Το αγροτικό νηπιαγωγείο του μέλλοντος

Oμάδα αρχιτεκτόνων κέρδισε σε διαγωνισμό για την πρότασή της για ένα υβρίδιο φάρμας και νηπιαγωγείου – Οι αίθουσες θα αντικατασταθούν από θερμοκήπια και το μαθητικό πρόγραμμα θα προσαρμοστεί στην εποχική τροχιά της καλλιέργειας.

Πόσοι μαθητές νηπιαγωγείου έχουν αντίληψη των δυνάμεων της φύσης, της κηπουρικής, της καλλιέργειας ή της ανατροφής ζώων; Ενα νήπιο που μεγαλώνει σε ένα αστικό τοπίο μπορεί να μην έχει ιδέα από που προέρχεται το γάλα που πίνει κάθε πρωί ή ότι τα φασόλια δεν γεννιούνται μέσα σε κονσέρβες αλλά μέσα από τη Γη. Και πάλι, όμως, η περιέργεια ενός παιδιού για τη φύση είναι εκεί. Ολοι γνωρίζουν ότι τα μικρά παιδιά είναι εγγενώς περίεργα για τον κόσμο που τα περιβάλλει και ενστικτωδώς φυσιολάτρεις. Αυτό το ένστικτο επιθυμούν να αξιοποιηθεί τέσσερις αρχιτέκτονες από την Ιταλία με την πρόταση που παρουσίασαν για το μελλοντικό νηπιαγωγείο του Λονδίνου.

Το σχέδιο της ομάδας aut – – aut που βραβεύτηκε από τον Διαγωνισμό Διεθνών Ιδεών που διοργανώνει κάθε χρόνο το Αρχιτεκτονικό Εργαστήριο της Ρώμης (AWR) είναι φιλόδοξο. Οι κλειστές αίθουσες σχολείων θα αντικατασταθούν από θερμοκήπια και μικρές φάρμες, το μάθημα θα δίνεται σε εσωτερικούς αλλά και εξωτερικούς χώρους, ενώ δίπλα στα βιβλία ζωγραφικής και τα παιχνίδια θα στηθούν γλάστρες και ζαρτινιέρες. Οι μικροί μαθητές θα παρακολουθούν καθημερινά πώς τρέφονται οι κότες ή πώς και πότε απογαλακτίζονται οι αγελάδες, θα βρωμίζουν τα χέρια τους σκάβοντας, θα μυρίζουν τα λουλούδια που συνήθως βλέπουν μόνο σε βιβλία. Το σχολικό πρόγραμμα θα είναι προσαρμοσμένο στην εποχική τροχιά που ακολουθεί η καλλιέργεια λαχανικών και φυτών.

«Το υπάρχον σύστημα νηπιαγωγείου των πόλεων κρατά τους μαθητές σε αίθουσες, όπου τα φυτά καλά-καλά δεν φαίνονται από το παράθυρο ενώ τα ζώα είναι ορατά μόνο σε ζωολογικούς κήπους», δήλωσε ο Τζόναθαν Λαζάρ, ένας από τους τέσσερις αρχιτέκτονες. Που σημαίνει ότι οι αστκές τοποθεσίες παραμερίζουν τις διαδικασίες της φύσης που είναι θεμελιώδεις για να αντιληφθούμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Για αυτόν τον λόγο οι αρχιτέκτονες προτείνουν ένα υβρίδιο σχολείο και φάρμας όπου η «σωματική, κοινωνική, συναισθηματική και πνευματική ανάπτυξη των παιδιών θα ενθαρρύνεται από την αλληλεπίδραση με τα φυτά και τα ζώα», όπως εξήγησε ο κ. Λαζάρ στο CityLab, το διαδικτυακό περιοδικό του Atlantic.
 

Το σχέδιο είναι πρωτότυπο, ωστόσο η ιδέα ενσωμάτωσης της φύσης στην εκπαίδευση δεν είναι καινούργια, έχει ήδη εφαρμοστεί. Γέφυρες ανάμεσα στην αγροτική ζωή και τα σχολεία έριξε η Νορβηγία το 1996, δημιουργώντας ένα πιλοτικό πρόγραμμα («Living School») με «περιφέρειες» αγροτικής εκπαίδευσης οι οποίες μέχρι σήμερα λειτουργούν, απλώς με διαφορετικό όνομα («Living Learning»).

Πιο πρόσφατα, τον Ιούνιο του 2015, άνοιξε για το κοινό ο Κήπος Ανακάλυψης στον Βοτανικό Κήπο του Μπρούκλιν, ως μέρος της Εκστρατείας για τον Επόμενο Αιώνα και ως απάντηση στο αυξανόμενο ενδιαφέρον για τις βιώσιμες αστικές πρακτικές. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα που προσφέρονται στον ανοιχτό, καταπράσινο χώρο είναι ιδανικά για παιδιά ανάμεσα στις ηλικίες 1 έως 12 ετών αλλά ο χώρος προσελκύει, εκτός από μικρούς, και μεγάλους από τη Νέα Υόρκη και υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο προσελκύει 150.000 επισκέπτες.

 

Δραστηριότητες στον Κήπο Ανακάλυψης του Μπρούκλιν (Barbara Nemcova/ FLICKR)

Με λίγα λόγια, παρατηρείται μία προσπάθεια να διορθωθεί ένα μεγάλο λάθος του πρόσφατου παρελθόντος. Οι ίδιοι οι σχεδιαστές που κέρδισαν στον διαγωνισμό για μία πρόταση που ενώνει τη φύση με το σχολείο -οι Γκαμπριέλ Καπομπιάνκο, Εντοάρντο Καπούτσο Ντολτσέτα, Τζόναθαν Λαζάρ και Νταβίντ Τροιάνι- αισθάνονται ένα χρέος να απευθυνθούν στις συνέπειες που είχε η αδιαφορία που επέδειξε η παλαιότερη γενιά απέναντι στο περιβάλλον. Και ο καλύτερος τρόπος είναι να επέμβουν στις μικρές ηλικίες. Οταν ο άνθρωπος είναι ακόμη περίεργος για τη φύση και έχει πολλή όρεξη να βρωμίσει τα χέρια του και να κυλιστεί στο χώμα.

πηγή: protagon.gr

Ελβετία ψηφίζει σχετικά με την απαγόρευση της δημιουργίας χρήματος από τις τραπεζες

 frixos

Δημοψήφισμα για την ριζοσπαστική πρόταση, να δοθεί στις κεντρικές τράπεζες η αποκλειστική αρμοδιότητα της δημιουργίας χρήματος, θα πραγματοποιηθεί μετά από αίτημα με 110.000 υπογραφές στην Ελβετία.

Η ελβετική ομοσπονδιακή κυβέρνηση επιβεβαίωσε την Πέμπτη ότι θα διενεργήσει το δημοψήφισμα, αφού περισσότερα από 110.000 άτομα υπέγραψαν αίτημα για να δοθεί στην κεντρική τράπεζα, αποκλειστική αρμοδιότητα για τη δημιουργία χρήματος στο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η εκστρατεία - με επικεφαλής,  το "κίνημα για την κυριαρχία του νομίσματος στους Ελβετούς", που είναι γνωστό ως πρωτοβουλία Vollgeld - έχει σχεδιαστεί για να περιορίσει την οικονομική κερδοσκοπία απαιτώντας από ιδιωτικές τράπεζες να διατηρούν αποθέματα 100% έναντι των καταθέσεων τους.

"Οι τράπεζες δεν θα είναι σε θέση να δημιουργήσουν χρήματα για τον εαυτό τους πια, θα είναι σε θέση να δανείζουν χρήματα που έχουν από τους αποταμιευτές ή άλλες τράπεζες μόνο", δήλωσε η ομάδα της εκστρατείας.

 Στην άμεση δημοκρατία της Ελβετίας, ένα δημοψήφισμα μπορεί να πραγματοποιηθεί, εάν μια κίνηση συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές εντός 18 μηνών από την έναρξη της.
 

Αν επιτύχει, το κυρίαρχο νομοσχέδιο θα δώσει στην Εθνική Τράπεζα της Ελβετίας το μονοπώλιο της φυσικής και ηλεκτρονικής δημιουργίας χρήματος , "ενώ η απόφαση σχετικά με το πώς το νέο χρήμα θα εισαχθεί στην οικονομία θα ανήκει στην κυβέρνηση", λέει ο Vollgeld.

Η ιδέα της αποκλειστικής δημιουργίας χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες προτάθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1930 και υποστηρίχτηκε από τον διάσημο Αμερικανό οικονομολόγο Irving Fischer ως ένας τρόπος για να αποφευχθούν οι φούσκες και να περιορισθεί ο απερίσκεπτος δανεισμός.

Στις σύγχρονες οικονομίες της αγοράς, οι κεντρικές τράπεζες ελέγχουν τη δημιουργία των τραπεζογραμματίων και των κερμάτων, αλλά όχι η δημιουργία όλων των χρημάτων, η οποία συμβαίνει όταν μια εμπορική τράπεζα προσφέρει μια γραμμή πίστωσης. Οι κεντρικές τράπεζες επιδιώκουν να επηρεάσουν την προσφορά χρήματος, με τη νομισματική πολιτική και τα ρυθμιστικά εργαλεία.

  

The Swiss National Bank was established with money creating powers in 1891  Photo: AP

Η SNB ιδρύθηκε το 1891 , με αποκλειστική εξουσία να κόβει νόμισμα και να εκδίδει ελβετικά χαρτονομίσματα.

Αλλά αλλά αυτή την στιγμή υπάρχουν πάνω από 90% του χρήματος σε κυκλοφορία στην Ελβετία με "ηλεκτρονική μορφή", μετρητά που δημιουργούνται από ιδιωτικές τράπεζες, και όχι από την κεντρική τράπεζα.

"Λόγω της εμφάνισης των ηλεκτρονικών πληρωμών, οι τράπεζες έχουν ανακτήσει την ευκαιρία να δημιουργήσουν τα δικά τους χρήματα», δήλωσε η Swiss Sovereign Money campaign.

"Η απόφαση που ελήφθη από τους πολίτες το 1891 έχει πέσει σε λήθη."

Δημοψηφίσματα για νομισματικά θέματα δεν είναι κάτι νέο στην Ελβετία.Πέρυσι, η χώρα ψήφισε κατά περισσότερο από 78% να απορρίψει ένα νόμο ζητά η κεντρική τράπεζα να αυξήσει τα αποθέματα χρυσού της από 7% να 20%.

Η Ισλανδία - η οποία είδε την κατάρρευση του τραπεζικού της συστήματος με θεαματικό τρόπο το 2008 - έχει επίσης προτείνει την κατάργηση της ιδιωτικής δημιουργίας χρήματος και την  κατάργηση του κλασματικού αποθεματικού στον τραπεζικό τομέα.

πηγή: telegraph.co.uk

Η Διακήρυξη της Βαρκελώνης για τις Ελεύθερες από TTIP CETA TiSA Ζώνες | Barcelona Declaration - FREE ZONES

Διακήρυξη της Βαρκελώνης 

Εμείς οι Δήμαρχοι και οι εκλεγμένοι/ες εκπρόσωποι δημοτικών συμβουλίων, που συμμετέχουμε στην πρώτη πανευρωπαϊκή συνάντηση με θέμα «τοπική αυτοδιοίκηση και η νέα γενιά συμφωνιών ελευθέρου εμπορίου», δηλώνουμε ότι :
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έχοντας την εξουσιοδότηση των κρατών μελών, ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής για την Διατλαντική Συμφωνία Εμπορίου και Επενδύσεων (TTIP), καθώς και για την Γενική Οικονομική και Εμπορική Συμφωνία μεταξύ Ευρωπαϊκής Ένωσης και Καναδά (CETA), και την Συμφωνία Εμπορίου και Υπηρεσιών (TISA). Η διαπραγμάτευση των εν λόγω συμφωνιών γίνεται υπό καθεστώς έλλειψης διαφάνειας, και δεν συνάδει με τις Ευρωπαϊκές αξίες της συμμετοχικής δημοκρατίας.

