Το μετατραυματικό σύνδρομο ενός λαού και οι δυνάστες του.

του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

 

Περί ψυχολογίας της μάζας - αυτή την στιγμή βρίσκεστε σε κατάσταση μετατραυματικού συνδρόμου, το οποίο σας έχει επιβληθεί από το 2009.

Αυτή η νοσηρή ψυχοπαθολογία καλλιεργείται και συντηρείται με κάθε τρόπο, με διάφορα μεθοδευμένα σοκ που σας προκαλούνται συστηματικά κάθε φορά που επιδεικνύετε αφύπνιση συνείδησης και αποπειράστε αντίσταση, όπως κάνατε με το θριαμβευτικό 61%.
Ο στόχος τους είναι η αυτοθυματοποίηση, δηλαδή να σας μάθουν να συμπεριφέρεστε ως θύματα που δεν έχουν καμία άλλη επιλογή από το να κλαίγονται για την μοίρα τους.


Η προσπάθεια να αγνοήσουν την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσχεδιασμένη άσκηση προκειμένου να πλήξουν την αυτοεκτίμηση του, την συνοχή του, την αποφασιστικότητα του και να καταστήσουν μη-μάχιμους τους αρνητές της εθνοπροδοσίας.

Σας καλώ όλους να διαβάσετε ό,τι πέφτει στα χέρια σας περί διαχείρισης της ψυχολογίας των μαζών. Να γνωρίζετε πως τίποτε από όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι τυχαία, όπως και καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι βρίσκεστε σε αυτή την διαλυμένη ψυχική κατάσταση - έτσι ακριβώς θέλουν να είστε. Αδύναμοι, μπερδεμένοι, προδομένοι και να πνίγεστε στην απογοήτευση, την ηττοπάθεια, την απόγνωση και την παραίτηση.

Μην αυτομαστιγώνεστε και μην έχετε την παραμικρή ενοχή. Έχετε πέσει θύματα εγκληματικής απάτης και εθνοπροδοσίας. Δεν έχετε την παραμικρή ευθύνη για το χουνέρι που υφίσταστε. Μην εσωτερικεύετε το μένος εναντίον της αδικίας επειδή έτσι το στρέφετε εναντίον σας, που είναι ένας από του βασικότερους στόχους τους - να σας οδηγήσουν στην ανέξοδη γι'αυτούς αυτοκαταστροφή. Μην απομονώνεστε επειδή έτσι οι όποιες νοητικές και ψυχικές διεργασίες σας στερούνται της αλληλεγγύης και της υποστήριξης που είναι απαραίτητο οξυγόνο για να διατηρηθούν υγιείς.

Οι εθνοπροδότες δεν έχουν καμία απολύτως ελπίδα επιβίωσης. Το καθεστώς τους είναι τυραννικό, φαύλο, δοσιλογικό και άδικο. Θα γκρεμιστεί, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, και οι υπεύθυνοι αυτής της εθνικής καταστροφής θα λογοδοτήσουν, πληρώνοντας το τίμημα της προδοσίας τους στο ακέραιο.
Μέχρι τότε, να ξέρετε ότι δεν υπάρχουν ούτε μαγικές λύσεις, ούτε σωτήρες και να είστε σίγουροι ότι διατηρώντας την συνείδηση σας διαυγή ήδη κατευθύνεστε και εργάζεστε προς την δίκαιη και απαραίτητη συντριβή τους.

Από εμένα, μόνο συγχαρητήρια και θαυμασμό έχετε όλοι εσείς του 61%. Από εκείνους που πάλεψαν στους δρόμους μέχρι εκείνους που στήνονται υπομονετικά και με αξιοπρέπεια στα ΑΤΜ για τις συντάξεις της εξαθλίωσης.

Βαστάτε γερά, το βαθύτερο σκοτάδι είναι μόλις πριν χαράξει.

πηγή: f/b Panagiotis Chatzistefanou

Αλέξης, ο «αριστερός» στρατιώτης του ΝΑΤΟ…

του Νίκου Μπογιόπουλου

Τέτοιο… «αριστερό» πρωθυπουργό σαν τον Τσίπρα είχανε καιρό να δούνε στο ΝΑΤΟ.

Είναι αλήθεια βέβαια πως του είχαν προετοιμάσει άριστα το έδαφος οι υπουργοί του.

Ο ένας είναι ο Καμμένος που ήδη από την πρώτη κιόλας περίοδο της «πρώτη φορά Αριστεράς» είχε ταχθεί υπέρ της δημιουργίας νέας ΝΑΤΟικής βάσης στην Ελλάδα, στην Κάρπαθο.

Σημείωση: Τέτοιο πράγμα, νέα ΝΑΤΟική βάση στην Ελλάδα δηλαδή, δεν είχε τολμήσει να το σκεφτεί – όχι να το ξεστομίσει κιόλας – καμία κυβέρνηση από το 1974. Ε, το έκανε η «πρώτη φορά Αριστερά»…

Εκείνος, όμως, που εκπροσώπησε παραπάνω κι από επάξια μέχρι τώρα τον Τσίπρα στο ΝΑΤΟ, ώσπου να πάρει ο ίδιος τα ηνία στα χέρια του, είναι ο Κοτζιάς.

Και τίποτα άλλο να μην είχε κάνει ο εν λόγω από όσα έχει κάνει
τεμενάδες στον Κέρι όταν ήρθε στην Αθήνα,
αγκαλιές και φιλιά με το Ισραήλ,
μας φτύνουνε και κάνουμε ότι βρέχει με τους Τσάμηδες στην Αλβανία,
εμπάργκο στην Ρωσία με αφορμή την Ουκρανία
μέχρι και κινήσεις αναγνώρισης του Κοσσυφοπεδίου(!)

θα αρκούσαν τα πεπραγμένα του πέρσι στην Αττάλεια.

Μιλάμε, φυσικά, για την εικόνα ενός υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας, ενός υπουργού που δεν εκπροσωπεί τον πολιτικό εξευτελισμό αλλά την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση και που με αυτή του την ιδιότητα τραγουδούσε – για λογαριασμό του ΝΑΤΟ – το «We are the world, we are the children»!

Μιλάμε για έναν υπουργό που χόρευε και πιθήκιζε – για λογαριασμό του ΝΑΤΟ – ότι το ΝΑΤΟ δεν είναι το «συνδικάτο του εγκλήματος» αλλά το αποκούμπι της Ελλάδας και του κόσμου που «θα δημιουργήσει μια φωτεινότερη μέρα»…

«Είμαστε ο κόσμος, είμαστε τα παιδιά/ Είμαστε αυτοί που θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα» λένε μερικοί από τους στίχους του«We are the world, we are the children». «Υπάρχουν άνθρωποι που πεθαίνουν/ Και είναι ώρα να προσφέρουμε μια χείρα βοηθείας για τη ζωή», λέει πιο κάτω το τραγούδι.

Αυτό ήταν το τραγούδι με το οποίο ξεφάντωσαν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ και μερικοί στρατηγοί του – από εκείνους που διατάζουν τους βομβαρδισμούς των αμάχων.

«Πρωτοπανηγυριώτης» αυτής της γιορτής ήταν ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών, ο Κοτζιάς.

«Ψυχή» και «μαέστρος» αυτής της χορωδίας ήταν ο Κοτζιάς. Ο άνθρωπος που έλαμψε πάνω στην πίστα του ΝΑΤΟ, αυτός που ξεσήκωσε τους συναδέλφους του και τους θαμώνες της ΝΑΤΟσύναξης δεν ήταν άλλος από τον Κοτζιά… Πρώτος και καλύτερος στο γλέντι ο Κοτζιάς. Ο υπουργός της «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνησης.

Απολαύστε τον:

   

Τώρα, μετά τον Κοτζιά, είναι ο ίδιος ο Τσίπρας πρώτο τραπέζι πίστα στο ΝΑΤΟικό συνδικάτο του εγκλήματος.

Και πολύ λογικό. Αυτός άλλωστε ηγείται μιας «αριστερής» κυβέρνησης που:
Έχει προσκαλέσει και έχει υποδεχτεί το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο σαν τον καλύτερο φίλο της Ελλάδας!
Παρουσιάζει έναν εγκληματικό μηχανισμό σαν «ανθρωπιστική» ΜΚΟ!
Εμφανίζει το ΝΑΤΟ της διαλυμένης Γιουγκοσλαβίας, της κτηνωδίας του Ιρακ και του κατεστραμμένου Αφγανιστάν σαν… «ναυαγοσώστη» των προσφύγων!
Προσκαλεί το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο σαν εγγυητή της ελληνικής εθνικής κυριαρχίας, την οποία πρώτο το ΝΑΤΟ αμφισβητεί!

Ε, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα πανηγυρίζει διότι έφερε το ΝΑΤΟ να κάνει απόβαση στο Αιγαίο, που ο πρόεδρός του ανταλλάσσει χαριτωμενιές με τους ΝΑΤΟικούς ομολόγους του, είναι το ίδιο κόμμα που στην «Πολιτική Απόφαση» του Ιδρυτικού Συνεδρίου του (Ιούλιος 2013), έλεγε τα εξής:

«…η απεμπλοκή από το ΝΑΤΟ, η κατάργηση των ξένων στρατιωτικών βάσεων, η αποτροπή της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ και η εφαρμογή της αρχής “κανείς Έλληνας στρατιώτης σε πολεμικά μέτωπα έξω από τα σύνορα της χώρας” συνιστούν άξονες της εξωτερικής μας πολιτικής».

