωνα με τα στοιχεία της Γιουγκοσλαβίας, το 30% των νεκρών ήταν παιδιά... Παιδιά ήταν και το 40% των τραυματισμένων... Μετά τη λήξη των βομβαρδισμών, η γιουγκοσλαβική επιτροπή συνεργασίας με τη UNISEF ανακοίνωσε ότι τουλάχιστον «ένα παιδί τη μέρα έχανε τη ζωή του στο διάστημα των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας»...

Αυτός ήταν ο «ανθρωπισμός» που επέδειξαν στη Γιουγκοσλαβία οι «δίκαιοι δικαστές» του Μιλόσεβιτς.

Ήταν οι ίδιοι που εκτός από τον «γενοκτόνο» ρόλο του Μιλόσεβιτς στη Σρεμπρένιτσα είχαν ανακαλύψει και τον εξίσου «γενοκτόνο» ρόλο του στο Κοσσυφοπέδιο, το οποίο έσπευσαν να… σώσουν.

Αλλά, ας θυμηθούμε:

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, από την 1/3/1998 έως τις 24/3/1999 (μέρα έναρξης των βομβαρδισμών), οι πρόσφυγες του Κοσσυφοπεδίου δεν ξεπερνούσαν τους 197.330. Από αυτούς οι 55.000 είχαν μεταναστεύσει στη Σερβία (επομένως, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν «κυνηγημένοι Αλβανοί»), ενώ οι 100.000 είχαν μεταναστεύσει στην Ευρώπη.

Ακόμα κι αν αποδεχτούμε ότι οι τελευταίοι έφυγαν από τις εστίες τους γιατί εκδιώχτηκαν από τους Σέρβους (και όχι για να βρουν, λόγω οικονομικής δυσπραγίας, καλύτερη τύχη στις χώρες της Δύσης, όπου, άλλωστε, ζουσαν από χρόνια χιλιάδες Αλβανοί Κοσσοβάροι), τότε πως εξηγείται:

• α)Στον ένα χρόνο που πέρασε πριν το NATO επιτεθεί στο Κοσσυφοπέδιο (και όπου υποτίθεται συντελείτο «γενοκτονία») είχαν μεταναστεύσει εκτός Κοσσυφοπεδίου 100.000 άνθρωποι. Όσο διάστημα διήρκεσαν οι βομβαρδισμοί μετανάστευσαν περίπου 1.000.000!
• β)Σύμφωνα με την Υπατη Αρμοστεία, στις 78 μέρες των βομβαρδισμών, οι πρόσφυγες Κοσσοβάροι που είχαν καταφύγει ειδικά στην Αλβανία ανέρχονταν στις 778.500. Αντίθετα, ο αριθμός των προσφύγων προς την Αλβανία, μέχρι τις 24 Μάρτη, την ημέρα που ξεκίνησαν οι βομβαρδισμοί, ήταν 18.500...

Αν υπήρξε, λοιπόν, «γενοκτονία», είναι προφανές ποιος την διέπραξε.

Μήπως, όμως, τους ήταν άγνωστα τα πραγματικά στοιχεία, όταν ένα από τα προσχήματα του ΝΑΤΟ για να εξαπολύσουν το βομβαρδισμό εναντίον της Γιουγκοσλαβίας ήταν ότι ήθελαν να σταματήσουν την «εθνοκάθαρση» που συντελούνταν, τάχα, στο Κοσσυφοπέδιο;

Ας δούμε:

• Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μέχρι και της CIA που «έσκαψε» όλο το Κοσσυφοπέδιο ούτε «ομαδικοί τάφοι» ανακαλύφθηκαν ούτε «γενοκτονία» προέκυψε («Βήμα», 22/10/99).
• Από τους 100.000 «εκτελεσμένους» Αλβανούς που «είδε» ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ το Μάη του 1999, για να δικαιολογήσει τους βομβαρδισμούς, ακόμα και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, τέσσερις μήνες αργότερα, δεν μπόρεσε να μιλήσει για πάνω από 2.108 νεκρούς, αφού τόσους είχε «ανακαλύψει», θύματα του πολέμου, που ούτε καν η Κάρλα ντελ Πόντε μπορούσε να εμφανίσει σαν «θύματα γενοκτονίας».
• Ο Ισπανός ιατροδικαστής ΕμίλιοΠερέθΠουγιόλ, που οι Δυτικοί τον έστειλαν να «ανακαλύψει» τους περίφημους «90 ομαδικούς τάφους», μετά από τρεις μήνες σκάψιμο, αναγκάστηκε στις 12 Σεπτέμβρη 1999 να ανακοινώσει ότι στην περιοχή δε βρέθηκαν πάνω από 187 θύματα, ως αποτέλεσμα των εχθροπραξιών και όχι κάποιας «εκκαθάρισης».
• Σε διακοίνωσή του στις 28 Δεκέμβρη 1998 προς το Διοικητικό Δικαστήριο της Κάτω Σαξονίας, το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας, ανέφερε:
• «Κατά την κρίση και γνώση του υπουργείου Εξωτερικών, τα μέτρα των δυνάμεων ασφαλείας της Γιουγκοσλαβίας έχουν ως στόχο, κυρίως, την καταπολέμηση του UCK, που, χρησιμοποιώντας τρομοκρατικά μέσα, παλεύει για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, σύμφωνα δε, με μερικούς εκπροσώπους τους και για τη δημιουργία της "Μεγάλης Αλβανίας"».
• Με διακοίνωσή του στις 15 Μάρτη 1999, εννέα μόλις μέρες πριν από την έναρξη των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών κατά της Γιουγκοσλαβίας, το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας τόνιζε προς το Διοικητικό Δικαστήριο του Μάιντς:«Όπως αναφέρεται στην έκθεση, στις 18 Νοέμβρη 1998, ο UCK, μετά την εν μέρει αποχώρηση των σερβικών δυνάμεων ασφαλείας, επανακατέλαβε τις θέσεις του, έτσι ώστε τώρα να ελέγχει και πάλι εκτεταμένες εκτάσεις στην περιοχή των συγκρούσεων. Και πριν από την έναρξη της άνοιξης του 1999 υπήρχαν συγκρούσεις μεταξύ του UCK και των δυνάμεων ασφαλείας, αν και δεν είχαν φτάσει να έχουν την ένταση των μαχών του καλοκαιριού/ άνοιξης του 1998»(Δηλαδή, όπως ομολογούσε ένας εκ των επιτιθέμενων, η Γερμανία, η κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο, λίγο πριν από την εισβολή του NATO, ήταν υποτονική, συγκρινόμενη με τα προ έτους γεγονότα και σε κάθε περίπτωση δε συνιστούσε «εθνοκάθαρση », αλλά πολεμική σύγκρουση μεταξύ αντιμαχομένων).
• Από το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας προς το Διοικητικό Δικαστήριο του Τριρ, σε αναφορά της 12/1/1999, με αριθμό πρωτοκόλλου (ΑΖ: 514 - 516 80/32 426), σημειωνόταν:
• «Ακόμα και στο Κόσσοβο ένας ανοιχτός διωγμός που να έχει σχέση με την αλβανική εθνότητα δεν είναι επαληθεύσιμος. Οι ενέργειες των σερβικών δυνάμεων ασφαλείας δεν κατευθύνονται κατά των Κοσσοβο-Αλβανών, ως εθνοτικά προσδιορισμένη ομάδα, αλλά εναντίον του στρατιωτικού αντιπάλου...».
• Στην απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου της Βαυαρίας, της 29/10/1999 με αριθμό πρωτοκόλλου (ΑΖ: 22 ΒΑ 94,34252), τονιζόταν:
• «Οι αποφάσεις του υπουργείου Εξωτερικών της Γερμανίας της 6/5, 8/6 και 13/7 του 1998, δεν επιτρέπουν την εξαγωγή του συμπεράσματος ότι υπάρχει ομαδικός διωγμός εθνοτικών Αλβανών από το Κόσσοβο... Ένα (γιουγκοσλαβικό) κρατικό πρόγραμμα διωγμών που έχουν ως στόχο ολόκληρη την εθνοτική ομάδα των Αλβανών ούτε υπάρχει τώρα ούτε υπήρξε νωρίτερα...».
• Στις 11 Μαρτίου 1999, δυο βδομάδες μόλις πριν την έναρξη των ΝΑΤΟικών βομβαρδισμών, στην απόφαση του Ανώτατου Διοικητικού Δικαστηρίου του Μίνοτερ (ΑΖ: 13Α 3894/94 Α), τονιζόταν: «Οι εθνοτικοί Αλβανοί στο Κόσσοβο ούτε εξετέθησαν ούτε εκτίθενται τώρα σε τοπικούς ή καθ' άπασαν τη χώρα διωγμούς στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας»!