Θέση μας είναι πως η διαφάνεια δεν θα πρέπει να θυσιάζεται προς όφελος του εμπορικού απορρήτου. Οι τοπικές και περιφερειακές αρχές θα πρέπει να έχουν ουσιαστικό ρόλο στη διαπραγμάτευση των εντολών.

Η Ευρώπη σήμερα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι και η έξοδος από την οικονομική κρίση απαιτεί πολιτική λύση. Θεωρούμε πως οι θεμελιώδεις αρχές της αλληλεγγύης, της δικαιοσύνης, καθώς και του σεβασμού των δικαιωμάτων, θα πρέπει να βρίσκονται στον πυρήνα κάθε πολιτικής της Ευρώπης. Η νέα γενιά εμπορικών συμφωνιών είναι αμφίβολο αν λειτουργεί προς όφελος του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Επιπλέον η Ευρώπη θα πρέπει να υποστηρίξει την οικονομία της ενισχύοντας παράλληλα τα κοινωνικά, εργασιακά, και περιβαλλοντικά δικαιώματα και όχι αποκλειστικά μέσω της διεύρυνσης του ελεύθερου εμπορίου.

Εκφράζουμε την βαθιά μας ανησυχία πως οι υπό διαπραγμάτευση συμφωνίες θέτουν σε κίνδυνο την δυνατότητα των τοπικών αρχών να λαμβάνουν αποφάσεις και να έχουν πρόσβαση στη δημόσια χρηματοδότηση (συμπεριλαμβανομένων και των δημοσίων προμηθειών), περιορίζοντας δραστικά το καθήκον μας να παρέχουμε βοήθεια στους πολίτες για βασικές ανάγκες όπως: στέγαση, υγεία, κοινωνικές υπηρεσίες, εκπαίδευση, τοπική οικονομική ανάπτυξη καθώς και για την ασφάλεια των τροφίμων και το περιβάλλον.

Επιπλέον είμαστε ανάστατοι/ες σχετικά με το γεγονός πως οι συμφωνίες θέτουν σε κίνδυνο τις δημοκρατικές αρχές καθώς περιορίζουν ουσιαστικά τη σφαίρα πολιτικής επιρροής και καταπνίγουν τις επιλογές του δημοσίου. Η εφαρμογή μέτρων όπως το καθεστώς επίλυσης διαφορών επενδυτή κράτους (ISDS) ή του ειδικού δικαστηρίου για την προστασία των επενδυτών (ICS), θα έχει σημαντικά αρνητικές επιπτώσεις στην τοπική δημοκρατία. Επιπρόσθετα κίνδυνο αποτελεί και η ρυθμιστική συνεργασία που εισάγεται στην TTIP, με τις αλλαγές που επιφέρει στους κανόνες για τις δημόσιες προμήθειες και τις δημόσιες υπηρεσίες.

Αναγνωρίζουμε την συμβολή του εμπορίου αγαθών και υπηρεσιών στην ευημερία των πολιτών, αλλά θέτουμε υπό αμφισβήτηση την ιδέα πως ο ανταγωνισμός και η οικονομική μεγέθυνση θα πρέπει να είναι τα μοναδικά κριτήρια που καθορίζουν τις συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου όπως η TTIP, η CETAκαι άλλες (όπως η TISA).

Πιστεύουμε πως το διεθνές εμπόριο θα πρέπει να βασίζεται σε κριτήρια που δεν περιορίζονται απλά στο ελεύθερο εμπόριο. Θα πρέπει να υπερασπιστούμε το δίκαιο, βιώσιμο εμπόριο που στηρίζει τα εργατικά δικαιώματα.

Αναγνωρίζουμε πως είναι καθήκον μας, ως εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, να υπερασπιστούμε τις τοπικές κοινωνίες και τους δημοκρατικούς θεσμούς ως χώρους για διαβούλευση και λήψη αποφάσεων καθώς και την ενίσχυση των δημοσίων πολιτικών προς όφελος των πολιτών, προστατεύοντας το περιβάλλον, υποστηρίζοντας της μικρομεσαίες επιχειρήσεις και την τοπική οικονομία.

Απαιτούμε την αναστολή των διαπραγματεύσεων των TTIP και CETA έως ότου οι ενστάσεις των τοπικών και περιφερειακών αρχών ληφθούν υπόψη κατά την επικύρωση αυτών των συμφωνιών.

Τιμούμε τα κοινωνικά κινήματα τα οποία κατέστησαν εφικτή αυτή την Ευρωπαϊκή διαβούλευση, τους προσδίδουμε την οφειλόμενη αναγνώριση και τους καλούμε να συνεχίσουν το έργο τους.

Για όλους τους προαναφερόμενους λόγους, απαιτούμε την αναστολή των τρεχουσών διαπραγματεύσεων για τις TTIP και TISA και την έναρξη νέων που θα λαμβάνουν υπόψη τις ανάγκες όσων έχουν εξαιρεθεί και προτρέπουμε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης καθώς και τις εθνικές κυβερνήσεις να μην επικυρώσουν την CETA.

Η παρούσα διακήρυξη θα υιοθετηθεί από όλες τις πόλεις που είναι παρούσες, και θα υπογραφεί από όλους όσους προτίθενται να την εφαρμόσουν στο μέλλον, επιπλέον θα παρουσιαστεί σε όσους είναι υπεύθυνοι, στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις Εθνικές κυβερνήσεις και σε συναφείς θεσμούς και οργανισμούς.

Βαρκελώνη, 21 Απριλίου 2016

Απόδοση στα Ελληνικά: ΦΙΛΟΙ της ΦΥΣΗΣ/ Naturefriends Greece
---------------------------------
[H Διακήρυξη της Βαρκελώνης στο πρωτότυπο ΕΔΩ | Στην Ελλάδα έχουν πάρει σχετικές αποφάσεις και έχουν κηρύξει της περιοχές τους Ελεύθερες Ζώνες οι Δήμοι: Αιγάλεω, Κέρκυρας, Νέας Φιλαδέλφειας - Χαλκηδόνας, Αγίων Αναργύρων - Καματερού και η Περιφέρεια Ιονίων Νήσων | Ρεπορτάζ για τη συνάντηση Αυτοδιοικητικών και εκπροσώπων της Κοινωνίας των Πολιτών ΕΔΩ]

πηγή: topikopoiisi.eu

Ο ΑΣΣΑΝΤ ΚΑΙΕΙ ΜΩΡΑ ΚΟΡΜΟΡΑΝΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΘΕΡΜΟΚΟΙΤΙΔΕΣ ΤΟΥΣ ΣΤΟ ΧΑΛΕΠΙ ! ΤΙ ΚΑΝΕΙ Η ΔΥΣΗ;

του Π.Παπ.


Η αλήθεια έχει γίνει δυσεύρετη στις μέρες της παγκόσμιας δικτατορίας των ΜΜΕ και της έκπτωσης των αξιών, κάτω από τον φόβο και την ιδιοτέλεια. Θέλει λοιπόν ψάξιμο και κόπο για να την επικαλείται κανείς.

frixos

Όταν ντράπηκαν και τα ίδια τα ψέματα

«Ο δικτάτορας σκοτώνει το λαό του, οι διαμαρτυρίες είναι ειρηνικές, η αντιπολίτευση είναι άοπλη, είναι μια λαϊκή επανάσταση, υπάρχουν μετριοπαθείς αντάρτες…» Για το συριακό έχουν ειπωθεί τόσα ψέματα που μάλλον έχουν ντραπεί τα ίδια τα ψέματα, αφού δε ντρέπονται αυτοί που τα ξεστομίζουν. Για αλλαγή, πρόσφατα ντράπηκε και ένας από τους τελευταίους. Η Σύρια παρουσιάστρια του αραβικού BBC, Ντίμα Ιζζεντίν,παραιτήθηκε από το κανάλι απηυδισμένη από την προπαγάνδα του δηλώνοντας: «Αυτό που με χώρισε από το BBC ήταν οι ειδήσεις σχετικά με τη χώρα μου».

Η παραίτησή της έρχεται την ώρα που μαίνεται η πιο πρόσφατη προπαγανδιστική εκστρατεία των δυτικών ΜΜΕ, η οποία αφορά το Χαλέπι. Η ιστοριούλα που παρουσιάζουν δεν είναι καθόλου πρωτότυπη: «ο δικτάτορας που σφάζει το λαό του βομβαρδίζει αμάχους στο Χαλέπι, τι κάνει η Δύση;».Προπομπός της εκστρατείας ήταν μια είδηση που αφορούσε «τον τελευταίο παιδίατρο του Χαλεπίου που σκοτώθηκε από τους συριακούς ή τους ρώσικους βομβαρδισμούς σε περιοχή ελεγχόμενη από αντάρτες». Η είδηση έχει όλα τα διακριτικά του προπαγανδιστικού τεχνάσματος: μια τραγική ανθρώπινη ιστορία στον πυρήνα (σκοτώθηκε ένας εξαίρετος παιδίατρος και μάλιστα ο τελευταίος), «αντάρτες» που δεν κατονομάζονται, καθώς και ένα ανακάτωμα συγκεχυμένων πληροφοριών και πηγών μαζί με παιχνίδι λέξεων για να ονομαστεί ως υπαίτιος – τι πρωτότυπο – η συριακή κυβέρνηση. Κυκλοφόρησε και ένα γράμμα από κάποιον που υποστήριζε πως ήταν συνάδελφος του παιδίατρου. Το έδωσε στην κυκλοφορία η “Καμπάνια για τη Συρία”, που είναι συνδεδεμένη με τους White Helmets, οι οποίοι αποτελούν ανθρωπιστική βιτρίνα της αλ-Νούσρα.
 

Δίπλα στο μπαράζ της προπαγάνδας των δυτικών ΜΜΕ έχει αναπτυχθεί και μια καμπάνια μέσω σόσιαλ μίντια με τίτλο «To Χαλέπι φλέγεται» (#AleppoIsBurning). Πρόκειται για μια ενορχηστρωμένη και αδρά χρηματοδοτημένη από τον ιμπεριαλισμό καμπάνια δημοσίων σχέσεων με στόχο τη νομιμοποίηση στην κοινή γνώμη μιας κλιμάκωσης της ιμπεριαλιστικής επέμβασης στη Συρία.

Ιμπεριαλοτζιχαντιστές φοράνε τη μάσκα του «επαναστάτη» για να απευθύνουν διεθνιστική έκκληση στα ταξικά τους αδέρφια στον πλανήτη. Σε αυτή την περίπτωση, στον Μαρκ Ζούκερμπεργκ και στους παγκόσμιους ηγέτες.

Δε σκοπεύουμε να μπούμε σε μια εξωνυχιστική ανατομία της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας για τα γεγονότα του Χαλεπίου, όπως είχαμε κάνει για τη Μαντάγια (βλ.Κορμοράνοι στα πετρέλαια, σατανικοί δικτάτορες και η πόλη της Μαντάγια). Θα αναφέρουμε μόνο μερικά σύντομα στοιχεία:

Η Συρία και η Ρωσία αρνήθηκαν ότι πραγματοποίησαν κάποιο τέτοιο χτύπημα. Ο εκπρόσωπος τύπου του ρωσικού υπουργείου Άμυνας δήλωσε πως τη μέρα που χτυπήθηκε το νοσοκομείο ένα αεροπλάνο του αντι-ISIS συνασπισμού (υπό τις ΗΠΑ) πετούσε πάνω από το Χαλέπι. Την ίδια στιγμή, οι τζιχαντιστές πραγματοποιούσανμπαράζ βομβαρδισμών με πυροβολικό μέσα στο Χαλέπι (και εξακολουθούν να το κάνουν ακόμα) σκοτώνοντας πλήθος αμάχων.

