Συρία οι εκλογές που μας αποκρύπτουν τα Δυτικά ΜΜΕ

της Vanessa Beeley

Οι κοινοβουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν χθες στη Συρία. 7000 κάλπες άνοιξαν σε όλη τη χώρα. 11.341 υποψήφιοι προτάθηκαν από όλη τη Συρία με τους 250 να εκλέγονται στο Κοινοβούλιο, συμπεριλαμβανομένου ενός αριθμού γυναικών υποψηφίων.

"Τα εκλογικά κέντρα περιλαμβάνουν πάνω από 2.000 κέντρα στη Δαμασκό, 17 στο Deir Ezzor, 1.047 στη Λαοδίκεια, 661 στη Χομς, 347 στην Sweida, 741 στη Χάμα, 368 στην Hasaka, 816 στην Ταρτούς, και 347 στο Sweida προσήλθαν ψηφοφόροι.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι εκλογικά κέντρα άνοιξαν στη Δαμασκό, την περιφέρεια της Δαμασκού, Χάμα, Λατάκια, Χαλέπι, Ταρτούς, Hasaka και Deir Ezzor για να λάβουν μέρος οι ψηφοφόροι που διαμένουν στις επαρχίες αυτές που είναι αρχικά από άλλες περιοχές, δηλαδή τις επαρχίες της Idleb, Raqqa, Χαλέπι, Ντέιρ αλ-Ζορ, και Νταράα. "~ SANA
 

Έτσι, σε αντίθεση με τους ψευδείς ισχυρισμούς από δυτικές κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης, έγιναν προσπάθειες για να ανοίξει η ψηφοφορία για όλους τους Σύριους πολίτες συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που έχουν εγκαταλείψει τις περιοχές τους λόγω τρομοκρατίας. Θα πρέπει επίσης να έχουμε κατά νου ότι πάνω από το 90% των εκτοπισμένων [εσωτερικά εκτοπισμένων ατόμων] έχουν καταφύγει σε ελεγχόμενες από την κυβέρνηση περιοχές, έτσι αμαυρώνεται περαιτέρω ο ισχυρισμός ότι οι εκλογές αυτές δεν είναι αντιπροσωπευτικές.
 

Μερικές από τις γυναίκες υποψήφιες στις βουλευτικές εκλογές της Συρίας.

Οι Συριακές εκλογές προχώρησαν σύμφωνα με το Συριακό σύνταγμα και το νόμο. Στο Χαλέπι, για παράδειγμα, αποφασίστηκε ότι οι παραβιάσεις της εκλογικής διαδικασίας είχαν λάβει χώρα και ζητήθηκε επανεκλογή, στα πλαίσια της συνταγματικής εφαρμογής των νόμων .

Το συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ με το ψήφισμα 2254 δήλωσε σαφώς ότι το μέλλον της Συρίας είναι στα χέρια των Σύριων και οι Σύριοι αποδεικνύοντας ότι κάνουν ακριβώς αυτό με λίγο κόπο, αλλά πολύ ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα έχουν κάθε δικαίωμα να αρνηθούν την ξένη επέμβαση σε κρατικές υποθέσεις τους.

Ο Σύριος "Δικτάτορας" πηγαίνει για να ψηφίσει!

Τώρα ας ρίξουμε μια ματιά στον Πρόεδρο,  που οι δυτικές κυβερνήσεις και τα τσιράκια τους μέσα ενημέρωσης θα μας κάνουν να πιστέψουμε ότι είναι ένας αιμοδιψής, σφαγέας δικτάτορας, την ώρα ο ίδιος και η σύζυγός του επικεφαλής Asma πηγαίνουν στις κάλπες χωρίς ορατή ασφάλεια.

Συγκρίνετε αυτό αν θέλετε, με τις διαδηλώσεις που διεξάγονται σε όλη τη Βρετανία ζητώντας από τον Ντέιβιντ Κάμερον (γνωστός και ως "Προβληματικός Ντέιβ") να παραιτηθεί λόγω συμμετοχής στα Panama papers, ενώ η αστυνομία επιτίθεται κατά των διαδηλωτών.
 

Ίσως ακόμα πιο γελοία ως προς το ρεκόρ υποβάθμισης των ανθρώπινων δικαιωμάτων εκ μέρους της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, είναι η δήλωσή τους σχετικά με τις Συριακές εκλογές:

Η Βρετανία είπε ότι η απόφαση της Δαμασκού να προχωρήσει στις εκλογές στην κατεστραμμένη από τον πόλεμο χώρα, όπου εκατοντάδες χιλιάδες δεν μπορούν να λάβουν μέρος, δείχνει "οτι έχει πάρει διαζύγιο (η κυβέρνηση) από την πραγματικότητα." 

Με την έλλειψη στέγης και την παιδική φτώχεια να φθάνει σε Βικτωριανά επίπεδα στη Βρετανία, τις νομικές υποθέσεις που εκκρεμούν για τις πωλήσεις όπλων στον γενοκτόνο συνασπισμό  της Σαουδικής Αραβίας που διεξάγει ωμή σφαγή αμάχων της Υεμένης, και οι πρόσφατες εκθέσεις σχετικά με προγράμματα της βρετανικής κυβέρνησης για παράνομες δολοφονίες , κάποιος θα πρέπει να δικαιολογείται λέγοντας ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν έχει μόνο η ίδια πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα, αλλά από την ανθρωπότητα με κάθε εφικτό τρόπο.

Ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μαρκ Τόνερ  είπε  ότι οι ΗΠΑ  «θεωρούν αυτές τις εκλογές ως μη νόμιμες, υπό την έννοια ότι δεν αντιπροσωπεύουν ... τη βούληση του Συριακού λαού.

Νωρίς την περασμένη εβδομάδα ο Toner είπε ότι  «μια πολιτική διαδικασία που αντανακλά τις επιθυμίες και τη βούληση του Συριακού λαού είναι ό, τι πρέπει να αποφασίσει τελικά το μέλλον της ηγεσίας και τη μελλοντική κυβέρνηση της Συρίας." ~  RT

Η ατζέντα των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, του ΣΣΚ* και του Ισραηλ  έχει ως στόχο να σπάσει την αντίσταση της Συρίας, την ακεραιότητα και την ενότητα. Η βούληση όμως του Συριακού λαού είναι να ακολουθήσει την κυβέρνηση της Συρίας.

Ιδεολογικά και πνευματικά ο λαός της Συρίας πιστεύει στην πολιτική και στρατιωτική τους νίκη. Ο λαός της Συρίας έχει πει "όχι" ξανά και ξανά για να την ξένη επέμβαση. Έχουν υποστεί εξοντωτικές οικονομικές κυρώσεις, εισβολές μέσω πληρεξουσίων τρομοκρατικών επαγγελματικών στρατών, με μαζικές δολοφονίες που χρηματοδοτούνται και εξοπλίζονται από τις ΗΠΑ και την  ΝΑΤΟική  συμμαχία. Αλλά η ανθεκτικότητά τους θα εξασφαλίσει την αυτοδιάθεση τους ενάντια σε όλες τις πιθανότητες.

Syrian army female battalion

Για να επιτύχουν τους στόχους τους στη Συρία, οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ εξαρτώνται από μισθοφόρους, τρομοκράτες, βιαστές και εγκληματίες οι οποίοι δεν έχουν κανένα έννομο συμφέρον στην νίκη, εκτός από την επένδυση την τσέπη τους με τα ναρκωτικά και τα έσοδα του πετρελαίου.