Όσο για το «Εκλογικό Πρόγραμμα» του ΣΥΡΙΖΑ (Μάης 2012), εκεί ήταν που το κόμμα του κ.Τσίπρα υποσχόταν – μεταξύ άλλων:

«Το κλείσιμο όλων των ξένων βάσεων στην Ελλάδα. Αμεση κατάργηση των βάσεων της Σούδας και του Ακτίου. Δεν θέλουμε την Ελλάδα στο ΝΑΤΟ, ούτε το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα και αγωνιζόμαστε για την διάλυσή του»

Αυτά έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ για το ΝΑΤΟ εκείνο το «μακρινό» 2012…

   

Το έχουμε ξαναγράψει και επιμένουμε: Όσο κι αν πολλές φορές γίνεται λόγος για τους «ανίκανους» πολιτικούς, εμείς πιστεύουμε ότι υπάρχουν χειρότεροι από τους «ανίκανους». Αυτοί που είναι ικανοί για όλα…

Ο «ικανός για όλα», λοιπόν, ο Τσίπρας, μέχρι τώρα ξέπλενε Μνημόνια. Τώρα ξεπλένει και τους ΝΑΤΟικούς γκάνγκστερ.

Στην προχτεσινή 27η Σύνοδο του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία, πέρα από τα λόγια, έβαλε υπογραφή για
μετατόπιση της «δομής άμυνας» της λυκοσυμμαχίας στα ανατολικά,
ενταση του ΝΑΤΟικού ανταγωνισμού με τη Ρωσία που σημαίνει από πυραυλική ασπίδα μέχρι ναυτική παρουσία από το Αιγαίο και τη Μεσόγειο μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα,
ενίσχυση της πολιτικοστρατιωτικής συνεργασίας ΝΑΤΟ – ΕΕ που υπερθεμάτισε να οικοδομηθεί σε… σωστή βάση,
και ούτε λίγο ούτε πολύ έσπρωξε ακόμα βαθύτερα την Ελλάδα της Σούδας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και στο ναρκοπέδιο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων με τη συμμετοχή της χώρας σε 23 ΝΑΤΟικές αποστολές εκτός συνόρων.

Ο κύριος αυτός, που ξετρέλανε με την προσαρμοστικότητά του προχτές τους εταίρους του στο ΝΑΤΟ, είναι ο ίδιος που προεκλογικά έλεγε αυτά:

 

Ο «αριστερός» αυτός κύριος που έχει το θράσος να λέει στον ελληνικό λαό:

Ξεχάστε την θηριωδία των 5.000 νεκρών, των «παράπλευρων απωλειών», των ΝΑΤΟικών «λαθών», των εκτελέσεων αμάχων, του βομβαρδισμού νοσοκομείων, σχολείων, ΜΜΕ και νεκροταφείων (!), από το ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία.
Ξεχάστε τα 12 εκατομμύρια παιδιά της Συρίας που ζουν σε απελπιστική κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας ή έχουν διασκορπιστεί ως προσφυγόπουλα στο Λίβανο, την Τουρκία, την Ιορδανία και σε άλλες χώρες, επειδή οι Αμερικάνοι, οι Γάλλοι και οι υπόλοιποι του ΝΑΤΟ έχουν βαλθεί να αποκαταστήσουν τη… δημοκρατία στη χώρα τους.
Ξεχάστε το 1,3 εκατομμύρια νεκρούς που το ΝΑΤΟ έχει αφήσει με το πέρασμά του από το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη στο πόλεμο των συμμάχων κατά της… τρομοκρατίας.
Ξεχάστε τα παιδιά της Παλαιστίνης, ξεχάστε και την Ιστορία αφού οι υπουργοί του ΝΑΤΟ τραγουδούν «Θα δημιουργήσουμε μια φωτεινότερη μέρα»…
Ξεχάστε τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ: Από την Κορέα μέχρι την Αίγυπτο, από την Τυνησία και το Μαρόκο μέχρι τη Νικαράγουα, από τη Γουατεμάλα μέχρι το Κογκό κι από το Βιετνάμ μέχρι τον Παναμά.
Ξεχάστε τα εγκλήματα του ιμπεριαλισμού με στρατιωτικό βραχίονα το ΝΑΤΟ, από τη Χιλή μέχρι τη Γρανάδα κι από την Αϊτή μέχρι την Σομαλία.
Ξεχάστε ακόμα και το ρόλο του ΝΑΤΟ εδώ στην Ελλάδα. Το ρόλο του στην «Κόκκινη Προβιά». Το ρόλο του στην Κύπρο. Το ρόλο του στη χούντα των συνταγματαρχών. Τη στάση του στα Ίμια και στο «γκριζάρισμα» του Αιγαίου,

είναι ο ίδιος κύριος που το 2014, στη Θεσσαλονίκη, λίγους μήνες πριν γίνει πρωθυπουργός, έλεγε αυτά:


Κάποιοι, με όλα αυτά, ίσως οδηγηθούν στη σκέψη πως ο «αριστερός» κύριος Τσίπρας – που επί των ημερών του η Ελλάδα παραμένει 2η σε αμυντικές δαπάνες χώρα του ΝΑΤΟ μετά τις ΗΠΑ – είναι ένας πολιτικός ξεφτίλας.

Εμείς προτιμούμε μια πιο πολιτική προσέγγιση. Ο κύριος Τσίπρας είναι απλώς «αριστερός» σε εισαγωγικά.

Και μάλιστα η «ξεφτίλα» του, παρά το «ποιοτικό» της βάθος, δεν είναι καθόλου πρωτότυπη. Εξίσου «αριστεροί» σε εισαγωγικά – σαν τον Τσίπρα – ήταν ο Σολάνα, που έφτασε να γίνει και γραμματέας του ΝΑΤΟ, ή ο Γιόσκα Φίσερ, εκείνη η νυφίτσα της επιδρομής κατά της Γιουγκοσλαβίας…
 

Υπ’ αυτή την έννοια, τελικά, ίσως το «αριστερός» (σε εισαγωγικά) να ισοδυναμεί πολιτικά με το «ξεφτίλας». Δεν αποκλείεται…

Φόβος, άγχος, πείνα

του Προκόπη Μπίχτα
 

Σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχοπαθολογίας, ο φόβος είναι ένα αίσθημα με εντοπισμένη αιτία. «Φοβάμαι το αεροπλάνο», «φοβάμαι το κενό», «φοβάμαι το λιοντάρι» κ.λπ. Μόλις παρουσιαστεί το αίτιο του φόβου, ο οργανισμός τίθεται σε ετοιμότητα: εκκρίνεται αδρεναλίνη, οι καρδιακοί παλμοί αυξάνονται, οι αισθήσεις οξύνονται, η κούραση εξαφανίζεται. 

Για μια στιγμή ή για περισσότερη ώρα το άτομο καταπλήσσεται, δηλαδή ακινητοποιείται στη θέση του, «παγώνει». Αυτό είναι μια αντίδραση που έρχεται από τα πανάρχαια χρόνια, όταν ο άνθρωπος «πάγωνε» στη θέση του, στη θέα ενός επικίνδυνου θηρίου ώστε να μη γίνει αντιληπτός. Μόλις περνούσε η στιγμή της καταπληξίας, ο άνθρωπος το έβαζε στα πόδια ή αμυνόταν όταν ήταν αποκλεισμένη κάθε οδός διαφυγής. Η άμυνά του ήταν σπασμωδική, χωρίς σχέδιο και είχε σαν σκοπό περισσότερο να βρει τρόπο να ξεφύγει και λιγότερο να τρέψει το θηρίο σε φυγή, ή να το σκοτώσει.

Όταν η έκκριση της αδρεναλίνης ξεπερνάει ορισμένο όριο η καρδιά δεν αντέχει και επέρχεται ο θάνατος («πέθανε από φόβο»).

Η πρόκληση φόβου στους λαούς έχει πολύ σημαντικό ρόλο στη διατήρηση των εκμεταλλευτικών καθεστώτων. Ο φόβος της αστυνομίας, του στρατού, της σύλληψης, του χτυπήματος έχει σαν σκοπό τον εκφοβισμό και την αδρανοποίηση των καταπιεσμένων. Οι σειρήνες στην διαδήλωση, οι καπνοί, οι χειροβομβίδες κρότου-λάμψης, τα χημικά, τα χτυπήματα από τους αστυνομικούς, οι προσαγωγές και οι συλλήψεις αποσκοπούν στο να διαλύσουν τους συμμετέχοντες λόγω του φόβου που προκαλούν και να τους αποθαρρύνουν από το να συμμετέχουν στην επόμενη διαδήλωση. Τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν τον ρόλο να σπείρουν τον φόβο στους τηλεβλεψίες και να καταστείλουν τυχόν πρόθεσή τους να συμμετέχουν σε τέτοιου είδους δράσης δείχνοντας συνεχώς, για μέρες και νύχτες εικόνες βίας και καταστροφής.

Το άγχος συγγενεύει με τον φόβο και δημιουργεί τις ίδιες αντιδράσεις στον ανθρώπινο οργανισμό, αλλά έχει κάποιες πολύ σημαντικές διαφορές: η αιτίες που προκαλούν το άγχος είναι απροσδιόριστες. Είναι μια επικρέμουσα απειλή κάποιου κακού, χωρίς το υποκείμενο να ξέρει τι είδους είναι, πότε θα έρθει το κακό και με ποιο τρόπο. 

Το άγχος, σε διάκριση από τον φόβο μπορεί να διαρκέσει για πολύ χρόνο. Μετά από κάποιο χρονικό όριο προκαλεί ψυχική και σωματική κούραση, κατάθλιψη και ένα μόνιμο αίσθημα αδυναμίας για την αντιμετώπιση της απειλής. Το άτομο πονάει συναισθηματικά και οργανικά «έχει ένα πλάκωμα στο στήθος». Το«πλάκωμα» είναι κυριολεκτικό. Υπάρχει η αίσθηση ενός βάρους που εμποδίζει την κίνηση και την αναπνοή. 

Το άτομο κυριολεκτικά καταρρέει οργανικά και συναισθηματικά, εμφανίζει κενά μνήμης, χάνει την αίσθηση του χρόνου και του προσανατολισμού και γίνεται αδιάφορο για την τύχη του και την τύχη των αγαπημένων του προσώπων. 

Γίνεται ανίκανο να προβεί σε κάθε ενέργεια, ακόμα κι αν αυτή θα είναι στιγμιαία και προς το άμεσο συμφέρον του. 

