Χωρίς τίτλο

του Προκόπη Μπίχτα

 

 (Οι Νέοι Άνθρωποι έχουν κιόλας νικήσει)

Σε επαναστατικές περιόδους, όταν το Παλιό πνέει τα λοίσθια και το Νέο αρχίζει να προελαύνει ορμητικά, οι συνειδήσεις των δρώντων ανθρώπων μεταμορφώνονται με ένα ραγδαίο τρόπο. Οι μέχρι χθες αδιάφοροι βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση, δειλοί γίνονται γενναίοι, κλέφτες μπαίνουν μπροστά, ληστές γίνονται γενναιότεροι και θέτουν την επιδεξιότητά τους στο πλευρό των δυνάμεων της επανάστασης. Αμόρφωτοι μορφώνονται σε μέρες, σκλάβοι σπάζουν τις αλυσίδες τους με μια κίνηση, φοβισμένοι σηκώνουν τα κεφάλια τους, απολιτικοποιημένοι πολιτικοποιούνται. Τα αισθηματικά τραγουδάκια μαζί με τα δακρύβρεχτα ποιηματάκια δεν έχουν, πια, κοινό και νέοι διανοούμενοι, καινούργιοι καλλιτέχνες υμνούν τον Άνθρωπο και σπρώχνουν μπροστά το Νέο. Ποτέ δεν σημειώνεται τέτοια ηθική ανάταση, όσο σε επαναστατικές περιόδους.

Σήμερα, το Παλιό πνέει τα λοίσθια, αλλά το Νέο δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Είναι η εποχή των τεράτων. Το Παλιό προσπαθεί να διατηρηθεί και να αναπαραχθεί ενάντια στην δύναμη της Ιστορικής κίνησης. Η νομοτέλεια που το γέννησε κάποτε, αυτή η ίδια δεν το θέλει πια. Για να διατηρηθεί θα πρέπει να διαβρώσει τα πάντα κι επειδή, σήμερα, οι κοινωνικές δυνάμεις που το αντιστρατεύονται είναι ακόμα ανίσχυρες, διαβρώνει και διαφθείρει ολόκληρη την κοινωνία.

Μέσα στην νεομαλθουσιανή ζούγκλα που έχει επιβάλλει ο νεοφιλελευθερισμός, δεν υπάρχει χώρος για αρετές. Επειδή το Νέο πασχίζει ακόμα να γεννηθεί, οι μολυσμένες αντιλήψεις και πρακτικές της άρχουσας τάξης έχουν διασπάσει τους λαούς σε αθροίσματα μεμονωμένων ατόμων και τους έχουν διαποτίσει με τις δικές τους, μισάνθρωπες αντιλήψεις. Ήθος, ικανότητα, εντιμότητα, λεβεντιά, αξιοπρέπεια, υπερηφάνεια, θέληση για δημιουργία είναι πράγματα επικίνδυνα για το σαπισμένο σύστημα, γι αυτό καταραμένα και εξοβελιστέα. Οι βορβορώδεις αντιλήψεις έχουν γενικευθεί κι έχουν μολύνει τις τάξεις και τα στρώματα τις κοινωνίας και σχεδόν όλα τα άτομα.

Η σημερινή κοινωνία δέχεται μόνο την βρωμιά. Αυτή υμνεί, αυτή προωθεί, αυτή παράγει και αναπαράγει κι έχει γίνει κοινή, καθημερινή πρακτική από κάθε άτομο ανεξάρτητα από την τάξη στην οποία ανήκει. Είναι αρκετή η υποψία ότι κάποιος δεν δέχεται να ενταχθεί στο σύστημα της διαφθοράς, ότι διαφωνεί με την σημερινή σαπίλα, ή ότι (το σημαντικότερο!) δεν έχει χρήματα(!) για να του ορμήσουν όλοι, «φίλοι» και εχθροί με ένα ακαριαίο αυτοματισμό και πρωτοφανή, ακραία βία να τον κατασπαράξουν. Ακόμα κι αν τα καταφέρουν, τα ανθρωποφάγα ένστικτά τους μένουν ακόμα ανικανοποίητα. Αυτό το φαινόμενο είναι γενικευμένο.

Κάθε επαναστατική πρωτοβουλία, κάθε αντίσταση στην καθεστηκυία τάξη φαίνεται καταδικασμένη. Ακόμα και άνθρωποι που αντιστέκονται στην δυσωδία, έρχονται στιγμές που αισθάνονται ξένα σώματα.

Όμως δεν είναι ξένα σώματα. Είναι αυτοί που προμηνύουν το Νέο, είναι η μαγιά του αγώνα για μια Νέα Κοινωνία, είναι κιόλας οι Νέοι Άνθρωποι.

Η ύπαρξή τους δεν είναι τυχαία. Τους γέννησε αυτή η ίδια, η αποσυντεθειμένη κοινωνία που, ενώ παλεύει μανιασμένα να διασωθεί, γεννάει ταυτόχρονα τους νεκροθάφτες της. Οι άνθρωποι που απορρίπτουν την ουσία και τις αξίες της πανουκλιασμένης, σημερινής κοινωνίας, ή καλύτερα, του σημερινού πανουκλιασμένου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού είναι το μέλλον. Αποτελούν την πραγματικότητα, αφού το πραγματικό ορίζεται όχι μόνο σαν το υπάρχον, αλλά, κυρίως, από την ύπαρξη ή όχι της αναγκαιότητας να υπάρχει. Δεν υπάρχει ιστορική αναγκαιότητα για την επιβίωση της σημερινής κοινωνίας, άρα είναι ήδη νεκρή. Η ιστορική αναγκαιότητα οδηγεί στην δημιουργία της Νέας Κοινωνίας, άρα η Νέα Κοινωνία είναι κιόλας εδώ. Οι Νέοι Άνθρωποι έχουν κιόλας νικήσει.

Τα οικονομικά και τα προσωπικά τους προβλήματα, το άγχος τους, η αδυναμία τους ετούτη τη στιγμή, ο επιχειρούμενος κοινωνικός αποκλεισμός τους είναι ιστορικά φαινόμενα που οφείλονται επίσης στον ολοκληρωτικό πόλεμο που υφίστανται από το σημερινό κοινωνικοοικονομικό σύστημα είτε αυτό δρα μέσα από συγκεκριμένες, κατευθυντήριες εντολές είτε μέσα από την αυθόρμητη αντίδραση της μάζας. Αν το αποδέχονταν και εντάσσονταν στις αξίες και πρακτικές του ΙΣΩΣ να «απολάμβαναν» κι αυτοί κανένα χεσμένο ξεροκόμματο.