Η ατζέντα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη Συρία δεν έχει καμία νομική βάση ή ακόμα και ιδεολογία. Βασίζεται σε καθαρή απληστία και την επιβολή εξουσίας,  από τη διαφθορά και την απανθρωπιά. Πρέπει να αποτύχει και η Συρία να προκύψει ανίκητη, ισχυρότερη και, τελικά, νικηφόρα. Ο λαός της Συρίας έχει επανασχεδιάσει τον γεωπολιτικό χάρτη με τη δύναμη της  θέλησης  και μόνο. Αυτή την βούληση θα πρέπει να σέβεται ο κ Toner, καμία άλλη.

Διάγγελμα Ασαντ

"Ο λαός της Συρίας έχει εμπλακεί σε έναν πόλεμο που συνεχίζεται εδώ και πέντε χρόνια, μέσω του οποίου η τρομοκρατία κατάφερε να χύσει αθώο αίμα και να καταστρέψει μεγάλο μέρος της υποδομής, αλλά απέτυχε στην επίτευξη του πρωταρχικού στόχου που της ανατέθηκε, ο οποίος ήταν να καταστρέψει την αρχή της δομής στη Συρία, που σημαίνει την κοινωνική δομή της εθνικής ταυτότητας. "   

Προέδρος Μπασάρ αλ Άσαντ.

* Συμβούλιο Συνεργασίας για τα Αραβικά Κράτη του Περσικού Κόλπου (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Σαουδική Αραβία, Ομάν, Κατάρ και Κουβέιτ)

πηγή: globalresearch.ca 
Για την μετάφραση - απόδοση: " frixos"

Global Research: Μήπως η προοπτική της "πυρηνικής τρομοκρατίας" στο Λονδίνο, το Παρίσι ή τη Νέα Υόρκη, σας τρομάζει;

του Anthony Bellchambers  

Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ  Μπαράκ Ομπάμα χαρακτηρίζει την πυρηνική  τρομοκρατία ως την "πιο σημαντική απειλή για την εθνική ασφάλεια που αντιμετωπίζουμε".

Στην πρώτη ομιλία του προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ο Πρόεδρος Ομπάμα δήλωσε ότι «Μόνο ένα πυρηνικό όπλο να εκραγεί σε μια πόλη - είτε πρόκειται για τη Νέα Υόρκη ή τη Μόσχα, το Τόκιο ή το Πεκίνο, το Λονδίνο ή το Παρίσι - θα μπορούσε να σκοτώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους».
Θα «αποσταθεροποιήσουν την ασφάλειά μας, τις οικονομίες μας, και τον κανονικό τρόπο ζωής μας». 

Η κορυφαία τριάδα σε πυρηνικά οπλοστάσια των όπλων μαζικής καταστροφής βρίσκεται σε:

• Ρωσία  ( 8000 )?  ΗΠΑ  ( 7000 ) και  το Ισραήλ  ( 400 )*

Η 2η τριάδα σε πυρηνικά οπλοστάσια των όπλων μαζικής καταστροφής βρίσκεται σε:

• Γαλλία (300)?  Ηνωμένο Βασίλειο (200+) και την Κίνα  (250)

Η 3η τριάδα σε πυρηνικά οπλοστάσια των όπλων μαζικής καταστροφής  βρίσκεται σε:

• Πακιστάν  ( 100+ )?  Ινδία  ( 100+ ) και  Β.Κορέα  ( 5+ )

Τα κύρια χωρίς Πυρηνικά όπλα μέλη (του ΟΗΕ) είναι:
Γερμανία, την Ιαπωνία, την Ιταλία, την Ισπανία, τον Καναδά, την Αυστραλία, το Ιράν καθώς και τη Σαουδική Αραβία  και τα 150+ άλλα μέλη του ΟΗΕ.

Από τα έξι της 1ης  και της 2ης  τριάδας με πυρηνικά όπλα κράτη μόνο ένα, το Ισραήλ, έχει αδήλωτο πυρηνικό οπλοστάσιο  και αρνείται να επικυρώσει τη Συνθήκη Μη Διάδοσης των Πυρηνικών Όπλων (NPT). Επιπλέον, αυτά τα όπλα μαζικής καταστροφής (του Ισραήλ), δεν υπόκεινται στην έκθεση και επιθεώρηση από τον Διεθνή Οργανισμό Ατομικής Ενέργειας, όπως είναι αυτά των άλλων μεγάλων πυρηνικών δυνάμεων.
Αυτό ισχύει επίσης και για τις τρεις χώρες της 3ης  κατηγορίας πυρηνικών κρατών.

Και αυτό είναι δύσκολο να το δεχτεί η Ευρώπη , διότι η πρώτη προτεραιότητα για την κυβέρνηση του κάθε ανεξάρτητου εθνικού κράτους πρέπει να είναι πάντα η επιβίωσή του, δηλαδή η ασφάλεια των ανθρώπων του και τα σύνορά του.

Με την σιωπηρή αποδοχή του status quo,  σε σχέση με τα πυρηνικά όπλα μαζικής καταστροφής, η Ευρωπαϊκή Ένωση παραιτείται απο την πρωταρχική ευθύνη της, να εξασφαλίσει την ασφάλεια και τη φύλαξη των συνόρων της και των 500 εκ. κατοίκων στα 28 κράτη μέλη της.

Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτή η κατάσταση ανοχής, τόσο πιο βαθιά θα είναι η ενδεχόμενη απειλή και τόσο μεγαλύτερο θα είναι το κόστος για την αντιμετώπισή της.

Η μόνη απάντηση είναι να εφαρμόσει οικονομική πίεση για να εξασφαλιστεί η συμμόρφωση με αυστηρές προθεσμίες, για αυτά τα πυρηνικά κράτη, τα οποία απολαμβάνουν σήμερα απεριόριστη πρόσβαση στην ευρωπαϊκή ενιαία αγορά, αλλά αρνούνται να συμμορφωθούν με τις διεθνείς συμφωνίες και συμβάσεις που έχουν θεσπιστεί για την αποτροπή του πολέμου και τη διασφάλιση της ειρήνης.

Σημείωση: Οι αριθμοί των όπλων μαζικής καταστροφής που αναφέρονται για κάθε κράτος με πυρηνικά όπλα είναι μια προσέγγιση της μέγιστης εκτιμώμενης, από αξιόπιστες επιστημονικές πηγές

Copyright © Anthony Bellchambers , Global Research, 2016
Για την μετάφραση - απόδοση: " frixos"

Δύο διαφορετικοί κόσμοι: Οι αυτόχθονες του Παναμά και τα Panama Papers

 

Η αντίθεση

Οι αυτόχθονες του Παναμά δεν μπορούν να επωφεληθούν από τον αυξανόμενο πλούτο της χώρας, ενώ επιπλέον, αμφισβητούν την εξίσωση ότι πλούτη ίσον χρήμα.
Ο Celso στέκεται στην άκρη του κανό του κοιτάζοντας το τροπικό δάσος του Παναμά.
Οδηγεί τη βάρκα του κατά μήκος του ποταμού, στα ρηχά, στο σημείο όπου αρχίζει το Εθνικό Πάρκο Chagres.