Το παρατεταμένο άγχος οδηγεί σε παραίτηση από όλα, συνήθως οδηγεί σε αυτοκτονικό ιδεασμό και συχνά στην αυτοκτονία.
Εδώ και 6 χρόνια η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκεται σε κατάσταση άγχους. Η συνεχής υποβάθμιση του βιοτικού του επιπέδου, η ανησυχία για το μέλλον, ο συνεχής, ατελείωτος βομβαρδισμός από νέα μέτρα που τον καταστρέφουν, η επαναλαμβανόμενη προδοσία από πολιτικές δυνάμεις στις οποίες είχε εναποθέσει ελπίδες, η διάψευση αυτών των ελπίδων, η έλλειψη οποιασδήποτε διεξόδου κ.λ.π. τον έχουν οδηγήσει σε κατάσταση κατάθλιψης και αδράνειας.

Οι διανοούμενοι των εκάστοτε κυβερνώντων ξέρουν καλά ότι με το παρατεταμένο άγχος, όχι μόνο αδρανοποιείται ένας λαός, αλλά δυσπιστεί ακόμα και σε ειλικρινείς δυνάμεις που προτείνουν τρόπους διεξόδου.

Την διατήρηση και αύξηση του άγχους δημιουργούν ΚΑΙ τα ΜΜΕ, βομβαρδίζοντας τον λαό με κάθε είδους κοινωνικές, φυσικές καταστροφές, δυστυχήματα (προτιμούνται τα πολύνεκρα), επιδημίες κ.λπ. Δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και χρόνια, η τηλεόραση δεν έχει αναφερθεί ούτε σε ένα αισιόδοξο νέο. Η πείνα είναι το ακραίο μέσο καθυπόταξης.

Η πείνα δεν είναι, απλώς, ένα αίσθημα που ταλαιπωρεί το στομάχι. Μετά από μερικές μέρες νηστείας ή ελλιπούς διατροφής το αίσθημα της πείνας του στομαχιού υποχωρεί και αρχίζει η πραγματική πείνα. Πεινάει το κάθε ένα, ξεχωριστό κύτταρο του οργανισμού που απαιτεί τα απαραίτητα συστατικά για την ζωή και αναπαραγωγή του. Αν αυτό διαρκέσει αρκετά, επέρχονται αλλοιώσεις των κυττάρων, αρχίζοντας από τα κύτταρα του εγκεφάλου. Αλλοιώνονται δευτερεύοντα κέντρα στα οποία έχει αποθηκευτεί κάθε έννοια ανθρώπινης συμπεριφοράς, που έρχεται σαν αποτέλεσμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Χιλιάδες χρόνια πολιτισμού σβήνονται σχεδόν ακαριαία. 

Ο πεινασμένος δεν μπορεί να σκεφτεί και να αισθανθεί ο,οτιδήποτε,  παρά μόνο την πείνα των κυττάρων του. Είναι ανίκανος ακόμα και να κλάψει για την κατάστασή του. Είναι κυριευμένος από την πείνα των ζόμπι που θέλουν, ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ να τραφούν και δεν ενδιαφέρονται για τίποτε άλλο.

Υπάρχουν μαρτυρίες από την περίοδο 41-42 της γερμανοϊταλικής κατοχής για ανθρώπους που έφαγαν εμετούς φαντάρων και για μάνες που έκρυψαν μια φλούδα πατάτας από τα παιδιά τους για να την φάνε αυτές.

Οι Γερμανοί, εκείνα τα χρόνια, εφάρμοσαν την τακτική της πείνας στις χώρες που πίστευαν ότι θα βρουν αντίσταση. Την εφάρμοσαν κατά κόρον στην Ελλάδα και την κατεχόμενη Γαλλία.

Σήμερα, η δολοφονική Ε.Ε. η κυβέρνηση, η αξιωματική αντιπολίτευση και ολόκληρη η μνημονιακή βουλή εφαρμόζουν τις τακτικές του φόβου, του άγχους και της πείνας. 

Οι χιλιάδες πεινασμένοι στους δρόμους, οι φοβισμένοι, οι καταθλιπτικοί και οι αυτόχειρες δεν είναι ΜΟΝΟ συνέπειες της οικονομικής κρίσης. 

Αποτελούν σχεδιασμένες, συνειδητές τακτικές για να κάμψουν κάθε ελεύθερο φρόνημα και να αποκλείσουν κάθε πιθανότητα αντίδρασης του ελληνικού λαού.

Στην περίοδο της γερμανοϊταλικής κατοχής την λύση έδωσε η εμφάνιση της Εθνικής Αντίστασης. Σήμερα θα την δώσει η ένωση των πληττομένων σε κοινό μέτωπο για την ανατροπή αυτής της κατάστασης. ΑΝ οι διάφορες ιδεολογικές αγκυλώσεις και μικροπολιτικές σκοπιμότητες επιτρέψουν αυτή την ένωση.

πηγή: Στον Τοίχο

Μια απίστευτη ιστορία για ένα ήρωα από τον Σοκαρά που τον βασάνισαν οι Ναζί

του Νίκου Ψιλάκη
 

Του έβγαλαν ένα – ένα τα δόντια. Δεν μίλησε! Του έκοψαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Δεν μίλησε! Άρχισαν να του πετσοκόβουν πόδια και χέρια. Δεν μίλησε! Κι όταν βρέθηκε κάτω από τα γερμανικά τανκς είχε ακόμη τη δύναμη να περιφρονήσει τους δήμιούς του!

 

Ήταν παιδί, στα δεκαοχτώ του, γεμάτος όνειρα. Προτίμησε να πεθάνει ελεύθερος παρά να ζει με το στίγμα του κιοτή. Τον έλεγαν Σταύρο Ανδρεαδάκη. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στον Σοκαρά της Κρήτης.

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη δεν την ήξερα. Τη διάβασα φέτος τον Σεπτέμβρη σε ένα φωτοτυπημένο, αλλά επαρκώς τεκμηριωμένο, φυλλάδιο γραμμένο από τον φιλίστορα δικηγόρο κ. Γιώργο Καρτσωνάκη. Το επόμενο πρωί βρισκόμουν στο Σοκαρά, ένα μικρό χωριό κοντά στο Ασήμι.

Μόνον ένας από τους αδερφούς του βρίσκεται ακόμη στη ζωή. Ο Λευτέρης, κοντά στα ογδόντα πέντε του, καλοστεκούμενος ακόμη.

Διαβάζει βιβλία, ψάχνει, ταξινομεί τις αναμνήσεις τοποθετώντας τα γεγονότα σε ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο.

Ο Λευτέρης είναι ο τελευταίος θεματοφύλακας των πικρών βιωμάτων που μετουσιώθηκαν κι έγιναν δάκρυ αστείρευτο, που μεταλλάχτηκαν κι έγιναν μνήμη ακατάλυτη, που μεταμορφώθηκαν κι έγιναν πείσμα για λευτεριά, δικαιοσύνη κι αξιοπρέπεια.

Ο «απαγορευμένος» ήρωας

 

Καθώς περνώ το κατώφλι βλέπω απέναντι στον τοίχο μια φροντισμένη κορνίζα με την ασπρόμαυρη φωτογραφία ενός νέου άνδρα.

-Ο Σταύρος; ρωτώ.

-Ναι, ο Σταύρος, απαντά ο γέροντας οικοδεσπότης κι ένα δάκρυ αυλακώνει το πρόσωπό του.

Αναρωτιέται κανείς αν ο πόνος μπορεί να κρατήσει τόσα χρόνια. Το δάκρυ του Λευτέρη είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους θέλουν να ξεχνούν, σε όσους θέλουν να μας κάμουν να ξεχάσουμε την ιστορία αυτού του τόπου, τα βάσανα αυτού του λαού.

Για δεκαετίες ολόκληρες το όνομα του Σταύρου ήταν σχεδόν απαγορευμένο, όπως και η θυσία του. Κανείς δεν μιλούσε για το παλικάρι του Σοκαρά, μέχρι που δυο λόγιοι του χωριού, ο Γιώργος Καρτσωνάκης και ο Σήφης Κοσόγλου, κατάφεραν να τον αποκαταστήσουν και να παραδώσουν στην ιστορική μνήμη την άσπιλη μορφή ενός παιδιού που έσφιξε τα σαγόνια –δόντια δεν του είχαν αφήσει- και έπνιξε τον αβάσταχτο πόνο για να μη μαρτυρήσει τα μυστικά του αγώνα!

Ψυχωμένο παλικάρι ο Σταύρος ανέβηκε από μικρός στα αντάρτικα λημέρια. Εκεί, στην ελεύθερη πατρίδα των Ελλήνων, γνώρισε τους Καπεταναίους και τα ανταρτόπουλα.
 

-Δεν ήξερα τι είναι το ΕΑΜ, ήμουν μικρός εγώ, λέει ο Λευτέρης. Για πρώτη φορά το άκουσα από τον αδελφό μου. Τον Αύγουστο του ’44 ετοιμαζόταν να φύγει από το σπίτι. Την ώρα που άλλαζε τα ρούχα του, άνοιξα ένα φάκελο που κρατούσε και τον διάβασα. Θυμάμαι ακόμη, κοντά εβδομήντα χρόνια μετά, τι έγραφε: «Ντροπή στον κρητικό λαό να τον κρατούν στη σκλαβιά μερικές χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες».

Λίγα λεπτά αργότερα ο Σταύρος έφευγε από το σπίτι. Έπρεπε να φέρει σε πέρας μιαν αποστολή που του είχαν εμπιστευτεί.. Να μεταφέρει ένα μήνυμα από το ΕΑΜ του Σοκαρά στα βουνά, στα Αστερούσια, στο χωριό Αχεντριάς, στον Παπαδάκη, έτσι λέγανε τον παραλήπτη.

Η αποστολή πήγε καλά. Ο Σταύρος παρέδωσε το μήνυμα και πήρε το δρόμο του γυρισμού. Κατηφόρισε από τα μονοπάτια των Αστερουσίων, έφτασε στα πρώτα χωριά του κάμπου. Περνώντας από το Μεσοχωριό βρέθηκε να περπατά μέσα στην κοίτη του ποταμού Αναποδάρη. Από εκεί περνούσε ο δρόμος για το χωριό του. Έσερνε ένα μουλάρι φορτωμένο και προχωρούσε.