Αυτοί οι Νέοι Άνθρωποι πρέπει να συγκεντρωθούν και να οργανωθούν σε συγκεκριμένους στόχους. Πρέπει να γίνουν μια συμπαγής ομάδα και τότε θα αποκτήσουν την δύναμή της. Τότε, παρά τα προβλήματά τους, θα απολαμβάνουν τον αγώνα τους και θα ζουν την Νέα Κοινωνία τους μέσα από τον αγώνα και τις σχέσεις που θα αναπτύξουν μεταξύ τους. Έτσι θα γίνει πάλι γι άλλη μια φορά ζωή ο στίχος του μεγάλου Διονυσίου Σολωμού

Στενός ο τόπος, σκοτεινός, μα εβρόντουνε απ’ τα γέλια.

Υπάρχει το αναπόφευκτο: μερικοί δεν θα τα καταφέρουν. Μερικοί δεν θα δουν την λύση, για λόγους ανεξάρτητους από την θέλησή τους. Μερικοί θα εξαναγκαστούν σε έξοδό τους, ελπίζοντας μόνο ότι θα είναι η καλύτερη δυνατή κι ότι θα καταφέρουν να περάσουν κάποιο, έστω και δυσδιάκριτο μήνυμα αγώνα – ακόμα, αγώνα! Έτσι έγινε αμέτρητες φορές στην ιστορία του Ανθρώπου και, αναπόφευκτα, θα γίνεται μέχρι ο Άνθρωπος να κατακτήσει τ’ αστέρια.

Αυτοί, θα γνωρίζουν πολύ καλά ότι ήσαν ενταγμένοι στο στρατόπεδο των νικητών κι ότι, στο τέλος, θα έχουν νικήσει – ήδη έχουν νικήσει!

πηγή: Στον Τοίχο

επίκειται εξέγερση;

 

ΕΑΝ ρωτήσουμε, θα γίνει σεισμός; μπορούμε να απαντήσουμε, ναι, θα γίνει σεισμός. Πότε; Δεν ξέρουμε. Είμαστε βέβαιοι ότι κάποτε θα γίνει σεισμός αλλά δεν ξέρουμε πότε. Εάν ρωτήσουμε, θα γίνει εξέγερση; μπορούμε να απαντήσουμε, ναι, θα γίνει. Πότε; Δεν μπορούμε να το γνωρίζουμε. Σε σύγκριση με τον σεισμό, είμαστε σε πλεονεκτικότερη θέση: διαθέτουμε κάποιες πενιχρές ενδείξεις και σε συνδυασμό με την επιθυμία μας να γίνει εξέγερση ισχυριζόμαστε ότι θα γίνει. Σεισμός όμως δεν επιθυμούμε να γίνει αλλά αυτό δεν μας προφυλάσσει από το ενδεχόμενο ότι θα γίνει.

ΓΙΑΤΙ όμως είμαστε βέβαιοι ότι θα γίνει εξέγερση; Γιατί δεν μπορούμε να προβλέψουμε πότε θα γίνει; Με αυτά τα ερωτήματα θα καταπιαστούμε σήμερα.

Η μελέτη των εξεγέρσεων στις δουλοκτητικές, φεουδαρχικές και καπιταλιστικές κοινωνίες μας παρακινεί να διατυπώσουμε την βεβαιότητα ότι δεν υπήρξε κυριαρχική κοινωνία στην οποία να μην έγιναν εξεγέρσεις. Η βεβαιότητα μας βοηθάει να ερευνήσουμε περαιτέρω, δεν είναι εμπόδιο: χωρίς βεβαιότητα δεν υπάρχει γνώση. Το όνειρο του Κυρίου είναι η εξάλειψη του ενδεχομένου της εξέγερσης (και της επανάστασης) αλλά μέχρι τώρα δεν κατάφερε απολύτως τίποτα. Την επιθυμία αυτή την προβάλλει στο μέλλον και θεωρεί οι Υποτελείς μια μέρα θα γίνουν ανίκανοι να εξεγερθούν. Ανίκανοι να επαναστατήσουν ίσως ναι αλλά ανίκανοι να εξεγερθούν όχι. Φοβούνται μήπως τα ρομπότ του μέλλοντος αποκτήσουν συνείδηση και εξεγερθούν!

ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται. Το γεγονός και μόνο ότι γίνονται είναι μια πρώτη νίκη. Οι εξεγέρσεις όμως είναι καταδικασμένες να αποτυγχάνουν, ολικώς ή μερικώς, να ηττώνται. Γιατί; Για δύο λόγους. Αφενός διότι η εξέγερση είναι πολεμική πρακτική και αφετέρου διότι είναι μια συλλογική εκτόνωση του άγχους και της απελπισίας, άρα της συσσωρευμένης επιθετικότητας που προέρχονται από τη στέρηση, την σπάνη, την έλλειψη, την καταπίεση, την αρπαγή του πλούτου, την απόγνωση, τη δυσφορία.

ΩΣ πολεμικές πρακτικές οι εξεγέρσεις επιχειρούν να ελέγξουν τον χώρο, να κάνουν εφόδους, λεηλασίες, εμπρησμούς, να καταφύγουν στη χρήση όπλων – από πέτρες και νεράντζια με ξυράφια μέχρι τις μολότωφ και τα τόξα. Κάποτε οι εξεγερμένοι διάθεταν οπλισμό που διέθεταν και οι στρατιωτικές δυνάμεις του Κράτους ή της άρχουσας τάξης. Παρ’ όλη την σχετική οπλική ισορροπία, η συντριπτική πλειονότητα των εξεγέρσεων καταστάλθηκε αγρίως και φρικωδώς, χύθηκαν ποτάμια αίματος. Σήμερα, η οπλική και επιτηρητική υπεροχή των κατασταλτικών δυνάμεων είναι τόσο συντριπτική που οι εξεγερμένοι δεν μπορούν ούτε τον χώρο να ελέγξουν ούτε εφόδους σε καίρια σημεία της καπιταλιστικής οργάνωσης να κάνουν ούτε τις αστυνομικές και στρατιωτικές δυνάμεις να αντιμετωπίσουν.

ΤΟ συμβάν της εξέγερσης διαρκεί τόσο όσο χρειάζεται ένα Κράτος για να κινητοποιηθεί ώστε να καταστείλει την εξέγερση. Το διάστημα αυτό δεν ξεπερνάει τις δυο τρεις με δέκα μέρες. Εν τω μεταξύ, μέσα σε αυτές τις λίγες μέρες έχει ήδη εκτονωθεί με τις καταστροφές και τους εμπρησμούς και τις λεηλασίες η συσσωρευμένη επιθετικότητα κι έτσι τη δεύτερη ή τρίτη ή δέκατη μέρα ο συνδυασμός πολεμικής υστέρησης και εκτόνωσης αναγκάζει τους εξεγερμένους να υποχωρήσουν και να επανέλθουν στην προτεραία κατάσταση, στην κατάσταση του γενικευμένου ατομικισμού και ανταγωνισμού.