---

Πότε, λοιπόν, έλεγαν αλήθεια το NATO, η ΕΕ και τα στελέχη τους, όπως ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας ή ο τότε «κεντροαριστερός» Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γ. Φίσερ;

Όταν διά επίσημων εγγράφων ομολογούσαν ότι στο Κοσσυφοπέδιο δεν συντελούνταν «εθνοκάθαρση » ή όταν λίγες μέρες αργότερα δολοφονούσαν αμάχους για να τους «σώσουν» από την ...«εθνοκάθαρση »;

Όσο για τα εγχώρια ΝΑΤΟ - «παπαγαλάκια» τέτοιες απορίες δεν είχαν και δεν έχουν.

Όσοι είχαν μάτια έβλεπαν τι πραγματικά συνέβαινε στα Βαλκάνια και τι πραγματικά ξεκινούσε για τον κόσμο πριν από δυο δεκαετίες.

Το προφανέςμόνο οι απροκάλυπτα ΝΑΤΟφρονες δεν αποδέχονταν, τότε (και σήμερα), και παρέμεναν «ενσωματωμένοι» στα ρεπορτάζ του CNN που ξεχείλιζαν από ιστορίες εκδιωγμένων Αλβανόφωνων από Σέρβους.

Μόνο οι ψυχή τε και σώματι «ανήκοντες εις την Δύσιν» δεν έβλεπαν τότε (και σήμερα) πίσω από τις ΝΑΤΟικές βόμβες την πραγματική γενοκτονία και την πραγματική εθνοκάθαρση.

Μόνο οι υπέρμαχοι του ευρωατλαντισμούσυνέχιζαν τότε (και σήμερα) να ισχυρίζονται ότι το έγκλημα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ έγινε για «ανθρωπιστικούς» λόγους.

Μόνο οι «αμερικανοτσολιάδες» και οι «ευρωτσολιάδες» έβλεπαν παντού τον – αθωωμένο - Μιλόσεβιτς, αλλά πουθενά τα «έξυπνα» όπλα του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

πηγή: TPP

Το άλλο Άκρο

του Simple Man 

  

Μην περιμένεις, κυβερνήτα, να βρεις το Άκρο που ψάχνεις ανάμεσα σε κόμματα, παρατάξεις και ιδεολογίες. Όταν τελειώσεις και αυτό το επικοινωνιακό σου παιχνίδι με την “αριστερά” που κάθεται και συνομιλεί ακόμα μαζί σου, θα νιώσεις ποιο είναι το άλλο Άκρο που θέλεις να βρεις αλλά με τίποτε δεν μπορείς να το ταυτοποιήσεις. 

Έπαιξες ωραία το ρόλο σου με τους κομπάρσους του ναζισμού δημιουργώντας πρώτα εσύ το δήθεν Άκρο που κατέστειλες για να μην φανεί ότι το πραγματικό Ναζιστικό Άκρο δεν ήταν κανένας άλλος παρά εσύ, οι εντολείς σου και οι συγκυβερνήτες σου(οι τραβεστί σοσιαλιστές και βέβαια δεν ξεχνάμε και τον τραβεστί αριστερό που μέχρι πριν λίγους μήνες έβαζε υπογραφές υποταγής και παράδοσης με χέρια και με πόδια). 

Με τις κινήσεις σου φανέρωσες το ένα Άκρο του εμφυλίου που σκάρωσαν οι χρηματοδότες σου και θέλησες να υποστηρίξεις με τόσο πάθος. 

Το ένα Άκρο, λοιπόν, είστε εσείς. Τώρα ψάχνεις για το άλλο Άκρο και στήνεις ιστορίες ότι θα το βρεις ανάμεσα σε αυτούς που μόνο κουβέντες έμαθαν να κάνουν στην ζωή τους και να συμμετέχουν σε κοινωνικούς αγώνες με πλακάτ στα χέρια. Ψάχνεις μέσα στα πρόβατα να βρεις τον ταύρο που ξέρεις ότι υπάρχει και αυτό σε κάνει να ιδρώνεις. 

Τους αναλώσιμους κομματικούς “αγωνιστές” τους κρατάς σίγουρα με στοιχεία, όπως και το δήθεν Άκρο που δημιούργησες και καταδίκασες μέχρι να το ξαναχρησιμοποιήσεις. 