Η Γερμανία, που πραγματοποιεί συχνά αναγνωριστικές πτήσεις με τα αεροσκάφη Tornado που έχει στείλει στη Συρία, δηλώνει το εξής: «Δεν είναι πολύ πιθανό, αλλά δε μπορούμε να αποκλείσουμε τελείως την πιθανότητα να είναι υπεύθυνος ο αντι-ISIS συνασπισμός (σ.σ. υπό τις ΗΠΑ) για την επίθεση στο νοσοκομείο των Γιατρών Χωρίς Σύνορα».

Ένας γιατρός που ζει και εργάζεται στην πόλη καταγγέλλει ανοιχτά πως τα δυτικά ΜΜΕ λένε ψέματα σε ό,τι αφορά το Χαλέπι και πως οι «αντάρτες» που έχουν την πόλη υπό την κατοχή τους είναι στην πραγματικότητα η αλ-Νούσρα. Αυτό το παραδέχεται ακόμα και ο Αμερικανός συνταγματάρχης Warren, εκπρόσωπος τύπου των αμερικάνικων δυνάμεων, ο οποίος στο 2:15 λέει «είναι η αλ-Νούσρα που έχει στην κατοχή της το Χαλέπι».

Κάτοικοι του Χαλεπίου δηλώνουν πως «οι υποστηριζόμενοι από την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία ‘μετριοπαθείς αντάρτες’ εξαπολύουν αδέσποτες ρουκέτες και δοχεία αερίου στις γειτονιές του Χαλεπίου».

Βεβαίως αυτές οι ιστορίες χαλάνε την πολιτικά εκμεταλλεύσιμη αφήγηση για τους ιμπεριαλιστές και τα τσιράκια τους στη Συρία, οπότε φυσικά δεν πρόκειται να τις διαβάσουμε σε κανένα σοβαρό δυτικό ΜΜΕ, ούτε θα γίνουν viral στα σόσιαλ μίντια.

Επαναλαμβάνουμε στον κόσμο του ταξικού μας στρατοπέδου: το ασφαλέστερο που έχει να κάνει κανείς όταν ακούει τα δυτικά ΜΜΕ να μιλάνε για φρικιαστικά εγκλήματα που διαπράττουν οι εχθροί της δυτικής Αυτοκρατορίας είναι να μην τα πιστεύει. Αυτό δε σημαίνει πως ό,τι ακούμε από τα μέσα αυτά είναι ψέματα. Κάποιες αναφορές πιθανόν να ισχύουν, πόλεμος γίνεται. Αλλά κανείς πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικός με τέτοια ζητήματα. Όπως έχουν κάνει τόσες φορές στο παρελθόν, τα μέσα του ιμπεριαλισμού μπορεί κάλλιστα απλώς να προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για μια ακόμα ιμπεριαλιστική επέμβαση. Αν έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που τα παραμύθια με τα μωρά που πετούσε ο ιρακινός στρατός έξω από τις θερμοκοιτίδες τους στο Κουβέιτ αποτέλεσαν το άλλοθι για την πρώτη αμερικάνικη εισβολή στο Ιράκ, η νατοϊκή επέμβαση στη Λιβύη που έγινε επίσης με πρόσχημα την προστασία των αμάχων είναι πολύ φρέσκια στη μνήμη.

Η σημασία του Χαλεπίου

Σε ένα άρθρο με τίτλο «Η μοίρα της Συρίας κρίνεται στο Χαλέπι» που δημοσιεύτηκε στις 12 Απρίλη, το Stratfor μάς δίνει μια καλή εικόνα της σημασίας της μάχης για το Χαλέπι:
 

«Με σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις να βρίσκονται σε εξέλιξη στο Χαλέπι και περισσότερες να έρχονται, η επαρχία αναδεικνύεται ως το κεντρικό σημείο του πολέμου στη Συρία. Από τις συνεχιζόμενες μάχες στην περιοχή, η μεγαλύτερη και πιο αποφασιστική είναι η μάχη μεταξύ ανταρτών και καθεστωτικών για τη διαιρεμένη πόλη του Χαλεπίου. Με έναν ακόμα γύρο συνομιλιών στη Γενεύη στον ορίζοντα, η μάχη για την πόλη είναι κρίσιμης σημασίας και για τις συριακές κυβερνητικές δυνάμεις και για τους αντάρτες ομολόγους τους. Η Δαμασκός ελπίζει να παγιώσει τη θέση της και να σταματήσει τις συνομιλίες περί πολιτικής μετάβασης μέσω μιας αποφασιστικής στρατιωτικής νίκης στο Χαλέπι. Εν τω μεταξύ, οι αντάρτες αγωνίζονται για την επιβίωση του σκοπού τους. Αν οι επαναστάτες χάσουν το Χαλέπι, οποιαδήποτε στρατιωτική νίκη εναντίον της Δαμασκού θα γίνει ένα μακρινό όνειρο, και η διαπραγματευτική τους θέση στη Γενεύη, θα υπονομευτεί σοβαρά.»

Η μάχη για το Χαλέπι απασχολεί σοβαρά τούς στρατηγικούς αναλυτές της Ιεράς Συμμαχίας. Ξέρουν πως αν τη χάσουν θα υποστούν μια στρατηγική ήττα. Το Carnegieδίνει αυστηρές αλλά συντροφικές συμβουλές στην αντιπολίτευση (δηλαδή κατά κύριο την αλ-Νούσρα) καθώς και στους “εξωτερικούς της υποστηρικτές”, την Τουρκία, το Κατάρ, την Ιορδανία και τη Σαουδική Αραβία, ενώ το Μπρούκινγκς εξετάζει μια βεντάλια επιλογών από ζώνη απαγόρευσης πτήσεων μέχρι οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία.

Ο Κέρι ήταν πολύ ξεκάθαρος για τους στόχους της αμερικάνικης πολιτικής: «Αν η στρατηγική του Άσσαντ είναι να νομίζει με κάποιον τρόπο ότι απλώς θα πάρει το Χαλέπι και ένα μέρος της χώρας, έχω νέα για εσάς και για αυτόν: αυτός ο πόλεμος δεν τελειώνει.» Δίνοντας περιθώριο στον Άσσαντ να φύγει μέχρι τον Αύγουστο, δήλωσε ότι “όσο ο Άσσαντ είναι εκεί, η αντιπολίτευση δεν πρόκειται να σταματήσει να τον πολεμάει”.

Και συνέχισε δυσοίωνα, λέγοντας πως, αν δε σημειωθεί σοβαρή πρόοδος προς την κατεύθυνση της εκδίωξης του Άσσαντ με πολιτικά μέσα μέχρι τον Αύγουστο, θα ακολουθηθεί “μια πολύ διαφορετική πορεία”. Προφανώς αυτή η δήλωση δεν είναι άσχετη με την πρόσφατη αποστολή 250 Αμερικάνων στρατιωτών στη Συρία, ούτε με το σχέδιο β’ των ΗΠΑ – που περιλαμβάνει τον εξοπλισμό των “ανταρτών” με βαρύ οπλισμό και αντιαεροπορικούς πυραύλους. Ενδεχομένως να περιλαμβάνει και κάτι από τα πλάνα της Χίλαρι, που σε μια τοποθέτησή της στο Council on Foreign Relations (CFR) είχεδηλώσει πως οι αεροπορικές επιδρομές “δεν επαρκούν”, καλώντας σε “συνδυασμό τους με δυνάμεις εδάφους” και επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία.

Ο πρέσβης της Γαλλίας στον ΟΗΕ χαρακτηρίζει το Χαλέπι «κέντρο της αντίστασης ενάντια στον Άσσαντ», το παραλληλίζει με το Σεράγεβο κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βοσνίας, και καλεί μαζί με το Βρετανό ομόλογό του (που χαρακτηρίζει το θέμα «ύψιστη προτεραιότητα») σε έκτακτη σύγκληση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Νομίζουμε πως τα παραπάνω είναι υπεραρκετά για να πιστοποιήσουν το τεράστιο ενδιαφέρον του ιμπεριαλισμού για την έκβαση της μάχης στο Χαλέπι. Όποιος έχει στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα έχει και μια εικόνα για το τι είναι ικανοί να κάνουν για να πετύχουν τους στόχους τους.

Αριστεροί προπαγανδιστές ξανά στην πρώτη γραμμή

Όπως μας έχουν συνηθίσει, οι αριστεροί προπαγανδιστές της κλιμάκωσης του πολέμου είναι για άλλη μια φορά στην πρώτη γραμμή. Με στοχευμένες παρεμβάσεις σε καλοδιαλεγμένες στιγμές, οι τύποι αυτοί έρχονται να πάρουν μέρος στο ντιμπέιτ που διεξάγεται στο εσωτερικό του πολιτικού κατεστημένου του δυτικού ιμπεριαλισμού – και να υποστηρίξουν τις πιο πολεμοχαρείς πτέρυγες του κατεστημένου αυτού.

Η αυτοαποκαλούμενη Ενιαία Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς δημοσιεύει συνέντευξη του γνωστού Gilbert Achcar [1], στην οποία ο ξεδιάντροπος αυτός φιλοϊμπεριαλιστής επαναλαμβάνει τη γνωστή γραμμή. Κλείσιμο του ματιού στα παραμύθια περί «μετριοπαθών ανταρτών» (τι κι αν όλοι αυτοί οι τύποι πολεμούν σε ενιαίο μέτωπο με την αλ-Νούσρα), μόνος τρόπος να σταματήσει ο πόλεμος είναι να φύγει ο Άσσαντ, οι ΗΠΑ πρέπει να παρέχουν βαρύ οπλισμό στην αντιπολίτευση και δεν το κάνουν, γενικώς δεν επεμβαίνουν να βοηθήσουν την κατάσταση ενώ το καθεστώς σφάζει το λαό του κλπ. Σε κάποια στιγμή λέει το εξής, κριτικάροντας την «έλλειψη αποφασιστικότητας» του Ομπάμα: «Εδώ είμαστε λοιπόν – μια κυβέρνηση που δίνει την εικόνα μιας αδύναμης και παραλυμένης Αμερικής, η οποία ενοχλεί μεγάλο μέρος του αμερικάνικου ιμπεριαλιστικού κατεστημένου, ειδικά εξαιτίας της έντονης διαφοράς με την επεμβατική τόλμη της Ρωσίας του Πούτιν». Ο Achcar είναι αν μη τι άλλο συνεπής, συμβουλεύει σταθερά τον ‘άτολμο’ αμερικάνικο ιμπεριαλισμό να αντιμετωπίσει με πιο αποφασιστικό τρόπο τη Ρωσία.

