Οι Ευρωπαίοι ναζιστές πήραν «το όπλο τους»

της Κατερίνας Γκαράνη
  

Το δημοψήφισμα γίνεται όπλο των ακροδεξιών πανευρωπαϊκά - Τα αυγά του φιδιού έσπασαν για το "καλό" των λαών.

Η δολοφονία της υποστηρίκτριας του Bremain Βρετανίδας βουλευτού, Κοξ, ανοίγει έναν νέο κύκλο πανευρωπαϊκά για το φτιαχτό αντίπαλο δέος της Ε.Ε που δεν είναι άλλο από τον απροκάλυπτο ναζισμό. Έχοντας γιγαντωθεί όσο ποτέ άλλοτε από το τέλος του Β' παγκοσμίου πολέμου, με δήθεν αφορμή την πολιτική λιτότητας της Ε.Ε αλλά και το προσφυγικό, τα ακροδεξιά κόμματα της Ευρώπης ζητούν την διεξαγωγή δημοψηφισμάτων όπως αυτό της Μεγάλης Βρετανίας σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε.

Στην συνάντηση των ακροδεξιών κομμάτων στην Βιέννη η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου, Μαρίν Λεπέν, είπε: "Θέλω να ερωτηθούν όλοι οι λαοί της Ευρώπης ως προς τη σχέση τους με την ΕΕ". Με μία Γαλλία που είναι εδώ και μήνες κυριολεκτικά πεδίο μάχης εξαιτίας του νέου εργατικού νόμου που τηρεί το Ευρωπαϊκό Εργασιακό Κοινοτικό Δίκαιο, η φασίστρια πολιτικός δεν θα άφηνε την ευκαιρία ανεκμετάλλευτη δίνοντας το παρόν την πιο κρίσιμη στιγμή.

Αν και στους δρόμους της Γαλλίας οι διαδηλωτές είναι αριστεροί δίνοντας μάχες σώμα με σώμα με τις αστυνομικές δυνάμεις προστασίας της εξουσίας, πρέπει να σημειώσουμε ότι η αντίδραση εναντίον της ευρωπαϊκής οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής που υπερασπίζεται ο ευρωπαϊστής Ολάντ πήρε άλλη τροπή. Πολίτες ξεσηκώθηκαν χτυπώντας κατσαρόλες σε 350 πόλεις της Γαλλίας όταν απέτυχαν οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του συνδικάτου CGT και του υπουργού Εργασίας. Αυτό θυμίζει εποχές σε άλλα κράτη που η λιτότητα έμπαινε στην ζωή τους και που έψαχναν νέους σωτήρες να τους δώσουν την λύση. Και οι σωτήρες εμφανίστηκαν στο προσκήνιο με την σβάστικα κρυμμένη κάτω από την σημαία της χώρας που δήθεν υπερασπίζονται.

Η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου ανέφερε πως μία έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ θα μπορούσε ίσως να αποτελέσει την αρχή μίας Ευρώπης που όποιος θέλει μένει και όποιος θέλει αποχωρεί, προσθέτοντας ότι οι Βρετανοί δεν επιτρέπεται να τιμωρηθούν για μία ετυμηγορία τους υπέρ της εξόδου από την ΕΕ, ενώ, παραπέμποντας στο γεγονός ότι η Βρετανία δεν ανήκει στη Ζώνη του Σένγκεν ούτε στην Ευρωζώνη, επισήμανε πως "η Γαλλία θα είχε ίσως πενταπλάσιους λόγους να εγκαταλείψει την ΕΕ". Η Λεπέν με αυτό τον τρόπο έβαλε τους υπερασπιστές του Brexit παραταξιακά στη ναζιστική πλευρά που εκπροσωπεί η ίδια αλλά και μιλά πλέον δημόσια ως "εκλεγμένη εκπρόσωπος" όσων αντιδρούν με την πολιτική Ολάντ χτίζοντας τοίχο σε οποιαδήποτε άλλη επιλογή υπάρχει εκτός από το φιαχτό δίλημμα: Ναζιστική Ε.Ε ή Ευρώπη των Ναζιστών.

Ο Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε, αρχηγός του αυστριακού ακροδεξιού εθνικιστικού Κόμματος των Ελευθέρων, που είναι δεύτερο σε δύναμη αντιπολιτευτικό κόμμα και με δημοσκοπήσεις που το φέρνουν αυτή την στιγμή ως πρώτο σε πολιτική δύναμη στην Αυστρία με πάνω από 30%, τόνισε ότι "πρέπει να γίνουν μεταρρυθμίσεις για να εμποδιστεί μία αυτοκτονία της Ε.Ε". Η στάση του Στράχε δεν είναι έξοδος των κρατών από την Ε.Ε αλλά να μεταβληθεί η Ε.Ε σε ένα ολοκληρωτικό ναζιστικό μόρφωμα χωρίς τις μάσκες της δήθεν αλληλεγγύης και ανοιχτών συνόρων για όλους, πολιτική που εκπροσωπεί η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Τσίπρας, ο Ρέντσι και ο Γιούνκερ.

Ο εκπρόσωπος του γερμανικού εθνικιστικού AfD, Μάρκους Πρέτσελ, επισήμανε πως το "κατεστημένο" της Ε.Ε με το δίκιο του βλέπει ως "κίνδυνο" το δημοψήφισμα στη Βρετανία και πως, εάν τελικά η Βρετανία αποχωρήσει από την ΕΕ, τότε θα διαπιστώσει κανείς πως, παρά τις "Κασσάνδρες", υπάρχει ζωή και μετά την Ε.Ε.

Εκτός της Λεπέν, του Στράχε και του Πρέτσελ, στη συνέντευξη Τύπου παρευρίσκονταν αρχηγοί ή εκπρόσωποι των ηγεσιών ακροδεξιών κομμάτων από την Ιταλία, τη Βρετανία, τη Ρουμανία, το Βέλγιο και την Τσεχία.

πηγή: Στον τοίχο

Φόνος βουλευτή υπέρ της ΕΕ!

του Γιώργου Δελαστίκ
 

 

Ωμά θα θέσουμε το ζήτημα: Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες είναι αυτές που οργάνωσαν τη δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, με στόχο να επηρεάσουν καταλυτικά την έκβαση του δημοψηφίσματος την Πέμπτη για την παραμονή ή όχι της Αγγλίας στην ΕΕ; Αν όντως έχει συμβεί αυτό, είναι προφανές ότι οι μυστικές δημοσκοπήσεις της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας ΜΙ5 έδιναν ως πιθανότατη τη νίκη της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ. Η δολοφονία της Τζο Κοξ θα πετύχει να αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος υπέρ της παραμονής στην ΕΕ της Αγγλίας;

Αυτό θα το δούμε τη νύχτα της Πέμπτης, 23 Ιουνίου, οπότε θα έχουμε και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Αν πάντως η δολοφονία της βουλευτού Τζο Κοξ μεθοδεύτηκε από τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, το βρετανικό κατεστημένο πρέπει να βρίσκεται σε κατάσταση πανικού. Ως θύμα δολοφονίας, η Τζο Κοξ ήταν το ιδανικό θύμα. Μια πρωτοεκλεγμένη γυναίκα βουλευτής, γλυκιά σαραντάρα, μητέρα δύο μικρών παιδιών, τριών και πέντε χρονών, που θα μεγαλώσουν ορφανά. Η Τζο Κοξ ανήκε στην ακραία δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Πρώτα απ’ όλα ήταν υπέρ μιας συνολικής, γενικής επίθεσης εναντίον της Συρίας για να επιτευχθεί η ανατροπή του Μπασάρ αλ-Άσαντ. Δεύτερον, όχι μόνο ήταν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ, αλλά τάχθηκε και κατά του ηγέτη των Εργατικών Τζέρεμι Κόρμπιν, θεωρώντας ότι δεν τάχθηκε με επαρκή για την ίδια αποφασιστικότητα υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ! Μιλάμε για τον Κόρμπιν, ο οποίος έφτασε στο σημείο να δηλώσει ότι το «Ναι» στην παραμονή της Αγγλίας στην ΕΕ θα είναι αποτέλεσμα πρωτίστως της ψήφου των οπαδών του Εργατικού Κόμματος υπέρ της ΕΕ!