Θέλεις να δημιουργήσεις και το άλλο Άκρο, αλλά καταβάθος ξέρεις ότι δεν είναι αυτό που επικοινωνιακά έχεις βάλει ως στόχο. Δε μπορεί να πιστεύεις ότι το άλλο Άκρο είναι τόσο φιλήσυχο και τόσο φιλοδημοκρατικό! Δε μπορεί να θεωρείς ότι το Άκρο που ψάχνεις πηγαίνει σαν νοικοκύρης στις κάλπες και ρίχνει την συνείδησή του σε μία κάλπη σε εποχές Κατοχής! 

Αλήθεια θεωρείς ότι τόσο φιλειρηνικό εχθρό έχεις; Εσύ που μέχρι τώρα έχεις στραγγίξει από ζωντανούς τόσο αίμα και ιδρώτα; Τόσο μικρή είναι τελικά η αυτοεκτίμησή σου; 

Σου έχω νέα. Το άλλο Άκρο είμαι εγώ. Δεν έχω κόμμα, δεν έχω σπίτι, δεν έχω όνειρα, δεν έχω πλέον τίποτε που να με δένει συναισθηματικά και υλικά με τίποτε από αυτά που εσύ θεωρείς Κράτος. Επέλεξες την πλευρά του Κράτους, άρα αναγκαστικά επέλεξα τον εχθρό του Κράτους: Την Ελευθερία. 

Το Κράτος σου το έχεις πια δοσμένο, το έχεις υποθηκευμένο για τα επόμενα 200 χρόνια, το έχεις αποδεκατίσει από το εργατικό του δυναμικό, το έχεις ρημάξει κυριολεκτικά. Εμένα όμως, δεν θα με δεις ούτε με κιάλι. 

Είμαι ένα κάστρο απροσπέλαστο από στρατούς και όπλα, από νόμους και διαταγές. Είμαι τόσο ακονισμένο Άκρο που ματώνω κάθε βράδυ τα ροζ όνειρά σου. Δεν έχω ένα πρόσωπο, αλλά ούτε μία καρδιά. Είμαι το Άκρο που ακόμα δεν έχει μιλήσει. Και δεν πρόκειται να ακούσεις την φωνή του. Κουβέντες αυτό το Άκρο με δυνάστες και τρομοκράτες της Ελευθερίας δεν κάνει. Πράττει! 

Μην ψάχνεις για καμία ομάδα που δουλειά δεν έχει να κάνει και στήνει ιστορίες για να σε τρομοκρατήσει σε γιάφκες και υπόγεια αντί μεροκάματου και να γράφει προκηρύξεις σταλμένες σε δημοσιογραφικά γραφεία τα οποία λειτουργούν ως δικά σου Γραφεία Τύπου. Έχει νοημοσύνη αυτό το Άκρο. 

Άκου να σου πω, Δημοκράτορα, την πατρίδα εγώ δεν την έχω για χόμπι. Δεν την φέρνω για κουβέντα μέσα σε καφενεία και κομμωτήρια, δεν είμαι όψιμος υπερασπιστή της. Δεν με πλήρωσε ποτέ, αλλά της απέδωσα όσα μου αναλογούσαν για να την βλέπω Ελεύθερη. 

Το Κράτος σου όχι μόνο δεν το πληρώνω, αλλά κάθε μέρα γράφω και τους ημερήσιους τόκους που μου χρωστά εδώ και 5 χρόνια αλλά και για όσο θα κρατήσουν οι μπίζνες που στήσατε σε τούτο το κομμάτι γης. Το γινόμενο θα σε τρομάξει: 

Όσα κάθε μέρα χάνει η Ελευθερία μου βάλτα εις την νιοστή. Και θα μου τα πληρώσεις μέχρι δραχμής. Τράβα όσο μπορείς το σχοινί από το δικό σου Άκρο. 

Όσο το τραβάς τόσο πιο κοντά σου με φέρνεις. Θα νιώσεις την ανάσα της καταπιεσμένης οργής, το χνώτο του άδειου στομάχου, την μυρωδιά του σαπισμένου ονείρου. Και το τραγικό για σένα είναι ότι δεν θα με βλέπεις. 

Ούτε εγώ με βλέπω πια στον καθρέπτη κάθε πρωί. Βλέπω χιλιάδες μάτια, βλέπω χιλιάδες μορφές, νεκρές, παρούσες και αγέννητες. 

Αφού θέλετε να γράψετε την Ιστορία του μέλλοντος ως νικητές θα έπρεπε να γνωρίζετε ότι τα κεφάλαια της κάθε Ιστορίας που γράψατε, τα δημιουργούσαν πάντα τα νικημένα Άκρα. 

Εκείνα που για δεκαετίες και αιώνες θέλετε να εξαφανίσετε, μα ως ανεπίδεκτοι μαθήσεως ηλίθιοι, πάντα οι ίδιοι τα δημιουργείτε. 

γράφτηκε Οκτώβριο του 2013

πηγη: Στον Τοιχο  

Το ριψοκίνδυνο παιχνίδι του Ερντογάν: Που αποσκοπεί η τυχοδιωκτική περιπέτεια στο Αιγαίο

του Σωτήρη Δημόπουλου* 

 

Έχει καταστεί φανερό ότι ο Ερντογάν σάλπισε «γενική επίθεση» εναντίον της Ελλάδος όχι μόνον για λόγους εσωτερικής επικοινωνιακής τακτικής ενόψει του, αβέβαιου για το αποτέλεσμά του, σουλτανικού δημοψηφίσματος. 

Το μέγεθος και η ένταση των αμφισβητήσεων των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων είναι τέτοια που υποδηλώνουν ότι από το συρτάρι βγήκε σχεδιασμός – πολέμου. 

Μπήκαμε, επομένως, σε μια διαδικασία που είναι πολύ δύσκολο να μην οδηγήσει σε κάποια εμπλοκή. Ακόμη κι αν αυτή δεν συμβεί μέχρι την ημέρα του δημοψηφίσματος, αυτό δεν συνεπάγεται ότι η επόμενη ημέρα θα είναι διαφορετική. Στην πραγματικότητα, ο μόνος ουσιαστικός λόγος που θα συγκρατούσε τη Τουρκία από μια τυχοδιωκτική περιπέτεια στο Αιγαίο είναι η εμπλοκή της σε ευρείας έκτασης συγκρούσεις στη Συρία, με τους Κούρδους του YPG και SDF, ή και με το στρατό του Άσαντ. Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα ήταν καθαρή τρέλα το άνοιγμα δεύτερου μετώπου, δεδομένου και τους χάους που επικρατεί, μετά το πραξικόπημα, στις τάξεις του τουρκικού στρατού. 