Το βρετανικό SWP (της διεθνούς του ΣΕΚ) τηρεί μια ακόμα πιο φιλοϊμπεριαλιστική στάση. Μας ενημερώνει πως ο Άσσαντ βομβαρδίζει και, αφού παπαγαλίσει άκριτα μη στοιχειοθετημένες κατηγορίες από τα δυτικά ΜΜΕ, παρουσιάζει τους βομβαρδισμούς που κάνουν οι τζιχαντιστές στην πόλη του Χαλεπίου ως απάντηση στους βομβαρδισμούς του συριακού στρατού (άρα μάλλον κάποιο δίκιο θα έχουν οι τζιχαντιστές, απλώς απαντάνε οι άνθρωποι). Αφού κάνει μια δηκτική αναφορά στις δυτικές δυνάμεις που απλώς περιμένουν να δουν τι θα γίνει, ο αρθρογράφος ψέγει τους ιμπεριαλιστές επειδή δεν ενδιαφέρονται για το δράμα που περνάει ο μέσος Σύρος και καταλήγει θριαμβευτικά: «Αυτό (σ.σ. η έλλειψη ενδιαφέροντος που δείχνουν οι ιμπεριαλιστές για την ανθρώπινη ζωή) δείχνει την απόλυτη ματαιότητα των εκκλήσεων στην υποτιθέμενη ‘ανθρωπιστική συνείδηση’ των δυτικών κυβερνήσεων να επιβάλουν μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία για να σώσουν ζωές αμάχων.» Να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι ζώνη απαγόρευσης πτήσεων ισοδυναμεί με ευθεία επίθεση του ΝΑΤΟ ενάντια στη Συρία και τις ρωσικές δυνάμεις εκεί, κάτι που μπορεί να προκαλέσει άμεση κλιμάκωση και πόλεμο μεταξύ πυρηνικών δυνάμεων. Με αυτόν τον τρόπο θέλουν να «σώσουν τις ζωές των αμάχων» αυτοί οι τύποι. Να σημειώσουμε επίσης πως η ζώνη απαγόρευσης πτήσεων είναι πάγιο αίτημα ακραία φιλοπόλεμων μερίδων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ που εκφράζονται μεταξύ άλλων από τη Χίλαρι και τον Πετρέους, ενώ στα μέσα Φλεβάρη το ίδιο αίτημα προέβαλαν το ινστιτούτο Μπρούκινγκς και η Μέρκελ. Να θυμίσουμε ότι και τότε τα ΜΜΕ είχαν γεμίσει με ιστορίες για τη ρωσική και τη συριακή αεροπορία που βομβάρδιζαν αμάχους στη βόρεια Συρία – ιστορίες που ποτέ δεν επιβεβαιώθηκαν.

Προφανώς οι σύντροφοι του SWP έχουν απηυδήσει από την «απραξία» της Δύσης. Ούτε στην Ουκρανία είχε προσπαθήσει να προστατεύσει τη χώρα από το ρώσικο ιμπεριαλισμό, την είχε αφήσει έρμαιο στα νύχια του μοβόρου ιμπεριαλιστή Πούτιν… Αλλά μην απογοητεύεστε, σύντροφοι. Ο αγώνας συνεχίζεται. Επιμένουμε αντικαπιταλιστικά – και σήμερα και αύριο και όσο χρειαστεί. Πάρτε τα πανό σας και πηγαίνετε να κάνετε μια διαδήλωση έξω από την αμερικάνικη πρεσβεία ή τα γραφεία της ΕΕ με αίτημα να αποκτήσουν ανθρωπιστική συνείδηση οι ιμπεριαλιστές και να επιβάλουν επιτέλους ζώνη απαγόρευσης πτήσεων στη Συρία «για να σωθούν οι άμαχοι».

Στην Ελλάδα, η ΚΑΡ (Κινηση απελάστε τον ρατσισμό) τρέχει να παπαγαλίσει την είδηση για τον «τελευταίο παιδίατρο που σκότωσαν οι Ρώσοι ή ο Άσσαντ». Η δημοσίευσή της επικαλείται ως πηγή το Συριακό Παρατηρητήριο (που αποτελείται από έναν αντικαθεστωτικό τύπο με ένα λάπτοπ στο Κόβεντρι της Μεγάλης Βρετανίας) και τους White Helmets (επαναλαμβάνουμε, ανθρωπιστική βιτρίνα της αλ-Νούσρα). Βεβαίως παθαίνει επιλεκτική κώφωση όταν η αλ-Νούσρα χτυπάει νοσοκομεία που βρίσκονται στο κομμάτι του Χαλεπίου που ελέγχεται από το συριακό στρατό. Είναι να αναρωτιέται κανείς πού να πήγαν οι ανθρωπιστικές ευαισθησίες των συντρόφων.
Το ταξικό μας στρατόπεδο έρμαιο της ιμπεριαλιστικής προπαγάνδας με ευθύνη της Αριστεράς

Όπως και με τη Μαντάγια, πάλι μπερδεύτηκε κόσμος του ταξικού μας στρατοπέδου. Τα διάφορα σόσιαλ μίντια πάλι γέμισαν με αριστερούς που διέδιδαν συντετριμμένοι την είδηση για τον τελευταίο παιδίατρο που σκότωσαν δήθεν οι Ρώσοι και ο Άσσαντ. Πολλοί από αυτούς τους συντρόφους είχαν τις αγαθότερες προθέσεις.

Το Σάββατο έχει καλεστεί συγκέντρωση διαμαρτυρίας «ενάντια στη σφαγή στο Χαλέπι». Το κάλεσμα είναι ό,τι πρέπει για να γίνει το μυαλό ενός ανθρώπου πουρές. Δε μας ενδιαφέρει να μπούμε σε εικασίες για το αν το έγραψε κάποιος αριστερός ή αναρχικός που δεν ξέρει πού του πάνε τα τέσσερα ή κάποιο συνειδητό φερέφωνο του ιμπεριαλισμού. Παρά το ανθρωπιστικό περιτύλιγμα, το περιεχόμενο του καλέσματος είναι αντιδραστικό και ευθυγραμμισμένο με την ιμπεριαλιστική εκστρατεία προπαγάνδας. Πρέπει να καταδικαστεί και να μποϊκοταριστεί.

Σε αυτή τη συγκέντρωση όμως δε θα πάνε μόνο τα συνειδητά φερέφωνα των ιμπεριαλιστών, μπορεί να πάει και κόσμος του δικού μας ταξικού στρατοπέδου που θεωρεί τους καταπιεσμένους ταξικά του αδέρφια, που είναι ενάντια στον καπιταλισμό. Που δεν έχει καθαρή εικόνα για το συριακό πόλεμο και θέλει απλώς να δηλώσει την αλληλεγγύη του σε αυτούς που υποφέρουν. Και πώς να μην μπερδευτεί ο κόσμος μας όταν δεν υπάρχει μια συνεκτική αφήγηση που να του εξηγεί τι γίνεται εκεί πέρα και που να στοχοποιεί τον αντίπαλο. Πώς να μη μπερδευτεί όταν η συντριπτική πλειοψηφία της Αριστεράς έχει στο συγκεκριμένο ζήτημα απόψεις που απλώς είναι για κλάματα.

Το ΚΚΕ υπερασπίζει τη Συρία από τον ιμπεριαλισμό μόνο στις ανακοινώσεις που υπογράφει για χάρη των διεθνών του σχέσεων. Πράγματι, είναι κάπως δύσκολο να πας στο Σύρο κομμουνιστή και να του πεις στα σοβαρά ότι «εμείς σύντροφε βγάλαμε συμπεράσματα από την ταξική συνεργασία που κάναμε πριν από 70 χρόνια με το ΕΑΜ και είδαμε ότι η εργατική τάξη πρέπει να πολεμάει μόνο κάτω από τη δική της σημαία, άρα είναι ψευτοδίλημμα το αν θα είσαι κομμουνιστής στη Σαουδική Αραβία νούμερο 2 που θέλουν να φτιάξουν οι τζιχαντιστές και οι ιμπεριαλιστές πατρόνες τους ή στη Συρία». Μάλιστα αυτές τις ανακοινώσεις το κόμμα δε μας τις μεταφράζει καν στα ελληνικά να τις διαβάσουμε κι εμείς οι προλετάριοι που έτυχε να γεννηθούμε σε αυτή τη χώρα, πρέπει να το κάνει η Νέα Σπορά [2, 3]. Καλύτερα έτσι, γιατί αλλιώς μπορεί να μπερδευτούμε, να ψάχνουμε προοδευτικά ή αντιιμπεριαλιστικά κομμάτια της αστικής τάξης στην Ελλάδα και να μην ψηφίσουμε ΚΚΕ στις εκλογές. Ή μπορεί να πιστέψουμε ότι υπάρχουν προοδευτικοί ιμπεριαλισμοί όπως η Ρωσία που όμως δεν είναι πια η ΕΣΣΔ, η πατρίδα των λαών.
 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει δύσκολο έργο. Αναγκασμένη καθώς είναι να προσπαθεί να χωρέσει δυο καρπούζια σε μια μασχάλη, τα αποτελέσματα είναι τόσο κωμικοτραγικά που δε χρήζουν καν κριτικής, μόνο οίκτου. Τι να κριτικάρει κανείς. Το ότι λένε αμοιβαία αλληλοαποκλειόμενα πράγματα σε διαδοχικές παραγράφους στις ίδιες τις Θέσεις της πρόσφατης συνδιάσκεψής τους; Είναι απλώς γελοίο. Στη Συρία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ αδυνατεί να πάρει μια θέση. Παπαγαλίζει λοιπόν τις δοκιμασμένες μπούρδες περί «αντιδραστικού δικτάτορα» που είναι βγαλμένες από τα ψυχροπολεμικά θινκ τανκ των ΗΠΑ [4] που χώριζαν τον κόσμο σε φιλελεύθερες δημοκρατίες (δηλαδή χώρες που βρίσκονταν στην αμερικάνικη σφαίρα επιρροής) και δικτατορίες και ζητάει να φύγουν όλοι οι ξένοι στρατοί από τη Συρία και να σταματήσει ο πόλεμος. (Ας φύγει και η Χεζμπολλά να μείνει μόνο του το ISIS να καταλάβει όλη τη Συρία.) Και η ΛΑΕ πρέπει να χωρέσει κάμποσα καρπούζια στην ίδια μασχάλη, και άρα τι θέση να πάρει. Αλλά δεν πειράζει σύντροφοι, αρκεί που έχετε συμφωνήσει στα πέντε σημεία του μεταβατικού προγράμματος ή στο αντιμνημόνιο. Μην ανοίγετε τώρα επικίνδυνα θέματα και γίνει κάνα μπέρδεμα.

Για την ήττα των σχεδιασμών της Αυτοκρατορίας

Αν οι ιμπεριαλιστές δεν έχαναν έδαφος στη Συρία και την Υεμένη μπορεί να μη βλέπαμε την κρίση στις σχέσεις των Σαούδ με τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, ούτε τα σκυλοφαγώματα μεταξύ του Νταβούτογλου και του Ερντογάν που κατέληξαν στην παραίτηση του πρώτου. Αν οι Χούτι δεν τσάκιζαν τη συντριπτικά ισχυρότερη συμμαχία υπό τους Σαούδ, μπορεί να μη βλέπαμε την εξέγερση των πολλαπλά καταπιεσμένων μεταναστών προλετάριων στη Σαουδική Αραβία. Αν τα σχέδια της Γαλλίας πήγαιναν πρίμα στη Μέση Ανατολή, μπορεί τώρα ο Ολλάντ να κυβερνούσε πιο ομαλά, μπορεί ο υπουργός Εξωτερικών Φαμπιούς να μην είχε παραιτηθεί, μπορεί το κόμμα του να μην περνούσε εσωτερική κρίση και να μη βλέπαμε το κίνημα που έχει αναπτυχθεί στη χώρα αυτή. Το αν και πώς συνδέονται όλα αυτά τα γεγονότα δε μπορούμε να το διακρίνουμε τώρα με καθαρότητα και δεν είναι δουλειά μας αυτή, το αφήνουμε στον ιστορικό του μέλλοντος. Αλλά επιμένουμε: η ήττα των ιμπεριαλιστών στο εξωτερικό φέρνει, εκτός από την αποτίναξη του ιμπεριαλιστικού ζυγού από το σβέρκο των καταπιεσμένων λαών, τη διχόνοια στα ιμπεριαλιστικά επιτελεία και το σπάσιμο των δεσμών μεταξύ της ιμπεριαλιστικής άρχουσας τάξης και των υποτελών τάξεων στο εσωτερικό. Ο γαλλικός Μάης ήρθε μετά την ήττα στην Αλγερία και η Επανάσταση των Γαρυφάλλων μετά την ήττα στην Ανγκόλα. Σήμερα, κάθε προοδευτική εξέλιξη – και πολύ περισσότερο η σοσιαλιστική προοπτική – σε Ανατολή και Δύση περνάει μέσα από την ήττα των σχεδιασμών της δυτικής Αυτοκρατορίας. Και για αυτή την ήττα πρέπει να παλέψει ο κάθε συνειδητός προλετάριος.