Τον περασμένο μήνα η Κοξ κατέστησε δημόσια γνωστή τη διαφωνία της με την εκλογή του Κόρμπιν ως αρχηγού των Εργατικών. Σε άρθρο της στον Γκάρντιαν τον κατηγόρησε ότι δεν έχει τη «στόφα» πρωθυπουργού και του προσήψε «αδύναμη ηγεσία, κακή ικανότητα κρίσης και εσφαλμένες προτεραιότητες». Η Κοξ είχε δουλέψει στο Ίδρυμα Μπιλ Γκέιτς, ενώ υπήρξε και σοβαρό στέλεχος της ανθρωπιστικής οργάνωσης Όξφαμ. Διετέλεσε ακόμη σύμβουλος της Σάρας Μπράουν, της συζύγου του τελευταίου πρωθυπουργού των Εργατικών Γκόρντον Μπράουν, άρα η Κοξ ήταν οργανικά δεμένη με τη δεξιά πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος. Όταν όμως κάποιος δολοφονείται, οι επιμέρους πολιτικές του απόψεις υποχωρούν και αυτό που μένει είναι η αποτρόπαια δολοφονία μιας νεαρής μητέρας με δύο παιδάκια τριών και πέντε χρόνων. Ο δράστης έχει συλληφθεί από τις βρετανικές αρχές και πρόκειται για μια ακροδεξιά προσωπικότητα. Φρόντισε άλλωστε να το κάνει γνωστό, φωνάζοντας τη στιγμή που διέπραττε το έγκλημα «Πρώτα η Βρετανία». Θα μπορούσε να το θεωρήσει κανείς ένα σύνθημα, αν αυτό δεν ήταν ταυτόχρονα το όνομα μιας… βρετανικής ακροδεξιάς οργάνωσης!

Ο Αλέξης Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ επιχείρησαν να εκμεταλλευθούν το τραγικό γεγονός προκειμένου να καταστήσουν συμπαθέστερη στους Έλληνες την ΕΕ, παρά τον νεοαποικιακό ζυγό που η ΕΕ έχει επιβάλει στην Ελλάδα. «Ματωμένο δημοψήφισμα» ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της Αυγής την Παρασκευή, την επόμενη μέρα μετά τη στυγνή δολοφονία. «Πάγωσαν Βρετανία και Ευρώπη από τη δολοφονία της Τζο Κοξ» ήταν ο υπέρτιτλος της πρώτης σελίδας. «Φωνάζοντας το σύνθημα “Πρώτα η Βρετανία”, ο πενηντάχρονος δράστης σκότωσε τη βουλευτή των Εργατικών. Ανεστάλησαν όλες οι συγκεντρώσεις, υπέρ και κατά του Brexit, μία εβδομάδα πριν από το κρίσιμο δημοψήφισμα» ανέφερε ο υπότιτλος της πρώτης σελίδας της κομματικής εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ. Στην προσπάθεια αξιοποίησης συμμετείχε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. «Κοινός εχθρός είναι όσοι θέλουν να διασπάσουν την ενότητα των λαών και των κοινωνικών δυνάμεων» δήλωσε χωρίς να καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος τι έλεγε. «Να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μια πολιτικό που χάθηκε άδικα και να ελπίσουμε να είναι το τελευταίο θύμα σε μια περίοδο όπου στην Ευρώπη το μίσος αναζωπυρώνεται και ενισχύεται έναντι της νηφαλιότητας και του πολιτικού λόγου», πρόσθεσε, επιχειρώντας να στρεβλώσει το νόημα της σύγκρουσης που διεξάγεται στην Αγγλία γύρω από το αν η Γερμανία θα μπορέσει ή όχι να οικοδομήσει το Τέταρτο Ράιχ της, αυτή τη φορά όμως όχι με τα τανκς, αλλά με το ευρώ.

Η ψυχολογική πίεση που ασκείται εναντίον του αγγλικού λαού είναι τρομερή. Ένας φόνος μιας νεαρής γυναίκας είναι εφιαλτικό βάρος. Θα αλλάξει την έκβαση του δημοψηφίσματος; Σε πέντε μέρες θα το μάθουμε και θα κρίνουμε αν οι Άγγλοι είναι λαός μιας μεγάλης χώρας ή αν πρόκειται για άτομα που απλώς κατοικούν σε μια μεγάλη χώρα.

πηγή: prin.gr

Η αντεπίθεση της Ρωσίας

από Analyst Team

Η αναγέννηση της χώρας τεκμηριώνει πως όταν υπάρχει συλλογικότητα, υγιής πατριωτισμός, εθνική υπερηφάνεια, μελλοντικό όραμα και σχέδιο για την επίτευξη του, όλα είναι δυνατά – γεγονός που ασφαλώς ισχύει και για την Ελλάδα.

Ανάλυση

Σχεδόν όλες οι χώρες των BRICS έχουν βιώσει την κακή εμπειρία του ΔΝΤ που, αφού τις λεηλατήσει, επιστρέφει συνήθως κάποια χρόνια αργότερα – επειδή, κατά τη διάρκεια της δραστηριοποίησης του, φροντίζει να δημιουργεί κρυφά μελλοντικές εστίες πυρκαγιάς, οι οποίες ξεσπούν αργότερα. Υπενθυμίζουμε πως η Ινδία ήταν επίσης ένα από τα θύματα του, χωρίς όμως να υποστεί υπερβολικά μεγάλες ζημίες, αφού κατάφερε να αποδεσμευθεί πολύ γρήγορα – το 1993, μετά την κρίση που ξέσπασε το 1991.

Ειδικότερα, μετά το 1985 η Ινδία άρχισε να έχει προβλήματα στο ισοζύγιο πληρωμών της – τα οποία προκάλεσαν στα τέλη του 1990 μία πολύ σοβαρή οικονομική κρίση. Όταν δε η κεντρική της τράπεζα αρνήθηκε να της παρέχει πιστώσεις, ενώ τα συναλλαγματικά της αποθέματα αρκούσαν για εισαγωγές μόλις τριών εβδομάδων, αναγκάσθηκε να ζητήσει τη χρηματοδότηση του ΔΝΤ – λαμβάνοντας ένα δάνειο έκτακτης ανάγκης ύψους 2,2 δις $, με εγγύηση αποθέματα χρυσού 67 τόνων.

Η κεντρική τράπεζα της χώρας υποχρεώθηκε λοιπόν να μεταφέρει 47 τόνους χρυσού στην Τράπεζα της Αγγλίας, καθώς επίσης 20 τόνους στην Τράπεζα της Ελβετίας – γεγονός που οδήγησε στην ανατροπή της κυβέρνησης λίγους μήνες αργότερα, λόγω της δημόσιας κατακραυγής για το θέμα του χρυσού. Ακολούθησε η «απελευθέρωση» της οικονομίας της κατά τις εντολές του ΔΝΤ, ενώ της επιβλήθηκαν μία σειρά μεταρρυθμίσεων – όπου όμως, επειδή θεωρήθηκαν υπερβολικές οι απαιτήσεις του Ταμείου, εκδιώχθηκε τελικά το 1993. Έτσι η χώρα δρομολόγησε ένα πολύ πιο ήπιο πρόγραμμα, καταφέρνοντας να επιστρέψει σε πορεία ανάπτυξης – κάτι που θα ήταν αδύνατο, εάν είχε παραμείνει το ΔΝΤ.