Ο 25χρονος Celso ανήκει στην Embera, μία από τα επτά φυλές αυτοχθόνων του Παναμά.
«Αρκετοί Ινδιάνοι πηγαίνουν στην πόλη, αλλά οι περισσότεροι επιστρέφουν. Η ζωή είναι απλούστερη εδώ. Στην πόλη όλα είναι πάρα πολύ γρήγορα».

Ο Celso πήγε γυμνάσιο στην πρωτεύουσα για τέσσερα χρόνια, αλλά αποφάσισε να επιστρέψει στο χωριό του, εκεί όπου ζουν τα επτά αδέλφια του.

«Προτίμησα να μένω εδώ. Είμαστε πιο ελεύθεροι από τους ανθρώπους στην πόλη», λέει.

Ο τόπος του απέχει μόλις μια ώρα από το πολυσύχναστο Panama City. Και ο κόσμος του απέχει πολύ από τους ουρανοξύστες όπου στεγάζονται τα γραφεία των πολυεθνικών.
 

Ακριβώς στην καρδιά της πρωτεύουσας βρίσκεται η έδρα του δικηγορικού γραφείου που βρίσκεται στο επίκεντρο της μεγαλύτερης διαρροής εμπιστευτικών οικονομικών εγγράφων στην ιστορία της δημοσιογραφίας: Της Mossack Fonseca.

Tα επιλεγόμενα πλέον, Panama Papers αποκάλυψαν ένα παγκόσμιο «δίκτυο» 214.000 off shore, στις οποίες φιγουράρουν ονόματα αρχηγών κρατών, αθλητών, τραπεζών και εγκληματιών.

Περίπου το 8% του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού πλούτου - περίπου 7.600 δισ. δολάρια - «μένει» σε φορολογικούς παραδείσους, όπως ο Παναμάς, σύμφωνα με τον Gabriel Zucman, συγγραφέα του βιβλίου «Ο κρυμμένος πλούτος των εθνών: Η μάστιγα των φορολογικών παραδείσων».

Ο Clemens Fuest, πρόεδρος του Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών Ifo, αναφέρει: «Το γεγονός ότι υπάρχουν υπεράκτιες εταιρείες και ότι ορισμένες από αυτές χρησιμοποιούνται για παράνομες δραστηριότητες, όπως η φοροδιαφυγή και το ξέπλυμα χρήματος είναι γνωστό. Ο Παναμάς δεν είναι ο μόνος φορολογικός παράδεισος».

Ο γηγενής πληθυσμός του Παναμά
 

Το ΑΕΠ του Παναμά αυξήθηκε κατά 6,2 % το 2014, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, και η χώρα υπήρξε μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες οικονομίες της Λατινικής Αμερικής, λόγω έργων υποδομής, όπως η επέκταση της διώρυγας του Παναμά, έργο 5,3 δισ και οι ξένες επενδύσεις. Όμως, σύμφωνα με τον Fuest, οι ίδιοι οι Παναμέζοι μόλις και μετά βίας επωφελούνται από αυτή την αύξηση πλούτου.

Το 12,7 % των αυτόχθονων- περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι - ζουν σε αγροτικές περιοχές χωρίς πρόσβαση σε πόσιμο νερό, υγειονομική περίθαλψη, ενώ στερούνται ακόμη και δικτύου αποχέτευσης.

Πρόσφατη μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας σχετικά με τους κοινότητες αυτοχθόνων πληθυσμών στη Λατινική Αμερική κατέγραψε ότι ωφελούνται λιγότερο από την οικονομική ανάπτυξη στις χώρες τους και ότι το πιθανότερο είναι ότι είναι φτωχές.

Σύμφωνα με ακτιβιστικές οργανώσεις, οι αυτόχθονες που μετακινούνται σε αστικές περιοχές συχνά εργάζονται σε χαμηλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας. «Υπάρχει προκατάληψη και διακρίσεις σε βάρος του ισπανόφωνου πληθυσμού. Ορισμένοι πιστεύουν οι Ινδιάνοι είναι λιγότερο ευφυείς, άποψη η οποία βεβαίως, χτυπά κατευθείαν στην αυτοεκτίμησή τους» σημειώνουν.

Παρά την ακμάζουσα οικονομία του Παναμά, η φτώχεια μεταξύ του γηγενούς πληθυσμού είναι πάνω από 70%.

Αλλά ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι στον κόσμο αποτιμούν τον πλούτο τους με χρηματοοικονομικά δεδομένα και περιουσιακά στοιχεία, οι αυτόχθονες θεωρούν τους εαυτούς τους πλούσιους, επειδή διατηρούν αλώβητη τη σχέση τους με τη φύση και επειδή έχουν καταφέρει να προστατεύσουν την κουλτούρα τους.

Μάλιστα, συχνά ενοχλούνται επειδή το μέτρο της φτώχειας και του πλούτου κρίνεται με τα δυτικά πρότυπα.

Ξέρω αυτή τη γη σαν την παλάμη μου

Ο Celso περπατά ξυπόλητος στην πυκνή ζούγκλα. «Ξέρω αυτή τη γη σαν την παλάμη μου» λέει, χαμογελώντας.

Τα μέλη της φυλής Embera ζουν σε αχυρένια σπίτια και ταξιδεύουν με πιρόγες κατά μήκος του ποταμού Chagres. Έχουν τη δική τους γλώσσα, τα χειροτεχνήματα τους είναι διάσημα και βάφουν το δέρμα τους με χυμό από Jagua (φρούτα που ευδοκιμούν στην περιοχή).
 

Οι φυλές έχουν δικό τους νομικό και διοικητικό σύστημα. Η Kuna, μία άλλη φυλή, έχει απόλυτη αυτονομία στη γη της, τη Guna Yala, ένα αρχιπέλαγος που χωρίζεται από τον Παναμά με ένα λεπτό «σύνορο», σε μία προσπάθεια περιορισμού του τουρισμού. Όσοι επιθυμούν να επισκεφθούν την Guna Yala πρέπει να επιδείξουν το διαβατήριο τους.

Ωστόσο, ορισμένες κοινότητες αυτοχθόνων δεν κατέχουν τη γη στην οποία ζουν, ούτε έχουν επίσημα αναγνωριστεί ως αυτόχθονες.

Τα μέλη της μεγαλύτερης κοινότητας αυτοχθόνων του Παναμά, των Ngobe, έχουν εμπλακεί σε υπόθεση ιδιοκτησίας γης με την κυβέρνηση του Παναμά. Περίπου 1.000 Ngobe που ζούσαν στην επαρχία Μπόκας ντελ Τόρο υποστηρίζουν ότι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, όταν η AES Changuinola, θυγατρική του ενεργειακού κολοσσού AES Corporation, άρχισε να χτίζει εκεί, το υδροηλεκτρικό φράγμα Chan-75.

Τι σημαίνει να είναι κανείς αυτόχθονας σε έναν σύγχρονο κόσμο;
 

Ο 28χρονος Bernardino Morales, μέλος της φυλής Ngobe, ένας από τους αυτόχθονες που αναγκάστηκε να αφήσει το αγρόκτημα του εξαιτίας του φράγματος, δηλώνει ότι θεωρεί παράνομη την καταπάτηση της πατρικής γης του, η οποία επιπλέον, είναι πλούσια σε ορυκτά. «Η ζωή μας έχει αλλάξει ριζικά μετά την κατασκευή του φράγματος. Είναι οδυνηρό για μας και έχει δημιουργήσει μεγάλη δυσαρέσκεια», λέει.