Νίκη στα όπλα του συριακού στρατού και των συμμάχων του και σύντομη απελευθέρωση του Χαλεπίου και όλης της Συρίας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να σταματήσουμε να βλέπουμε φρικιαστικές εικόνες ανθρώπινης δυστυχίας στη μαρτυρική Συρία.

Σημειώσεις
[1] Ας θυμηθούμε κάποια από τα κατορθώματα του Achcar. Το 2011 στήριζε κάποια «επανάσταση» στη Λιβύη και καλωσόριζε τη νατοϊκή επέμβαση, παπαγαλίζοντας όλη την κατασκευασμένη ιμπεριαλιστική προπαγάνδα περί ανθρωπιστικής επέμβασης που τουλάχιστον θα έσωζε τους καημένους τούς αμάχους (δηλαδή τους φιλοϊμπεριαλιστές αντικαθεστωτικούς) από το σατανικό Καντάφι που θα τους κατέσφαζε. Μεταφέρουμε τα ακριβή του λόγια για να μην τον αδικήσουμε: «Αλλά με δεδομένο το επείγον της αποτροπής του μακελειού που θα συνέβαινε αναπόφευκτα από μια επίθεση των δυνάμεων του Καντάφι στη Βεγγάζη, και την απουσία οποιουδήποτε εναλλακτικού μέσου για να επιτευχθεί ο στόχος της προστασίας, κανείς δεν μπορεί να αντιταχθεί σε αυτή (σ.σ. την ιμπεριαλιστική επέμβαση) με λογικό τρόπο. Δε μπορείς στο όνομα των αντιιμπεριαλιστικών αρχών να αντιτάσσεσαι σε μια δράση που θα αποτρέψει τη σφαγή αμάχων.»

Κατά τη διάρκεια της επέμβασης και των βομβαρδισμών, μιλούσε για «’συνωμοσία’ του ΝΑΤΟ ενάντια στη λιβυκή επανάσταση» επικρίνοντας το ΝΑΤΟ επειδή δε βομβάρδισε αρκετά τη Λιβύη όπως είχε κάνει στο Ιράκ ή στο Κόσσοβο, και επειδή δεν εξόπλισε αρκετά τούς «εξεγερμένους». Λίγο παρακάτω στο ίδιο άρθρο, ο Αchcar θα αναλάμβανε και ρόλο πλασιέ όπλων γράφοντας: «σε αντίθεση με τους Αφγανούς, οι εξεγερμένοι είναι διατεθειμένοι και δυνητικά ικανοί να πληρώσουν τα όποια όπλα τούς αποσταλούν».

Εδώ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που ασχολείται με μεγαλύτερη λεπτομέρεια με τον κύριο αυτό: https://gowans.wordpress.com/2015/12/23/the-man-who-got-libya-wrong-serves-up-the-same-failed-analysis-on-syria/

[2] Ψήφισμα της 17ης Συνάντησης Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων:http://www.neaspora.gr/wp/?p=5062

Διαβάζουμε στο ψήφισμα: «Η αντίσταση της Συρίας νίκησε την ατζέντα των ΗΠΑ και γύρισε μπούμερανγκ για την Τουρκία, η οποία έπαιξε το ρόλο του εκτελεστή σε αυτή την επίθεση. Η ιμπεριαλιστική πολιορκία έχει σπάσει μετά την παρέμβαση της Ρωσίας στο πρόσφατο κενό εξουσίας. Κανείς εκτός από τον πατριωτικό, αντιιμπεριαλιστή και προοδευτικό λαό της Συρίας δεν κατέστησε δυνατή αυτή τη μεταβολή των συνθηκών.»

[3] Κοινή ανακοίνωση 31 κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων για την ιμπεριαλιστική επίθεση στη Συρία: http://www.neaspora.gr/wp/?p=5062

[4] Ο χαρακτηρισμός του συριακού πολιτικού καθεστώτος ως “δικτατορία” δεν είναι απλώς μια ατυχής διατύπωση. Όταν χρησιμοποιείς τα ταξινομητικά εργαλεία για τα πολιτικά καθεστώτα που χρησιμοποιεί και ο εχθρός σημαίνει και αποδοχή της ιδεολογίας η οποία παράγει αυτά τα εργαλεία. Να θυμίσουμε επίσης στους επιγόνους του Τόνι Κλιφ, που χρησιμοποιούν κατά κόρον αυτό το λεξιλόγιο, ότι ο ίδιος ο Κλιφ αποκαλεί καθεστώτα τέτοιου τύπου (Άσσαντ, Νάσερ, Μπεν Μπελά κλπ) βοναπαρτιστικά και όχι ‘δικτατορίες’. Την επιλογή αυτή έκαναν επίσης και όλοι οι ακαδημαϊκοί που χρησιμοποίησαν την ορολογία του praetorian state και ακόμη και σήμερα αριστεροί επιστήμονες που διδάσκουν σε αμερικάνικα πανεπιστήμια, όπως ο Cihan Tugal στο «The fail of the turkish model», περιγράφει καθεστώτα όπως αυτό της Τουρκίας ή της Συρίας σαν authoritative corporatisms – και όχι ‘δικτατορίες’.
πηγή: avantgarde2009

Πάντων μέτρον άνθρωπος ή Ναζιστική Ε.Ε. ;

του Τάσου Κώνστα

 

"Το 95% των 220 δισ. ευρώ που έχει λάβει η Ελλάδα, από την αρχή της κρίσης, ως δάνεια από τον μηχανισμό στήριξης έχει κατευθυνθεί για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Δηλαδή, περίπου τα 210 δισ. ευρώ έχουν χρησιμοποιηθεί γι’ αυτόν τον σκοπό, ενώ μόλις το 5% κατέληξε στον κρατικό προϋπολογισμό" 

 (Καθημερινή 05/05/2016)

 

Καραμπινάτη απόδειξη ότι όλα τα υποτιθέμενα δάνεια προς τη χώρα μας συνιστούν παράνομες κρατικές ενισχύσεις προς ευρωπαϊκές και αμερικανικές τράπεζες (άρθρο 107 Συνθήκης ΕΕ). 

Η Handelsblatt το ανακάλυψε τώρα, κάποιοι λίγοι το φωνάζουμε εδώ και χρόνια. 

Προσωπικά το έχω επισημάνει από τον Νοέμβριο του 2014 τουλάχιστον. 

Η Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πρέπει μάλλον να είναι κουφή και τυφλή, αφού δεν αντιδρά. 

Το ερώτημα όμως για τον μέσο Έλληνα πολίτη παραμένει:  Γιατί να πληρώσουμε εμείς δάνεια που σύμφωνα και με το δίκαιο της ΕΕ είναι παράνομα; 

Δάνεια που σύμφωνα με τις διατάξεις της Συνθ.ΕΕ πρέπει να επιστραφούν σε εκείνους που τα χορήγησαν άμεσα; 

Και κυρίως γιατί να πληρώσουμε εμείς οι απλοί πολίτες, που ποτέ δεν ερωτηθήκαμε από τις κατά καιρούς κυβερνήσεις μας αν θα πρέπει να δανειστούν, πόσα θα πρέπει να δανειστούν και ποιοι και πότε θα έπρεπε να τα αποπληρώσουν; 

Γιατί να πληρώσουμε εμείς τις μίζες Τσοχατζόπουλου, τα ακίνητα του Πάγκαλου, τα CDS του Γιωργάκη, τα υποβρύχια του Βενιζέλου και τις αμοιβές των μελών του ΤΧΣ, του ΤΑΙΠΕΔ και των νομικών και οικονομικών συμβούλων των δήθεν "αποκρατικοποιήσεων"; 

Μήπως να μην πληρώσουμε τελικά; 

Κατά την άποψή μου το μόνο χρέος που έχουμε εμείς είναι το χρέος της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ. 

Δεν συναλλασσόμαστε με παρανόμους. Δεν συζητάμε με εκείνους που βομβαρδίζουν, αλλά δεν θέλουν να δεχθούν πρόσφυγες. Δεν δεχόμαστε εντολές από τη Μέρκελ της Siemens, της MAN, της HDW, της VW, της Ferrostahl, ούτε από το ΔΝΤ και τις ΗΠΑ της Lehman Brothers, της Morgan Stanley κλπ. Δεν δεχόμαστε εντολές από όλους εκείνους που παραβιάζουν συστηματικά το διεθνές δίκαιο και την αρχή του σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. 

Όποιος βάζει το χρήμα πάνω από τον άνθρωπο, απλά προωθεί μία μοντέρνα μορφή δουλείας. 

Δυόμιση χιλιάδες χρόνια προσπαθούμε να τους μάθουμε ότι "πάντων μέτρον άνθρωπος". 

Αυτοί προτιμούν τη ναζιστική εκδοχή ότι κάποιοι άνθρωποι δεν πειράζει αν πεθαίνουν.

Ήρθε η ώρα να τους πολεμήσουμε. 

Δεν έχουμε άλλη επιλογή άλλωστε!

Ο Αναστάσιος Κώνστας είναι μέλος του Ε.Π.Α.Μ.
Δικηγόρος Αθηνών παρ' Αρείω Πάγω και κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Ειδίκευσης (master) στο Εμπορικό Δίκαιο από τη Νομική Σχολή Αθηνών.

Tα κεραμίδια στάζουν

του Χρόνη Μίσσιου
 

Είναι πολύ εύκολο, ξέρεις, και αφάνταστα ανακουφιστικό, να εκχωρείσαι, να απαλλάσσεσαι από πάσαν ατομικήν ευθύνην.