Ο βασικός λόγος που δεν μπορούμε να προβλέψουμε μια εξέγερση είναι η αιφνίδια εμφάνισή της και η ταχύτητα κλιμάκωσή της. Αυτή είναι και η βασική ανησυχία, ο εφιάλτης του Κράτους. Η εξέγερση πιάνει το Κράτος πάντα στα πράσα αλλά τελικά είναι το Κράτος που νικά, όπως είδαμε. Ενδείξεις όμως ότι θα γίνει εξέγερση πάντα υπάρχουν και σε αυτό το σημείο επικεντρώνουν την προσοχή τους οι Κύριοι. Η αποτροπή των πλειστηριασμών στα δικαστήρια είναι μία ένδειξη. Δεν είναι η μόνη. Η γενίκευση της δυσαρέσκειας και οι πρώτες επιθετικές κινήσεις των Υποτελών αποτελούν ασφαλείς ενδείξεις. Έτσι, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο μιας εξέγερσης μέσα στους επόμενους μήνες ή ακόμα και τις επόμενες μέρες. Εάν το Κράτος μπορέσει να εξαϋλώσει την γενικευμένη δυσαρέσκεια και αποκρούσει τις πρώτες επιθετικές κινήσεις, τότε εξέγερση δεν θα γίνει, θα αναβληθεί. Θα μπορέσει; Νομίζω πως όχι. Ίσως να είναι η επιθυμία μου και λέω όχι.

ΟΙ εξεγέρσεις πάντα ηττώνται και πάντα νικούν. Η ίδια η εξέγερση ως συμβάν, αδιάφορο εάν αποτύχει ή ηττηθεί, είναι μια νίκη. Αλλά η σπουδαιότερη νίκη είναι η ίδια της η ήττα. Διότι κάθε εξέγερση με την ήττα της συμβάλλει στην αλλαγή της συνείδησης των εξεγερμένων, στην διεύρυνση του κοινωνικού και διανοητικού ορίζοντά τους ώστε καθιστά αναπότρεπτη την εμφάνιση της προβληματικής της επανάστασης, η οποία πάντα νικά επειδή είναι μία πολύ μακρά διαδικασία. Νικά γιατί αλλάζει τη ζωή των Υποτελών, τον τρόπο σκέψης τους, τη συμπεριφορά τους. Καλή ώρα η φεμινιστική επανάσταση, η μεγαλύτερη κοινωνική επανάσταση των τελευταίων εκατό χρόνων, η οποία συνεχίζεται ακόμα. Υπάρχουν ενδείξεις ότι έχει αρχίσει ήδη μια επανάσταση των ανδρών. Γι αυτό το ζήτημα όμως ένα άλλο πρωινό.

ΚΑΘΕ επανάσταση που ηττήθηκε, δεν ήταν επανάσταση αλλά εξέγερση.

πηγή: Ανωτάτη Σχολή Κακών Τεχνών  μέσω  Στον Τοίχο

Κούλης Α΄, ο ‘’Ειλικρινής’’ !!

του  Κώστα Γιαννιώτη

 

Τα ονόματα όλων των βλαμμένων (και κυρίως αιματοβαμμένων) της ιστορίας ακολουθούνταν, πάντα, από ένα προσωνύμιο!

Είμαι σίγουρος ότι και ο Κούλης επιδιώκει να μείνει στην ιστορία με το προσωνύμιο.... ‘’Ειλικρινής’’ !!

Το θέλει ! Το ζητά ο οργανισμός του !

Γιατί όπου βρεθεί κι όπου σταθεί διαλαλεί τη μοναδική πραμάτεια που (δήθεν) κουβαλά στο δισάκι του ! Την ...... ‘’ειλικρίνεια’’ !! Ο άνθρωπος, που για μοναδικό  οικογενειακό του κειμήλιο έχει το ψέμα !

«Η μοναδική υπόσχεση που πρόκειται να δώσω, είναι ότι δεν πρόκειται να πω ψέματα», διαλαλεί !!

Σαν υπέρμαχο της αλήθειας και της ειλικρίνειας , λοιπόν, τον κοιτάζουν αρκετά πρόβατα, που θα τρέξουν να τον στηρίξουν με την εμπιστοσύνη τους – και, βεβαίως, την ψήφο τους – για να απαλλαγούν από τον άλλο πολιτικό απατεώνα και χασάπη, τον Τσίπρα !

Μαθημένο το κοπάδι ! Όπου γκρεμός, εκεί κι αυτό !

Ποτέ δε θα ρωτήσει για το  ποια είναι η μοναδική ....... αλήθεια του Κούλη !

Τους βροντοφωνάζει ότι θα τους γδάρει ζωντανούς, κι αυτοί ακούνε μόνο τη λέξη που τους προβάλλει στο λειψό τους εγκέφαλο! Ειλικρίνεια !

Τι κι αν τους λέει ότι θα εφαρμόσει στο ακέραιο το ...... ‘’μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα’’ που επιτάσσουν οι λήσταρχοι της ΕΕ και του ΔΝΤ !

Αυτοί έχουν το αυτί τους κολλημένο σε μια και μόνη λέξη ...... ‘’Ειλικρίνεια’’ !

Τους αρκεί αυτό !

Δεν άκουσαν, ή κι αν το άκουσαν, δεν χαμπάριασαν τίποτε από το κωδικοποιημένο μήνυμα που τους έστειλε, λέγοντας ότι ..... «Μαζί θα κλείσουμε το κεφάλαιο του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού» !!

Μόνο αυτό αν αποκωδικοποιούσαν θα ανατρίχιαζαν ! 

Γιατί η εξοχότητα του ‘’κυρίου’’ αυτού ονομάζει ..... ‘’λαϊκισμό’’ - που ξορκίζει μετά βδελυγμίας – τις υποσχέσεις του Τσίπρα !

Όχι ! Δεν τον κατηγορεί για την αθέτηση των υποσχέσεων ! Αυτές καθαυτές τις υποσχέσεις ονομάζει λαϊκισμό ! Αυτά δηλαδή που αποτελούσαν τη ροχοκοκαλιά  της ελπίδας της κοινωνίας !

Σύμφωνα με την Αυτού εξοχότητα Κούλη Α΄ ............

Αφού η υπόσχεση του πολιτικού αρχιαπατεώνα Τσίπρα για επαναφορά του 13^ου μισθού και 13^ης σύνταξης αποδείχτηκε ψέμα .......

Αφού η υπόσχεση για επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ αποδείχτηκε ψέμα .........

Αφού η υπόσχεση ..’’κανένα σπίτι σε χέρι τραπεζίτη’’, αποδείχτηκε ψέμα .......

Αφού η υπόσχεση για σταμάτημα του ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, αποδείχτηκε ψέμα ........