Στη Νότια Αφρική, η οποία αντιμετωπίζει σήμερα πολύ μεγάλα προβλήματα έχουμε ήδη αναφερθεί εκτενώς, καθώς επίσης στη Βραζιλία που υποφέρει από μία μεγάλη οικονομική και πολιτική κρίση – με πρώτο επακόλουθο την κήρυξη του Ρίο ντε Τζανέιρο σε κατάσταση «δημόσιας συμφοράς» (Public Calamity), αφού προειδοποιεί για την πλήρη κατάρρευση του συστήματος υγείας, ασφάλειας και μεταφορών. Η πολιτειακή κυβέρνηση δήλωσε επί πλέον πως η οικονομική κρίση που έχει ξεσπάσει εμποδίζει την εκπλήρωση των απαιτήσεων για τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οπότε δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα διεξαχθούν.

Η γενικότερη κατάσταση της χώρας φαίνεται στο γράφημα που ακολουθεί – όπου στην επάνω αριστερή πλευρά αποτυπώνεται το συνολικό εξωτερικό χρέος σε δις δολάρια (κίτρινη καμπύλη) και σε δις Ρέαλ (πράσινη), στην επάνω δεξιά πλευρά το χρέος των νοικοκυριών ως ποσοστό επί του εισοδήματος τους (πράσινη καμπύλη), καθώς επίσης οι πληρωμές τους ως ποσοστό επί του εισοδήματος (κίτρινη καμπύλη), ενώ κάτω τα συνολικά χρέη των επιχειρήσεων, χωρίς την Petrobras (μπλε) και μαζί της (κίτρινο η Petrobras).
  

Επεξήγηση γραφήματος: Επάνω αριστερά: Το συνολικό εξωτερικό χρέος σε δις δολάρια (κίτρινη καμπύλη) και σε δις Ρέαλ (πράσινη). Επάνω δεξιά: Το χρέος των νοικοκυριών ως ποσοστό επί του εισοδήματος τους (πράσινη καμπύλη), καθώς επίσης οι πληρωμές τους ως ποσοστό επί του εισοδήματος (κίτρινη καμπύλη). Κάτω: Τα συνολικά χρέη των επιχειρήσεων, χωρίς την Petrobras (μπλε) και μαζί της (κίτρινο η Petrobras).

Υπενθυμίζουμε εδώ πως από τη λεηλασία του ΔΝΤ την περίοδο του 2000 ξέφυγε μόνο ο πετρελαϊκός κολοσσός Petrobras, επειδή υπήρξαν πολλές αντιδράσεις. Η επιχείρηση αυτή είναι έκτοτε η μοναδική που μπορεί να διενεργεί μεγάλες επενδύσεις. Εν τούτοις, επειδή μετατράπηκε σε κέντρο πολιτικής διαφθοράς, σείεται πλέον από σκάνδαλα – για τα οποία έχει ενοχοποιηθεί η πρόεδρος της Βραζιλίας, χωρίς όμως να έχει τεκμηριωθεί τίποτα απολύτως.

Λογικά λοιπόν θεωρείται πως οφείλονται σε «ξένο δάκτυλο»,ενδεχομένως στις προσπάθειες ανακατάληψης της Λατινικής Αμερικής από τις Η.Π.Α. – καθώς επίσης στις μεθοδικές επιθέσεις της υπερδύναμης εναντίον των χωρών των BRICS, οι οποίες προσπαθούν να δημιουργήσουν έναν εναλλακτικό, δεύτερο «πόλο» στον πλανήτη, ανταγωνιστικό της Δύσης.

Η Ρωσία

Περαιτέρω, ούτε η στρατιωτικά ισχυρότερη χώρα των BRICS, η Ρωσία, δεν κατάφερε να αποφύγει την εισβολή του ΔΝΤ, βιώνοντας τη στρατηγική σοκ και δέους – αν και θεωρείται ως το μεγαλύτερο λάθος του Ταμείου, καθώς επίσης του τότε Αμερικανού προέδρου, αφού τελικά εγκαταλείφθηκε από το ΔΝΤ και χρεοκόπησε.

Έκτοτε όμως ισχυροποιήθηκε σταδιακά, αποτελώντας σήμερα το βασικό στόχο της υπερδύναμης, με την Κίνα να μην τοποθετείται σε πρώτη προτεραιότητα, αφού είναι βυθισμένη σε μία τεράστια οικονομική κρίση  – έχοντας προφανώς πέσει στην καπιταλιστική παγίδα, χωρίς καν να το καταλάβει.

Στα πλαίσια αυτά, εκτός από την τεράστια χρηματοπιστωτική επίθεση που δέχθηκε η Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των τιμών της ενέργειας και του νομίσματος της, της επιβλήθηκαν πολύ αυστηρές κυρώσεις από τη Δύση – με πρόσχημα την προσάρτηση της Κριμαίας. Εν τούτοις, φαίνεται πως τελικά ωφελήθηκε, επιλέγοντας θαρραλέα την αντεπίθεση – πιθανότατα επειδή πρόκειται για έναν ανθεκτικό και υπερήφανο λαό, ο οποίος δεν αποδέχεται το ζυγό, πληρώνοντας χωρίς διαμαρτυρίες το όποιο κόστος της ελευθερίας του (κάτι που δυστυχώς δεν μπορούμε να ισχυρισθούμε για όλους εμάς τους Έλληνες).

Ειδικότερα, ο πρόεδρος Putin απαγόρευσε αμέσως την εισαγωγή ενός μεγάλου αριθμού τροφίμων από την ΕΕ και τις Η.Π.Α. – ενώ, όταν η Τουρκία κατέρριψε ένα ρωσικό πολεμικό αεροπλάνο το Νοέμβριο του 2015, σταμάτησε ακόμη και την εισαγωγή σημαντικών λαχανικών, μεταξύ των οποίων τομάτες και αγγούρια. Το γεγονός τώρα ότι, το σταμάτημα των εισαγωγών συνοδεύθηκε από κρατικές παραχωρήσεις στον αγροτικό τομέα, οδήγησε στη δραματική αύξηση της γεωργικής παραγωγής της χώρας.

Συγκεκριμένα, πριν από τις απαγορεύσεις, τα εισαγόμενα αποτελούσαν το 40% όλων εκείνων των τροφίμων που πωλούνταν στην αγορά, από τομάτες έως κοτόπουλα – ενώ οι πολυεθνικές, όπως η Kraft, ηDanone και η Nestle, ήταν πανταχού παρούσες. Οι Ρώσοι είχαν στην κυριολεξία ξεχάσει τις γεύσεις των δικών τους προϊόντων – ενώ οι δυτικοί αγροτικοί όμιλοι αντικαθιστούσαν σταδιακά τα ρωσικά, υψηλής ποιότητας γεωργικά αγαθά, με τα δικά τους μαζικής παραγωγής και αμφιβόλου προέλευσης, αλλά χαμηλής τιμής.