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που ο Celso ήταν παιδί. Για παράδειγμα, το χωριό του τροφοδοτείται με ηλεκτρική ενέργεια από ηλιακούς συλλέκτες.

Αλλά η αποψίλωση των δασών, η κλιματική αλλαγή, οι υποδομές, τα ορυχεία και τα υδροηλεκτρικά έργα απειλούν το οικοσύστημα στη γη των αυτοχθόνων κοινοτήτων.

Από την άλλη, τα τελευταία χρόνια, ο τουρισμός έχει αναδειχθεί ως μια σημαντική πηγή εισοδήματος για ορισμένες φυλές.

Εν τω μεταξύ, πολλοί αυτόχθονες μετακινούνται σε αστικές περιοχές, ως επί το πλείστον στην Πόλη του Παναμά, αναζητώντας σχολεία και θέσεις εργασίας.

«Οι άνθρωποι θέλουν να κρατήσουν τον πολιτισμό τους, τη γλώσσα τους και τη σύνδεση με τη φύση, αλλά δεν σημαίνει ότι απορρίπτουν τη νεωτερικότητα και την τεχνολογία» λέει.

Ωστόσο, «είναι δύσκολο να υπερασπιστούμε τον τρόπο ζωής των γονιών μας, βλέποντας πόσο ο κόσμος αλλάζει», λέει ο Jordan και καταλήγει: «Το ερώτημα είναι, τι σημαίνει να είναι κανείς αυτόχθονας σε έναν σύγχρονο κόσμο;»

πηγή: tvxs

O Σπάρτακος και οι εξεγέρσεις των σκλάβων στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (139-71 π.Χ.)

 

H εξέγερση των σκλάβων μεταξύ του 73-71 π.X. δεν ήρθε από το πουθενά. Αντικατοπτρίζει τις μεγάλες κοινωνικές αναταραχές που υπήρχαν στην Ρωμαϊκή Δημοκρατία. Κατά το δεύτερο αιώνα π.X. ο ρωμαϊκός στρατός κατέλαβε την Μεσόγειο και επεκτάθηκε σε όλη την Ευρώπη.

Αυτές οι συνεχείς και αυξανόμενες κατακτήσεις έφεραν ένα μεγάλο αριθμό σκλάβων στην Ιταλική ύπαιθρο για την χρησιμοποίησή τους στις αγροτικές εργασίες (latifumdia).
Κάθε βδομάδα οι δουλέμποροι μετέφεραν ανθρώπους από την Αφρική, τη Γαλατία, τη Γερμανία, το Δούναβη, τη Ρωσία, την Ασία και την Ελλάδα στα λιμάνια του Εύξεινου Πόντου και της Μεσογείου. Πολύ συχνές ήταν οι πωλήσεις χιλιάδων σκλάβων μέσα σε μία μέρα (για παράδειγμα 10.000 στη Δήλο).

Μέσα στο 177 π.Χ. 40.000 άνθρωποι από τις Σάρδεις και το 167 π.Χ. 150.000 Ηπειρώτες αιχμαλωτίστηκαν από τα ρωμαϊκά στρατεύματα και πουλήθηκαν σαν δούλοι. Οι Ηπειρώτες μάλιστα πουλήθηκαν στην τιμή του ενός δολαρίου το κεφάλι! (Κατά μια εκτίμηση η αντιστοιχία είναι ένα τάλαντο προς 20.000 δολάρια).

Ενώ όμως, στις πόλεις οι δούλοι είχαν μια σχετική επαφή με τους ιδιοκτήτες τους (αφέντες) και είχαν κάποιες πιθανότητες ορισμένοι ακόμα και να χειραφετηθούν, αντίθετα στα μεγάλα αγροκτήματα επικρατεί η απόλυτη κτηνωδία. Οι δούλοι βρίσκονταν κάτω από το ανελέητο μαστίγωμα του επιστάτη, ο οποίος αμειβόταν περισσότερο όσο έβγαιναν μεγαλύτερα κέρδη από τους δούλους που του είχαν εμπιστευθεί. Η δε αμοιβή των δούλων ήταν τροφή και ενδυμασία τόση, όση χρειάζονταν για να μπορούν να δουλεύουν από το πρωί μέχρι τη νύχτα καθημερινά μέχρι τα βαθειά τους γεράματα. Εάν δυστροπούσαν ή έδειχναν ανυπακοή τότε αλυσοδένονταν και περνούσαν τη νύκτα τους στην υπόγεια φυλακή (ergastulum).

Αν και όχι συχνά, όπως θα ήταν αναμενόμενο, ξεσπούσαν εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Έτσι το 196 π.Χ. επαναστάτησαν στην Ετρουρία οι δούλοι της υπαίθρου και οι ελεύθεροι εργάτες. Οι ρωμαϊκές λεγεώνες κατέστειλαν την επανάσταση. Σύμφωνα με το Λίβιο, πολλοί σκοτώθηκαν ή πιάστηκαν αιχμάλωτοι, ενώ άλλοι μαστιγώθηκαν και σταυρώθηκαν. [Ο θάνατος με σταύρωμα ήταν ποινή που επιβαλλόταν σ’ αυτούς που επαναστατούσαν εναντίον της Ρωμαϊκής κυριαρχίας (imperium)]. Παρόμοια εξέγερση γίνεται το 185 π.Χ. στην Απουλία. Επτά χιλιάδες δούλοι συλλαμβάνονται και καταδικάζονται να εργάζονται στα ορυχεία.

Το 139 π.Χ. ξεσπά στη Σικελία, ο Πρώτος Δουλικός Πόλεμος. Τετρακόσιοι δούλοι συντάσσονται με το κάλεσμα του Εύνου και σφάζουν τους ελεύθερους πολίτες στην πόλη Έννα. Απ’ όλα τα αγροκτήματα και τις ιδιωτικές φυλακές της Σικελίας καταφθάνουν χιλιάδες σκλαβωμένοι και ο αριθμός των επαναστατών ανεβαίνει στις 70.000.

Κατέλαβαν τον Ακράγαντα, νίκησαν τις δυνάμεις του ρωμαίου πραίτορα και διατήρησαν τον έλεγχο σχεδόν ολόκληρου του νησιού μέχρι το 131 π.Χ. Εκείνη τη χρονιά μια ρωμαϊκή στρατιά τους εγκλώβισε μέσα στην Έννα και τους ανάγκασε να παραδοθούν λόγω της πείνας αφού δεν μπορούσαν λόγω του εγκλωβισμού να προμηθεύονται τρόφιμα. Ο Εύνος οδηγήθηκε στη Ρώμη ρίχτηκε σε υπόγεια φυλακή, όπου τον άφησαν να πεθάνει από την πείνα και τις μολύνσεις. Άλλες εξεγέρσεις έγιναν το 133 π.Χ. κατά την διάρκεια των οποίων θανατώθηκαν 150 δούλοι στη Ρώμη, 450 στις Μιντούρνες και 4000 στη Σινούεσσα.
  