Αφού η υπόσχεση ότι το Ελληνικό θα αποδοθεί στους κατοίκους του Ελληνικού - που είναι και οι φυσικοί ιδιοκτήτες του – αποδείχτηκε ψέμα .......

Αφού η υπόσχεση ότι οι στρατηγικής σημασίας δημόσιοι οργανισμοί (ΔΕΗ – ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ κ.ά.) θα παραμείνουν υπό δημόσια ιδιοκτησία, αποδείχτηκε ψέμα .....

Αφού...... αφού ......

Αυτός, σαν ειλικρινής, δεν πρόκειται να υποσχεθεί τίποτε απ` όλα αυτά τα ...... ‘’λαϊκίστικα’’ και, σαν φιλαλήθης, θα εφαρμόσει τη δική του πολιτική, η οποία δεν θα περιλαμβάνει τίποτε από τα παραπάνω !  

 Αυτός θα εφαρμόσει κατά γράμμα ....... «χωρίς παρεκκλίσεις και καθυστερήσεις το πρόγραμμα» που μας επιβάλλουν τα κοράκια !

Η μοναδική φορά που θα αποδειχτεί ειλικρινέστατος !

Και οι από κάτω τον ακούνε και όχι μόνο δεν τον παίρνουν με τις πέτρες, αλλά τον χειροκροτούν !

Όχι γιατί έχουν συμφέροντα ίδια με του Κούλη Α΄ του ‘’Ειλικρινούς’’ (οι περισσότεροι τουλάχιστον απ` αυτούς που τον χειροκροτούν) αλλά γιατί δε ρώτησαν ποτέ και κανέναν τι σημαίνουν αυτά που τσαμπουνάει το καλόπαιδο, τι σημαίνει ‘’πρόγραμμα των εταίρων’’ και ‘’απαρέγκλιτη εφαρμογή’’ του !

Δεν κατάλαβαν ότι, μιλώντας τους ειλικρινά, τους δηλώνει ότι θα τους πάρει ό,τι τους έχει απομείνει, ό,τι τους έχει αφήσει ο ...... ‘’αριστερός’’, πολιτικός αρχιαπατεώνας, Τσίπρας!

Το κεφάλι !

Και θα το δώσει στα σκυλιά, που θα μείνουν νηστικά γιατί θα το βρουν άδειο !

Είναι η μοίρα των φτωχών - στο μυαλό – να πέφτουν από κρυφούς δωσίλογους σε δηλωμένους αρχιδωσίλογους, που πάντα άνοιγαν το δρόμο ο ένας στον άλλον !!

Που πάντα ο ένας γινόταν το άλλοθι του άλλου.

πηγη: ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΠΡΟΒΑΤΟ 

Hasta la victoria siempre, Comandante – 49 χρόνια από την αιχμαλωσία και τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα

Σήμερα συμπληρώνονται 49 χρόνια από την αιχμαλωσία και τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα, στις 8 προς 9 Οκτώβρη 1967, στη Βολιβία.



Γνωστός ως Τσε Γκεβάρα, ήταν Αργεντινός γιατρός, κομμουνιστής μαρξιστής-λενινιστής επαναστάτης, ένας από τους αρχηγούς των ανταρτών στην Κούβα και πολιτικός.

Συμμετείχε στο κίνημα της 26ης Ιουλίου που πέτυχε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα, αρχικά προσφέροντας τις ιατρικές γνώσεις του και αργότερα ως διοικητής των ανταρτών, ενώ υπήρξε μέλος της επαναστατικής κουβανικής κυβέρνησης προωθώντας ριζικές μεταρρυθμίσεις. Το 1965, πιστός στη νίκη της επανάστασης στην Κούβα, έφυγε με στόχο την οργάνωση νέων επαναστατικών κινημάτων στο Κονγκό και αργότερα στη Βολιβία, όπου τραυματίστηκε, συνελήφθη και δολοφονήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1967 στη Λα Ιγκέρα (La Higuera).



Συνέντευξη του ουρουγουανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο στον Iosu Perales, δημοσιεύθηκε στο βιβλιαράκι με τίτλο «Αγαπημένε Che».

– Ας αρχίσουμε την συζήτηση μιλώντας για την προσωπικότητα του Τσε. Ο αντάρτης της Σιέρα Μαέστρα, ο μύθος της Βολιβίας, είναι ίσως ο πιο γνωστός παγκοσμίως. Ωστόσο ο Τσε έχει μια πολύπλευρη συνεισφορά, που επικεντρώνεται στην ανάδειξη του υποκειμενικού παράγοντα της επανάστασης. Αναδεικνύεται δηλαδή, στα γραπτά του, στην συμπεριφορά του, ο ρόλος του ανθρώπου στον μετασχηματισμό της κοινωνίας , η σταθερή του προσήλωση στην ουτοπία του κομμουνισμού …

Ε.Γ: Τον κατηγόρησαν για βολονταρισμό επειδή επέμενε πολύ στον παράγοντα άνθρωπο. Εγώ πιστεύω ότι αυτό δεν είναι βολονταρισμός, με την αστική έννοια, αλλά απλή επαναφορά στην πραγματικότητα αυτού που είναι αυτονόητο, γιατί οι αιτιοκρατικές μηχανιστικές αντιλήψεις, για τις οποίες ο Μαρξ δεν ευθύνεται, θέτουν την ελευθερία έξω από τον άνθρωπο, όπως ο Πλεχάνοφ που σε ορισμένα γραπτά του, μοιάζει να υποβαθμίζει την ελευθερία του ανθρώπου, στην ελευθερία που έχει το φεγγάρι να περιστρέφεται γύρω από την γη. Ο Τσε τοποθετεί την ελευθερία στην συνείδηση και στον πρωταγωνιστικό ρόλο που αυτή παίζει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Οι οικονομίστικες αντιλήψεις προδίδουν τον μαρξισμό, και τον υποβαθμίζουν σε έναν απλό ωρολογιακό μηχανισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο σοσιαλισμός είναι εφικτός επειδή ήρθε η ώρα του και έχει ήδη καθοριστεί τι πρέπει να συμβεί.

Ακόμα και με το άσθμα του ήταν ολοκληρωμένος. Θα πρέπει να σημειώσουμε το ιστορικό γεγονός ότι στον Τσε δεν υπήρχε αντίφαση σε αυτό που είπε και σε αυτό που έκανε, και αυτό είναι που δεν του συγχωρούν οι δογματικοί. Αμφισβήτησε την εξουσία και το χρήμα και έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα. Τοποθετήθηκε ενάντια σε αυτούς που βλέπουν τα πράγματα με δύο μέτρα και σταθμά. Ο Τσε προειδοποιούσε για τον κίνδυνο της απληστίας, λέγοντας «προσέξτε τους κινδύνους της απληστίας» και γι αυτό, αυτοσαρκαζόταν που τα χαρτονομίσματα είχαν την υπογραφή του, όταν ήταν πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας της Κούβας.