Εν τούτοις, μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, η κατάσταση άλλαξε ριζικά – αφού η ρωσική γεωργία βίωσε μία σιωπηλή, αλλά δραματική αναγέννηση, η οποία έχει αλλάξει εντελώς την οικονομία της χώρας. Όπως δήλωσε πάντως ο πρόεδρος Putin στην ετήσια ομιλία του στη Δουμά, η Ρωσία οφείλει να γίνει αυτάρκης έως το 2020, όσον αφορά την παραγωγή τροφίμων – γεγονός που σημαίνει ότι, θα πρέπει να βρεθούν εναλλακτικοί τρόποι, για το 40% της κατανάλωσης των τροφίμων, τα οποία εισάγονταν.

Η επόμενη ημέρα

Συνεχίζοντας, αφού απαγορεύθηκαν το Νοέμβριο του 2015 οι εισαγωγές από την Τουρκία, ο Putin ανακοίνωσε πως «η Ρωσία είναι σε θέση να γίνει ο μεγαλύτερος παραγωγός παγκοσμίως, σε υγιεινά, φιλικά στο περιβάλλον και υψηλής ποιότητας τρόφιμα, τα οποία αδυνατούν πλέον να προσφέρουν οι δυτικοί γεωργικοί όμιλοι». Εκτός αυτού, επέβαλλε ευρείες απαγορεύσεις για τη χρήση γενετικά μεταλλαγμένων σπόρων, καθώς επίσης για τις εισαγωγές μεταλλαγμένων τροφίμων – αλλάζοντας εντελώς τους κανόνες.

Παράλληλα, οι εισαγωγές της Ρωσίας μειώθηκαν κατά περίπου 40% από το 2013 έως τα τέλη του 2015, στα 26,5 δις $ – ενώ η χώρα έχει εξελιχθεί σε ένα από τα σημαντικότερα διεθνώς κράτη, όσον αφορά τις εξαγωγές γεωργικών προϊόντων. Το 2015 εξήγαγε τρόφιμα σε 140 χώρες, κερδίζοντας περί τα 20 δις $ (πηγή) – περίπου 5 δις $ περισσότερα από το 2014 (σχεδόν 35%), σε μία εποχή που είχαν ήδη επιβληθεί οι κυρώσεις εκ μέρους της Δύσης.

Για να γίνει κατανοητό το ποσόν αυτό, οφείλει κανείς να γνωρίζει πως είναι κατά 25% υψηλότερο από εκείνο που κερδίζει από τις εξαγωγές πολεμικού εξοπλισμού – ενώ είναι ίσο με το ένα τρίτο των εσόδων της από την πώληση φυσικού αερίου. Με δεδομένο τώρα το ότι, το 70% της ρωσικής αγροτικής γης ανήκει σε ιδιώτες, κυρίως οι εύφορες περιοχές στη νότια Ρωσία (πηγή), κατανοεί κανείς τα οφέλη για τον πληθυσμό της – ενώ διαθέτει επίσης την καλύτερη αγροτική γη παγκοσμίως (μαύρο χώμα), μία από τις δύο ζώνες που υπάρχουν στον πλανήτη (στέπα της Ευρασίας, πηγή), στα παράλια της Μαύρης Θάλασσας και αλλού.

Περαιτέρω, κατά την προηγούμενη σοδειά, η Ρωσία ξεπέρασε τις Η.Π.Α.,κατορθώνοντας να αναδειχθεί στη μεγαλύτερη εξαγωγική χώρα σιτηρών παγκοσμίως – γεγονός που θεωρείται ιστορικό. Σημείωσε επίσης ρεκόρ στις σοδειές καλαμποκιού, ρυζιού, σόγιας και μαύρου σιταριού – με σημαντικότερους πελάτες της, όσον αφορά τα σιτηρά, καθώς επίσης τη σίκαλη, την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, το Ιράν, την Υεμένη, τη Λιβύη, τη Νιγηρία, τη Νότια Αφρική και τη Νότια Κορέα.

Σήμερα η Ρωσία επιτρέπει την ενοικίαση της εγχώριας αγροτικής γης της σε ξένους – διεξάγοντας συζητήσεις με ομίλους τροφίμων της Κίνας και της Ταϋλάνδης, σε σχέση κυρίως με τον εκσυγχρονισμό ορισμένων γεωργικών κλάδων, όπως η παραγωγή γάλατος. Το κρατικό επενδυτικό της κεφάλαιο (Russian Direct Investment Fund), σε συνεργασία με την Κίνα, έχει δημιουργήσει ένα άλλο αξίας 2 δις $, με στόχο τις επενδύσεις σε αγροτικά εγχειρήματα – ενώ με τον όμιλο «CP Group» της Ταϋλάνδης ίδρυσε πρόσφατα μία κοινή εταιρεία, η οποία σχεδιάζει να κατασκευάσει το μεγαλύτερο ολοκληρωμένο γεωργικό συγκρότημα της χώρας.

Ενδιαφέρον είναι επίσης το γεγονός ότι, η ρωσική Ολιγαρχία έχει πάψει πλέον σε μεγάλο βαθμό να επενδύει τα χρήματα της σε ακίνητα του Λονδίνου ή σε άλλες επιχειρήσεις του εξωτερικού που δεν ωφελούν την οικονομία της χώρας της – επιλέγοντας την τοποθέτηση τους στον αγροτικό τομέα της χώρας τους, λόγω των κινήτρων που τους προσφέρονται. Σε κάθε περίπτωση, οι αγαπημένες επενδύσεις σήμερα των Ρώσων είναι η αγροτική γη και τα ευρωπαϊκά ξενοδοχεία – κάτι πολύ σημαντικό για τη χώρα μας, αφού οι δύο αυτοί τομείς είναι οι σημαντικότεροι πυλώνες της οικονομίας της.

Για παράδειγμα, όταν ο πρόεδρος Putin δήλωσε ότι, η Ρωσία θα πρέπει να είναι αυτάρκης αγροτικά έως το 2010, ένας από τους πολύ πλούσιους Ρώσους αγόρασε μέσω της εταιρείας του (AFK Sistema) ένα τεράστιο αγροτικό συγκρότημα – το οποίο λειτουργεί θερμοκήπια μεταξύ της Μαύρης και της Κασπίας Θάλασσας που παράγουν κυρίως τομάτες και αγγούρια. Η εταιρεία έχει επενδύσει ήδη 9 δις ρούβλια, ενώ θέλει να αναρριχηθεί αγοράζοντας γη, σε έναν από τους πέντε μεγαλύτερους παραγωγούς γάλατος της Ρωσίας.

Ένας άλλος Ρώσος, παραγωγός ζάχαρης και κρέατος, επιδοτήθηκε με 3 δις ρούβλια από το κράτος, καθώς επίσης με τη μη φορολόγηση των κερδών του, για να διεξάγει νέες επενδύσεις – με αποτέλεσμα το ποσοστό των καθαρών κερδών του να εκτοξευθεί στο 33%, υπερβαίνοντας ακόμη και το αντίστοιχο της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil.

Ολοκληρώνοντας, στην επόμενη φάση με κατεύθυνση την αυτάρκεια, υπολογίζεται πως θα συμπεριληφθούν 40 εκ. εκτάρια που δεν εκμεταλλεύονταν μέχρι σήμερα – μεγάλο μέρος των οποίων είχε εγκαταλειφτεί τη δεκαετία του 1990, όταν η οικονομία της χώρας είχε καταρρεύσει. Πρόκειται για μία έκταση ίση με ολόκληρο το Ιράκ – μέρος της οποίας ο ρώσος πρόεδρος δώρισε, για να προσελκύσει περισσότερους στην αγροτική οικονομία.