Κι εδώ που τα λέμε, τα αδιέξοδα όπου μας οδήγησαν -και που με κομπασμό τα ονομάζουν «πολιτισμό» – οι επιλογές του ανθρώπου, εξαντλούνται ανάμεσα στον αφηρημένο λόγο του αρχηγού, που καλύπτει όλη την τραγικότητα και την κτηνωδία της πραγματικότητας, στη λατρεία των συμβόλων, στο ανάκλιντρο του ψυχαναλυτή και στο ζουρλομανδύα…

Η απόλυτη ταύτιση της εξουσίας -σκοπών, μέσων και μεθόδων- με μοναδικό σκοπό πως θα κατακτήσουν μεγαλύτερο κομμάτι εξουσίας και περισσότερους οπαδούς, πως θα βάλουν τις «μάζες» να δουλέψουν καλύτερα, κατατρώγωντας τα σωθικά τους και δολοφονώντας τη μήτρα που της γέννησε, είναι η κοινή τους συνισταμένη…

Το όνειρο εκατομμυρίων ανθρώπων που βίωσαν την πιο βάρβαρη εξουσία των πιο υψηλών ιδανικών: ένα μπουκάλι κόκα κόλα… Γεμίσαμε από λέξεις που δεν κοστίζουνε τίποτα πια, μαρμαρωμένες στο παρελθόν από την κακιά μάγισσα της εξουσίας. Ποιός θα τις λευτερώσει; ποιος θα τις αναστήσει; ποιος θα τις καθαρίσει από τον τρόμο, την οδύνη και την απάτη;… Γεμίσαμε από «επαναστάτες» – είναι της μόδας, βλέπεις, δεν κοστίζει τίποτα. Μα όταν μια ζωή η μόνη σου έγνοια είναι πως θα λαδώνεις την προπέλα που σου βάλανε στον κώλο το σύστημα και οι αρχηγοί, είσαι ένα πια…

Ποιός θα πληρώσει την πίκρα των κομμουνιστών, που μπροστά στον τάφο, δεν έχουν ένα τοπίο να ακουμπήσουν την τρυφερότητά τους;… Μερικοί βολεύτηκαν: «Δεν φταίνε οι ιδέες, μα οι συνθήκες». Μάλιστα. Εν ονόματι του μαρξισμού και του «επιστημονικού σοσιαλισμού».

Καημένε Προυντόν, καημένε Όουεν, καημένε Μπακούνιν και όλοι εσείς που δεν σας επιτρέψαμε να φέρετε στην επανάσταση το άρωμα της ευαισθησίας, της φαντασίας και του παραλόγου… 

Όχι, δεν ανήκω πουθενά, ούτε ψηφίζω πια. Δεν έχω να δώσω λόγο σε κανέναν, δε θέλω να είμαι αρεστός σε κανέναν, μιας και δε θέλω να πείσω κανέναν, δε θέλω να σώσω κανέναν, δε θέλω καμία νίκη. Είμαι ευτυχής. Δεν έχω καμία πρόταση, δε φοβάμαι καμία απόρριψη, παρά μόνον εκείνη στα μάτια των γυναικών… 

Μπα, μη θαρρείς πως είμαι λεύτερος. Άλλωστε, ούτε ξέρω πια τι θα πει η λέξη που στ’ όνομά της θυσιάστηκαν τα υψηλότερα συναισθήματα, αλλά που κάθε αγώνας για την κατάκτησή της παγίωνε την αναίρεσή της, εμπεδώνοντας, όλο και πιο αποτελεσματικά, όλο και πιο πλατιά, την εξουσία μέσα στην κοινωνία. 

Θαρρώ πως δεν μπορούμε να μιλάμε πια για ελευθερία, αλλά για μια απελευθέρωση… Ναί… πρέπει να αποκαταστήσουμε τη ζωή μέσα μας. Χωρίς μια βαθιά επανάσταση του είναι μας, αν δεν ξεράσουμε όλη τη φιλοσοφική και ιδεολογική σαβούρα που μας τάισε ο «πολιτισμός», δεν πρόκειται να πετάξουμε προς πουθενά… Μην περιμένεις, σου είπα, δεν έχω καμία πρόταση, ούτε γλώσσα να σου μιλήσω. Ένα νεκροταφείο ο λόγος, οι λέξεις με προδίδουν, με παραπέμπουν ξανά στο παρελθόν, στις λογικές κατασκευές του οράματος. Αλλά εμείς ποτέ δεν υπήρξαμε «λογικοί», ποτέ δεν ήμασταν ωφελιμιστές. Γιατί, τότε, τι σκατά ζητάγαμε στα μπουντρούμια, στα βασανιστήρια και στα εκτελεστικά αποσπάσματα, χωρίς να πιστεύουμε στο ουρί του παραδείσου; Εμείς, οι υπερασπιστές της ευτυχίας και λάτρεις της ζωής και της ελευθερίας; Γιατί δεν κάναμε και μείς τον κοριό, ώσπου να ‘ρθει η μέρα να μας θάψουνε να ησυχάσουμε;…
 

Όχι! Εμείς που φτάσαμε ως τα έσχατα, πρέπει να ζορίσουμε το μυαλό και το κορμί μας να φτάσει ως την ύψιστη τρέλα της απόλυτης άρνησης, και μέσα από τη φωτιά της εσωτερικής μας αντίστασης να αναστήσουμε την αισθαντικότητά μας. το νόημα και τον αισθησιασμό της ζωής μας… Μπορούμε να το κάνουμε; 

Να επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες της ζωής μας; Ιδού το μέγα φιλοσοφικό ερώτημα της εποχής μας… 

Χιλιάδες εξεγέρσεις, επαναστάσεις, πολέμοι, πραξικοπήματα, μεταρρυθμίσεις, τεχνολογικές επαναστάσεις, και η ζωή μας κατάντησε μια τραγική περιπέτεια μέσα στην κρεατομηχανή της εξουσίας. Απολέσαμε το «υπαρξιακό μας πρόβλημα», που θα μας βοηθούσε να επαναστατήσουμε ή να τρελαθούμε. Το αίτημα της ατομικής μας ολοκλήρωσης, της εμπραγμάτωσης, της αισθησιακής και συναισθηματικής μας αρμονίας, γίνεται όλο και πιο ανέφικτο, όλο και πιο συρρικνωμένο… 

Δεν είναι πια δυνατόν να συνεννοηθούμε με ιδεολογίες, αλλά μέσα από την ατομική συμπεριφορά και πράξη, τη συλλογική μας συν-κοινωνία, τη συνεργασία, τη συλλογική μας συν-αρμονία, την ατομική μας συν-διαφορετικότητα. Ο λόγος, εσωτερικά φαγωμένος, όπως και η ζωή μας, δεν είναι πια ικανός για συν-κοινωνία. 

Οι λέξεις χωρίς μνήμη και ευθύνη, σέρνονται στην καθημερινότητα, κουρέλια χωρίς σώμα, που τα παίρνει ο άνεμος, όπως τις ξεσκισμένες αφίσες των κομμάτων και των σωματείων… 

Δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε διαφορετικά, παρά μόνο μέσα από την αγάπη, την τρυφερότητα του χαδιού, το ερωτικό μας βλέμμα. Από την επαφή μας με την γη, με τη φύση, θα ξαναγεννηθεί ο καινούριος λόγος της ατομικής ευθύνης και μνήμης.

– Άρα έχεις πρόταση…

-Όχι, μα θαρρώ πως μια μέρα θα ξανανταμώσουμε και με τον εαυτό μας, και με τον διπλανό μας, και με τον κόσμο… Σκέφτομαι πως η κινητήρια δύναμη της ζωής είναι η αναζήτηση της χαράς, της ηδονής, της απόλαυσης. Αυτό το βλέπεις με την πρώτη ματιά γύρω στη φύση, αν τα μάτια σου είναι ακόμα κατοικημένα από τις αισθήσεις. Ζωή, ηδονή, χαρά θάνατος, είναι μια αδιατάρακτη ταυτότητα, κι αυτό είναι ένας σημαντικός λόγος αισιοδοξίας… 

Το λάθος των επαναστατικών κινημάτων ήταν πως αναζήτησαν τις νέες πολιτισμικές αξίες σ’ έναν πυρήνα δυστυχίας. 

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις, μα θέλω να πω πως, αντί να κηρύξουμε την απόλαυση της ζωής, κηρύξαμε την ισότητα στα καταναλωτικά αγαθά. Αντί την απελευθέρωση από την πολυπλόκαμη εξουσία, την ελευθερία του συνέρχεσθε… Έτσι, από επαναστατικοί καταλύτες γίναμε απόστολοι-εξουσία του κερατά. Η αναζήτηση αυτής της «ευτυχίας» μας οδήγησε στην ίδια αντίληψη για τη ζωή, στον ίδιο τρόπο σκέψης και τρόπο ζωής, με τον καπιταλισμό, που θέλαμε να ανατρέψουμε. 

Ήταν φυσικό λοιπόν, ύστερα από μια δραματική και τραγική περιπλάνηση, να ξανανταμώσουμε με τον καπιταλισμό, και μάλιστα ως υπανάπτυκτοι ή ξεπεσμένοι πρίγκιπες, αλλά με εκατομμύρια νεκρούς Δον Κιχώτες που, ποιος ξέρει, ίσως τούτη τη στιγμή τα θαμμένα κοντάρια τους πετάνε τα πρώτα βλαστάρια τους μέσα στη γη… Αλλιώς… δες τα, αν αφαιρέσεις τις λέξεις και τα συνθήματα, όλα τα άλλα είναι απελπιστικά όμοια… 

Μα τι περιμένεις, σαν ο Μαρξ, που ήθελε να λευτερώσει τον κόσμο, δεν μπόρεσε να λευτερώσει τον εαυτό του… Το ξέρεις δα πως ήταν «μοίχος», γαμούσε κρυφά την υπηρέτριά του, δηλαδή και αφεντικό με δούλα και υπόδουλος στην παντρειά… Μα πώς αλλιώς, αφού στην φιλοσοφική του ανάλυση «ξέχασε» το «συνουσιάζομαι άρα υπάρχω» και το αντικατέστησε με την μαλακία του Καρτέσιου: «σκέφτομαι άρα υπάρχω…» 

Κι αφού μόνο εμείς «σκεφτόμασταν», εμείς υπήρχαμε, κι όσο σκεφτόμασταν, τόσο χάναμε την επαφή μας με τη ζωή…»

........καλό ξημέρωμα......

πηγή: stratigos-anemos.blogspot.gr μέσω antikleidi.com

Το κράτος στη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη

του Σίμου Ανδρονίδη *

Ο Καρλ Μαρξ στο έργο του που φέρει τον τίτλο ‘Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη’ αναλύει την κοινωνική και πολιτική διαπάλη που οδήγησε στο πραξικόπημα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη στις 2 Δεκεμβρίου του 1851. Η βραχύβια Β’ Γαλλική Δημοκρατία ‘κυοφορούσε’ ουσιαστικά τις εξελίξεις που οδήγησαν στο πραξικόπημα του μέχρι τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Λουδοβίκου Βοναπάρτη, πραξικόπημα που οδήγησε στην εγκαθίδρυση της Δεύτερης Γαλλικής Αυτοκρατορίας. Πραγματικά, ο Καρλ Μαρξ σκιαγραφεί με ιδιαίτερη ενάργεια τις αντιπαραθέσεις που σημάδεψαν τη Β΄ Γαλλική Δημοκρατία, την παρουσία και το ρόλο της κοινοβουλευτικής αστικής τάξης, τον δυϊσμό μεταξύ εκτελεστικής-νομοθετικής εξουσίας, έτσι όπως προσδιορίζεται ως ‘πεδίο’ εκδίπλωσης πολιτικών στρατηγικών.


Ο Μαρξ ουσιαστικά εστιάζει στην κίνηση των κοινωνικών τάξεων, στις ιδιαίτερες και λεπτές εκείνες ‘αποχρώσεις’ της δράσης τους, στην πολιτική διαμεσολάβηση συγκεκριμένων ταξικών-κοινωνικών συμφερόντων από τα πολιτικά κόμματα.