Μερικές φορές, όμως, η τύχη παίζει παράξενα παιγνίδια. Οι Γερμανοί είχαν κάμποσους χωρικούς και τους είχαν ζέψει στην αγγαρεία. Δούλευαν εκεί κοντά. Οι κατακτητές, αξιωματικοί και στρατιώτες τους επιτηρούσαν.

Ο λόγος πάλι στον Λευτέρη:

-Τον είδε τον Σταύρο ένας δικός μας, Γκεσταμπίτης, ένας Πήλιος Γούσης, και λέει στον Γερμανό: «Αυτός με το μουλάρι είναι ύποπτος». Περικύκλωσε ο στρατός το παιδί, το έπιασαν. Είχε φορτωμένα δυο δεμάτια σφάκες (πικροδάφνες) στο μουλάρι. Πήρε ο αξιωματικός ένα μαχαίρι και έκοψε τα δεματικά. Οι σφάκες σκορπίστηκαν στη γη κι από μέσα τους πετάχτηκε ένα όπλο, κάμποσα φυσίγγια, και μερικά γράμματα. Το όπλο του το είχε δώσει ο Παπαδάκης να το φέρει στο χωριό, στο ΕΑΜ. Τον συνέλαβαν αμέσως, τον πήγαν στον Πύργο στο Φρουραρχείο, μετά τον πήγαν στον Χάρακα, πάλι στο Φρουραρχείο, κι από κει στις Μοίρες. Όταν ήταν στο Χάρακα φώναξαν τον πατέρα μου, ήταν γέρος άνθρωπος πια και δεν ήξερε τίποτε. «Πού είναι οι γιοί σου;» τον ρώτησαν, εμείς ήμασταν τέσσερα αδέρφια. «Στο χωριό είναι», τους απάντησε. «Και ο Σταύρος;» τον ξαναρωτούν. Πάγωσε ο γέρος γιατί κατάλαβε ότι τον είχανε πιάσει. Τους απάντησε ότι ο Σταύρος βόσκει τα πρόβατα…

Στον σταυρό!

 

Πάνω από τις Μοίρες στα ψηλώματα, κοντά στον μικρό οικισμό Βρέλη, είχαν εγκαταστήσει φυλάκια οι κατακτητές. Εκεί πήγαν τον Σταύρο. Τον έκλεισαν σε ένα παλιό πετρόχτιστο καλύβι και άρχισαν να τον βασανίζουν. Γερμανοί και γερμανοπροσκυνημένοι προδότες εξάντλησαν την αγριότητα και το μένος τους. Άκουγαν οι κάτοικοι τις βρισιές και τα ουρλιαχτά των κατακτητών, άκουγαν και τα βογκητά του παλικαριού. Κάποιοι προσπάθησαν να πλησιάσουν, να βοηθήσουν. Το μόνο που κατάφεραν ήταν να του δώσουν ένα ποτήρι νερό.

Οι βασανιστές προσπαθούσαν να κάμουν τον Σταύρο να μιλήσει. Όσο κρατούσε το στόμα του κλειστό, τόσο θύμωναν, πείσμωναν… Σκύλιαζαν.

Στο μεταξύ ο γέρο Σταμάτης, ο πατέρας του, είχε αρχίσει τον αγώνα της αναζήτησης. Πήγε παντού. Έψαχνε το παιδί του. Αρχαία τραγωδία θυμίζει η προσπάθεια του πατέρα να σώσει το Σταύρο του. Ήθελε να παρακαλέσει. Ίσως να μαλάκωνε η καρδιά του κατακτητή. Τελικά κατάφερε να μάθει πως το παιδί του βρισκόταν στο Βρέλη.

Ό,τι κι αν γραφτεί σήμερα, τόσες δεκαετίες μετά, δεν θα μπορέσει να δώσει την εικόνα της συμφοράς. Δεν τον πρόλαβε ζωντανό τον γιο του ο γέρο Σταμάτης.

Οι κάτοικοι του μικρού οικισμού ήταν οι μάρτυρες ενός από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα των Γερμανών στην Κρήτη. Ήταν αυτοί που έδωσαν πληροφορίες στην οικογένεια… Οι μαρτυρίες τους, όμως, δεν σώθηκαν σε κανένα επίσημο έγγραφο. Η πατρίδα δεν θεώρησε σκόπιμο να ανασκαλέψει την υπόθεση, να τιμήσει τον ήρωα και να αποκαλύψει τη θηριωδία. Η οικογένεια, όμως, δεν μπορεί να ξεχάσει. Ξέρουν ότι του έβγαλαν τα νύχια, του έβγαλαν τα δόντια, του πετσόκοψαν τα πόδια και τα χέρια, τον κατακρεούργησαν. Ένα από τα μαρτύρια, όχι όμως το τελευταίο, ήταν ο σταυρός! Τόλμησαν ακόμη και να τον σταυρώσουν!

Ακρωτηριασμένο και αιμορραγούντα τον ανέβασαν στο σταυρό. Κι όταν οι Γερμανοί κι οι εδώ συνεργάτες τους είδαν κι απόειδαν, κι όταν κατάλαβαν πως αυτό το σκληροτράχηλο παλικάρι δεν πρόκειται να μιλήσει, τον έβαλαν κάτω από τις ερπύστριες. Αυτή θα ήταν η τελευταία απειλή.

Έβαλαν μπροστά τη μηχανή του τανκ. Ο Σταύρος έμεινε αμίλητος! Κράτησε το στόμα του κλειστό ακόμη κι όταν άρχισε να κινείται το θηριώδες όχημα, ακόμη κι όταν άρχισε να πολτοποιείται το κορμί του. Κι ύστερα τον άφησαν εκεί. Ανακατωμένες οι σάρκες με το χώμα. Τον παράτησαν άθαφτο σ’ ένα χωράφι.

Ο άταφος νεκρός

Τις νύχτες, που αλυχτούσαν τα σκυλιά και προσπαθούσαν να χορτάσουν την πείνα τους τρώγοντας ανθρώπινες σάρκες, ένας συγγενής των Ανδρεαδάκηδων πήρε την απόφαση. Λέει ο Λευτέρης: “Είχα ένα θείο στο Βρέλη. Πήγε αυτός να τον πάρει από εκεί και να τον θάψει. Αλλά δεν μπορούσε ούτε να σιμώσει γιατί από πάνω, στο ύψωμα, είχανε στήσει το φυλάκιό τους οι Γερμανοί. Κανείς δεν μπορούσε να πλησιάσει εκεί κοντά. Τελικά, τόλμησε, δεν λογάριασε τον κίνδυνο, πήρε όσα κομμάτια κατάφερε να μαζέψει και τα έθαψε στην εκκλησία του Αγίου Αντωνίου. Τέσσερις φορές έχω πάει εκεί που τον σκότωσαν. Την πρώτη φορά είδα το αίμα, είχε ποτίσει τη γη, φαινόταν για πολύ καιρό.

Ο οικισμός Βρέλη. Εδώ βασάνισαν οι Ναζί τον ήρωα…

Ύστερα από χρόνια πολλά ήρθαν και οι επίσημες επιβεβαιώσεις για τα βασανιστήρια του Σταύρου τα έγγραφα των δικαστηρίων που μιλούσαν συγκαλυμμένα. Ήταν οι απολογίες των δοσίλογων. Τα πιο «τρανταχτά» ονόματα προδοτών που έδρασαν στη Μεσαρά ήταν ανακατεμένα στην ιστορία του μικρού ήρωα. Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι έπρεπε να απολογηθούν για τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει. Αρκέστηκαν να μιλήσουν μόνο για «σκληρά βασανιστήρια», όπως αποκαλύπτει ο Καρτσωνάκης, ο άνθρωπος που έριξε άπλετο φως στις πιο σκοτεινές πτυχές μιας υπόθεσης την οποία κάποια άνομα συμφέροντα ήθελαν να κρατήσουν στο σκοτάδι.

Μέσα από τις κρυπτικές απολογίες των δοσιλόγων, μέσα από τη σιωπή των γερμανικών πηγών, μέσα από τη συνενοχή των ντόπιων και ξένων εξουσιών, που δεν τιμώρησαν ποτέ τους εγκληματίες πολέμου, δεν είναι εύκολο να ανασυνθέσει κανείς τις λεπτομέρειες του ιστορικού παρελθόντος. Ούτε και να μάθει με πόση περιφρόνηση στάθηκε ένα παλικάρι μπροστά στο θάνατο.

Ο Λευτέρης Ανδρεαδάκης βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει την αφήγηση.

-Χρόνια μετά έγινε η εκταφή των οστών του. Μας είπανε στο Βρέλη: «Μην περιμένετε να βρείτε κόκαλα, δεν υπάρχουν». Βρήκαμε μόνο ένα οστό της μιας κνήμης και μια κάτω γνάθο. Ούτε δόντια, ούτε πλευρά, ούτε τίποτα. Μόνο μερικά πολτοποιημένα κόκαλα ήταν θαμμένα εκεί.

Όταν η φρίκη αποτυπώνεται σε ένα ζευγάρι στιβάνια!

Πέρασαν λίγες μέρες μετά την ταφή. Ο γέρο Σταμάτης ανηφόρησε στο Βρέλη παρέα με κάποιον συγγενή του. Ας τα έσκιαζε όλα η φοβέρα. Αλλά, ποια φοβέρα να σταματήσει έναν χαροκαμένο πατέρα; Από μακριά είδε τα αίματα. Δίπλα κομμάτια από σκισμένα ρούχα και λίγο πιο κει ένα ζευγάρι στιβάνια. Ήταν του Σταύρου!