Λογικά λοιπόν η χώρα θα αναπτυχθεί με βιώσιμο ρυθμό, αφού υιοθετεί τέτοιες έξυπνες στρατηγικές – οπότε η Δύση μάλλον πυροβόλησε τα πόδια της, με τις επιθετικές ενέργειες της. Σε κάθε περίπτωση, η Ρωσία έχει πάψει να στρέφεται προς τη Δύση, επιλέγοντας πλέον την Ανατολή– όπου η γεωργία διαδραματίζει έναν πολύ σημαντικό, κεντρικό ρόλο, παρά το ότι η Δύση πιστεύει ανόητα πως εμποδίζοντας την στον τομέα της ενέργειας, θα την υποχρεώσει να υποταχθεί.

Επίλογος

Από τα παραπάνω μπορεί κανείς εύκολα να κατανοήσει πού είναι καλύτερα να επενδύσει στη Ρωσία σήμερα – καθώς επίσης τις τεράστιες προοπτικές της, μετά την κατάρρευση του 2014. Εν τούτοις, αυτό που οφείλει να μας ενδιαφέρει είναι τα διδάγματα για την Ελλάδα – για μία χώρα πάμπλουτη, συγκριτικά με το μέγεθος της, η οποία ναι μεν αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως η Ρωσία τη δεκαετία του 1990, όπου τελικά χρεοκόπησε, αλλά μπορεί να τα επιλύσει, εάν έχει όραμα και σχέδιο για το μέλλον.

Ίσως ορισμένοι ισχυρισθούν βέβαια πως η Ρωσία τα κατάφερε, επειδή έχει έναν ισχυρό ηγέτη. Είναι καλά όμως να γνωρίζουν πως οι Πολίτες είναι αυτοί που δίνουν δύναμη στον ηγέτη, ο οποίος εμφανίζεται πάντοτε όταν οι Πολίτες είναι ώριμοι – ποτέ το αντίθετο.

Επίσης πως όλα έχουν κόστος, ιδιαίτερα η ελευθερία, η υπερηφάνεια και η εθνική ανεξαρτησία – ένα κόστος που δεν το πληρώνει βέβαια ο ηγέτης, αλλά όλο μαζί το Έθνος, το οποίο τον στηρίζει. Πατριώτες που δεν βάζουν «το χέρι στην τσέπη» και που αρκούνται στα κενά λόγια χωρίς πράξεις ή σε συνεχείς επικρίσεις και κατηγορίες, υπάρχουν πολλοί – δεν είναι δυστυχώς όμως αληθινοί, αλλά πολύ μεγαλύτεροι ψεύτες ακόμη και από την κυβέρνηση που σήμερα κατηγορούν.

πηγή: analyst.gr

Ο παρανοϊκός μαθηματικός, με πρότυπο τον Πλάτωνα, που «κατεδάφισε» την Λογική

του Κυριάκου Μανδηλάρη

Ολόκληρο το έργο του ήταν αφιερωμένο στον ορθολογισμό. Σε τέτοιο βαθμό όπου... δεν χωρούσε άλλη λογική, για την προσωπική του ζωή. Ο Κουρτ Γκέντελ, ο σπουδαιότερος σύγχρονος φιλόσοφος, ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να «σπάσει» την λογική.

Ο άνθρωπος που απάντησε σε ένα ερώτημα 2.000 χρόνων

Από την εποχή του Πλάτωνα μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα υπήρχε η άποψη πως... κάπου εκεί ψηλά, κάπου ανάμεσα στην ανθρώπινη σκέψη, στην σφαίρα της φαντασίας και την θεϊκή δημιουργία, υπήρχε η απόλυτη αλήθεια. Αυτή που, αν ποτέ βρίσκαμε, θα γινόταν ο αλάνθαστος οδηγός μας στην ερμηνεία κάθε δυνατού φαινομένου.

Στο πέρασμα των αιώνων οι μεγαλύτεροι φιλόσοφοι της ιστορίας πραγματεύτηκαν το συγκεκριμένο θέμα, συμφωνώντας πως αν κάτι είναι αλάνθαστο, τότε αυτό είναι η λογική. Από που όμως πηγάζει η λογική; Μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει στον «βυθό» της; Υπάρχει απάντηση σε κάθε ερώτημα;

Το 1931 ήρθε η απάντηση, που μάλλον κανείς δεν θα περίμενε. Ο Αυστριακός μαθηματικός Κουρτ Γκέντελ, στα 25 του χρόνια, απέδειξε την... ανεπάρκεια της λογικής. Τα μαθηματικά, με έναν περίεργο τρόπο, ξεκινούν νωρίτερα της, ενώ το έναυσμα της λογικής δεν προέρχεται από κάποια θεϊκή αλήθεια, αλλά από πολύ βασικές ανθρώπινες παραδοχές!

Τα Θεωρήματα της Μη Πληρότητας – Πώς ο Γκέντελ απέδειξε την «ανεπάρκεια» της Λογικής

Τα φημισμένα Θεωρήματα της Μη Πληρότητας είναι ίσως το πολυτιμότερο κεφάλαιο που διαθέτει ο κόσμος της φιλοσοφίας. Ο άνθρωπος που τα απέδειξε έμεινε ως ο σημαντικότερος φιλόσοφος του 20ου αιώνα και ένας από τους σπουδαιότερους όλων των εποχών. Τί έλεγαν όμως αυτά τα δύο θρυλικά θεωρήματα;

• Αν ένα σύστημα είναι συνεπές, τότε δεν μπορεί να είναι πλήρες 
• Η συνέπεια των αξιωμάτων δεν μπορεί να αποδειχθεί μέσω του συστήματος 

Τα παραπάνω ισχύουν για κάθε σύνολο αξιωμάτων που είναι επαρκές για να περιγράψει την δομή και την αριθμητική των φυσικών αριθμών. 

Τι σημαίνει όμως συνεπές και πλήρες; 

Ένα λογικό σύστημα ονομάζεται συνεπές όταν δεν έχει αντιφάσεις, δηλαδή όταν μια πρόταση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ταυτόχρονα ως αληθής και ψευδής. Από την άλλη, πλήρες είναι ένα σύστημα όπου όλες οι προτάσεις του είναι είτε αληθείς είτε ψευδείς.

Ο Γκέντελ απέδειξε πως δεν μπορεί να υπάρξει σύστημα που να ικανοποιεί και τις δύο συνθήκες. Αν είναι πλήρες τότε δεν θα είναι συνεπές και το αντίστροφο. Απλούστερα, θα περιέχει είτε αντιφάσεις είτε ερωτήματα που είναι αδύνατο να απαντηθούν!

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο δεύτερο του θεώρημα ο Αυστριακός κατέστησε σαφές πως τα αξιώματα δεν επαρκούν για να αποδείξουν την συνέπεια μιας θεωρίας. Η λογική, την οποία οι μαθηματικοί πάσχιζαν επί αιώνες να ταυτίσουν με τα μαθηματικά, υπέστη ένα φρικτό και αγιάτρευτο πλήγμα. Ο Γκέντελ βρήκε την αχίλλειο πτέρνα της, καθιστώντας την ανίκανη να περιγράψει εξ ολοκλήρου την επιστήμη. Η γέννηση των μαθηματικών, αλλά και κάθε άλλης επιστήμης, δεν ξεκινά από την απόλυτη λογική, μα από την διαίσθηση!