Η Άγκυρα, ωστόσο, αυτή τη στιγμή, συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τη διεθνή ρευστότητα, τη μεταβατική περίοδο της διοίκησης Τραμπ και τη σύγκρουσή του με το παγκοσμιοποιημένο κατεστημένο, την προσπάθεια της Ρωσίας να την αποσπάσει από τις αγκάλες του ΝΑΤΟ, την ανύπαρκτη στη διεθνή σκηνή και κατακερματισμένη ήδη Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και τη διάθεση του Ισραήλ να περάσει, τελικώς, το φυσικό του αέριο από το τουρκικό έδαφος. 

Ζούμε το δίχως άλλο σε έναν κόσμο που μεταβάλλεται ραγδαίως, όσο και αν κάποιες ελίτ, μεταξύ αυτών και η ελληνική, δεν θέλουν να το παραδεχθούν κι εξακολουθούν να διαβάζουν τα γεγονότα με τα γυαλιά του παρελθόντος ενώ ξορκίζουν το κακό στη βάση των κοινών τόπων των προηγούμενων δεκαετιών. 

Ο κόσμος αλλάζει, νέοι πόλοι ισχύος αναφύονται και νέες ισορροπίες διαμορφώνονται. Αναθεωρητικές δυνάμεις, όπως η Τουρκία, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να προβάλουν τις διεκδικήσεις τους. Πολλώ δε μάλλον, που στο εσωτερικό της συντελείται μια ιστορικών διαστάσεων μετάλλαξη του κράτους σε ισλαμο-απολυταρχικό. 

Κι όπως το κεμαλικό κράτος δημιουργήθηκε πάνω στις στάχτες της Σμύρνης, και το νέο ερντογανικό κράτος επιζητεί την βεβαίωσή του με την επέκτασή του στο Αιγαίο, στη Συρία, στην Κύπρο και στην Θράκη. Έτσι ώστε να έχει τη δυνατότητα να συντρίψει και τον εσωτερικό εχθρό –Κούρδους, Αλεβίτες, κοσμικούς- που αντιμάχεται την νέα εξουσία. 

Ως εκ τούτου, το παιχνίδι που παίζει ο νεοσουλτάνος είναι ιδιαίτερα ριψοκίνδυνο. Όχι μόνον επειδή ανοίγει ταυτόχρονα πολλά μέτωπα, αλλά διότι αμφισβητεί και θέτει σε κίνδυνο συμφέροντα πολύ δυνατότερών του. Για να πετύχεις σε μια τέτοια περίπτωση, εκτός από την προβολή της ωμής βίας απαιτείται και η άσκηση ακροβατικών κινήσεων στη διπλωματία, κάτι που δεν χαρακτηρίζει τον παρορμητικό Τούρκο πρόεδρο. 

Ο Ερντογάν, λοιπόν, απειλεί την Ελλάδα εκβιάζοντας παράλληλα τους Αμερικανούς να εγκαταλείψουν τους Κούρδους στη βόρεια Συρία, ώστε ο τουρκικός στρατός να μετατρέψει την ανατολική Συρία σ’ ένα τουρκικό ημι-προτεκτοράτο. Γνωρίζει ότι αυτή τη στιγμή, η Ουάσιγκτον δεν επιθυμεί να δημιουργηθεί αναστάτωση στην περιοχή του Αιγαίου και κατ΄ επέκταση στην νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Κι αυτό όχι μόνον γιατί είναι ανέτοιμη η κυβερνητική μηχανή του Τραμπ και μη ολοκληρωμένες οι γενικές κατευθύνσεις της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Αλλά επειδή, αυτή τη στιγμή, η Ελλάδα είναι χρήσιμη στον ατλαντικό παράγοντα για τέσσερεις τουλάχιστον λόγους: 

Βρίσκονται σε εξέλιξη οι σχεδιασμοί για τον νέο ενεργειακό χάρτη, που σκοπό έχουν όχι απλώς τη μείωση της ρωσικής ενεργειακής εξάρτησης, μέσω των ανταγωνιστικών προς τους ρωσικούς αγωγών, αλλά και την αύξηση της αμερικανικής ενεργειακής παρουσίας, με την μεταφορά υγροποιημένου αερίου –κυρίως από Αλεξανδρούπολη. 

Η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, λειτουργούν πλέον ως στρατηγικό βάθος του Ισραήλ, το οποίο απειλείται από την ιρανική διείσδυση στην Συρία, τη ισχυρή Χεζμπολλάχ και τη ρωσική παρουσία στην αυλή του. Κι αυτή η αξία των δύο ελληνικών κρατών δύσκολα μειώνεται όσο ο Ερντογάν παραμένει στην εξουσία. 

Επίσης, η Αθήνα συνεχίζει να διαδραματίζει το ρόλο του πολιτικού δούρειου ίππου εντός της γερμανικής Ε.Ε. Κι αυτός ο μοχλός έμμεσης πίεσης δεν θα χαρισθεί ούτε από τον νέο ένοικο του Λευκού Οίκου, αν και με διαφορετική στόχευση απ’ ότι είχε ο προκάτοχός του. 

Τέλος, υπάρχει και η ανησυχητική κατάσταση στα Βαλκάνια κι ο ρόλος της Ελλάδας στις επερχόμενες εξελίξεις. 

Η ήττα των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ και η αντιπαράθεση Άγκυρας-Ουάσιγκτον δημιούργησαν σοβαρή δυσλειτουργία στην ισχύ της επιρροής επί των βαλκανικών χωρών, ενώ επανακάμπτει δυναμικά η Μόσχα, που απαντά έτσι στα μετόπισθεν του συμπαγούς φιλοατλαντικού τείχους που έχει υψωθεί από τη Φινλανδία και τις χώρες της Βαλτικής μέχρι την Ουκρανία και τη Ρουμανία. 

Στο βαλκανικό καζάνι, το επόμενο διάστημα δεν μπορεί να αποκλειστεί: η στρατιωτική αντιπαράθεση της Σερβίας με τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου, η απόσχιση των Σέρβων της Βοσνίας, η όξυνση των εντάσεων στα Σκόπια, όπου το σύστημα Σόρος και ο αλβανικός εθνικισμός έχουν έλθει αντιμέτωποι με τον ακραίο εθνικισμό των Σλαβομακεδόνων, οι οποίοι για πρώτη φορά στις δυόμιση τελευταίες δεκαετίες δεν έχουν από που να πιαστούν. Ακόμη, στη Βουλγαρία, μετά την εκλογή του φιλορώσου Ρούμεν Ράντεφ στη θέση του προέδρου της χώρας, όλα είναι ανοιχτά και για τις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές στις 26 Μαρτίου. 