Ο συγγενής έσκυψε, έκανε να τα μαζέψει. Τα υποδήματα του νεκρού ήταν πολύτιμα εκείνα τα χρόνια. Οι άνθρωποι περπατούσαν ξυπόλητοι, θα ήταν πολυτέλεια να τα παρατήσουν εκεί. Την ώρα που τα σήκωνε δεν άντεξε. Μια κραυγή πόνου βγήκε από το στόμα του… Τα στιβάνια δεν ήταν άδεια! Μέσα στο κουφάρι τους είχαν μείνει κομμάτια από σάρκες. Τα πόδια του Σταύρου!

Ειπώθηκε ότι του έκοψαν τα πόδια με τσεκούρι. Κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει ούτε να το διαψεύσει σήμερα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι σάρκες του ήρωα είχαν μείνει μέσα στα στιβάνια του. Και ότι τα στιβάνια αυτά ήταν σκισμένα στο ύψος των αστραγάλων, ήταν κομμένα και το πετσί κρεμόταν. Άλλο φρικτό σημάδι της συμφοράς.

Η συνέχεια της ιστορίας φανερώνει μέσα από πόσες κακοτοπιές, στερήσεις και βάσανα πέρασε αυτός ο λαός. Ο συγγενής παρακάλεσε τον γέρο Σταμάτη να πάρει τα στιβάνια και να τα δώσει στον μικρό γιο του, τον Λευτέρη. Ούτε να τ’ ακούσει ο τραγικός πατέρας. Τελικά τα πήρε άλλος συγγενής, τα πήγε σε τσαγκάρη, έκοψε τα πετσιά που κρέμονταν, τα έκανε παπούτσια και τα έδωσε σε ένα παιδί να τα φορέσει.

Τραγωδία χωρίς κάθαρση

Δώδεκα του Αυγούστου του 1944 σκοτώσανε τον Σταύρο. Πέρασαν πέντε μέρες. Και στις δεκαεφτά του ίδιου μήνα ο Σοκαράς έμελλε να ζήσει ένα από τα μεγαλύτερα δράματα της ιστορίας του. Στις δεκαέξι το βράδυ πήγε εκεί ο δοσίλογος Πρόεδρος γειτονικού χωριού. Μίλησε στους χωρικούς. Τους είπε να μη φύγει κανείς από το σπίτι του γιατί θα έρχονταν την επόμενη οι Γερμανοί για γυμνάσια. Όποιος έμενε δεν θα είχε τίποτα να φοβηθεί. Όποιος έφευγε θα πλήρωνε ακριβά την αποκοτιά του.

Το απόβραδο της άλλης μέρας βρήκε το χωριό πνιγμένο στο θρήνο. Οι Γερμανοί είχαν πράγματι μεταβεί στο Σοκαρά, αλλά όχι για γυμνάσια όπως έλεγε ο προδότης. Είχαν πάει για να σκοτώσουν! Είκοσι εφτά ήρωες ήταν τα νέα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Είκοσι εφτά προγραμμένοι!
 

Ο Λευτέρης με τη γυναίκα του (2012)

Και ενώ τα σπίτια του Σοκαρά άδειαζαν, και ενώ το μοιρολόι γινόταν απελπισία και η πείνα γινόταν αχώριστος σύντροφος των επιζώντων, μια καινούργια τραγωδία χτυπούσε την πόρτα των Ανδρεαδάκηδων… Κάποιοι είχαν πιστέψει ότι ο Σταύρος είχε λυγίσει. Και ότι είχε αποκαλύψει τα ονόματα των οργανωμένων στην αντίσταση. Το τίμημα βαρύ, ασήκωτο. Δεν έφτανε η συμφορά και το μοιρολόι. Ήρθε η υποψία να χτυπήσει την πόρτα της οικογένειας. Τέτοιες εποχές κανείς δεν κάθεται να σκεφτεί. Αποδείξεις εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν.

Κάπως έτσι κορυφώθηκε η τραγωδία του 1944. Ο νεκρός ήρωας θα μπορούσε να γίνει φαρμακός. Και είναι αλήθεια ότι μια βαριά σιωπή σκέπασε για δεκαετίες ολόκληρες τη μνήμη του.

Λέει ο Γιώργος Καρτσωνάκης:

-Αν είχε ομολογήσει ο Σταύρος, τότε θα είχαν πιάσει τους ιθύνοντες του ΕΑΜ. Αλλά αυτούς δεν τους έπιασαν. Όλοι ξέρουν σήμερα ποιοι ήταν εκείνοι που προκάλεσαν τη σφαγή του Σοκαρά. Ο κατάλογος των προγραφών συντασσόταν για κάμποσους μήνες.

Η αποκάλυψη των μαρτυρικών καταθέσεων στο δικαστήριο των δοσιλόγων έδωσε νέα δυναμική στην ιστορία. Και νέα πνοή στη μνήμη. Την ανάστησε. Ναι, εξήντα πέντε χρόνια μετά. Το 2009, με πρωτοβουλία των Σοκαριανών, που μπορούν να περηφανεύονται σήμερα για όλους τους ήρωες τους. Και για τον Σταύρο…

Νομικό παράδοξο

Η δολοφονία του Ανδρεαδάκη έμεινε ατιμώρητη. Το δικαστήριο των δοσιλόγων που συνεδρίασε μετά την απελευθέρωση, στις 14 Μαρτίου 1946, ήξερε απλά ότι είχαν σκοτώσει ένα παιδί κοντά στο Βρέλη. Κατηγορούμενος για τη δολοφονία ο συνεργάτης των Γερμανών Μαγιάσης. Το δικαστήριο τον απάλλαξε. Όχι επειδή δεν συμμετείχε στο αποτροπιαστικό έγκλημα, αλλά… επειδή τάχατες δεν ήταν γνωστό το όνομα του θύματος. Ο Καρτσωνάκης αποκαλύπτει το σχετικό επίσημο έγγραφο και ρίχνει περισσότερο φως στην τραγωδία:

«Το δικαστήριον κηρύσσει τον κατηγορούμενο Ν. Μαγιάση αθώο λόγω αμφιβολιών της κατηγορίας ότι εξετέλεσε, μετά Γερμανού στρατιώτου, κατ΄ Αύγουστον 1944, μεταξύ Μοιρών και Αγίου Αντωνίου, ένα παιδί ηλικίας 18-19 ετών αγνώστου ονοματεπωνύμου, με την κατηγορία ότι απέκρυπτε όπλα…»

Και συνεχίζει ο φιλίστορας δικηγόρος:

«Στα παγκόσμια ποινικά χρονικά δεν υπάρχει παρόμοιο φαινόμενο, να έχομε έναν άνθρωπο, που βρίσκεται νεκρός σε συγκεκριμένο τόπο, που προσδιορίστηκε η ηλικία του και ο χρόνος του θανάτου, που αποκαλύφθηκε η αιτία για την οποία συνελήφθη και εκτελέστηκε, να παραπέμπεται με βούλευμα κατηγορούμενος για τον φόνο αυτό και η ανάκριση, ο Εισαγγελέας (τότε λεγόταν ειδικός Επίτροπος) και τελικώς και το δικαστήριο […] να αναφέρει ότι το θύμα είναι αγνώστου ονοματεπωνύμου…»

Εν ολίγοις: Δεν υπάρχει όνομα, άρα δεν υπάρχει… έγκλημα! Η αλήθεια, βέβαια, δεν είναι αυτή. Το όνομα ήταν γνωστό από άλλες υποθέσεις.

Όσο για τον Μαγιάση … Αυτός καταδικάστηκε πολλές φορές σε θάνατο για τα αναρίθμητα εγκλήματά του. Αλλά δεν πρόλαβαν να τον εκτελέσουν. Τον έσφαξε ένας Ανωγειανός, ο Βρέντζος ή Τηγανίτης, μέσα στο ίδιο το δικαστήριο!

Γράφε Ιστορία τα ψέματά σου αράδα

Καθώς βαδίζω στους δρόμους του Σοκαρά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τους γνωστούς στίχους του Βάρναλη:

Γράψε ιστορία τα ψέματά σου αράδα

και βλόγα τον φονιά, βρίζε το θύμα…

Είναι τραγωδία ο βασανιστικός θάνατος ενός ανθρώπου. Είναι μεγαλύτερη τραγωδία να τον βαραίνει μια αναπόδεικτη υποψία.

Χρειάστηκε να περάσουν εξήντα πέντε χρόνια μέχρι την τελική αποκατάσταση του ήρωα. Η κάθαρση θυμίζει σκηνικό αρχαίας τραγωδίας. Ο ήρωας μπορεί να αναπαύεται πλέον. Ως ήρωας!

Η ιστορία που δεν διδάσκεται:

Την ιστορία του Σταύρου Ανδρεαδάκη θα πρέπει να τη διδάσκονται τα παιδιά στα σχολεία. Όχι μόνο στα ελληνικά, στα σχολεία όλου του κόσμου, και κυρίως της Γερμανίας, θα πρέπει να διδάσκεται. Για να μαθαίνουν οι μελλοντικές γενιές των ανθρώπων πόση δύναμη και πόσο κουράγιο μπορεί να κρύβει η καρδιά ενός δεκαοκτάχρονου παιδιού. Για να καταλάβουν πόση αγριότητα και απανθρωπιά μπορούν να κρύβουν οι ψυχές των ναζιστικών ανδρείκελων.

Σταύρος Ανδρεαδάκης, ετών 18. Ένας ήρωας που τον αγνόησε η ιστορία, τον περιφρόνησε η κοινωνία και τον τιμώρησε η πολιτεία!

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ με πόση περιφρόνηση αντιμετώπισε εκείνους που του έβγαζαν ένα – ένα τα δόντια. Του έκοβαν ένα – ένα τα δάκτυλα. Του έκοψαν (μάλλον με τσεκούρια) τα πόδια.

Κανείς δεν θα μάθει τα τελευταία λόγια ενός παλικαριού που αγαπούσε τη ζωή. Και τη λευτεριά. Μπορούμε μόνο να τα μαντέψουμε.

πηγή: cretanmagazine.gr

Οι πολιτικοί εκτέλεσαν τους συνταξιούχους

Κατερίνα Γκαράνη - Μαρία Τσολακίδη

Προκαλεί έκπληξη η μεγάλη δημοσιότητα που πήρε το θέμα των συντάξεων τα τελευταία 24ωρα. Το ότι οι συντάξεις θα ξεκινούν από τα 250 ευρώ και θα ανέρχονται με ταβάνι τα 600 είναι ένα μέτρο που έχει συμφωνηθεί από την εποχή του Μνημονίου 1. 