Μέσα στις συνεχείς αναταραχές και επαναστάσεις που ξεσπούσαν από τους ανταγωνισμούς των Ρωμαίων εξουσιαστών και των υπερασπιστών τους, ξεσπά και ο Δεύτερος Δουλικός Πόλεμος και πάλι στη Σικελία. Γύρω στα 104 π.Χ. η ρωμαϊκή Σύγκλητος ζητά βοήθεια από τους βασιλιάδες της ανατολής προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι Κίμβροι. Τότε ο Νικομήδης της Βιθυνίας απαντά πως όλοι οι άνδρες στο βασίλειό του είχαν πουληθεί σαν δούλοι προκειμένου να πληρωθούν οι φόροι προς τη Ρώμη. Προκειμένου να αποκτηθεί στρατός αποφασίστηκε από την Σύγκλητο να απελευθερωθούν όλοι οι άνδρες που είχαν περιπέσει στην κατάσταση του δούλου προκειμένου να πληρωθούν οι φόροι.

Εκατοντάδες δούλοι στη Σικελία μόλις έμαθαν για την απόφαση της Συγκλήτου συγκεντρώθηκαν έξω από το ανάκτορο του Ρωμαίου Πραίτορα απαιτώντας την απελευθέρωσή τους.

Οι ιδιοκτήτες τους (αφέντες) διαμαρτυρήθηκαν και ο Πραίτορας ανέστειλε την εφαρμογή του διατάγματος. Οι δούλοι οργανώθηκαν υπό τον Σάλβιο και πολιόρκησαν την πόλη Μοργαντία. Οι κάτοικοι της πόλης υποσχέθηκαν στους δούλους τους πως θα τους απελευθερώσουν εάν τους βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν την πολιορκία. Η πολιορκία αντιμετωπίστηκε, αλλά οι δούλοι δεν απελευθερώθηκαν. Τότε πολλοί απ’ αυτούς ενώθηκαν με τους επαναστάτες. Το ίδιο διάστημα (103 π.Χ.) άλλοι 6000 δούλοι στο δυτικό άκρο του νησιού εξεγέρθηκαν με τον Αθηνίωνα, άνθρωπο μορφωμένο και αποφασισμένο. Αφού σύντριψαν τις λεγεώνες που στάλθηκαν από τον πραίτορα κινήθηκαν ανατολικά και ενώθηκαν με τις δυνάμεις των επαναστατών του Σάλβιου.

Οι ενωμένες δυνάμεις των σκλάβων, νικούν τα στρατεύματα που στάλθηκαν από την Ιταλία εναντίον τους αλλά πεθαίνει ο Σάλβιος. Καινούργιες λεγεώνες καταφθάνουν το 101 π.Χ. με τον ύπατο Μάνιο Ακύλιο. Ο Αθηνίωνας τον προκαλεί σε μονομαχία αλλά σκοτώνεται. Χιλιάδες σκλάβοι κατασφάζονται από τις ρωμαϊκές λεγεώνες ενώ πολλές ακόμα χιλιάδες επιστρέφονται στα αφεντικά τους. Μερικές εκατοντάδες απ’ αυτούς στέλνονται στη Ρώμη για να γίνουν θέαμα στις ρωμαϊκές αρένες πολεμώντας με τα άγρια θηρία (ad bestias) στις πανηγυρικές εκδηλώσεις που δόθηκαν για τον θρίαμβο του Ακύλιου.

Οι δούλοι αντί να πολεμήσουν βυθίζουν τα ξίφη τους ένας στον άλλο και αλληλοσκοτώνονται όλοι τους, αρνούμενοι να προσφέρουν το επιθυμητό θέαμα στους αφεντάδες.

Η Εξέγερση του Σπάρτακου

Είναι η μεγαλύτερη εξέγερση, ο Τρίτος Δουλικός Πόλεμος. Πραγματοποιήθηκε από το 73 ως το 71 π.Χ. και εξαπλώθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ιταλίας.

Ο Σπάρτακος γεννήθηκε ελεύθερος αγρότης στη Θράκη και εκπαιδεύτηκε από τον ρωμαϊκό στρατό μάλλον σαν βοηθητικός στρατιώτης. Λιποτάκτησε, τον κήρυξαν παράνομο και όταν τον συνέλαβαν τον πούλησαν για σκλάβο. Πουλήθηκε το 73 π.Χ. στη σχολή για μονομάχους του Βατιάτου στη Καπούα, 20 μίλια από τον Βεζούβιο. Την ίδια χρονιά ο Σπάρτακος και δυο Γαλάτες μονομάχοι ο Κρίξος και ο Οινόμαος, ξεκίνησαν ταραχές στην σχολή που γρήγορα γενικεύθηκαν. Λέγεται ότι ήταν προσχεδιασμένη απόπειρα απόδρασης. Από τους διακόσιους περίπου σκλάβους – μονομάχους, μόνο γύρω στους ογδόντα κατάφεραν να δραπετεύσουν χρησιμοποιώντας μαχαίρια κουζίνας.
Στον δρόμο βρήκαν ένα κάρο με όπλα για μονομάχους και 
οπλίστηκαν. Όταν οι στρατιώτες προσπάθησαν να σταματήσουν τους δραπέτες, αυτοί εύκολα τους νίκησαν με τα όπλα μονομάχων που ήταν εξοικειωμένοι. Έπειτα πήραν τα καλύτερα στρατιωτικά όπλα και ξεκίνησαν την πορεία τους νότια από τον Βεζούβιο. Κατά μήκος της πορείας έπαιρναν μαζί τους δούλους χωραφιών. Μετά από έκκληση που έγινε από τους απελευθερωμένους σκλάβους ολοένα κα περισσότεροι δούλοι από τα γύρω αγροκτήματα δραπέτευαν και συντάσσονταν με τον Σπάρτακο, άνδρα με υψηλό φρόνημα και γενναιότητα, αλλά και με κατανόηση και ευγένεια που ξεπερνούσε την κατάστασή του, αναφέρει ο Πλούταρχος. Οι σκλάβοι, αρχικά ζούσαν στις πλαγιές του Βεζούβιου λεηλατώντας τις περιουσίες των πλουσίων της περιοχής.

Η αποτυχία των πραιτοριανών

Πολλοί λίγοι είχαν καταλάβει πόσο καλά ο Σπάρτακος είχε οργανώσει την ομάδα των σκλάβων. Τους έμαθε να κατασκευάζουν και να επισκευάζουν τα όπλα τους και να μάχονται οργανωμένα. Οι Πραιτοριανοί επιχείρησαν να βάλουν τέλος στην εξέγερση. Ο πραίτορας Κλαύδιος με στρατό 3000 αντρών έστησε καρτέρι στους εξεγερμένους στον Βεζούβιο σε ένα σημείο που είχε μόνο ένα πέρασμα για την κορυφή. Το υπόλοιπο βουνό ήταν απόκρημνο και γλιστερό.

Αλλά η δύσβατη επιφάνεια του βουνού δεν ενόχλησε τον Σπάρτακο και τους εξεγερμένους. Αφού κατασκεύασαν σχοινιά από τα άγρια αμπέλια του βουνού και με αυτά σκαρφάλωσαν στην κορφή. Έτσι αιφνιδίασαν τους Ρωμαίους και κατέλαβαν εύκολα το ρωμαϊκό στρατόπεδο.