Τέλος, στην Αλβανία η σύγκρουση αμερικανικών και τουρκικών συμφερόντων έχει πυροδοτήσει μια σκληρή εσωτερική πολιτική αντιπαράθεση. 

Μια ενδεχόμενη, επομένως, ελληνοτουρκική αντιπαράθεση θα μπορούσε να αποτελέσει τη θρυαλλίδα μιας γενικευμένης έκρηξης. 

Ωστόσο, ένας πόλεμος στο Αιγαίο, παρά το γεγονός ότι δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα εντός του ΝΑΤΟ, είναι κάτι που απεύχεται και η Ρωσία. Και έχει τους λόγους της. 

Ο ένας είναι ότι η διευθέτηση της σύγκρουσης θα γίνει, όπως και στο παρελθόν, από τις ΗΠΑ. Αυτό συνεπάγεται την πιθανότητα της εκ νέου στροφής της Άγκυρας στο ατλαντικό άρμα, ιδίως αν πετύχει κάποια μόνιμα κέρδη έναντι της Ελλάδας. Μια τέτοια εξέλιξη θα γκρέμιζε όλη την προσπάθεια του Κρεμλίνου να αποσπάσει στο μέτρο του δυνατού τη Τουρκία από το δυτικό στρατόπεδο, όχι μόνον στο επίπεδο μιας εύθραυστης τακτικής συνεργασίας στη Συρία, αλλά πρωτίστως στο πλαίσιο μια μακρόχρονης οικονομικής και ενεργειακής συνεργασίας, που είναι όσο ποτέ άλλοτε αναγκαία για την καταρρέουσα τουρκική οικονομία. 

Επιπλέον, είναι πολύ πιθανό ότι, μετά από ένα ελληνοτουρκικό πολεμικό επεισόδιο, η διέλευση των ρωσικών πλοίων προς τη Μεσόγειο να γίνει πολύ δυσκολότερη. Ήδη τα νατοϊκά πλοία δεν περιπολούν στα νερά του Αιγαίου για να καταγράφουν τις μεταναστευτικές ροές αλλά, κυρίως, τα ρωσικά πολεμικά πλοία που κατευθύνονται στη Συρία. 

Εντούτοις, δεν θα πρέπει να αποκλειστεί κάποιοι διεθνείς κύκλοι να θεωρούν ότι μια οξεία ένταση στο Αιγαίο θα εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους. 

Γι’ αυτό υπάρχει πάντα ο κίνδυνος, να εμφανιστούν «χρήσιμοι ηλίθιοι», τύπου Ιωαννίδη, που να πέσουν στην όμορφα στημένη παγίδα… 

Όσο για την Κύπρο, το απότομο τέλος της οπερέτας των διαπραγματεύσεων ήταν αναμενόμενο. Με απόλυτη διαστροφή της αλήθειας και επίδειξη περισσού θράσους, Άγκυρα και Ακιντζί προσπαθούν να εξευτελίσουν την κυπριακή ηγεσία και όλους όσους έπαιξαν, χωρίς να ζυγιάσουν τις συνέπειες, το χαρτί της «όποιας λύσης». 

Το παράλογο είναι ότι, δυστυχώς, υπάρχουν ακόμη και τώρα κάποιοι που μοιράζουν τις ευθύνες ισόποσα, για να μη χαθεί δήθεν το momentum. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο ηγέτης του ΑΚΕΛ, που κι ο ίδιος μάλλον δεν έχει αντιληφθεί ότι έχει διαβεί πλέον και τον Ρουβίκωνα. 

Το μόνο θετικό, πάντως, απ’ όλη αυτή την υπόθεση είναι ότι πλέον έπεσαν οι μάσκες, και όλοι είδαν, θέλοντας και μη, σε προβολή από το μέλλον, πώς θα είναι η ζωή των Ελλήνων στην «ενωμένη» Κύπρο… 

Εν πάση περιπτώσει, η Άγκυρα είναι απολύτως βέβαιο ότι θα συνεχίσει το ίδιο επιθετικό βιολί, με καθολική αμφισβήτηση της κυπριακής κυριαρχίας, και με επίκεντρο την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου που τους επόμενους μήνες μπαίνει σε νέα φάση. 

*Ο Σωτήρης Δημόπουλος είναι Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου & Πτυχιούχος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Κιέβου. Εργάζεται ως Πολιτικός Αναλυτής.

Πηγή: http://mignatiou.com

Ο Δούρειος Ίππος της λέξης.... ‘’Θεσμοί’’ !!

του Κώστα Γιαννιώτη

  

(Επικαιροποιημένη αναδημοσίευση)

Δεν περνά ούτε μέρα, ούτε ώρα, που να μη μας υπενθυμίσουν την ύπαρξη της Τρόικας  και την παρουσία της στη ζωή μας! 

Μόνο που τώρα δεν είναι Τρόικα! Είναι.... ‘’Θεσμοί’’ !

 Εδώ πρόκειται για ένα έγκλημα, που θα έπρεπε να έχει αφυπνίσει την κοιμισμένη συνείδηση όλων αυτών που κόπτονται, τάχα, για την πατρίδα, για την εθνικοφροσύνη τους ή για την ‘’αριστεροσύνη’’ τους και να απαιτήσουν την προσαγωγή σε δίκη, των υπευθύνων της μετονομασίας, με την κατηγορία της παράδοσης της χώρας σε ξένες δυνάμεις!

Τα ‘’παλικάρια’’ της κυβέρνησης κομπορρημονούν ότι έδιωξαν την Τρόικα!

Όχι μόνο δεν την έδιωξαν, οι πολιτικοί αγύρτες, αλλά, αντίθετα, της παρέδωσαν και τα κλειδιά της πόλης.

Γκρέμισαν τα τείχη και έκαναν τους ξένους αφεντικά του τόπου!

Τους έκαναν καθεστώς!

Και καμαρώνουν ότι.... «τώρα δε συζητούν με την Τρόικα αλλά με τους Θεσμούς» !