Αυτό όμως που δεν προκαλεί έκπληξη είναι ο λόγος που το έκαναν πρώτο θέμα τώρα και όχι όταν επί 5 χρόνια κλωθογύριζε μέσα στα χαρτιά όλων των βουλευτών και ήταν γνωστό τοις πάσι ότι οι συντάξεις στην Ελλάδα θα είναι ανάλογες του δείκτη φτώχειας της χώρας.
Έτυχε στον κ. Κατρούγκαλο και στην Επιτροπή Σοφών να γίνουν ο εύκολος στόχος για το θέμα των περικοπών, αλλά τα πρόσωπα αυτή την στιγμή για το συγκεκριμένο θέμα είναι εντελώς άσχετα διότι με την ψήφιση των προαπαιτούμενων από τους 222 βουλευτές της τελευταίας Βουλής είναι σίγουρο ότι οι συντάξεις θα πληγούν καίρια για να μπορούν να φτάσουν στο επίπεδο που έχει συμφωνηθεί με τους δανειστές για το 2020. 

Αυτοί που πρέπει να δώσουν εξηγήσεις για αυτό που έρχεται στις συντάξεις είναι οι αρχηγοί των κομμάτων που έδωσαν λευκή επιταγή στον κ. Τσίπρα να κλείσει συμφωνία. Στα χαρτιά που υπέγραψε ο κ. Τσίπρας, και μετέπειτα ήρθαν στην Βουλή για ψήφιση, υπήρχε ο όρος ότι πρέπει να εξοικονομηθούν τουλάχιστον 1,8 δις από ασφαλιστικό αρχής γενομένης το 2016.

Τα σχέδια των δανειστών
Το πρώτο σχέδιο των δανειστών, που ακολουθεί αυτή την στιγμή η Επιτροπή Σοφών και ο κ. Κατρούγκαλος, είναι η αύξηση ασφαλιστικών εισφορών όλων των ταμείων για να κλείσει η απαίτηση του 1,8 δις ευρώ των προαπαιτούμενων από το ασφαλιστικό. Όταν συμβεί αυτό σημαίνει ότι όλα τα ταμεία τα οποία ενοποιούνται με το ΙΚΑ θα πρέπει να ζητήσουν από τους ασφαλισμένους πραγματικό αίμα για να μπορέσουν να καλύψουν τις συντάξεις από την στιγμή που είναι σε ισχύ η μηδενική ρήτρα, δηλαδή το δημόσιο απαγορεύεται βάση Μνημονίου να χρηματοδοτεί τα ασφαλιστικά ταμεία ακόμα κι αν αυτά καταρρεύσουν. Πρέπει δηλαδή, να αποφασίσει η επόμενη κυβέρνηση ποιος θα πληρώσει πρώτος την νύφη: Οι συνταξιούχοι ή οι εν ενεργεία ασφαλισμένοι;
Το σίγουρο είναι ότι θα βληθούν συγκεκριμένα ταμεία τα οποία έχουν χαμηλές εισφορές και έχουν την ίδια φαρμακευτική και νοσηλευτική κάλυψη που έχουν τα υπόλοιπα. Η καμπάνα χτυπάει πρώτα απ' όλους για τους αγρότες. Όμως οι 300,000 ασφαλισμένοι αγρότες που μετά τα φορολογικά μέτρα που έρχονται θα πέσουν στο μισό (οι εισφορές τους μηνιαίως θα είναι ανάλογες του ΙΚΑ και η φορολογία ανάλογη του ελεύθερου επαγγελματία), είναι μικρός αριθμός για να καλύψουν τις ανάγκες του 1,8 δις το οποίο αφορά μόνο το 2016, διότι μέχρι το 2018 που λήγει το Μνημόνιο 3 το νούμερο τουλάχιστον θα τριπλασιαστεί. Το καμπανάκι το χτύπησε η Τρόικα που ανέφερε ότι τον Νοέμβριο θα ζητηθούν επιπλέον 4 δις ευρώ μέσω μέτρων.

Έτσι, έρχεται το δεύτερο σχέδιο των δανειστών. Αφού πρώτα ανεβάσουν τις ασφαλιστικές εισφορές, κόψουν το ΕΚΑΣ (πρώτα για τους 20,000 δικαιούχους και μετά από το 2016 για όλους), ψαλιδίσουν τις συντάξεις για εισφορά Υγείας, ενοποιήσουν όλα τα ταμεία σε ένα κόβοντας όλες τις επικουρικές θα έρθει και το μέτρο που προεκλογικά γίνεται τόσος ντόρος, διότι είναι μεγάλη αλήθεια ότι οι συνταξιούχοι στην Ελλάδα αποτελούν σχεδόν το 1/4 του πληθυσμού την στιγμή που τουλάχιστον το 1/3 του πληθυσμού είναι άνεργοι ή δεν μπορούν να καλύψουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές.


Ισοσκέλιση με το επίδομα φτώχειας
Οι ηγέτες που ζητούν την ψήφο γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι συντάξεις των Ελλήνων δεν μπορούν να υπερβαίνουν το τριπλάσιο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος που μηνιαίως ανέρχεται στα 225 ευρώ. Ξέρουν επίσης, ότι η Ελλάδα όσο είναι στο ευρώ που σημαίνει αναγκαστικά Μνημόνιο δεν θα μπορεί να δίνει μηνιαίως 2,345 δις το μήνα για τους 2,658,000 συνταξιούχους Έλληνες (σ.σ στοιχεία πληρωμών συντάξεων "Ήλιος") από τους οποίους οι μισοί λαμβάνουν δύο συντάξεις, 344,000 συνταξιούχοι λαμβάνουν τρεις συντάξεις ενώ το 51% των συνταξιούχων είναι ηλικίας 56-66 ετών. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο μόνο το 18% των συνταξιούχων είναι ηλικίας πάνω των 66 ετών. Όσον αφορά το ποσό, ο μέσος όρος συντάξεων είναι τα 1.065 ευρώ το μήνα δηλαδή το τετραπλάσιο του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος και το διπλάσιο του κατώτατου μισθού, ο οποίος άμεσα πέφτει στα 427 ευρώ (σ.σ ο μισθός των 5μηνων κοινωφελούς εργασίας σε δημόσιες υπηρεσίες και ΟΤΑ με ευρωπαϊκά κονδύλια).
Τα νούμερα λοιπόν, δεν βγαίνουν αλλά ούτε πριν έβγαιναν. Υπήρχε όμως ένας κύριος λόγος που οι δανειστές δεν έκαναν άκρως απαιτητικό το τσεκούρεμα των συντάξεων από το πρώτο Μνημόνιο. Ο λόγος ήταν ότι η Ελλάδα ήταν σε κατάσταση οικονομικής διαπραγμάτευσης με τους δανειστές οι οποίοι ήταν το ΔΝΤ και τα "κοράκια" που κρατούσαν στα χέρια τους τα ελληνικά ομόλογα. Οι δανειστές χρειαζόταν πολιτική πανευρωπαϊκή λύση, την οποία την έδωσε η κυβέρνηση Τσίπρα και συμφώνησαν με αυτή οι αρχηγοί των ελληνικών φιλοευρωπαϊκών κομμάτων. Από την στιγμή που το δάνειο έρχεται από τον ESM (δηλαδή από τα ταμεία όλων των χωρών της Ε.Ε) δεν χρειάζονται πλέον την ψήφο των συνταξιούχων που θα έφερνε πλειοψηφική κυβέρνηση για να μπορούν να κάνουν μέσω αυτής την άλωση της χώρας. Δεν γίνεται η Σλοβακία να σε δανείζει για συντάξεις άνω των 700 ευρώ όταν οι Σλοβάκοι συνταξιούχοι παίρνουν 317 ευρώ. Η Ελλάδα έχει να δώσει λόγο πλέον στην δημοκρατία της Ε.Ε και όχι να σύρει το ΔΝΤ, τις Τράπεζες και τα funds στα διεθνή δικαστήρια για επιβολή χρέους και καταστροφή της εθνικής οικονομίας.



Η Ελλάδα κοστίζει όσο δύο χρόνια συντάξεων
Τους συνταξιούχους δεν τους χρειάζονται πλέον έτσι ώστε να υπάρχει η αφορμή των Μνημονίων με το ερώτημα όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων "πώς θα πληρωθούν οι συντάξεις". Όσο υπήρχε οικονομική κρίση (όχι ανθρωπιστική που επέμενε ο Σύριζα για να δοθεί πολιτική λύση από την Γερμανία) και δεν είχαν υπογράψει συμφωνία 32,5 χρόνων επιτήρησης από τον ESM, τους συνταξιούχους τούς χρειαζόταν για να μπορούν να δανείζονται με αφορμή την πληρωμή των συντάξεών τους και να αρπάζουν την ψήφο τους.
Τα πράγματα όμως έχουν αλλάξει οριστικά και δεν είναι δυνατόν να έχει μπει ενέχυρο στο Ταμείο Δημόσιας Περιουσίας και Αξιοποίησης όλη η δημόσια περιουσία της χώρας, την οποία ο κ. Σόιμπλε την κοστολόγησε σε μόλις 50 δις. Δηλαδή έδωσαν όλη την Ελλάδα για να πληρωθούν οι συντάξεις 21 μηνών!