Έπειτα κινήθηκαν προς τις Άλπεις παίρνοντας μαζί τους συνολικά 70.000 σκλάβους που συναντούσαν στο δρόμο τους. Ο Σπάρτακος ήθελε να περάσουν γρήγορα τις Άλπεις και μετά να πάει ο καθένας προς τον τόπο καταγωγής του. Πολλοί όμως από τους συντρόφους του ήθελαν να λεηλατήσουν την ρωμαϊκή επαρχία. Αυτοί που ήταν υπέρ της συνέχισης της λεηλασίας ήταν κυρίως οι Γαλάτες και οι Γερμανοί και προ πάντων ο Κρίξος. Λέγεται ότι ο Σπάρτακος ήταν εντελώς αντίθετος στις λεηλασίες και σίγουρα είχε καταφέρει να μην συσσωρεύεται χρυσάφι και ασήμι από τους εξεγερμένους, αλλά οι λεηλασίες να περιορίζονται στα αναγκαία για την οργάνωση και εξοπλισμό τους. Αποτέλεσμα ήταν να υπάρχουν διαφωνίες στο στρατόπεδο των σκλάβων, για το τι θα έπρεπε να κάνουν, οι οποίες δεν λύνονταν. Είναι όμως αξιοσημείωτο το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι από πολλές διαφορετικές περιοχές του κόσμου, με διαφορετικές πολιτιστικές καταβολές, κατάφεραν να πετύχουν την συνεργασία και την ανάπτυξη ισχυρής αλληλεγγύης μεταξύ τους.

Η ρωμαϊκή σύγκλητος έπρεπε να πάρει στα σοβαρά πια την κατάσταση. Το 72 π.Χ. Ο Σπάρτακος είχε ξεσηκώσει περίπου 70.000 σκλάβους, κυρίως από αγροτικές περιοχές. Η Σύγκλητος θορυβημένη έστειλε εναντίον των επαναστατών τους δύο ύπατους, τον Γέλλιο Πουμπλίκολα και τον Κορνήλιο Λεντούλο Κλαυδιανό, τον καθένα με δύο λεγεώνες.

Οι Γαλάτες και οι Γερμανοί που είχαν διαχωριστεί από τον Σπάρτακο, νικήθηκαν από τον Πουμπλίκολα και ο Κρίξος σκοτώθηκε. Ο Σπάρτακος νίκησε τον Λεντούλο και μετά τον Πουμπλίκολα. Για να εκδικηθεί τον θάνατο του Κρίξου, ο Σπάρτακος έβαλε 300 αιχμαλώτους απ’ αυτές τις μάχες να μονομαχήσουν σε ζευγάρια μέχρι θανάτου. Στο Πίκενο την κεντρικής Ιταλίας, ο Σπάρτακος νίκησε τον στρατό των υπάτων και μετά προωθήθηκε βόρεια όπου νίκησε τον ανθύπατο της Γαλατίας, Κάσσιο. Με τις νίκες του αυτές ο Σπάρτακος άρχισε να αλλάζει άποψη και να σκέφτεται και την περίπτωση της συνέχισης της λεηλασίας καθώς και τη προέλαση του στρατού προς τη Ρώμη.
Είναι η στιγμή που περισσότεροι από τους μισούς δούλους της Ιταλίας ήταν έτοιμοι να στασιάσουν και μέσα στην Ρώμη κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει πότε θα ξεσπούσε μια εξέγερση. Οι πλούσιοι, όλοι όσοι απολάμβαναν κάθε είδος πολυτέλειας που προέρχονταν από την δουλεία, έτρεμαν στη σκέψη ότι θα έχαναν τα πάντα: κυριαρχία, περιουσία, ζωή. Συγκλητικοί και εκατομμυριούχοι αναζητούσαν ένα σωτήρα στρατηγό. Αλλά λίγοι έδειξαν προθυμία να αναλάβουν μια νέα εκστρατεία απέναντι στον σκληραγωγημένο και για μια ολόκληρη τριετία ακατάβλητο στρατό των σκλάβων.

Ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος

  

Το φθινόπωρο που η εξέγερση είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της και ο Σπάρτακος είχε συγκεντρώσει περίπου 120.000 άνδρες, η Σύγκλητος ψήφισε την παραχώρηση της εξουσίας στον Μάρκο Λικίνιο Κράσσο που υπήρξε πραίτορας το 73 π.Χ. αν και εκείνη την περίοδο δεν είχε κανένα αξίωμα. Ο Κράσσος ήταν ίσως ο πλουσιότερος ρωμαίος της εποχής. Σ’ αυτόν δόθηκαν 6 επί πλέον λεγεώνες, εκτός των τεσσάρων που είχαν οι ύπατοι. Έτσι ηγήθηκε μιας δύναμης από συνολικά 10 λεγεώνες (40.000 περίπου στρατιώτες)με σκοπό να αντιμετωπίσει την εξέγερση. Ο Κράσσος πληροφορήθηκε, σωστά, ότι οι εξεγερμένοι θα πήγαιναν βόρεια προς τις Άλπεις και τοποθέτησε τις περισσότερες δυνάμεις του έτσι ώστε να μπλοκάρουν την διαφυγή.

Στο μεταξύ έστειλε τον υπαρχηγό του Mummius και δύο νέες λεγεώνες νότια για να πιέσουν τον Σπάρτακο και τους συντρόφους του να κινηθούν βόρεια. Ο Mummius είχε ρητές εντολές να μην έλθει σε ουσιαστική μάχη εκ παρατάξεως. Όμως αυτός παρέβη τις εντολές του και ενεπλάκη σε μάχη στην οποία ηττήθηκε. Όταν ο Mummius και οι επιζήσαντες στρατιώτες του επέστρεψαν, τους περίμενε, με διαταγή του Κράσσου, η έσχατη τιμωρία του ρωμαϊκού στρατού, ο αποδεκατισμός. Όσοι είχαν σχέση με την ήττα αυτή, χωρίσθηκαν σε ομάδες των δέκα και από κάθε ομάδα επιλέγονταν ένας με κλήρωση που πήγαινε στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Το 71 π.Χ. ο Σπάρτακος βρίσκεται τελικά στα βόρεια. Ο Κράσσος έκανε ανασύνταξη δυνάμεων για να επιτεθεί. Εν τω μεταξύ η Σύγκλητος καλεί πίσω τον Πομπήιο από την Ισπανία και οι λεγεώνες του ξεκινούν το ταξίδι τους. Στο μεταξύ οι εξεγερμένοι σκλάβοι άλλαξαν πορεία και κατευθύνθηκαν νότια προς την Σικελία και συγκεκριμένα στο Ρήγιο, σκοπεύοντας να δραπετεύσουν με πειρατικά πλοία που είχαν μισθώσει, χωρίς να ξέρουν πως οι πειρατές είχαν ήδη σαλπάρει. Στον ισθμό Μπρούτιουμ (Bruttium) ο Κράσσος έχτισε ένα τείχος για να μπλοκάρει τη διαφυγή. Συνάντησε ένα μεγάλο τμήμα του στρατού των Σπαρτακιστών που είχε αποκοπεί και είχε επιδοθεί σε λεηλασίες και μετά από σφοδρή μάχη σκοτώνονται 12.300 σκλάβοι με ελάχιστες ρωμαϊκές απώλειες.