                                           *          *          *         *

Φοβούμενος ότι ξέχασα τη γλώσσα μου, άνοιξα το λεξικό ψάχνοντας να δω γιατί με τρομάζει τόσο πολύ το γεγονός ότι τόσον καιρό ακούω από μεγάφωνα, μικρόφωνα και παράφωνα φερέφωνα να διαλαλούν τους.... ‘’ΘΕΣΜΟΥΣ’’!

Και το λεξικό μού απάντησε αυτό που φοβόμουν :

·         Θεσμός : Κανόνας δικαίου που διαμορφώθηκε από παράδοση ή με κοινή συμφωνία.

·         Θεσμοί  : Θεμελιώδεις καταστατικοί νόμοι του κράτους .

Ας διαλέξουν όποια θέλουν από τις δυο ερμηνείες της λέξης κι ας μας απαντήσουν στην ερώτηση :

Τι είναι, γι` αυτούς, αυτό που ‘’αντικατέστησε’’ την Τρόικα;

Κανόνας δικαίου, που διαμορφώθηκε από παράδοση;

Θεμελιώδεις νόμοι του κράτους;   

Σε οτιδήποτε, από τα δύο, κι αν ανέδειξαν την.... ‘’εκδιωχθείσα’’ Τρόικα, οφείλουν να απολογηθούν!

Γιατί οι.... ΘΕΣΜΟΙ παράγουν δίκαιο! Και από τη στιγμή που αποδέχεσαι ξένες δυνάμεις να παράγουν δίκαιο για λογαριασμό της χώρας σου, είσαι αυτουργός προδοσίας!

Γιατί όταν αποδέχεσαι ότι αποτελούν.... ΘΕΣΜΟ, θεμελιώδεις νόμους (δηλ. σύνταγμα) της χώρας σου, τα κελεύσματα και οι εντολές ξένων δυνάμεων, τότε έχεις παραχωρήσει γη και ύδωρ σε αλλότριες δυνάμεις!

Έχεις παραδώσει και προδώσει το σύνταγμα (όσο ‘’κουτσό’’ κι αν είναι) της χώρας σου!

Έχεις προδώσει και παραδώσει την ίδια σου τη χώρα! 

Αυτοί που σκαρφίστηκαν τη μετονομασία της Τρόικας σε ‘’Θεσμούς’’, απέβαλαν ακόμα και το φύλλο συκής που κρατούσαν οι προηγούμενοι μπροστά στα σκέλια τους, για να μη φανεί το ξεβράκωμά τους και αποκαλυφθούν τα ανύπαρκτα αχαμνά τους!

Και μιας και είπαμε για τους.... προηγούμενους....

Είναι αυτοί που πολύ θα ήθελαν να έχουν οι ίδιοι την.... ‘’τιμή’’ αυτής της μετονομασίας,  αλλά δεν το τόλμησαν! Είναι αυτοί που σήμερα επιχαίρουν για το έγκλημα και το επικροτούν σιωπηρά.

Αυτοί που θρασύτατα τόλμησαν να βαφτίσουν την Τρόικα... ‘’Θεσμούς’’ δεν το έκαναν ούτε από άγνοια, ούτε για να δείξουν ότι, τάχα, έδιωξαν την Τρόικα.

Ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Το έκαναν με....’’άνωθεν’’ εντολές και συνειδητά!

Γιατί...

Κάθε μέρα που περνά, μέσα από τη μακρόχρονη χρήση και την επανάληψη της λέξης.... ‘’θεσμοί’’, στοχεύουν στο μιθριδατισμό της κοινωνίας στο άκουσμά της!

Επιδιώκουν να χτίσουν το ... δίκαιο της λαϊκής αποδοχής του όρου, χωρίς να υπάρξει καμιά αντίδραση!

Χτίζουν το τετελεσμένο, το..... ‘’δεδικασμένο’’ της κοινωνικής αποδοχής του όρου, ώστε αν αύριο τους χρειαστεί για την υπεράσπισή τους, να το χρησιμοποιήσουν!

Οι ‘’κύριοι’’ της κυβέρνησης, αλλά και όλοι οι άλλοι που παρακολουθούν το διαρκές έγκλημα και σιωπούν, ας ετοιμάζουν από τώρα τις απολογίες τους!

Αργά ή γρήγορα, θα τις χρειαστούν!!  

Μη φτύνεις τα μούτρα σου !

του Κώστα Γιαννιώτη

 

Τελευταία πλήθυναν οι κραυγές για το ..... ‘’λαό ραγιάδων’’, που έσκυψε το κεφάλι και δε λέει να το σηκώσει!

Είναι, πράγματι, έτσι;
Είναι ραγιάς αυτός ο λαός;
Είναι παραιτημένος και..... ‘’υπάκουος’’;
Ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Το εξοργιστικό είναι ότι στη χορωδία αυτών που κραυγάζουν, αφορίζοντας το ‘’ραγιά’’, έχουν προστεθεί και πολλοί όψιμοι ‘’πατριώτες’’ δημοσιογράφοι και .... δημοσιολογούντες,   που, πριν λίγο μόλις καιρό, πάσχιζαν μέσα από το ‘’γυαλί’’ να με πείσουν ότι.... ‘’οι Γερμανοί είναι φίλοι μας’’ και οι Έλληνες .... ‘’ακαμάτηδες, λαμόγια, αχάριστοι και αντιευρωπαίοι’’!!

Είναι οι άνθρωποι ΟΦΑ!
0ι άνθρωποι .... Όπου Φυσάει ο Άνεμος!
Οι άνθρωποι που.... καλωδιωμένοι με τις πληροφορίες, ενημερώνονται πιο γρήγορα από κάθε άλλον για τις τάσεις που επικρατούν στην κοινωνία.

Και οι πληροφορίες τους, τους ειδοποιούν πως το τοπίο αλλάζει!

Τους χτυπούν την καμπάνα της αλλαγής τάσεων μέσα στην κοινωνία!
Τους προειδοποιούν πως η κοινωνία άρχισε να τουμπάρει προς την πλευρά της σύγκρουσης με το καθεστώς των εγχώριων δωσίλογων και την ‘’ευρωκρατία’’!

Κι άλλαξαν ρότα, για να διασφαλίσουν την αυριανή τους επιβίωση!
Έγιναν όχι μόνο.... ‘’αντιευρωπαϊστές’’ αλλά και .... ‘’’κριτές’’ αυτών που δεν ‘’κατάλαβαν ακόμα και κάθονται αραχτοί στον καναπέ’’!

Μ` ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, λέει κι ο λαός μας!
Αυτοί θέλουν και επιδιώκουν κάτι παραπάνω!
Μ` ένα σμπάρο ..... τρία τρυγόνια, παίζοντας σε..... διπλό ταμπλό!