Λογικός... μόνο στα μαθηματικά – Ο άστατος βίος του «Κύριου Γιατί»

Θα μπορούσε να πει κανείς πως ο Γκέντελ ήταν ο άνθρωπος που εισχώρησε βαθύτερα από οποιονδήποτε άλλο στον άγνωστο κόσμο της λογικής. Αν και δεν είναι ούτε σωστό, ούτε εφικτό να βάλει κανείς σε... ζυγαριά τους φιλοσόφους, είναι γεγονός πως ο Αυστριακός μας χάρισε την πρώτη αυστηρά τεκμηριωμένη αλήθεια, δίνοντας φως σε ένα ερώτημα που είχε μείνει για χιλιετίες στο σκοτάδι. Ποιος όμως ήταν ο άνθρωπος που έμεινε στην ιστορία, ως ο σπουδαιότερος φιλόσοφος της σύγχρονης ιστορίας;

Ολόκληρο το έργο του Κουρτ Γκέντελ ήτα βασισμένο πάνω στον ορθολογισμό. Η ζωή του όμως δεν χωρούσε άλλη... λογική. Ο βαθύτατα εσωστρεφής και κάπως φιλάσθενος Αυστριακός υπήρξε ένας άριστος μαθητής, που όμως στα πρώτα σχολικά του χρόνια δεν έδωσε ενδείξεις της μεγαλοπρεπούς ιδιοφυΐας του.

Αντιθέτως, αυτό που ήταν εμφανές ήταν η διαρκής ερευνητική του διάθεση, που του χάρισε το παρατσούκλι «Κύριος Γιατί». Τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε στην εφηβική του ηλικία, έμελε να τον στιγματίσουν για ολόκληρη την ζωή του, προσδίδοντας του μια σειρά από... μη ορθολογικά χαρακτηριστικά.

Οι πρώτες σπουδές του Γκέντελ ήταν γύρω από την Θεωρητική Φυσική, όμως το πνεύμα της εποχής τον οδήγησε στον χώρο της μαθηματικής λογικής. Διαβάζοντας τα έργα διάσημων μαθηματικών της εποχής, όπως ο Καντ και ο Ράσελ, ο Αυστριακός βρήκε τα κατάλληλα ερεθίσματα ώστε να ασχοληθεί με τον τομέα όπου και διέπρεψε. Μελέτησε το έργο του Πλάτωνα και επηρεάστηκε σε μεγάλο βαθμό από τον αρχαίο φιλόσοφο, γεγονός που ώθησε τους ιστορικούς να τον χαρακτηρίσουν ως «Πλατωνιστή».

Ο Γκέντελ, όπως και ο Πλάτωνας, θεωρούσε πως εκτός από τον υπαρκτό κόσμο, υπάρχει και η σφαίρα των ιδεών, ένας εξολοκλήρου θεωρητικός κόσμος στον οποίο ο άνθρωπος έχει πρόσβαση μόνο μέσω της ενόρασης. Πάνω σε αυτή την άποψη δούλεψε ώστε να καταλήξει στα... θεόσταλτα θεωρήματα του.

Ο σπουδαίος μαθηματικός όμως δεν κατάφερε να ξεφύγει από τον «επικίνδυνο» κόσμο της λογικής. Τα προβλήματα υγείας και η συνεχόμενη προσπάθεια του να εισχωρήσει στην σφαίρα των ιδεών, τον μετέτρεψαν σε έναν εμμονικό και σχεδόν... παρανοϊκό άνθρωπο.

Δεν εξέφραζε απόψεις για θέματα που δεν τον αφορούσαν άμεσα, παρά μόνο για τα μαθηματικά και την λογική. Δεν διατηρούσε πολλές φιλίες, παρά μόνο με ελάχιστους ανθρώπους που... παρέκαμπταν τις παραξενιές του (ανάμεσα τους και ο Αϊνστάιν). Ο Γκέντελ είχε την φήμη του εκκεντρικού ανάμεσα στους επιστημονικούς κύκλους.

Σύμφωνα με ιστορικά στοιχεία, ανεξαρτήτως εποχής και θερμοκρασίας, ο Αυστριακός κυκλοφορούσε συνεχώς με ένα μακρύ παλτό. Παρότι υποχόνδριος, ποτέ του δεν εμπιστεύτηκε τους γιατρούς, κάτι που του δημιούργησε ακόμα μεγαλύτερα ιατρικά προβλήματα.

Αυτός μάλιστα έτυχε να είναι και ο λόγος που ο σπουδαίος επιστήμονας απεβίωσε το 1978. Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γκέντελ, όντας παρανοϊκός, διατηρούσε την εμμονή πως κάποιοι άγνωστοι προσπαθούν να δηλητηριάσουν την τροφή του. Αρνιόταν πεισματικά να φάει, μέχρι που πέθανε στο νοσοκομείο του Πρίνστον, δίνοντας ένα... κάπως άδοξο τέλος στην ζωή του.

πηγή: iefimerida.gr

Ο μόνος τρόπος για να κρατηθεί αυτή η αντιδημοκρατική Ε.Ε., είναι δια της στυγνής βίας

Του Σταύρου Κατσούλη

 

 

Όσοι δεν βλέπουν ότι η Ε.Ε. τελικά διασπάται και καταρρέει από μόνη της, λόγω των ίδιων πολιτικών της αλλά και της ίδιας της οργανωτικής δομής της, έχουν σοβαρότατο πρόβλημα.

Ο μόνος τρόπος για να κρατηθεί αυτή η αντιδημοκρατική Ε.Ε. του ολοκληρωτισμού, είναι δια της στυγνής βίας προς την κοινωνία από το καθεστώς που την ξεπέταξε από τα ναζιστικά αηδιαστικά σωθικά και παρελθόν του.

Αυτό βέβαια από μόνο του, δίνει ημερομηνία λήξης στην Ε.Ε., αν και αυτό δεν σημαίνει ότι στο άψε-σβήσε, δεν μπορούν να χαθούν κάνα δυο τρεις γενεές με το μόρφωμα αυτό στην απόλυτη εξουσία.

Είναι ενθαρρυντικό όμως, ότι πολλές κοινωνίες - προφανώς όχι τόσο αυτή της χώρας μας - φαίνεται να έχουν ακόμη δυνάμεις αντίστασης προς τον ολοκληρωτισμό, μέσα τους.

Κι εφ όσον η Εθνικές πολιτικές σε αυτό το πλαίσιο προφανώς λείπουν ή μάλλον καλύτερα απαγορεύονται δια ροπάλου, είναι πιο σημαντικό από οτιδήποτε άλλο, οι κοινωνίες αυτοπροσώπως να αναπτύξουν τις δυνάμεις αλλά και την οργάνωσή εκείνη που χρειάζεται για να επιβιώσει αυτό που έρχεται αλλά ίσως πιό σημαντικά, για να επιφέρουν οι κοινωνίες αυτές αυτοπροσώπως την νέα κατάσταση.

Γιατί το "μότο" του συστήματος, είναι ότι στην ύστατη/αναγκαία/προγραμματισμένη περίσταση, η τάξη (τους) κάλλιστα μπορεί να επέλθει δια μέσου του χάους.

Αλλά το χάος, δεν είναι φίλος κανενός.

Γιατί όταν έρθει το χάος, οι κανόνες του "παιχνιδιού" μεταξύ δικτάτορα και πολίτη, εξουσιαστή και υπηκόου, εκμεταλλευτή και δούλου, κάπως εξομαλύνονται και εξισώνονται.
Και τότε, εμφανίζονται ευκαιρίες και κάποιος μπορεί να γίνει τυχερός. Και όλοι μας γνωρίζουμε ποιόν κοιτά πιο χαμογελαστά η τύχη...