Έλεγε, προσέξτε τις παραχωρήσεις που κάνουν τον εγωισμό κινητήριο μοχλό της επανάστασης και της ζωής, γιατί αυτές οι παγίδες με έναν μαγικό τρόπο βάζουν τέλος στην επανάσταση , εμπεριέχονται μέσα στην κοινωνική επανάσταση και επιβιώνουν στον καπιταλισμό, σαν ένα δηλητήριο που μπορεί να γαμήσει την διαδικασία οικοδόμησης της νέας κοινωνίας.

– Μιλάτε για έναν εξαιρετικό άνθρωπο. Πολλές φορές όμως αναρωτιέμαι, ότι δεν έχουμε σταματήσει να εξιδανικεύουμε τον Τσε, οικοδομώντας μια θεϊκή εικόνα γι αυτόν, και παρασυρόμαστε σε αυτό, γιατί τελικά έχουμε ανάγκη από έναν νέο θεό.

Ε.Γ: Μετά τον θάνατό του, το σύστημα διαπίστωσε ότι αυτό που αντιπροσώπευε ο Τσε ήταν πολύ επικίνδυνο, και στην συνέχεια προσπάθησε να το ελέγξει. Πώς να το πω ;…. Η προσπάθεια εμπορευματοποίησής του επιχείρησε να λανσάρει ένα είδος Mπούφαλο Μπίλ της αριστεράς. Ταυτίζουν τον Τσε με την ένοπλη βία και προσπαθούν να υποβαθμίζουν το έργο και την σκέψη του, μόνο στο στρατιωτικό τομέα . Ακόμα και η αριστερά το άφησε να πλανάται, δεν έχει βέβαια σημασία, γιατί ένας μύθος αληθινός και όχι ψεύτικος, είναι ένας μύθος επικίνδυνος. Ο Τσε θα μπορούσε να κάνει λάθος σε κάποια ζητήματα.

Η αποτυχία στη Βολιβία δεν θα μπορούσε να εξηγηθεί μόνο από την προδοσία της αριστεράς εκεί , αλλά θεωρώ ότι ήταν λάθος εκτίμηση του χρόνου και του τόπου. Επέλεξε ένα μέρος αραιοκατοικημένο ,ερημωμένο, που η αγροτική μεταρρύθμιση θα έκανε περισσότερο κακό παρά καλό, και η γενικότερη κατάσταση δεν ήταν αυτή που πίστευε. Εκεί διεξήχθη ένας διάλογων κωφών, για τον αντάρτικο «εστιασμό» και το χώρο , για το αν είναι η υποτιθέμενη σπίθα που θα αναφλέξει το λιβάδι ή αν το λιβάδι ήταν ευνοϊκό για τη σπίθα. Ο Τσε και οι άνθρωποί του βρισκόταν σε απόλυτη μοναξιά. Όμως το ουσιαστικό μήνυμά του δεν ήταν σε λάθος χρόνο και τόπο, παρ ότι αλλοιώθηκε με μια εικόνα του, που εμφανίζεται ως κυρίαρχη και έφτασε σε σημείο να υποβαθμίσει και να αμβλύνει την ουσία, που αναπαράγεται στο χρόνο. Με άλλα λόγια, το μήνυμά του ξεπερνάει την αντίληψή του για τον «εστιασμό» , και μπορεί να συζητηθεί, να αμφισβητηθεί και να τροφοδοτηθεί με επιχειρήματα.

– Θέλετε να πείτε, ότι το σημαντικό είναι η ουσία και όχι το φαινομενικό και συγκυριακό ;

Ε.Γ: Φυσικά, τα γεγονότα ολοκληρώνονται όταν αποδεικνύονται. Η αντίληψή του για την διεύρυνση και όχι την απομόνωση της επανάστασης – αυτό ήταν το δράμα της επανάστασης στην Σοβιετική Ένωση – είναι το σημαντικό. Η αντίληψη του εξειδικεύεται για την επανάσταση σε όλη την ήπειρο (Λατινική Αμερική). Και νομίζω ότι ο Τσε είχε πάντα την ανησυχία να μην καταλήξει η Κούβα ένα είδος «λεκέ στη θάλασσα», μια εξαίρεση στον κανόνα. Δυστυχώς, δεν έζησε για να δει την νίκη της Επανάστασης στη Νικαράγουα, που ήταν μια επιβεβαίωση ότι η Κούβα δεν είναι μόνη. Από το 1979 εκεί κάτω, η ίδια η κουβανική επανάσταση που έπαιξε ζωτικό ρόλο στον θρίαμβο των Σαντινίστας, κατά κάποιο τρόπο τροφοδοτείται από την εμπειρία της Νικαράγουα.

Γι αυτό, και σωστά λένε οι Νικοαραγουάνοι ότι δεν πρόκειται να κάνουν μια άλλη Κούβα, αλλά μια άλλη Νικαράγουα. Αλλά αυτή η εμπειρία, η οποία δεν είναι πρότυπο, δεν αντιγράφεται, επηρεάζει την Κουβανική εμπειρία και το αντίστροφο. Είναι αναγκαίος ο διάλογος, και οι διάλογοι που γίνονται με τον καθρέπτη ή τον τοίχο, δεν είναι πραγματικοί. Αυτό που είναι λυπηρό είναι ότι ο Τσε δεν πρόλαβε να δει με τα μάτια του, να αισθανθεί τα νέα επαναστατικά σκιρτήματα της Λατινικής Αμερικής.

– Μου φαίνεται ελκυστική η ιδέα των κατόπτρων [εστιών αντίστασης], με την έννοια ότι ένα μόνο, δεν είναι αρκετό. Δεν νομίζω ωστόσο ότι η στρατηγική του Τσε για την Λατινική Αμερική ήταν τόσο μονολιθική.

Ε.Γ: Η ιστορία της Λατινικής Αμερικής είναι μία ιστορία τρελή, και η πραγματικότητά της είναι πολύπλευρη και σύνθετη, και απαιτείται πάνω από ένας καθρέπτης για να εξετάσουμε το υπόλοιπό της πρόσωπο. Και γι αυτό, τα συστήματα της Λατινικής Αμερικής βαδίζουν αργά ή γρήγορα στο τέλος τους και θα ναυαγήσουν πάνω στα βράχια της πραγματικότητας. Ο Τσε δεν έκανε λάθος όταν έλεγε ότι οι επιφανειακές αλλαγές δεν θα επιβιώσουν, και οι βαθιές αλλαγές απαιτούν την αναγκαία βία, αλλά είπε επίσης ότι δεν πρέπει να υπάρχει σύγχυση, ότι ο ένοπλος αγώνας για να αποκρυσταλλώσει αυτές τις βαθιές αλλαγές, απαιτεί ορισμένες προϋποθέσεις και όταν υπάρχει ανοικτό πολιτικό πεδίο πρέπει τα βήματά μας να είναι πολύ προσεχτικά. Πολλές γκάφες έγιναν επικαλούμενες τον Τσε, ενάντια στις παραινέσεις του και σε αντίθεση με τις θέσεις του.