Έρχεται κι άλλη έκπληξη
Όταν τελειώσουν και με τους συνταξιούχους που δεν έχουν ισχυρές συντεχνίες για να αντιδράσουν, θα έρθει η σειρά των δημοσίων υπάλληλων διότι το 1,2 δις που χρειάζεται το κράτος κάθε μήνα για τις πληρωμές για τους 668,000 (σκληρός πυρήνας δημοσίου) είναι τεράστιο βάρος από την στιγμή που δεν χρειάζεται και η δική τους ψήφο πια για να υπάρχει η αφορμή των αναγκαστικών δανειοδοτήσεων. Δεν χρειάζονται ούτε αυτοί για να αναφωνούν στην Βουλή οι ηγέτες και βουλευτές "πώς θα πληρωθούν οι μισθοί".
Άλλωστε δεν υπάρχει άλλη δημόσια περιουσία να πουληθεί αλλά ούτε φως στο τούνελ για λάδωμα της κρατικής μηχανής από την πραγματική οικονομία (γεωργία, κτηνοτροφία, βιοτεχνία, ελεύθερο επάγγελμα, βιομηχανία) για να μπορεί να σηκωθεί το βάρος μισθών και συντάξεων σε μια χώρα που οι κυβερνήσεις της κατάφεραν να την υποβιβάσουν σε χώρα υπανάπτυκτη με ανθρωπιστική κρίση.Δυστυχώς η νοοτροπία ότι η Δημοκρατία είναι αλληλένδετη με τον μισθολογικό πίνακα έφερε το αποτέλεσμα ο μισθός να κρίνει την Δημοκρατία.
Τέλος, όσο υπήρχε, ακόμα και η λαβωμένη αλλά παραγωγική οικονομία της Ελλάδας, οι δανειστές δεν μπορούσαν να κάνουν νόμους του κράτους τέτοιες απάνθρωπες απαιτήσεις. Από την στιγμή όμως που το Κράτος δεν αυτοχρηματοδοτείται από τους φόρους παραγωγής τότε δεν μπορεί να πληρώνει μισθούς και συντάξεις για πολίτες που δεν παράγουν, ακόμα κι αν χιλιάδες από αυτούς σε όλο τους τον εργασιακό βίο δούλεψαν τόσο, όσο ολόκληρος ο πληθυσμός της "φίλης" Γερμανίας.
πηγή: Στον Τοίχο

12 σημεία για την επιμόρφωση της πλέμπας, σχετικά με το Μαρινόπουλο

Λάβαμε και δημοσιεύουμε επιστολή από το Σύλλογο Φίλων Θάτσερ, σχετικά με την υπόθεση Μαρινόπουλου.

---

Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε πως μια ιδιωτική αλυσίδα σουπερμάρκετ, πέρασε στην αιωνιότητα, όπως άλλωστε είναι φυσιολογικό για κάθε ιδιωτική επιχείρηση μετά από κάποιο διάστημα. Ό,τι ανεβαίνει κατεβαίνει λένε και από αυτό δε θα μπορούσε να ξεφύγει ούτε και αυτή η ίδια η ιδιωτική πρωτοβουλία.

Με φρίκη όμως παρακολουθούμε από τα social media της πλέμπας να αναμοχλεύονται θεωρίες και μομφές προς το πρόσωπο του επιχειρηματία και την ιδιωτική πρωτοβουλία εν γένει, ο οποίος περνάει δύσκολες ώρες, και οι οποίες φλερτάρουν ανησυχητικά με τον κομμουνισμόν. Θεωρίες που ουδεμία βάση έχουν και μπορούν να καταρριφθούν με πληθώρα σοβαρών στοιχείων και αναλύσεων, που με ένα μεταπτυχιακό στο Σορβώνη ο καθένας μπορεί να τις κατανοήσει και να τις τρίψει στα μούτρα των επίδοξων προλετάριων.

Ας δούμε μερικά σημεία:

Για τους ανύπαρκτους ισολογισμούς

Ναι, και; Έχει βγει προς τα έξω πως η εταιρεία του Μαρινόπουλου είχε να δημοσιεύσει ισολογισμούς από το 2012. Και λοιπόν; Δεν πλήρωσε το τίμημα; Δεν έφαγε πρόστιμο γι’ αυτό; Νομίζετε είναι εύκολο για έναν επιχειρηματία που διαχειρίζεται δισεκατομμύρια κάθε μέρα, να βρει και να πληρώσει 1350 ευρώ πρόστιμο, επειδή έτσι του κάπνισε του κομμουνιστικού κράτους μια μέρα;

Αλλά πέρα από αυτό. Η ίδια η έννοια του ισολογισμού είναι μια αγένεια στην ουσία. Είναι σαν να λέει το κράτος στον επιχειρηματία, πως δεν τον εμπιστεύεται και πως κάθε χρόνο πρέπει να του δίνει λογαριασμό για το τι κάνει με τα λεφτά του! Ποιό; Το κράτος! Να μην εμπιστεύεται τον επιχειρηματία! Δηλαδή κύριοι τι φοβόμαστε; Ότι άλλη όρεξη δεν είχε ο έρμος ο επιχειρηματίας και μια μέρα θα φεσώσει τους πάντες και θα πάει στο Miami; Άσε που και από ανθρωπιστικής σκοπιάς, η δημοσίευση ισολογισμών είναι λανθασμένη τακτική. Δηλαδή τι; Να τρίβεις στα μούτρα της πλέμπας κάθε χρόνο, το πόσα δισεκατομμύρια περνάνε από τα χέρια σου; Είναι δίκαιο αυτό; Πόσες αυτοκτονίες ζηλόφθονων εξαθλιωμένων σταμάτησε ο Μαρινόπουλος έτσι;

Για τα εικονικά τιμολόγια

Ναι, και; Ο άνθρωπος ήταν λάτρης των νέων τεχνολογιών και ήθελε να αναμίξει τη λογιστική με το virtual reality. Θα τον ψέξουμε για την αγάπη του προς την εφαρμοσμένη επιστήμη; Στο κάτω κάτω και το χρήμα μήπως τι είναι; Δεν είναι πλέον εικονικό; Ο κάθε ταλαίπωρος έχει μια πιστωτική κάρτα που του λέει ότι σε μια τράπεζα κάπου του αντιστοιχούν τάδε εικονικά τραπεζογραμμάτια τα οποία πλέον δεν έχουν καν αντίκρυσμα σε χρυσό. Τα εικονικά τιμολόγια μας πείραξαν ξαφνικά; 

Για τον κοσμοπολιτισμό του Μαρινόπουλου

Κάτι άλλο για τον οποίο ψέγουν τον λατρεμένο επιχειρηματία συλλήβδην, είναι ο αδιαμφισβήτητος κοσμοπολιτισμός του. Για παράδειγμα ακούμε μομφές για την επιτυχία του να γίνει μέτοχος των starbucks. Δηλαδή πού να γίνει μέτοχος; Στο καφενείο του κυρ Μπάμπη; Μπορεί η πλέμπα να τη βρίσκει με φραπέδες και άλλα θεσσαλονικιώτικα, αλλά αυτό το στρώμα ανθρώπων, ποτέ δε θα εκτιμήσει την πλούσια γεύση και το άρωμα ενός Java Chip Frappuccino. Τελευταίοι!

Φθόνος ξεχύνεται και για τα ακίνητα που κατάφερε να αποκτήσει ο καλός μας επιχειρηματίας σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στο Miami. Σκάει η πλέμπα από το κακό της που δε μπορεί να έχει και αυτή μία βίλα στο Miami και ζηλεύουν τη σικάτη και πάντα στυλάτη Ιωάννα Μαρινοπούλου, που μερικές φορές έκανε τη χάρη να μιλήσει ακόμα και σε ελληνόφωνα ενημερωτικά site όπως το gossip-tv.

Αυτό όμως που δε μπορεί να συνειδητοποιήσει ο φτωχός λαουτζίκος με το ακόμα φτωχότερο μυαλό του, είναι το δράμα που περνάνε αυτοί οι άνθρωποι, τριγυρίζοντας πλέον άσκοπα σαν ζωντανοί νεκροί στα στενά σοκάκια και τις ανήλιαγες παραλίες του Miami, μη μπορώντας πλέον να δώσουν δουλειά σε 13.000… ανθρώπους. Και ευχαριστούμε τον κειμενογράφο Μαυρίδη από το Liberal που για άλλη μια φορά στην καριέρα του, προσφέρει ένα καίριο ρεπορτάζ από την καρδιά των γεγονότων.

Ο Μαρινόπουλος όμως είναι επίσης βαθιά αντιρατσιστής και ανθρωπιστής κύριοι! Κανένας δεν εκτίμησε πως σε μια εποχή που οι μουσουλμάνοι χαρακτηρίζονται σωρηδόν τρομοκράτες, ο ίδιος εμπιστεύτηκε μια μουσουλμανική χώρα, και δη το Κατάρ για να εναποθέσει τις οικονομίες μιας ζωής. Εντάξει, έχει 750 εκατομμύρια ευρώ σε trust fund στο Κατάρ! Και για αυτό θα τον ψέξουμε; Δικά του είναι όπου θέλει θα τα πάει! Αντί να χαρούμε που ένας ακόμα Έλληνας μεγαλουργεί στο εξωτερικό και στηρίζει όσο μπορεί το χρηματοπιστωτικό τομέα μιας αραβικής χώρας, τον κατηγορούμε! Αλλά έτσι ήμασταν πάντα! Η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της!

Τέλος, δε φαίνεται να σεβόμαστε ούτε καν τις διεθνείς διακρίσεις που έχει φέρει ο Μαρινόπουλος στην Ελλάδα και τη δόξα με την οποία μας περιέλουσε σαν χώρα. Το άλογο “Πρέσβης” έφερε την πρωτιά στην Ελλάδα και 5 εκατομμύρια ευρώ στο Μαρινόπουλο το 2011, αποδεικνύοντας αν μη τι άλλο, πως οι έλληνες επιχειρηματίες ξέρουν πάντα να διαλέγουν τα καλύτερα υποζύγια!

Για τους προμηθευτές

Υπάρχουν μερικοί επιχειρηματίες όμως εκεί έξω, που ακολουθώντας τον κατήφορο που έχει πάρει η πλέμπα, δεν αντιλαμβάνονται και αυτοί με τη σειρά τους τα ευεργετικά οφέλη της αόρατης χείρας της αγοράς. Κύριοι, με όλο το σεβασμό προς την ιδιωτική σας πρωτοβουλία, αν είστε ικανοί, δεν έχετε να φοβάστε τίποτα. Η αγορά θα αυτορυθμιστεί και είτε θα τα καταφέρετε να ορθοποδήσετε είτε η αγορά θα σας φτύσει γιατί δε σας χρειάζεται πια. Άλλωστε, κακά τα ψέμματα, δικό σας είναι το λάθος όταν δε μπορείτε να επιλέξετε συνεργάτες από τους οποίους μπορείτε να κερδίσετε.