Ενώ από τη μια επιδιώκουν να στρώσουν το άλλοθί τους για το αύριο που έρχεται και να παρουσιαστούν σαν οι μεγάλοι ‘’διδάχοι του ξεσηκωμού’’, οι ινστρούχτορες, που θα διεκδικήσουν το αυριανό ‘’μπράβο’’ για τις επιλογές και τις.... ‘’διδαχές’’ τους.....

την ίδια στιγμή παίζουν και το παιγνίδι του κατοχικού καθεστώτος σπέρνοντας την εικόνα μιας – τάχα - ηττοπαθούς κοινωνίας του καναπέ και του ωχαδερφισμού.... μήπως και κατορθώσουν, την ύστατη στιγμή και μπολιάσουν την κοινωνία με απαισιοδοξία και πραγματική ηττοπάθεια!
Αν όχι, τότε...

Να προσφέρουν μια τελευταία - ίσως – και απέλπιδα υπηρεσία στο κατοχικό καθεστώς!
Να εκβιάσουν και να σπρώξουν την κοινωνία σε μια τυφλή, αδιέξοδη και επιζήμια - για την ίδια την κοινωνία – εξέγερση, στο όνομα τής..... ‘’απελευθέρωσης’’!
Μια αυθόρμητη, ανοργάνωτη και ανεξέλεγκτη εξέγερση, που το σύστημα όχι μόνο δεν τη φοβάται, αλλά – ποιος ξέρει, ίσως – να την επιδιώκει κιόλας, ώστε να την καταπνίξει στο αίμα και να μετατρέψει την πολιτική ζωή του τόπου σε ένα γιγαντιαίο κατασταλτικό μόρφωμα!
Να αποκαθηλώσει τις ελπίδες του λαού και να τον στείλει στη μοναξιά, την απογοήτευση και την υποταγή, για πολλά πολλά χρόνια!

Η ιστορία λέει πως καμιά επανάσταση δεν έγινε, ποτέ, από πλειοψηφίες, αλλά από μειοψηφίες!
Η ιστορία έχει δείξει ότι η απελευθέρωση των λαών γίνεται από τον αγώνα μιας κρίσιμης, αναγκαίας και ικανής μάζας του λαού, με την προϋπόθεση ότι αυτή η μάζα θα είναι οργανωμένη και έτοιμη να συγκρουστεί με το καθεστώς,  με κοινό στόχο την εθνική απελευθέρωση, χωρίς ιδεολογικοπολιτικές αγκυλώσεις και  προαπαιτούμενα!

Τρανό παράδειγμα το ΕΑΜ!
Σε μια περίοδο που.... ‘’όλα τα` σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά’’ ανδρώθηκε ένα κίνημα αντίστασης που έγινε ο φόβος και ο τρόμος του ναζισμού και αναπτέρωσε την ελπίδα των λαών της Ευρώπης, που στέναζαν κάτω από τη φρίκη του ναζιστικού τέρατος!
Ήταν το Μέτωπο που κατάφερε να κάνει τη χώρα μας την πρώτη χώρα της Ευρώπης που απελευθερώθηκε, σχεδόν στο σύνολό της, πλήν της Αττικής,  πριν ακόμα αποχωρήσουν οι κατακτητές!
Ήταν το τιτάνιο και επικό κατόρθωμα του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ!

Αλλά τι ήταν το ΕΑΜ;
Ήταν, μήπως, η πλειοψηφία του ελληνικού λαού;
Μήπως την εποχή εκείνη, που σήμερα την επικαλούμαστε με περηφάνια, δεν υπήρχε ένα κομμάτι της κοινωνίας που – δίπλα δίπλα με τους ναζιστές – γέμιζε ταβέρνες και εστιατόρια, την ώρα που η συντριπτική πλειοψηφία του λαού βίωνε τη φρίκη;
Ή μήπως δεν υπήρχε άλλο ένα κομμάτι της κοινωνίας παραιτημένο, που το μόνο μέλημά του ήταν η προσωπική του επιβίωση, με οποιοδήποτε τρόπο;

Κι όμως το ΕΑΜ γεννήθηκε και μεγαλούργησε! Και ήταν μειοψηφία!
(Σε ένα σύνολο πληθυσμού 7.344.860 κατοίκων ( σύμφωνα με την απογραφή τού 1940) τα μέλη του ΕΑΜ αριθμούσαν 1.520.000 μέλη, δηλαδή το 20,7% του πληθυσμού )!
Μια μειοψηφία που, όμως, κατάφερε να κατακτήσει τη.... ‘’σιωπηρή αποδοχή, την εκτίμηση, και, τελικά το σεβασμό και την υποστήριξη’’ της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού!!

Αντίστοιχα κομμάτια της κοινωνίας του `40 - `44 υπάρχουν και σήμερα, γεμίζοντας  ταβέρνες και σκυλάδικα, ή – αντίθετα – καναπέδες, σε τρώγλες απελπισμένων και παραιτημένων!

Από την άλλη όμως, αν σήμερα μπορούσε κάποιος να αθροίσει αυτούς που αντιτίθενται στο καθεστώς κατοχής που ζούμε και που είναι διατεθειμένοι να αγωνιστούν, θα διαπίστωνε ότι το ποσοστό είναι πολύ μεγαλύτερο εκείνου της α΄κατοχής!

Παρ` όλα αυτά, σήμερα λείπει – ακόμα -  ένας παράγοντας που στην πρώτη κατοχή ήταν παρών και κυρίαρχος στη διαδικασία συγκρότησης του Εθνικού Απελευθερωτικού ΜΕΤΩΠΟΥ!

Λείπει το ΚΚΕ - των ημερών της α΄κατοχής - που έπαιξε πρωτεύοντα ρόλο και αποτέλεσε τη συγκολλητική ουσία, για τη δημιουργία του Μετώπου, συνενώνοντας τις διάσπαρτες πατριωτικές δυνάμεις!
Ένα ΚΚΕ που δε ζήτησε από κανένα συμμετέχοντα στο Μέτωπο να δώσει διαπιστευτήρια πίστης στα δόγματά του και την κοσμοθεωρία του!
Ένα ΚΚΕ που πρόταξε την ανάγκη της απελευθέρωσης της πατρίδας, βάζοντας στην άκρη τον.... ‘’κομματικό πατριωτισμό’’ και τους στρατηγικούς του στόχους!

Τον καπιταλισμό τον βίωνε και τότε η πατρίδα μας, και μάλιστα στην πιο άγρια και ακραία μορφή του: το φασισμό και το ναζισμό!