– Με σοκάριζε πάντα αυτή η ιδέα του Τσε, ότι ο επαναστάτης πρέπει πάντα να κινείται με συναισθήματα αγάπης. Όταν χρειάζεται να συσσωρευτεί τόσο μίσος, ώστε να πούμε «φτάνει πια !», πως είναι δυνατόν να επιτευχθεί αυτή η αρμονία αγάπης και μίσους ;

Ε.Γ: Πιστεύω ότι η αγάπη και το μίσος πάνε μαζί, είναι απόλυτα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Όποιος αγαπά την ελευθερία, μισεί το αντίθετό της, κάθε αγάπη που δεν περιλαμβάνει το μίσος είναι ατελής και υποκριτική. Σε αυτή την ιδέα του Τσε δεν υπάρχει ίχνος πουριτανισμού. Η πραγματικότητα της ζωής δεν έχει καμία σχέση με την υποκριτική ηθική.

– Ο Τσε ζει;

Ε.Γ: Κοίτα, σε μια γη σαν την Λατινική Αμερική, που η ασθένεια της ανικανότητας είναι χρόνια και που στο όνομα του ρεαλισμού κηρύσσουν την παραίτηση και μας καλούν να περιμένουμε και να περιμένουμε, ελπίζοντας να κουραστούμε από την αναμονή, ο Τσε είναι ο ανυπόμονος, ο άνθρωπος της ελπίδας και γι αυτό είναι ένας προφήτης, ένας είδος Ησαΐα της Λατινικής Αμερικής , ένας κήρυκας μιας άλλης εποχής. Ίσως πρέπει να πούμε ότι και εμείς επίσης, έχουμε την υπομονή να περιμένουμε τον Τσε, την επιστροφή του Τσε. Σίγουρα, ο Τσε ζει στον καθένα που πιστεύει σε αυτά που ο ίδιος πίστευε, και ζει μέσα στα μεγάλα λαϊκά απελευθερωτικά κινήματα, σε αυτή τη γη που δεν την έχει καταδικάσει κανένας θεός σε αυτή την δυστυχία.

Πηγή: guevaristas.net

Χίλιες φορές σκλάβος

Του Γιάννη Λαζάρου
 

Χίλιες φορές να είσαι πεσμένος στα γόνατα και να έχεις διαχωρίσει την θέση σου με τους εισβολείς αποικιοκράτες. Καλύτερα σκλάβος παρά «ελεύθερος» στα μέτρα της Ελευθερίας που σου ορίζουν οι κατακτητές σου. Σκλαβωμένος και αξιοπρεπής να ξέρεις ότι από πάνω είναι οι εξουσιαστές και οι ελληνομασκοφόροι που τους φυλάνε τα πόδια για το ψίχουλο της δόξας της ματωμένης εξουσίας τους.

Αυτό εδώ δεν είναι Ελευθερία, αυτό εδώ είναι αποδοχή της δουλοπρέπειας περιμένοντας τον αφέντη της αποικίας να σου δώσει ένα ξεροκόμματο και να νιώθεις ευτυχισμένος που έχεις την τιμή να εργάζεται με το τσαπί στα κτήματα του κοτζαμπάση. Να καμαρώνεις που θα έχει το ελεύθερο ο Αφέντης Θεσμός θα σου βιάσει την κόρη και γαλαζοαίματο σπέρμα θα κυλήσει στο βρώμικο κύτταρό της. Να καμαρώνεις στο μαχαλά ότι η γυναίκα σου πλένει τα βρακιά της Βασίλισσας Αγκέλας και αυτά ανεμίζουν σαν σημαίες στο σχοινί της μπουγάδας του φτωχοκάλυβού σου.

Χίλιες φορές σκλάβος, με χαλκά βαρύ στο πόδι να σε πονάει και κάθε φορά που το βλέπεις να οργίζεσαι και να μετράς ανάποδα τα δευτερόλεπτα που θα κάνεις το ντου ενάντια στον δεσμοφύλακά σου και θα του φας το λαρύγγι.

Να κλείνεσαι στο υπόγειο και να μαθαίνεις στο παιδί σου τους όρους της πραγματικής ελευθερίας βάζοντας να αποστηθίσει τους κανόνες που ορίζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Να το κοιμίζεις με ιστορίες όπως αυτές του Σπάρτακου και του Κατσαντώνη.

Να του μαθαίνεις κρυφά ιστορία ότι οι σκλάβοι σε τούτη την χώρα άλλαζαν αφεντικά αλλά διαχώρισαν την θέση τους από τα δουλικά και τους ραγιάδες. Δεν φόρεσαν ποτέ τον φουλάρι των Βαυαροκρατών για να πάρουν μερτικό πουλώντας πατρίδα. Κατουρούσαν κρυφά στα Ανάκτορα του Όθωνα και στους Κήπους της Αμαλίας όσο οι πατριδοκάπηλοι με το σπαθί της εξουσίας που τους έδωσαν οι Αφέντες Ευρωπαίοι, έβαζαν στα κελιά Κολοκοτρωναίους και δολοφονούσαν πισώπλατα Καραϊσκάκηδες.

Χίλιες φορές στην απειλή του ικριώματος ως απείθαρχος σκλάβος παρά ως πειθαρχημένος στους κανόνες της υποτελούς Ελευθερίας των αποικιοκρατών.

Χίλιες φορές να στήνεσαι στο εδώλιο ως κατηγορούμενος για προδοσία εναντίον του Όθωνα παρά να σε ταΐζει καροτάκια πουρέ η Βαυαρή μπυροκανάτα. Καλύτερα μόνο το μαστίγιο παρά το καρότο. Μόνο μαστίγιο για να μετράς τις βουρδουλιές στην πλάτη σου και να τις κάνεις όρκους υπέρ της πραγματικής ελευθερίας σου. Κάθε βουρδουλιά σε σένα χίλιες μαχαιριές την στιγμή που θα είσαι τετ α τετ πρώτα με αυτόν που σε παρέδωσε ως σκλάβο στον αποικιοκράτη και μετά με τον ίδιο τον Αφέντη.

Χίλιες φορές σκλάβος, να μην έχεις δικαίωμα διαπραγμάτευσης και να μην καταντάς ο άβουλος αποδέκτης των μέτρων που θα μεταρρυθμίσουν την αποικία πατρίδα σου. Να είσαι εκτός αυτών των δείπνων και τραπεζιών που κάνουν δουλικά με το προσωπείο της δημοκρατίας με τους αφέντες τους, οι οποίοι δεν έχουν ανάγκη μάσκας για να καλύψουν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Να μην είσαι μέσα σε αυτούς που πολεμάνε για το «κοινό μέλλον με όραμα» του ολοκληρωτισμό της Μεγάλης Ιδέας της Ευρώπης (το ίδιο όραμα είχε και ο Χίτλερ).