Κι είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος με τον οποίο ο Μαρξ «διεισδύει» στον πυρήνα της αντιπροσώπευσης και της διαμόρφωσης του σε θεμέλιο λίθο της ιστορίας και της ‘κοινωνικότητας’ των πολιτικών κομμάτων: «Και όπως στην ιδιωτική ζωή κάνουμε διάκριση ανάμεσα σε κείνο που ένας άνθρωπος λέει ή σκέφτεται για τον εαυτό του και σε κείνο που πραγματικά είναι και κάνει, έτσι ακόμα πιο πολύ πρέπει στους ιστορικούς αγώνες να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στα λόγια και τις δοξασίες των κομμάτων και στον πραγματικό τους οργανισμό και τα πραγματικά τους συμφέροντα, ανάμεσα σε κείνο που φαντάζονται και σε κείνο που πραγματικά είναι».1


Ουσιαστικά, ο Μαρξ προβαίνει στη διάκριση μεταξύ του συμβολικού και ιδεολογικού φαντασιακού των πολιτικών κομμάτων και της πρακτικής πολιτικής δράσης και άρθρωσης κοινωνικών συμφερόντων. Η καταστατική συγκρότηση ενός πολιτικού κόμματος, οι προγραμματικές-ιδεολογικές του αναφορές δύνανται να αποκλίνουν από την αντανάκλαση και την εκπροσώπηση κοινωνικών-ταξικών συμφερόντων, ταξικά συμφέροντα τα οποία αναζητούν ‘πολιτικό υπερασπιστή’.


Ο Μαρξ θα μπορούσε να μας πει ‘καλώς ήλθατε στο πεδίο του πραγματικού’ (παραφράζοντας ελαφρώς τον τίτλο ενός γνωστού βιβλίου του Σλάβοι Ζίζεκ). Εδώ προκύπτει επακριβώς η όλη διάσταση της αντιπροσώπευσης, οι πολλαπλές της διαστάσεις, έτσι όπως προσλαμβάνονται ως απόκλιση μεταξύ ιδεολογικής αναφοράς και πολιτικής πρακτικής του κόμματος, μεταξύ συνάρθρωσης συμφερόντων και συμβολικής όσο και πραγματικής τους εκπροσώπησης. Και φυσικά ανακύπτει το ζήτημα της μη «αυτοφυούς» συσχέτισης πολιτικού κόμματος-κοινωνικής τάξης στο πλαίσιο ενός ιδιαίτερου (κεφαλαιοκρατικού) κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού. Ακριβώς μία τέτοια συσχέτιση δεν προκύπτει «μηχανικά» και «αυματοποιημένα», στο βαθμό που ένα πολιτικό κόμμα δεν ανακύπτει από τον ‘ουρανό’ ως το απόλυτο κόμμα μίας τάξης ή ακόμη και κοινωνικών τάξεων, αλλά, αντιθέτως, η ώσμωση του με μία κοινωνική τάξη ‘συναντά’ την ιστορικότητα της δράσης του ως μηχανισμού παραγωγής ιδεολογίας.


Τότε, η σύγκλιση (κομματικών-πολιτικών) στόχων-συμφερόντων δύναται να λάβει χώρα στο πεδίο της πάλης των τάξεων όχι ως απλή αντανάκλαση-διάθλαση τους αλλά ως ‘πραγματική’ συμπόρευση-στόχευση. Το πολιτικό ‘θέλω’ δεν ευθυγραμμίζεται με μία τάξη, με την καθεαυτό εργατική τάξη για παράδειγμα. Η συσχέτιση κόμματος-τάξης διαθλάται μέσω της ιστορικής πορείας του κόμματος, της κοινωνικής του δράσης, της ιδεολογικής του διαπάλης. Ο Μαρξισμός δεν συγκροτείται ως νομοτέλεια, ως καθορισμένη πορεία.


Το ζήτημα όμως της ανάλυσης μας αφορά τον τύπο κράτους που προκύπτει μετά την παλινόρθωση της Γαλλικής Αυτοκρατορίας, ακόμη και υπό τη γκροτέσκα φιγούρα του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, που, όντας το κατάλληλο πρόσωπο στην κατάλληλη στιγμή, «εισβάλλει» στην πολιτική σκηνή όχι ως τυχαιότητα αλλά ως αναγκαιότητα. Είναι ο «δολοφόνος στον τόπο του εγκλήματος», «προϊόν» της ιδιαίτερης και όχι ευθύγραμμης εξέλιξης της πάλης των τάξεων στη Γαλλία. Αλήθεια, αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές για την πολιτική άνοδο του Βοναπάρτη, τότε ακριβώς είναι και ευνοϊκές για την άνοδο κάποιων δοσμένων στον γαλλικό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό κοινωνικών τάξεων. Ο Βοναπάρτης ενσαρκώνει τον απόλυτο (δια της επίκλησης της παράδοσης) «γαλλισμό», την προσκόλληση στο κεκτημένο του εθνικού ‘πεπρωμένου’, τη σύνδεση με την κληρονομιά του Ναπολέοντα Βοναπάρτη, όλες όψεις και πτυχές που ανάγουν και αποκρυσταλλώνουν, ‘εργαλειοποιούν’ και νομιμοποιούν τις τάξεις που δεν «κρύβονται» αλλά ορμούν με δύναμη στην πολιτική σκηνή, αποτελώντας τους ιδιότυπους όσο και ‘ξεχωριστούς’» φύλακες» του βοναπαρτικού κράτους.


Κι είναι γεγονός ότι ο Μαρξ δε φείδεται χαρακτηρισμών όταν χαρακτηρίζει τον Βοναπάρτη ως «παλιό παμπόνηρο γλεντζέ, που αντιλαμβάνεται την ιστορική ζωή των λαών και τις κεφαλαιώδες και κρατικές πράξεις του σαν μια κωμωδία με την πιο χυδαία έννοια της λέξης, σαν μια μασκαράτα, όπου τα μεγάλα κοστούμια, τα μεγάλα λόγια και οι μεγάλες πόζες χρησιμεύουν μονάχα σαν προσωπίδα στις πιο ταπεινές παλιανθρωπιές».2


Τι χαρακτηριστικό χωρίο διάχυτης ειρωνείας για τον (πλέον) Αυτοκράτορα των Γάλλων,3 πρόσωπο «ιερό», που ενσαρκώνει την ίδια την εξουσία και τις εκφάνσεις της. Όμως, σε τι συνίσταται αυτή ιδιαίτερη «ουσία» αυτού του τύπου κράτους, η βάση του που ωθεί τον Καρλ Μαρξ να προβεί στην ανάλυση του; Επρόκειτο για έναν ιδιαίτερο τύπο κράτους, ενταγμένο στην προβληματική της ταξικής του φύσης-σύνθεσης. Το Βοναπαρτικό κράτος αποτελεί απότοκο της συγκυρίας, «προϊόν» μίας περιόδου που «είδε» να λαμβάνει χώρα η μεγάλη εξέγερση του Παρισινού προλεταριάτου, τον Ιούνιο του 1848. Ως εκ τούτου, δεν είναι αποσυνδεδεμένο από τις εξελίξεις που «γέννησε» αυτό το μείζον γεγονός, στο οποίο ο Μαρξ αποδίδει ιδιαίτερη και ξεχωριστή σημασία. Η επείγουσα, για τη σταθερότητα του καθεστώτος, ανάγκη για μετεεξεγερσιακή σταθερότητα, θα λέγαμε ότι ωθεί στην κατασκευή «ηρώων», «ηρώων» που μπορεί να προκύπτουν και ως γκροτέσκοι, και ως εν δυνάμει ‘ηγέτες’.


Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης (που είχε εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον Δεκέμβριο του 1848), συνδύαζε-ενσάρκωνε αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, τα τόσο δηλωτικά των προθέσεων και του χαρακτήρα του. Ικανός για τις πιο επιδέξιες πολιτικές πιρουέτες, ιδανικός «εκμεταλλευτής» της κοινωνικής-πολιτικής περιδίνησης του καιρού του, ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης συγκεντρώνει εκείνα τα χαρακτηριστικά που τον καθιστούν κοινωνικά-ταξικά «αναγκαίο», «εργαλείο» μίας ιδιαίτερης πολιτικής συνειδητοποίησης συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων-κατηγοριών.


Αυτό που θέτει μετ’ επιτάσεως ο Μαρξ είναι ακριβώς το γεγονός ότι εντός της ιστορικότητας της περιόδου και του προτσές του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, της κατίσχυσης του, το Βοναπαρτικό κράτος συγκροτείται ως αντιδραστικό, ως «σκιά» μπροστά στις μεταβολές που επέρχονται στο πεδίο του κοινωνικού, μπροστά στην ίδια τη δυναμική που απελευθερώνει η εγκαθίδρυση και η εξέλιξη του καπιταλισμού. Κι ακριβώς ο Μαρξ εστιάζει στην κοινωνική του βάση, στη στήριξη που προσφέρεται από τάξεις-κατηγορίες, που, διαβλέπουν στο καθεστώς στοιχεία διασφάλισης της θέσης τους, στοιχεία προστασίας από τις ταξικές «θύελλες». Είναι η κατηγορία των μικροϊδιοκτητών αγροτών (όπως και το περιώνυμο ΄κουρελοπρολεταριάτο’4), που προσφέρουν τη στήριξη τους, αντιδρώντας στην προοπτική της ταξικής τους επισφαλειοποίησης.


Ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης και οι «μικροί χωρικοί», αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, στο βαθμό που αυτή η κατηγορία, εκείνη την κρίσιμη στιγμή, «συγκροτείται» ως η ενσάρκωση της παραδοσιακής και «βαθιάς» Γαλλίας, «μάζα» που διαβλέπει συμφέροντα όσο και δοξασίες, εξουσία όσο και νοοτροπία, «μάζα» που περιφρονείται όπως ακριβώς ο νεαρός Κάρολος Γκραντέ από το Παρίσι περιφρονεί με το βλέμμα τους ξιπασμένους επαρχιώτες που συναντά για πρώτη φορά στο σπίτι του θείου του στην επαρχία, στο μυθιστόρημα του Ονορέ Μπαλζάκ, ‘Ευγενία Γκραντέ’.


Αναφέρει ο Καρλ Μαρξ: «Η δυναστεία του Βοναπάρτη δεν αντιπροσωπεύει τον επαναστάτη αλλά το συντηρητικό αγρότη, δεν αντιπροσωπεύει τον αγρότη που θέλει να βγει έξω από τις κοινωνικές συνθήκες της ύπαρξης του, από το μικρό κλήρο, αλλά αντίθετα τον αγρότη που θέλει να σταθεροποιήσει αυτές τις συνθήκες κι αυτόν τον κλήρο, δεν αντιπροσωπεύει το λαό της υπαίθρου που ενωμένος με τις πόλεις θέλει να ανατρέψει με τη δική του δραστηριότητα το παλιό καθεστώς, αλλά αντίθετα, το λαό της υπαίθρου που, γερά κλεισμένος σ’ αυτό το παλιό καθεστώς, θέλει να δει τον εαυτό του μαζί με το μικρό κλήρο του να σώζεται και να ευνοείται από το φάντασμα της αυτοκρατορίας. Η δυναστεία του Βοναπάρτη δεν αντιπροσωπεύει το διαφωτισμό, αλλά τη δεισιδαιμονία του αγρότη, δεν αντιπροσωπεύει την κρίση του, αλλά την υπόληψη του, δεν αντιπροσωπεύει το μέλλον του, αλλά το παρελθόν του, δεν αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη Σεβέν αλλά τη σύγχρονη Βανδέα του».5


Μία θεμελιώδης βάση υποστήριξης του βοναπαρτικού καθεστώτος είναι ακριβώς οι μικροί αγρότες, «μάζα» πολυπληθής που «αναφέρεται» στον ενσαρκωτή της εξουσίας, Λουδοβίκο Βοναπάρτη. Η μικρή αγροτιά επικαθορίζεται ιδεολογικά αποτελώντας τον στυλοβάτη του κράτους και της ίδιας της χώρας, συγκροτεί την παράδοση και το μεγαλείο των ‘πατέρων’, ανάγεται απευθείας στην κληρονομιά του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.