Όποιο μαζικό λαϊκό ρεύμα καταφέρει να είναι έτοιμο, προετοιμασμένο ώστε επιβιώσει ως τότε, θα έχει λοιπόν, αν όχι καθοριστικό ρόλο στην νέα κατάσταση, τουλάχιστον έναν καταλυτικό ρόλο.

Γι αυτό είναι τόσο σημαντικό να λέγονται οι αλήθειες, όσο κι αν πιστεύουμε ότι δεν πιάνουν τόπο, γιατί οι αλήθειες επιβιώνουν, και δεν χρειάζονται να είναι καταιγιστικές όπως ακριβώς το φως, όσο μικρό και λίγο κι αν είναι, φέρνει διαύγεια μέσα στο σκοτάδι.

Φτάνει ο καθένας μας να κρατά ένα φαναράκι αλήθειας και να μεταδίδει το φως του, στους γνωστούς και φίλους του.

Όταν έρθει το σκοτάδι, θα το αναζητήσουν και θα το βρουν... αυτό είναι σίγουρο.

Το άλλο μέρος βέβαια, αυτό της συνεργασίας του απλού κόσμου και προετοιμασίας για την επιβίωση όχι απλά της αλήθειας αλλά της ίδιας της κοινωνίας, είναι άλλη ιστορία, πολύ πιο δύσκολη.

Εκεί, έχουμε τεράστιο θέμα και είναι ένα μεγάλο στοίχημα.

Γιατί εκεί μας έχουν φάει τα καρκινώματα, που είναι η αδιαφορία, η απραξία, η έλλειψη διάκρισης των προτεραιοτήτων, η υπερβολική αγκίστρωση στις ιδεολογίες/ιδεοληψίες, η μανία του ο καθένας να θέλει να είναι αρχηγός, και τέλος η υποταγή στο ψέμα και τις ψεύτικες ελπίδες...

Κι έτσι, η μάχη για να νικηθεί, έχει αναγκαστικά αυτά τα στοιχεία:

• Την λίγη αλλά ικανή ενημέρωση διάπλατα μέσα στην κοινωνία,

• Το εγχείρημα της οργάνωσης του ίδιου του απλού κόσμου ώστε να απεξαρτηθεί από το δυναστικό σύστημα που του πίνει το αίμα,

• Και τέλος, η μάχη που πρέπει να δώσει ο καθένας μας ενάντια στους δαίμονές του, οι οποίοι, ασχέτως προθέσεων, τον αφήνει de facto αδρανή και ανίκανο να κάνει το οτιδήποτε...

Από αυτά τα τρία, το πρώτο είναι σχετικά εύκολο.
Το δεύτερο είναι πολύ δύσκολο.
Και το τρίτο, είναι αγώνας ζωής...

Πάμπλο Πινέδα: " Ο καθηγητής με το Σύνδρομο Dοwn " (video)

Οι άνθρωποι με σύνδρομο Down έχουν ευρύ φάσμα δυνατοτήτων, ως εκ τούτου η προσπάθεια για εξέλιξή τους στην εκπαίδευση και στην εργασία κρίνεται όχι μόνο εφικτή αλλά και αναγκαία, καθώς φέρει θετικές προσδοκίες όσον αφορά στην καλή ποιότητα ζωής και στην κοινωνική ένταξή τους.
Ωστόσο, ήδη από τα τέλη της πρώτης 10ετίας του 20ου αιώνα σε πολιτείες των ΗΠΑ ψηφίστηκαν νόμοι για την υποχρεωτική στείρωση ανθρώπων με "γενετική διαταραχή", άρα και με σύνδρομο Down. Στα χρόνια του μεσοπολέμου ανάλογη ήταν η αντιμετώπισή τους και σε ευρωπαϊκές χώρες, όπως οι Σκανδιναβικές, η Λετονία, η Εσθονία, η Λιθουανία, η Ουγγαρία, η Τουρκία ...

Οι ναζί στη Γερμανία ήταν εκείνοι που στο πλαίσιο του "ρατσιστικού ακτιβισμού" τους οδήγησαν στο θάνατο με τη χρήση δηλητηριωδών αερίων περίπου 270. 000 ανθρώπους με αναπηρία ("Πρόγραμμα Τ4) στα, 6 στον αριθμό, αποκαλούμενα "Κέντρα ευθανασίας". (Μετά από μια σύντομη περίοδο στα πρώτα χρόνια της εξουσίας τους κατά την οποία εφάρμοσαν την πολιτική της υποχρεωτικής στείρωσης.) 
Σε μια "πρόβα τζενεράλε" της "Τελικής Λύσης" οι ναζί επιδόθηκαν στη δολοφονία ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και πολλά παιδιά, με σύνδρομο Down μέσα σε κλειστά φορτηγά με την εισπνοή των καυσαερίων της, σε λειτουργία, μηχανής τους που τα διοχέτευαν εντός του οχήματος με προσαρμοσμένο αγωγό.

To σύνδρομο Down, η αναπηρία γενικότερα, - σύμφωνα με το κοινωνικό μοντέλο - δεν είναι έκφανση κάποιας αρνητικής βλάβης. (Και) αυτό αποτελεί μια ενδεχόμενη κατάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Υπό αυτό το πρίσμα οι όποιες "ανεπάρκειες" (και) των ανθρώπων με αναπηρία έχουν οργανικά αίτια, αλλά είναι οι δευτερογενείς κοινωνικοπολιτισμικοί περιορισμοί εκείνοι που δημιουργούν το ιδιαίτερο προφίλ τους.
 

"Το Σύνδρομο Dοwn είναι μια παθιασμένη πρόκληση" υποστηρίζει ο Π. Πινέδα, Ισπανός δάσκαλος με σύνδρομο Down. 
Σε συνέντευξή του, στο ερώτημα "Πώς βιώσατε προσωπικά το σύνδρομο Down;" 
απάντησε: "Δεν ήταν οι γονείς μου που μου το είπαν. Ήταν ο δάσκαλός μου. Ήμουν περίπου εφτά χρόνων, όταν με ρώτησε αν ήξερα τι είναι το σύνδρομο Down. Φυσικά απάντησα ναι. Με κοίταξε έντονα και μου εξήγησε τη γενετική του συνδρόμου Down. Στην ηλικία αυτή ήταν πραγματικά πολύ σκληρό. Για μένα αυτό ακουγόταν σαν αραμαϊκά. Ήταν πολύ βαρύ. 
Του έθεσα μόνο δύο ερωτήσεις: «Είμαι χαζός;» Απάντησε : «Όχι.» «Μπορώ να συνεχίσω να πηγαίνω στο σχολείο με τους φίλους μου;» Απάντησε: «Κανένα πρόβλημα» . Τα υπόλοιπα μου ήταν παντελώς αδιάφορα!"

*Φωτογραφίες: από την ταινία "YΟ, ΤΑΜΒΙΕΝ", στην οποία πρωταγωνιστεί ο Π. Πινέδα.

Ακολουθεί απόσπασμα βίντεο από την συνέντευξη του Π.Πινέδα  στο ΒΗμαγκαζινο.
Αξιοσημείωτη είναι η απάντηση του στα τελευταία λεπτά του βίντεο, όταν του ζητήθηκε η άποψή του για τους Ελληνες σήμερα. 