Ο Σπάρτακος έμαθε ότι τα στρατεύματα του Κράσσου θα ενισχυθούν και από άλλα που γυρίζουν από την Ισπανία. Ξεκίνησαν λοιπόν πάλι με κατεύθυνση προς το βορά με τον Κράσσο να τους ακολουθεί από κοντά. Όταν ο Σπάρτακος κατάφερε τελικά να φύγει από το Ρήγιο, δεν μπορούσε να πάει στο Βρινδίσιο και να πλεύσει ανατολικά. Η απόπειρα τους να διαφύγουν αποκόπηκε στο Βρινδίσιο από μια ακόμα ρωμαϊκή στρατιωτική δύναμη που ανακλήθηκε από την Μακεδονία. Ήταν οι λεγεώνες του Μάρκου Λικίνιου Λούκουλλου. Δεν είχε μείνει καμιά άλλη επιλογή στους εξεγερμένους παρά να δώσουν μάχη με τα στρατεύματα του Κράσσου.

Οι σκλάβοι πέτυχαν μια τελευταία μικρή νίκη εναντίον κάποιων δυνάμεων του Κράσσου. Ο Σπάρτακος γνωρίζει πλέον πως έχει να αντιμετωπίσει ολόκληρη την ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Τώρα πλέον και αυτή ακόμα η πολιορκία και ενδεχόμενη κατάληψη της Ρώμης θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα σ’ αυτό και τους συντρόφους του. Γι’ αυτό το λόγο το στράτευμα των επαναστατημένων σκλάβων παρακάμπτει τη Ρώμη και πορεύεται προς το νότο διασχίζοντας κατά μήκος την Ιταλία προς τους Θουρίους.

Τελικά κατατροπώθηκαν από τις ρωμαϊκές λεγεώνες σε μια μεγάλη μάχη στην Νότιο Ιταλία. Οι Σπαρτακιστές γρήγορα περικυκλώθηκαν και σφαγιάσθηκαν. Πολλοί ακόμα κατάφεραν να διαφύγουν στα γύρω βουνά. Πιστεύεται ότι ο Σπάρτακος σκοτώθηκε σ’ αυτή τη μάχη. Σύμφωνα με αυτή την άποψη πραγματοποίησε, μαζί με τους δικούς του ανθρώπους, επίθεση στο ισχυρότερο και πολυπληθέστερο τμήμα του ρωμαϊκού στρατού και αφού σκότωσε δύο εκατόνταρχους συνέχισε να μάχεται τραυματισμένος βαριά μέχρις ότου οι εχθρικές δυνάμεις τον κατακρεούργησαν σε τέτοιο βαθμό που ήταν αργότερα αδύνατο να αναγνωρισθεί σε ποιόν ανήκε το κορμί. Μόνο χίλιοι Ρωμαίοι στρατιώτες σκοτώθηκαν. Περίπου 5000 σκλάβοι δραπέτευσαν και διασκορπίστηκαν βόρεια αλλά αιχμαλωτίστηκαν από τον στρατό του Πομπήιου βόρεια της Ρώμης, καθώς επέστρεφε από την Ισπανία. Ο Πομπήιος αργότερα προσπάθησε να διεκδικήσει την δόξα για τον εαυτό του, μολονότι στην πραγματικότητα δεν είχε συμμετάσχει σε καμία από τις μάχες. Η Σύγκλητος αποφάσισε να αποδοθεί θρίαμβος στον Πομπήιο για τις νίκες του στην Ισπανία και επευφημία (πολύ μικρότερης σημασίας τιμητική εκδήλωση) στον Κράσσο, επειδή είχε νικήσει απλά σκλάβους. 

Έξι χιλιάδες εξεγερμένοι που συνελήφθησαν σταυρώθηκαν κατά μήκος της Αππίας Οδού από την Καπούα, απ’ όπου ξεκίνησε η εξέγερση, ως την Ρώμη. Τα πτώματά τους αφέθηκαν κρεμασμένα στους σταυρούς για πολλούς μήνες. Για να πάρουν θάρρος οι αφέντες και να τρομοκρατηθούν οι δούλοι…

Η εξέγερση του Σπάρτακου αποτελεί σημαντικό σημείο της ιστορίας των κοινωνικών αγώνων λόγω των μεγάλων διαστάσεων που έλαβε, αλλά και του σοβαρού κινδύνου στον οποίο έφερε την πανίσχυρη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Είναι παραδεκτό από όλους τους μελετητές και συγγραφείς που αναφέρονται σ’ αυτή την περίοδο, πως αν ο Σπάρτακος επέλεγε εξ αρχής να πορευθεί προς τη Ρώμη, προτού προλάβουν να επιστρέψουν οι λεγεώνες από τα άκρα της αυτοκρατορίας, είναι αρκετά πιθανό η παγκόσμια ιστορία να ήταν πολύ διαφορετική.

Δημοσιεύτηκε στη ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ, φ.25, Μάιος 2004
πηγη: Anarchy press gr

Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι (1886-1936)-Ιστορικό αφιέρωμα

 

Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι (1886-1936)

«Ξέρουμε καλά ότι καμιά κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει να τσακίσει στ’ αλήθεια τον φασισμό, γιατί οι αστοί θα χρειάζεται να καταφεύγουν σε αυτόν κάθε φορά που θα τους γλιστράει η εξουσία από τα χέρια»

«Πάντοτε σε παραπήγματα ζούσαμε, θα αντέξουμε για λίγο ακόμα. Αλλά να ξέρετε ότι οι εργάτες δεν φοβόμαστε τα ερείπια, γιατί ξέρουμε επίσης και να χτίζουμε. Εμείς φτιάξαμε όλα τα μέγαρα, κι εδώ και στην Αμερική και παντού και θα τα ξαναφτιάξουμε ακόμα πιο όμορφα. Η αστική τάξη λοιπόν ας καταστρέψει τον κόσμο της, πριν αποχωρήσει οριστικά από το προσκήνιο της Ιστορίας. Εμείς κουβαλάμε έναν νέο κόσμο, εδώ, στις καρδιές μας. Κι ο κόσμος αυτός μεγαλώνει κάθε στιγμή. Μεγαλώνει και τώρα ακόμα που σας μιλάω»…*

Ο Μπουεναβεντούρα Ντουρρούτι, υπήρξε κορυφαίος Ισπανός Επαναστάτης και σίγουρα ένας από τους μεγαλύτερους του 20ου αιώνα. Γεννήθηκε το 1886 στη Λεόν κι από τα νεανικά του χρόνια επέδειξε δυναμική συνδικαλιστική δράση, συμμετέχοντας ενεργά στην απεργία των εργατών των σιδηροδρόμων του Βορρά. το 1917.

Λόγω της πλούσιας δράσης του ενάντια στη μοναρχία και υπέρ των δικαιωμάτων των εργατών, γνώρισε διώξεις, φυλακίσεις, εκτοπίσεις, ενώ για αρκετό διάστημα ζούσε στην παρανομία εντός και εκτός Ισπανίας. Κατά τη δεκαετία του 20 από τις γραμμές της αναρχοσυνδικαλιστικής Εθνικής Συνομοσπονδίας Εργασίας-C.N.T. , προσπάθησε να οργανώσει το αναρχικό κίνημα της Καταλωνίας και τους αγώνες του. Αξίζει να επισημανθεί πως στην Ισπανία, αλλά ιδιαίτερα στην Καταλωνία και τη Βαρκελώνη, είχαν μεγάλη απήχηση οι ιδέες του Ρώσου αναρχικού Μπακούνιν και ηC.N.T. eίχε τεράστια επιρροή στο εργατικό κίνημα.