Όμως, σε ένα εξαιρετικό απόσπασμα ο Μαρξ περιγράφει την ιδιαίτερη λειτουργία της μικρής αγροτιάς: «Εφόσον όμως ανάμεσα στους μικρούς αγρότες υπάρχει μόνο μια τοπική συνάφεια και η ομοιότητα των συμφερόντων τους δε δημιουργεί καμιά κοινότητα, κανένα εθνικό σύνδεσμό και καμιά πολιτική οργάνωση, δεν αποτελούν τάξη. Γι’αυτό είναι ανίκανοι να επιβάλουν εξ ονόματος τους τα ταξικά τους συμφέροντα, είτε με μια Βουλή είτε με μια συμβατική συνέλευση. Δεν μπορούν ν’ αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους, πρέπει ν’ αντιπροσωπεύονται από άλλους. Ο αντιπρόσωπος τους πρέπει ταυτόχρονα να παρουσιάζεται σαν κύριος τους, σαν μια εξουσία πάνω απ’ αυτούς, σαν μια απεριόριστη κυβερνητική δύναμη, που τους προστατεύει από τις άλλες τάξεις και τους στέλνει από πάνω στη βροχή και τον ήλιο. Η πολιτική επιρροή των μικρών αγροτών βρίσκει, συνεπώς, την τελευταία της έκφραση στην υποταγή της ίδιας της κοινωνίας στην εκτελεστική εξουσία».6


Ουσιαστικά, ο Μαρξ περιγράφει τον ιδιαίτερη θέση που κατέχει η μικρή αγροτιά στο εσωτερικό ενός κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού που κυριαρχείται από την εγκάρσια τομή-διαίρεση μεταξύ αστικής και εργατικής τάξης. Η μικρή αγροτιά αδυνατεί να ‘αυτονομηθεί’ κοινωνικά, να ‘συγκροτηθεί’ πολιτικά και να αποκτήσει συνεκτική ιδεολογική σκευή. Ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης, το βοναπαρτικό κράτος τους δίνει ακριβώς αυτό που τους λείπει: εκπροσώπηση πέρα και πάνω από τις τάξεις και την πάλη των τάξεων. «Που τους προστατεύει από τις άλλες τάξεις». Να η φράση-κλειδί του Καρλ Μαρξ. Έτσι ακριβώς οφείλουμε να αντιληφθούμε την φύση και τη λειτουργία του βοναπαρτικού κράτους: ως ένα κράτος που τείνει να ‘μπλοκάρει’ την εξέλιξη της πάλης των τάξεων στη Γαλλία. Η μικρή αγροτιά βρίσκει «προστασία» στην ‘ιερή’ και «θεόσταλτη» εξουσία του Βοναπάρτη, που γι’ αυτές, προκύπτει τόσο φυσικά, όπως ακριβώς η βροχή και ο ήλιος. Ενσωματώνεται στο πεδίο της κρατικής εξουσίας, αποκτά ρόλο θεμελιώδους τάξης-υποστυλώματος.


Όμως, η «νέα» ταξική της θέση προκύπτει και είναι φαινομενική: έχουμε να κάνουμε με ένα ιδεολογικό επιφαινόμενο, με έναν φαινομενικό υπερπροσδιορισμό που δεν παύει να είναι και να λειτουργεί ως πρακτικός-πολιτικός υποπροσδιορισμός στο βαθμό που αυτή η εκπροσώπηση δεν μετασχηματίζεται σε υλοποίηση πολιτικών υπέρ της μικρής αγροτιάς. Η εκπροσώπηση είναι μη ουσιαστική εκπροσώπηση-άρθρωση συμφερόντων, ο (ιδεολογικός) υπερπροσδιορισμός συγκροτείται στο επίπεδο της συμβολικής ‘ουσίας’ και όχι της πραγματικής πολιτικής πρακτικής-διάστασης, συγκροτείται ως φενάκη και ως φετιχισμός της «ιερής τάξης» που περικλείει τη συνέχεια και την παράδοση. Αυτή είναι η διττότητα του Βοναπαρτικού κράτους.


Ο Μαρξ περιγράφει το βοναπαρτικό κράτος7 ως χαρακτηριστικό «στοιχείο», «προϊόν» της κοινωνικής ιστορίας της χώρας, ως την μετάβαση από το καθεαυτό αστικό μπλοκ εξουσίας στο συνασπισμό της εξουσίας που περιλαμβάνει τάξεις-στηρίγματα (μικροί αγρότες & την «μεσαία» τάξη), τον κλήρο και τον στρατό. Το βοναπαρτικό κράτος είναι ταυτόχρονα αγροτικό και μικροαστικό, θρησκευτικό και στρατιωτικό, και, στην κορυφή του, αστικό, ακριβώς διότι αυτή η τύποις πολλαπλότητα ‘συγκροτείται’ εντός του πλαισίου εξέλιξης των καπιταλιστικών-παραγωγικών σχέσεων, ενυπάρχει και εντός του πλαισίου δράσης της αστικής τάξης και μερίδων της. Ο Μαρξ τονίζει ακριβώς την κοινωνική πολλαπλότητα γύρω από την οποία συντίθεται.


Και στη συμβολική του κορυφή ορθώνεται το πρόσωπο του διαδόχου, του μεγάλου Αυτοκράτορα Λουδοβίκου Βοναπάρτη. Κράτος ιδιαίτερο στη μορφή και στην «αποστολή» του, κράτος που συγκροτείται εντός του πλαισίου κατίσχυσης του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, που στηρίζεται σε έναν ευρύ συνασπισμό εξουσίας, κράτος καπιταλιστικό (αστικό) που θέλει ταυτόχρονα να είναι (ή να προβάλλει πως είναι) αγροτικό, θρησκευτικό και στρατιωτικό. Με την ίδια ευκολία που το βοναπαρτικό κράτος ‘αυτονομείται’ από τις κοινωνικές τάξεις-κατηγορίες που ‘εκπροσωπεί’, με την ίδια ευκολία προσκολλάται σε αυτές, φαντασιακή ή μη.


To βοναπαρτικό κράτος είναι το κράτος των πολλαπλών κοινωνικά προσώπων, απόλυτα ευθυγραμμισμένο με την «τιμή» και την υπόληψη της Γαλλίας. Ακόμη και οι ταξικές διαφορές των συνιστώντων μερίδων του συνασπισμού της εξουσίας, ‘εργαλειοποιούνται’ πολιτικά και «συνενώνονται» συμβολικά στο ένα συνασπισμό, σε μία εθνική τάξη, σε μία ενιαία Γαλλία, υπό την κυριαρχία της κοινής λογικής και του εθνικά «επιθυμητού». Όπως το θέτει επιγραμματικά ο ίδιος ο Καρλ Μαρξ: «Ο Βοναπάρτης θα ήθελε να φαίνεται ο πατριαρχικός ευεργέτης όλων των τάξεων. Δεν μπορεί, όμως, να δώσει τίποτα στη μια, αν δεν πάρει από την άλλη».8 Το κράτος της υπερταξικής συγκρότησης είναι και το κράτος της αφαίρεσης.


Και σε αυτό το σημείο προκύπτει το ερώτημα: είναι το βοναπαρτικό κράτος αυτόνομο απέναντι στις κυρίαρχες τάξεις όπως αναφέρει ο Νίκος Πουλαντζάς; Θα απαντήσουμε λέγοντας ότι είναι αυτόνομο στο βαθμό που αυτονομείται ακριβώς για να διευρύνει τα όρια της εξουσίας του, είναι αυτόνομο στο βαθμό που μετατοπίζει τα όρια δράσης συγκροτώντας έναν ευρύτερο συνασπισμό εξουσίας, είναι αυτόνομο στο βαθμό που συνέχει και αναπαράγει «πολιτικά» τη μικρή αγροτιά, είναι αυτόνομο στο βαθμό που χρειάζεται για να άρει την εξέλιξη (και την πρόοδο) της πάλης του γαλλικού προλεταριάτου, για να προσδιορίσει την εξέλιξη της ταξικής πάλης, είναι όσο αυτόνομο χρειάζεται για να ενοποιήσει τα κοινωνικά συνιστώντα μέρη του απέναντι στον δυνάμει εξεγερσιακό «εχθρό»: το γαλλικό προλεταριάτο. Επιδιώκουμε να εμπλουτίσουμε την έννοια της σχετικής ή μη αυτονομίας του βοναπαρτικού κράτους από τις κυρίαρχες τάξεις της κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού.


Ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης είναι ο «νέος» βασιλιάς «ήλιος», ένας γραφικός «ήρωας» του καιρού του που ισορροπεί μεταξύ κωμωδίας και τραγωδίας, μεταξύ γέλιου και κλάματος.


1 Βλέπε σχετικά, Μαρξ Καρλ, ‘Η 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη’, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα, 2012, σελ. 52-53.

2 Βλέπε σχετικά, Μαρξ Καρλ….ό.π, σελ. 86.

3 Στην περιγραφή του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, στο διαρκές ψυχόδραμα που συμβόλιζε η παρουσία του, ο Μαρξ θυμίζει πεπειραμένο λογοτέχνη, που μεταχειρίζεται την πένα του ως όπλο ενάντια στις «σκοτεινές» ωδίνες του καιρού του. Πραγματικά, από αυτή την άποψη, το έργο του αποκτά υπόγεια διακειμενικές αναφορές.

4 Ο Μαρξ παρουσιάζει τον Λουδοβίκο Βοναπάρτη ως τον τυπικό ηγέτη του κουρελοπρολεταριάτου το οποίο υπακούει σε αυτόν. Ο Λουδοβίκος Βοναπάρτης παρουσιάζεται ως ο ηγέτης της εταιρείας της 10 του Δεκέμβρη, της ‘οργάνωσης’ του κουρελοπρολεταριάτου. Θα πρέπει να αντιληφθούμε το κουρελοπρολεταριάτο στην αριθμητική του διάσταση, ως μία κυρίως αριθμητική-ποσοτική βάση υποστήριξης στο βοναπαρτικό καθεστώς καθώς θεωρούμε ότι δεν επιτελεί τις λειτουργίες τάξεως-στηρίγματος του καθεστώτος λόγω της διασποράς του και της κοινωνικής του σύνθεσης.

5 Βλέπε σχετικά, Μαρξ Καρλ…ό.π, σελ. 145.

6 Βλέπε σχετικά, Μαρξ Καρλ…ό.π, σελ. 144.

7 Ιδιαίτερος είναι ο ρόλος που διαδραματίζει στο εσωτερικό του βοναπαρτικού κράτους η διοικητική γραφειοκρατία, είτε η ‘σταθερή’, είτε ανερχόμενη. Είναι αυτή η διοικητική γραφειοκρατία που ‘κινεί’ το κράτος, τον δύσκαμπτο κρατικό μηχανισμό, αναζητώντας όχι τη ρήξη αλλά το συνεχές της δράσης, εκείνο ακριβώς το τυπολογικό πλέγμα το οποίο συνίσταται στη σχέση πολιτικής (διοικητικών πολιτικών) και αποτελεσματικότητας, στη σχέση μεταξύ διοικητικής ιεραρχίας και άμεσης εκτελεστικής εξουσίας. Ένα θεμελιώδες χαρακτηριστικό που ορίζει τη λειτουργία της σύγχρονης κλασικής ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας είναι η επιδίωξη του διαρκούς εκσυγχρονισμού-εξορθολογισμού των διοικητικών πρακτικών και σχέσεων.

8 Βλέπε σχετικά, Μαρξ Καρλ…ό.π, σελ. 155.

* υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ

πηγή: viralmarxism.wordpress.com