Να σε έχουν δεμένο με πραγματικές αλυσίδες δηλώνοντας έτσι τον φόβο τους για σένα και όχι με ανελεύθερες «δημοκρατικές» αλυσίδες νομίζοντας ότι από εσένα εξαρτάται η Βασιλεία της Ε.Ε. και να καμαρώνεις σαν δούλος δύο αφεντάδων ότι από τα δικά σου «βαρίδια» εξαρτάται η εξουσία τους.

Χίλιες φορές σκλάβος να οραματίζεσαι τον κόσμο με μία ημέρα ελευθερίας παρά δούλος και επιλεκτικά από την εξουσία ελεύθερος να κλειδώνεις με χαλκάδες τα ίδια σου τα πόδια.

Σκλάβος της υπέρτατης αξίας χίλιες φορές, παρά δούλος για μια ώρα αναξιοπρέπειας που προσωποποιείται μέσω ψήφου σε υποτακτικούς, λιμοκοντόρους, βαυαρολάτρεις, βασιλοκαθεστωτικούς, ραγιαδόσκυλους, αριστεροπατριωτικοπροδότες.

πηγή: Στον Τοίχο

Έχουν σκοπό να μετατρέψουν το ΝΕΡΟ σε ΑΙΜΑ ;

του Κώστα Γιαννιώτη

 

 Για να είσαι ολοκληρωμένος υποτακτικός του ευρωατλαντισμού, σωστός υπηρέτης του Δ΄Ράιχ και βέρος δωσίλογος, δεν πρέπει απλώς να το δηλώνεις !

Πρέπει να δίνεις καθημερινά διαπιστευτήρια στα αφεντικά σου !

Δεν αρκεί να εφαρμόζεις την κατοχική πολιτική που σου υπαγορεύουν !

Πρέπει να παραδώσεις και το παραμικρό ψήγμα αξιοπρέπειας, ήθους και αυτοσεβασμού, που υποτίθεται ότι διέθετες !

Πρέπει να ακροβατείς μεταξύ σοβαρού και γελοίου, μέχρι του σημείου να εθιστείς στον πνευματικό αυνανισμό !

Ακόμα περισσότερο θα πρέπει να ασκείσαι καθημερινά στα νάματα του ναζιστικού τέρατος, του Γκαίμπελς, του πρωθιερέα της παραπλάνησης της διαστρέβλωσης του ψεύδους και της εξαπάτησης !

Ναι ! Για τους μεγάλους "αριστερούς" ΣταθακοΤσακαλωΣκουρλέτηδες μιλώ και τους ομοίους τους, που βάλθηκαν να "ξεπλύνουν" από τη μπόχα, τις επιλογές της κατοχικής κυβέρνησης του Τσίπρα και της ανίερης παρέας του !

Για όλους αυτούς που, ανενδοίαστα, θεωρούν μαλάκα, όποιον δεν αποδέχεται και καταγγέλλει, το ξεπούλημα του ουρανού, της γης και του νερού του τόπου μας !

Και μας περιπαίζουν, με το ξεπούλημα των σπιτιών μας στα κοράκια της διεθνούς μαφίας !

Και μας αποκαλούν μαλάκες – δημόσια – μέσα από τηλεοράσεις και ραδιόφωνα οι κάθε λογής Σκουρλέτηδες, λέγοντας πως δεν αντιλαμβανόμαστε ότι ... "άλλο πράγμα το ΤΑΙΠΕΔ ( που ξεπουλά μπιρ παρά ό,τι πέσει στα χέρια του) και άλλο πράγμα το υπερ-Ταμείο" στο οποίο παρεχώρησαν όλους τους οργανισμούς κοινής ωφέλειας, μαζί και τα νερά του τόπου μας !!

Αυτό το τελευταίο ......"δημιουργήθηκε για να αξιοποιήσει τη δημόσια περιουσία και όχι για να την πουλήσει" (!!), σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σκουρλέτη (Real fm, στην εκπομπή του Ν.Χατζηνικολάου).

Την ίδια ώρα, το αγγλοθρεμμένο γιοσουφάκι των Βρυξελλών με το όνομα Τσακαλώτος υψώνει με θράσος το, σπιθαμιαίο, μπόι του στη Βουλή και μας διαβεβαιώνει ότι ..... "όσο είναι αυτός υπουργός, δεν πρόκειται να πωληθεί τίποτε απ` αυτά που έχουν μεταβιβαστεί στο υπερ-Ταμείο’’!!

Να δούμε λοιπόν τι κρύβεται σ` αυτή καθαυτή τη δήλωση Τσακαλώτου;

Τι σημαίνει αυτό το ..."δεν πρόκειται να πουληθεί τίποτε, όσο είμαι εγώ υπουργός" ;;;

Ότι το υπερ-Ταμείο ΜΠΟΡΕΙ να πουλήσει ό,τι θέλει, αλλά .......θα το εμποδίσει αυτός !!! Όσο θα είναι υπουργός ! 

Όταν όμως θα καταφτάσουν σε λίγο οι άλλοι ευρωλιγούρηδες της ΝΔ ;; Τότε ;;

Επειδή αυτός μπορεί να μην ξέρει γρι ελληνικά και να μιλά τα ..... "ουγκανίστικα", θεωρώντας τα ελληνικά, αλλά διαθέτει περίσσια την αναίδεια και την αναισχυντία των πολιτικών απατεώνων, γι` αυτό ας ακούσει τι σημαίνει αυτό που είπε και ας το υπενθυμίσει και στον Γκαιμπελίσκο Σκουρλέτη !

Σημαίνει ότι το υπερ-Ταμείο ..... ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ και τη δυνατότητα διάθεσης της περιουσίας, καθ' οιονδήποτε τρόπο – ακόμα και πώλησης - αλλά αυτός θα προβάλλει veto !!

Θα πρέπει να του υπενθυμίσω κάτι ακόμα που κάνει πως αγνοεί !
Ότι ούτε καν το δικαίωμα veto δεν έχει, διότι : στην κορυφή της πυραμίδας της λήψης αποφάσεων – ακόμα και του διορισμού του 7μελούς Δ.Σ. του υπερ-Ταμείου – θα βρίσκεται ένα άλλο υπερόργανο, το 5μελές Εποπτικό Συμβούλιο (Supervisory Board), του οποίου ο Πρόεδρος και ένα ακόμα μέλος θα διορίζονται απευθείας από την Κομισιόν και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας (ESM).

Είναι το τίμημα για τα 84 δις ευρώ,νέο δάνειο, που συμφώνησαν οι δωσίλογοι με τον ESM τον περσινό Ιούλιο!