Για τους… εργαζόμενους

Και πάμε τώρα στο θέμα που φαίνεται να καίει, αλλά που στην ουσία δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία. Στους “εργαζόμενους” όπως τους λένε οι πολλοί. Στους “πρώην συνεργάτες και προσωρινά πτωχευμένους εκατομμυριούχους” όπως προτιμάμε να τους αποκαλούμε εμείς.

Εσείς λοιπόν οι 13.000 που παραπονιέστε πως θα μείνετε στο δρόμο. Γιατί παραπονιέστε; Τόσα χρόνια δε σας έδινε το αφεντικό σας ένα πιάτο φαΐ; Σας το χρωστούσε από κάπου; Όχι βέβαια. Ενώ θα μπορούσε να κάνει με τα χρήματά του ό,τι ήθελε, αυτός επέλεξε να δημιουργήσει δουλειές για σας, για να έχετε ένα κεραμμύδι πάνω απ’ το κεφάλι σας και ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι σας. Και αντί να εκτιμήσετε αυτή τη φιλανθρωπία ουσιαστικά, εσείς τι κάνετε; Έχετε και παράπονο από πάνω; Ως πότε θα διαιωνίζουμε αυτό το μοτίβο του αχάριστου Έλληνα;

Πρώτον, κανένας σας δε θα πάει χαμένος. Μάλλον. Αν είστε ικανοί και με την προϋπηρεσία που έχετε, οι εταιρείες θα κάνουν ουρά για να σας πάρουν στη δούλεψή τους. Αλλά και ουρά να μην κάνουν, όποιος θέλει δουλειά, βρίσκει. Πομφόλυγες για ανεργίες, όνειρα για επιδόματα και φιληναφήματα για την οικονομική κατάσταση, αφήστε τις για κάποιον που ξέρει καλύτερα από σας.

Άλλωστε με τα μόλις 4 εκατομμύρια που σας χρωστάει ο καλός επιχειρηματίας μας, σε εσάς τους 13.000 αργόμισθους, τι μπορείτε να κάνετε; Δηλαδή τι τα θέλετε τα 307 ευρώ; Να τα κάνετε επενδύσει σε offshore; χοχοχο

Τουναντίον, τώρα είναι η ώρα που όλοι μαζί οι Έλληνες, πρέπει να βάλουμε πλάτη για να στηρίξουμε την υγιή επιχειρηματικότητα. Γιατί ας λέμε τα πράγματα με το όνομά τους! Όλοι μαζί τα φάγαμε τα λεφτά του Μαρινόπουλου. Αλλά ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε τώρα.

Για παράδειγμα, μπορούμε να κλείσουμε την ΕΡΤ, όπως μας λέει και ένας από τους διοργανωτές των #παραιτηθείτε

Θα πείτε ότι αυτό είναι άσχετο. Αλλά και τι θέλετε να κάνουμε; Να πάμε να πάρουμε τα λεφτά του ανθρώπου; Να κυνηγήσουμε την επιχειρηματικότητα για μισό δις χρέη προς το δημόσιο; Ξέρετε πόσοι καστανάδες υπάρχουν εκεί έξω που πλήττουν την οικονομία μας πολύ χειρότερα κάθε μέρα; Θα ασχοληθούμε με τον έναν, ή με τους πολλούς; Τα λένε καλύτερα, άλλοι πιο έξυπνοι από μας:

Και μπορεί η σκληρή αλήθεια να πονάει, αλλά δεν παύει να είναι αλήθεια. Ας επιλέγατε καλύτερο εργοδότη κύριοι! Ρισκάρατε και χάσατε! Θα ζητούσατε πίσω τα λεφτά σας από ένα καζίνο; Δε νομίζω. Από την ιδιωτική πρωτοβουλία γιατί τα ζητάτε;

Αυτά προς το παρόν από το σύλλογό μας. Ελπίζουμε να μπορέσαμε να γεμίσουμε την ιδεολογική φαρέτρα όλων με φαρμακετρά βέλη ενάντια στην υποβόσκουσα ρητορεία που επιχειρεί να μας διολισθήσει εις τον κομμουνισμόν. (Αλήθεια το ΝΑΤΟ εδώ απ’ έξω δεν είναι; Τι κάνει γι’ αυτό τον κίνδυνο που ελοχεύει;)

Μετά τιμής
Σύλλογος Φίλων Θάτσερ

πηγή: Σπασμένο Παράθυρο

Μην με αγγίζεις Γερμαναρά!

του Σταύρου Κατσούλη

 

 

Δεν είναι δα και έκπληξη όταν ακούς έναν πνευματικό απόγονο των ναζί να σου λέει:
«Μην με αγγίζεις βρωμοέλληνα!»

Είναι έκπληξη όμως, να έχεις κάποιους φερόμενους ως «Έλληνες Εθνικιστές» να ταυτίζονται και να τιμούν αυτήν την δαιμονική φάρα που έχυσε τόσο αίμα στον πλανήτη.

Επίσης είναι έκπληξη, αν και δεν το θέτω στον αντίποδα της προηγούμενης έκπληξης, το ότι κάποιοι λοβοτομημένοι, θεωρούν την σημερινή κατάσταση της οικονομικής «κρίσης» είναι αποκλειστικά ταξικό φαινόμενο.

Και παρ όλο που οι δύο αυτές εκπλήξεις, όπως είπα, δεν αποτελούν κατ ανάγκη τις διαφορετικές όψεις κάποιου νομίσματος, είναι το ίδιο ακριβώς βλακώδεις και ηλίθιες.

Γιατί δεν είναι δυνατόν ως Έλληνας να δέχεσαι επίθεση από συγκεκριμένους ηγέτες, συγκεκριμένης χώρας, συγκεκριμένης νοοτροπίας, ιδεολογίας και γένους, ενάντια στο δικό σου γένος, και να μην βλέπεις το εθνικό ζήτημα και την ξεκάθαρα πλέον, εθνική διαφορά.

Ναι, μίλησα για γένος, όπως ακριβώς μας έβρισε - συλλήβδην όλο το γένος μας - και χυδαία, ο ακατονόμαστος Γερμανός, αλλά χωρίς το ρατσιστικό στοιχείο που έχει αυτός στο μυαλό του.
 

Κυρίες και κύριοι, όποιος πιστεύει ότι η επίθεση που δέχεται η χώρα μας, είναι αποκλειστικά ταξικής φύσεως, έχασε. Σήμερα, αποδείχθηκε τρανά, ότι η επίθεση είναι πρώτα και κύρια ενάντια στο Έθνος μας, και αφ εταίρου ταξική επίθεση.

Και τέτοιες επιθέσεις, ενάντια στο Έθνος δηλαδή, ασχέτως αν έχουν και την ταξική τους συνιστώσα, αντιμετωπίζονται μόνο με έναν τρόπο: την πάλη όχι απλά για τα δικαιώματα του εργαζόμενου, αλλά την πάλη ενός ολόκληρου Λαού για την Εθνική ανεξαρτησία του. Τις μάχες εκείνες δηλαδή, τις παραδοσιακές αυτές μάχες που έγιναν για την Πατρίδα ΜΑΣ (κι όχι των λεφτάδων και των απατεώνων).

Και να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα με τον απλό Γερμανικό Λαό. Έχουμε όμως, να χωρίσουμε τα πάντα με τους ιδρυτές ΝΑΖΙ της Ε.Ε., τις Βρυξέλλες τους, τις τράπεζές τους, τους πολιτικούς που υποστηρίζουν το δόγμα του πανγερμανισμού, όλους αυτούς που έχουν πάρει τα ινία της διακυβέρνησης της Ε.Ε. χωρίς ίχνος δημοκρατικότητας, έστω και αυτής της άρρωστης και σακατεμένης που γνωρίσαμε μέχρι σήμερα.

Πρέπει επιτέλους, να φωνάξουμε δυνατά προς τους φασίστες και ρατσιστές πολιτικούς και δυνατούς της Γερμανίας, ένα:

ΜΗΝ ΜΕ ΑΓΓΙΖΕΙΣ ΓΕΡΜΑΝΑΡΑ!

Αρκετά. Ως εδώ και μη παρέκει. Αρκετά με την φασιστική σας Ευρωπαϊκή Ένωση, αρκετά με τα παιχνιδάκια σας, αρκετά με τις φαντασιώσεις σας για ένα 4ο Ραίχ, αρκετά με την αφαίμαξη που κάνετε στους λαούς της Ευρώπης, αρκετά με τις κλεψιές, αρκετά την διαφθορά σας, αρκετά με τον ρατσισμό σας!

Οι λαοί της Ευρώπης σας κατάλαβαν. Είδαν ποιοι είστε, και ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΝ.

Πάρτε το μόρφωμα του ολοκληρωτισμού σας, τις βιομηχανίες σας, τα σνίτσελ και τις μπύρες, την Seimens, τους εγχώριους υπηρέτες σας και τους ψυχοπαθείς σακάτηδές σας, και ξεκουμπιστείτε από την χώρα!

Δεν πρόκειται ΠΟΤΕ, να γίνουμε σαν εσάς!

Ότι είναι, θα το κάνουμε μόνοι μας, ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ, ΑΝΤΙΟ.

Ακόμη και να προσπαθήσετε να μας κατσικωθείτε, θα έπρεπε να το είχατε μάθει το μάθημά σας: Ότι μόνο σε όλεθρο δικό σας, μπορεί να καταλήξει η απύθμενη σας υπεροψία!

ΜΗΝ 

ΜΕ 

ΑΓΓΙΖΕΙΣ 

ΓΕΡΜΑΝΑΡΑ!

πηγή: stavroskatsoulis.blogspot.gr