Μας ενδιαφέρει πολύ η άποψή σας για τους Ελληνες αυτή την εποχή.
 «Οι Ελληνες να μη νιώθετε κόμπλεξ επειδή βρίσκεστε σε αυτή την κατάσταση σήμερα. Σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι το κόμπλεξ σάς χαρακτηρίζει ως λαό. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ότι οι δυνατές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τόσο σε εσάς όσο και σε εμάς τους Ισπανούς, προσπαθούν να μας επιβάλουν να αισθανθούμε κατώτεροι τους και αυτό είναι που πρέπει να καταπολεμήσουμε. Όταν βλέπεις ότι δεν είσαι σε καλή κατάσταση και αισθάνεσαι αδύναμος, πρέπει να σκέφτεσαι τα δυνατά σου σημεία. Να σκέφτεσαι συνέχεια πώς θα το ξεπεράσεις και να κάνεις την αδυναμία δύναμη».  

πηγές: Leon Kokotas facebook - vimagazino - Dionisios Fentas

«Ένας λεβέντης χάθηκε» Ιστορία ενός τραγουδιού

 

 

Μανώλης Χιώτης (21 Μάρτη 1921–1970) σε ηλικία 24 ετών θα γράψει τη μουσική για ένα τραγούδι αφιερωμένο στο θάνατο του Πρωτοκαπετάνιου της Εθνικής Αντίστασης Άρη Βελουχιώτη. Τους στίχους έχει ήδη γράψει ο Νίκος Μάθεσης (1907-1975), ο σημαντικός αυτός στιχουργός του ρεμπέτικου τραγουδιού που, πέρα από την εικόνα του σκληρού ρεμπέτη (στην κλειστή κοινωνία των κουτσαβάκηδων και των νταήδων της εποχής του ο Μάθεσης, γνωστός και ως «Νίκος Τρελάκιας», απολάμβανε το σεβασμό και την αναγνώριση), ήταν ένας άνθρωπος με κοινωνικές ευαισθησίες και ανησυχίες.

Ο Χιώτης έντυσε αυτούς τους στίχους με μια μελωδία σε ρυθμό χασαποσέρβικο. Όμως η συμβολή του στη δημιουργία του τραγουδιού δεν σταμάτησε εκεί. Άλλαξε μια λέξη (κλαψοπούλι) στους στίχους του Μάθεση και έγραψε τους στίχους της τέταρτης στροφής («Κείνος δε θέλει κλάματα/ δε θέλει μοιρολόγια/ θέλει αγώνες και χαρές/ αρματωσιές και βόλια») την οποία πρόσθεσε στις άλλες τρεις. Το τραγούδι δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε δίσκο, δεν έγινε γνωστό και δεν τραγουδήθηκε από τον κόσμο.
 

Το 1974 ο Νίκος Μάθεσης μιλάει για πρώτη φορά για την ύπαρξη αυτού του τραγουδιού, στον μελετητή του ρεμπέτικου και συγγραφέα Κώστα Χατζηδουλή. Τα χρόνια που πέρασαν επέδρασαν καταλυτικά στο να μη θυμάται πια ο στιχουργός τη μελωδία του Χιώτη, ο οποίος είχε φύγει πρόωρα από τη ζωή το 1970. Ο Κώστας Χατζηδουλής καταγράφει στο βιβλίο του «Ρεμπέτικη ιστορία Νο 1» (εκδ. Νεφέλη) τη μαρτυρία του Μάθεση για το τραγούδι και όχι μόνο:

Το θέμα είναι παλιό, πολύ παλιό, η ιδέα. Τα λόγια δικά μου και τιμής πρόσωπο ο Άρης. Μετά συναντήθηκα με το Χιώτη, που είχε έρθει με τον Παπαϊωάννου, το Στεφανάκη και τον Γενίτσαρη να παίξουνε σ’ ένα χορό, στο Χατζηκυριάκειο. Είπα του Χιώτη για το τραγούδι και δώσαμε ραντεβού και του ’δωσα τα λόγια. Έβαλε ένα τετράστιχο ακόμα ο Μανώλης, το τελευταίο, κι άλλαξε το «νεκροπούλι» που είχα εγώ και το ’κανε «κλαψοπούλι». Δεν είπα τίποτα. Ο Μανώλης ήτανε φίλος μου, καλός άντρας και μάγκας από τους λίγους. Άμα θες να μάθεις ποιοι είναι οι μάγκες, κοίτα τον Χιώτη. Εξηγήσεις ζόρικες, ρεμπέτικες και ψυχή μόρτικια μεγάλη. Μιλάω εγώ ο Μάθεσης.«Λίγο μετά που σκοτώθηκε ο Άρης Βελουχιώτης το ’γραψα. Είχε τρία τετράστιχα και όχι τέσσερα. Ο Άρης, ήτανε φίνος άντρας, μάγκας κι αγωνιστής και Έλληνας. Κατάλαβες; Μιλάει ο Μάθεσης. Υπήρχανε κι άλλοι αγωνιστές δηλαδή που θέλανε να τους λένε έτσι, αλλά αυτοί ήτανε αγωνιστές για την πάρτη τους. Δηλαδή αποφάγια. Άλλη ταρίφα αυτοί. Όταν έσβησε το καντήλι του παλικαριού, έκατσα και το ’γραψα, γιατί έγινε θρήνος. Θρήνος και ύμνος.

Το ’παμε: προσφορά για το παιδί που χάθηκε, ήτανε το τραγούδι. Ζούλα γίνανε όλα. Βλέπεις, εγώ και σ’ αυτό το περιβόλι είχα τσαμπουκάδες. Ένα απόγευμα που ήμουνα τότες στην Αθήνα, παρέα με το Γούναρη, είδα στο δρόμο τυχαία, σε μια στοά, τον αρχηγό τότες του κόμματος. Αυτόνε που δεν ήτανε όνομα και πράμα δεν ήτανε, λέμε, γλυκός στις εξηγήσεις του. Του τα ’χα μαζεμένα από τότες. Αυτός ήτανε όλα του τα χρόνια μολύβι με σπασμένη μύτη. Κατάλαβες; Μετά άκουσα τη μουσική που έβαλε ο Χιώτης. Χασαποσέρβικο ήτανε, πολύ ζόρικο τραγούδι. Δίσκος δεν έγινε όμως, γιατί όλοι αυτοί εδώ οι λάγιοι δεν αφήνανε. Γι’ αυτό τους έχω μαζέψει πολλά».

Στη συνέχεια ο Νίκος Μάθεσης έδωσε σε έναν άλλον ρεμπέτη, τον Μιχάλη Γενίτσαρη τους στίχους που τους έφτιαξε ένα όμορφο ζεϊμπέκικο τραγούδι, το οποίο ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά, ελαφρώς παραποιημένο, το 1980, με ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα και με τον τίτλο «Ένας λεβέντης έσβησε» (περιλαμβάνεται στο δίσκο «Ρεμπέτικα της Κατοχής»).

Στη μεταγενέστερη ηχογράφηση με τη φωνή του Μιχάλη Γενίτσαρη οι στίχοι ακούγονται χωρίς παραλλαγές, όπως ακριβώς γράφτηκαν από τους δημιουργούς του. Το τραγούδι εδώ έχει τίτλο 

«Ένας λεβέντης χάθηκε»

Αντιλαλούνε τα βουνά

κλαίνε τα κλαψοπούλια

ο Βελουχιώτης χάθηκε

ψηλά σε μια ραχούλα.

Τι έχεις κλαψοπούλι μου

κι όλο πικρά φωνάζεις;

Για πες μου ποιος σε πλήγωσε

και βαριαναστενάζεις;

Μαράθηκαν τα λούλουδα

έσβησε το φεγγάρι

ένας λεβέντης χάθηκε

που τόνε λέγαν Άρη.

Κείνος δε θέλει κλάματα

δε θέλει μοιρολόγια

θέλει αγώνες και χαρές

αρματωσιές και βόλια.

πηγή: atexnos.gr και LANTZOI LANTZOI