Αλλά το - τότε – ΚΚΕ δεν έβαλε το κάρο μπροστά από το άλογο και δεν ανέμενε πρώτα να αποδεχτεί η κοινωνία την ανάγκη ανατροπής του καπιταλισμού και μετά να παλέψει για την απελευθέρωση της χώρας και την επιβίωση των κατοίκων της !
Αντίθετα!
Πρόταξε σαν κυρίαρχο στόχο τον ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΓΩΝΑ!!

Δε φορούσε τα γυαλιά του αόμματου που φορά η σημερινή ηγεσία του Περισσού, δεσμεύοντας πολυάριθμες και πολύτιμες πατριωτικές δυνάμεις του λαού στο.... σταθμό αναμονής του λεωφορείου που θα τις οδηγήσει στην ανατροπή του καπιταλισμού!!

Λένε πως όποιος δε διδάσκεται από την ιστορία, είναι καταδικασμένος να ξαναζήσει τα φρίκης της ιστορίας! Κι έχουν δίκιο!
Και φαίνεται πως το σημερινό ΚΚΕ δε διδάσκεται από την ιστορία!
Ή συμβαίνει κάτι άλλο, ώστε να κρατά εγκλωβισμένες και παροπλισμένες, πολύτιμες πατριωτικές δυνάμεις, να αναμένουν την.... ‘’ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών’’ και ξορκίζοντας όποιον δεν βαφτίζεται στα νάματα του Περισσού;

Τελικά φαίνεται πως ο λαός αυτός, όχι μόνο δεν είναι ‘’ραγιάς’’, αλλά, αντίθετα, κρύβει μέσα του μια ενστικτώδη σοφία, που τον βοηθά να φιλτράρει τις καταστάσεις, χτίζοντας – αργά και βασανιστικά μεν, αλλά σίγουρα -  εκείνη την οργανωμένη δομή, που θα προέλθει από τη συσπείρωση των διάσπαρτων πατριωτικών δυνάμεων!

Μια συσπείρωση, ένα Μέτωπο, πέρα από χρώματα και κομματικές ταμπέλες ,που θα τον βοηθήσει να δείξει για άλλη μια φορά τις αστείρευτες δυνάμεις που έχει να ανοίγει δρόμους, στο πέρασμα της ιστορίας, όταν πρόκειται για την ανεξαρτησία αυτού του τόπου!

Μπορεί οι χαμαιλέοντες να παίζουν το παιγνίδι τους, φτύνοντας ένα ολόκληρο λαό!
Εμείς όμως;
Θα παίξουμε στο ίδιο ταμπλό; Θα τους σιγοντάρουμε;

Ο λαός μας  χρειάζεται το σεβασμό μας και την εμπιστοσύνη μας!

Γιατί ανήκουμε κι εμείς σ` αυτόν!
Και δεν είμαστε ραγιάδες!

Γιατί, φτύνοντάς τον, φτύνουμε.....  τους εαυτούς μας !

Οδηγός Επιβίωσης 1941 για Λαχανόκηπο

Νικόλαος Βοσυνιώτης 1941

Τι κάνουν οι άνθρωποι µε το φαγητό όταν καλούνται να ζήσουν υπό έκτακτες συνθήκες; 
Πώς µπορούµε να τα καταφέρουµε µε το καθηµερινό τραπέζι όταν το λιγοστό χρήµα και η στέρηση έχουν περιορίσει δραστικά το βαλάντιό µας, επιβάλλοντας µια ριζική αλλαγή της διατροφικής µας κουλτούρας; 
Τα ερωτήµατα είναι περισσότερο επίκαιρα από ποτέ στη σηµερινή Ελλάδα κι ένα βιβλίο από τα παλιά έρχεται ξαφνικά να θυµίσει την επινοητικότητα και τη φαντασία που θα πρέπει να επιστρατεύσουµε αν θέλουµε όχι µόνο να επιβιώσουµε, αλλά και να δώσουµε στις ξαφνικές µας δυσκολίες µιαν άλλη νότα. Σκληρές µέρες της Κατοχής του 1941 και ο αθηναϊκός λαός στενάζει από τον βαρύ γερµανικό ζυγό.
 Οι συνθήκες διαβίωσης εξαιρετικά δύσκολες και το φαγητό λιγοστό. Η πείνα θερίζει, προϊόντα δεν υπάρχουν και οι προµήθειες από την επαρχία δεν φτάνουν ποτέ στην Αθήνα. 
Ο γεωπόνος Νικόλαος Βοσυνιώτης τµηµατάρχης στους ∆ηµοτικούς Κήπους της Αθήνας και Επίκαιρος οδηγός του1941 άρτι αφιχθείς από τις Βερσαλίες -όπου έχει διδαχθεί την γεωπονία- αποφασίζει να συγγράψει ένα µικρό και εύχρηστο οδηγό που περιλαµβάνει οδηγίες για να φτιάξει ο κάθε πολίτης της Αθήνας, φθηνά και εύκολα, έναν µικρό «οικογενειακό» λαχανόκηπο. 
Το τυπογραφείο ∆ιον.Πετσάλη αναλαµβάνει την έκδοση του οδηγού που φέρει τον τίτλο:«Ο λαχανόκηπος του σπιτιού» ήτοι τρόποι καλλιέργειας, περιποιήσεως και καταπολεµήσεως των ασθενειών των λαχανικών». 
Στον πρόλογο ο συγγραφέας εξηγεί ότι η εµπόλεµη κατάσταση της Ευρώπης «έσχεν επίδρασιν και εις την ιδικήν µας χώρα, ιδίως εις το ζήτηµα της διατροφής». «Οι διαθέτοντες κήπον καλλωπιστικόν ετησίων ανθέων άς τον µεταβάλωσιν εις την περίστασιν ταύτην εις λαχανόκηπον. Ένεκα λοιπόν των ανωµάλων περιστάσεων,ας διερχόµεθα, πρέπει οι διαθέτοντες µικράν έκτασιν γής πέριξ του σπιτιού των να µην την αφίσουν ανεκµετάλλευτον» και να καλλιεργήσουν λαχανικά , αφ ενός για να διευκολύνουν και όσους δεν έχουν χώρο για καλλιέργεια αλλά και για να βρίσκουν ευκολώτερα τα λαχανικά που δεν βρίσκουν στην ελεύθερη αγορά. Μαρίκα Αρβανιτοπούλου 20/03/2012 

Διαβάστε το βιβλίο σε e-book η κατεβάστε το pdf   εδώ

πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