Αυτό που θα τσεπώσουν τα κοράκια και θα πληρώνουμε εμείς με τη ζωή μας !!

Ως εδώ και μη παρέκει !!!
Σαν κοινοί συμμορίτες, διαγούμισαν - παρέα με τους προηγούμενους δωσίλογους "κυβερνήσαντες",  τις περιουσίες των απλών ανθρώπων !

Σαν κοινοί ληστές, κούρσεψαν τις ζωές και τα όνειρα εκατομμυρίων ανθρώπων αυτού του τόπου !

Στέρησαν το ψωμί, τη θέρμανση, τα φάρμακα, το γιατρό και τη νοσηλεία από το λαό !

Έσβησαν το χαμόγελο από τα χείλη εκατοντάδων χιλιάδων οικογενειών!

Σαν νονοί του οργανωμένου εγκλήματος, άρχισαν να αρπάζουν σπίτια και βιος των ανθρώπων του μόχθου !

Τώρα βγάζουν στο σφυρί ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΡΟ ! Βγάζουν στο σφυρί την ίδια τη ζωή μας ! Και μας κοροϊδεύουν κι από πάνω ! Μας εμπαίζουν !

Η παγκόσμια ιστορία όμως διδάσκει πως για το ΝΕΡΟ έχουν χυθεί ποτάμια αίματος !
Προκαλούν την κοινωνία και την εξωθούν πέρα από τα όρια της ανοχής!
Μήπως έχουν σκοπό να τη φτάσουν στο σημείο, πέρα από το οποίο δεν έχει γυρισμό ;;;
Μήπως έχουν σκοπό να μετατρέψουν το νερό σε αίμα ;;;

Το αντιπατριωτικό σύμπλεγμα

του Βασίλη Ξυδιά
 

«Όποιος κοιμάται πατριώτης, ξυπνάει εθνικιστής». Το θυμήθηκε ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου ο φίλος Γιώργος Αλεξάτος, ο οποίος το σχολίασε στη σελίδα του στο FB, λέγοντας ότι τούτο το σύνθημα «αν πράγματι το σκεφτούμε στα σοβαρά, μάλλον ως ύβρη θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε»: 

(α) προς το «Πατριώτες στα όπλα!» της Κομμούνας του Παρισιού· 

(β) προς το «Εμπρός ΕΛΑΣ, για την Ελλάδα, το δίκιο και τη λευτεριά!» του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ· 

(γ) προς το «Patria o muerte!» (Πατρίδα ή θάνατος!) του Τσε Γκεβάρα.

Το τραγικό είναι, σκέφτηκα, ότι οι οπαδοί του αντιεθνικιστικού αυτού συνθήματος πιστεύουν πως κινούνται στο πλαίσιο μιας μαρξιστικής ή αναρχικής επαναστατικής ορθοδοξίας. Δεν έχουν συναίσθηση ότι είναι ένα μεταμοντέρνο υβρίδιο, που προέκυψε από τα μέσα του ’80, και κυρίως μετά το ’90, μετά δηλαδή την κατάρρευση του «υπαρκτού», ως αποτέλεσμα της υποστολής του επαναστατικού απελευθερωτικού οράματος και της σχεδόν ολοκληρωτικής αφομοίωσης της Αριστεράς από τον πολιτικό φιλελευθερισμό (εκ φύσεως ατομικιστικό και αεθνικό). Ίσως μια γερή δόση Ιστορίας να διόρθωνε κάπως τα πράγματα.

Λέω «ίσως» γιατί υπάρχει και η ψυχολογική πλευρά, που φοβάμαι πως δεν αντιμετωπίζεται με θεωρητικά μαθήματα. Και τελικά είναι αυτή, η ψυχολογική διάσταση, το πραγματικό θεμέλιο αυτού του αντιεθνικιστικού αριστερισμού: Είναι ότι τα ριζοσπαστικοποιημένα νέα παιδιά, από το ’80-’90 και μετά, έχουν ενδόμυχα απαξιώσει-απορρίψει την κοινωνία των ίδιων των αλλοτριωμένων γονιών τους.

Διότι η νέα αυτή αντιπατριωτική Αριστερά, περισσότερο κι από «αντιεθνικιστική», είναι κατά βάση «αντιλαϊκιστική» – όχι με τη θεωρητική ή πολιτική έννοια, αλλά με την έννοια της κατά κυριολεξίαν απαξίωσης του λαού. Ας το επαναλάβω. Αυτός ο αντιεθνικισμός για τον οποίο μιλάμε δεν έχει και πολλή σχέση με τον κλασικό τροτσκιστικό ή τον παραδοσιακό αναρχικό διεθνισμό, όσο κι αν επικαλείται την ταξικότητα. Είναι έκφραση ενός όψιμου αντιλαϊκού ελιτισμού-ατομισμού που στρέφεται όντως, κυριολεκτικά, εναντίον του λαού (μαραζιάρη) της κοινωνίας (εξίσου ένοχης με τους εξουσιαστές της)· κι όπου λαός και κοινωνία είναι σε τελική ανάλυση, όπως είπαμε, οι γονείς αυτών των παιδιών – ιδίως οι αριστεροί 50ρηδες, 60άρηδες, 70άρηδες, ειρωνικά διχασμένοι: ρεαλιστικά προσαρμοσμένοι στο σύνολο της ζωής τους, με διαλείμματα ανώδυνης αμφισβήτησης στο κόμμα ή την ταβέρνα.

Αυτή, λοιπόν, η εναντίον της κοινωνικής υποκρισίας αγανακτισμένη Αριστερά είναι απολύτως αδιάφορη στην ιδέα της καθολικής απελευθέρωσης· της είναι απολύτως ξένη ή ακόμα και εχθρική. Το ιδεώδες της ταυτίζεται με το φιλελεύθερο ιδεώδες της δικαιοσύνης ως ατομικής ελευθερίας. Γι’ αυτό και το αριστερό καθήκον εξαντλείται στη διεκδίκηση μειονοτικών δικαιωμάτων – όχι μόνον εναντίον του κράτους, αλλά κυρίως εναντίον της κοινωνικής πλειοψηφίας. Η κοινωνία όχι μόνο δεν μπορεί, αλλά και δεν αξίζει να απελευθερωθεί τέτοια που είναι*. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί απ’ αυτούς τους ριζοσπάστες αντιπατριώτες στηρίζουν σήμερα την αριστερή συνθηκολόγηση με τα μνημόνια και την τρόικα, ευαγγελιζόμενοι μια κατά τ’ άλλα αριστερή διακυβέρνηση.

* Όσοι γνωρίζουν από Παλαιά Διαθήκη μπορούν να διακρίνουν εδώ το τιμωρητικό σύμπλεγμα του προφήτη Ιωνά.

πηγή: δρόμος της Αριστεράς