Ο Ντουρούτι μαζί με τους επίσης αναρχικούς συντρόφους του Φρανσίσκο Ασκάσο και Γκαρσία Ολιβέρ , ίδρυσαν την ομάδα Los Solidaritos (οι Αλληλέγυοι), οι οποίοι προσπάθησαν δίχως επιτυχία, να δολοφονήσουν τον αυταρχικό βασιλιά της Ισπανίας Αλφόνσο ΙΓ΄ το 1924 στο Παρίσι.

Οφείλουμε να τονίσουμε πως στο ιστορικό πλαίσιο της Ισπανίας του Μεσοπολέμου, κυριαρχούσε η ακραία φτώχεια για τις εργατικές και αγροτικές μάζες, ενώ υπόβοσκε τεράστια οργή από την καταπίεση και την εκμετάλλευση αιώνων από τη μοναρχία, τους αριστοκράτες και τον κλήρο, οι οποίοι ζούσαν με προκλητικά πολυτελή τρόπο. Υπό τις συνθήκες ακραίας εξαθλίωσης και άγριας καταστολής για το λαό, οι επιλογές του Ντουρρούτι να απαντάει στη βία των κυρίαρχων τάξεων με βία, τον κατέστησαν γρήγορα διμοφιλή ως “τιμωρό” στισ τάξεις των καταπιεσμένων.

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Κατά την επιβολή της δικτατορίας του του Πρίμο ντε Ριβέρα, ο Ντουρρούτι (μαζί με τον Ασκάσο) καταφεύγει στη Λατινική Αμερική και στην Αργεντινή, ώστε να γλυτώσει από το κύμα τρομοκρατίας που εξαπέλυσε ο δικτάτορας. Εκεί γνώρισε θερμότατη υποδοχή, με αποτέλεσμα να μπει στο στόχαστρο των διωκτικών αρχών. Όμως η φήμη του καταγράφηκε στη χώρα και η επαναστατική κληρονομιά θα απέφερε καρπούς λίγα χρόνια αργότερα, με χαρακτηρηστικότερο παράδειγμα τη δράση ένας ακόμα μεγάλου Επαναστάτη που άκουγε στο όνομα Ερνέστο Τσε Γκεβάρα.Οσο για τον Ντουρρούτι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Αργεντινή και να περιπλανηθεί σε χώρες της Λατινικής Αμερικής: Χιλή, Ουρουγουάη και το Μεξικό. Σημειολογικά μπορούμε να επισημάνουμε πως παρόμοια περιπλάνηση με μοτοσυκλέτα επιχείρησε αργότερα κι ο Τσε, γεγονός που έπεξε καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της συνείδησής του.

ΠΑΡΙΣΙ

Στις αρχές της δεκαετίας του 20, ο Ισπανός Επαναστάτης εγκαθείσταται στο Παρίσι, όπου είχαν καταφύγει πολλοί αναρχικοί αγωνιστές. Εκεί άνοιξε βιβλιοπωλείο κι ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τον διεθνούς φήμης Ουκρανό αναρχικό ηγέτη Νέστορα Μαχνό, ο οποίος κατάφυγε στη Γαλλία μετά την ανοιχτή ρήξη του με τo Επαναστατικό πλην μαρξιστικό, καθεστώς των Μπολσεβίκων. Το 1924 έλαβε χώρα η αποτυχημένη απόπειρα κατά του βασιλιά της Ισπανίας που αναφέραμε, με αποτέλεσμα την σύλληψη των Ντουρρούτι και Ασκάσο. Λίγο πριν την αποφυλάκισή τους, η Αργεντινή αξίωσε την έκδοσή τους προκειμένου να εκτελεστεί η ποινή της θανατικής καταδίκης που τους είχε επιβληθεί, όμως το τεράστιο και δυναμικό κίνημα συμπαράστασης που ξέσπασε στη Γαλλία αποσόβησε αυτό το ενδεχόμενο.

Η ΠΕΡΙΠΛΑΝΗΣΗ

Καθώς οι γαλλικές αρχές έδωσαν διορία στους δύο αναρχικούς να εγκαταλείψουν τη χώρα, αντιμετώπισαν την αρνητική στάση αρκετών ευρωπαϊκών κρατών όπως το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο και συγκυριακά βρήκαν καταφύγιο για κάποιο διάστημα στη Γερμανία. Στη συνέχεια επέστρεψαν παράνομα στη Γαλλία, όπου ακολούθησε νέα σύλληψη και μετά την αποφυλάκιση κατάφυγαν εκ’ νέου στη Γερμανία κι αργότερα στο Βέλγιο που αυτή τη φορά τους χορήγησε άδεια παραμονής. Αξίζει να αναφερθεί πως στη συγκεκριμένη περίοδο, η μοναδική χώρα που τους πρόσφερε επίσημα άσυλο ήταν η Σοβιετική Ένωση, όμως ο Ντουρρούτι αρνήθηκε την προσφορά, πιθανά επηρρεασμένος από τις αρνητικές αντιλήψεις του Νέστορα Μάχνο για το επαναστατικό καθεστώς της χώρας.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ

Στα τέλη της δεκαετίας του 20 και συγκεκριμένα το 1927, ιδρύεται στην Ισπανία η Αναρχική Ομοσπονδία Ιβηρικής (F.A.I), με στόχο το συντονισμό και τη δράση όλων των αναρχικών ομάδων της χώρας. Τέσσερα χρόνια αργότερα συντελείται και η πτώση της Ισπανικής δικτατορίας, γεγονός που επέτρεψε στον Ντουρρούτι να επιστρέψει στην πατρίδα του. Παρά τη δημοκρατία όμως το κλίμα στη χώρα είναι έκρυθμο. Η ταξική πάλη είναι ιδιαίτερα οξυμένη με απεργίες σε διάφορα σημεία της χώρας, άγρια καταστολή και δολοφονίες απεργών, λοκ-άουτ από πλευράς εργοδοτών. Ο Ντουρρούτι παρότι παντρεμένος με την Γαλλίδα Εμιλιέν Μορέν, η οποία μάλιστα κυοφορούσε, δε θα μπορούσε να μείνει αδρανής. Άλλωστε η CNT γίνονταν όλο και ισχυρότερη, αυξάνοντας την επιρροή της και ο Ντουρρούτι μαζί με άλλους συντρόφους του της FAI, επιδείδονται σε ληστείες για ενίσχυση του εργατικού κινήματος. Οφείλουμε να επισημάνουμε πως αποτελεί γενική παραδοχή, ακόμα και πολιτικών του αντιπάλων, πως από τις ενέργειες αυτές ο Ντουρρούτι δεν κράτησε τίποτα για προσωπικό του όφελος και παρέδιδε τα πάντα στις οργανώσεις, ενώ ο ίδιος εξακολουθούσε να έχει λιτό βίο, γεγονός που ενίσχυσε το κύρος του στα μάτια των εργατών.

Η ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 30

Στην Καταλωνία έχει ιδρυθεί το αριστερό Επαναστατικό POUM (κόμμα Μαρξιστικής ενοποίησης), που παρά την πολιτική επιρροή του, υπήρξε δυσανάλογα μικρό αριθμητικά, συγκριτικά με τις οργανώσεις των Αναρχικών. Μια αντικειμενική και αξιόπιστη οπτική για το POUM, αποδίδει ο διάσημος Βρετανός σκηνοθέτης Κεν Λόουτς στην ταινία του “Γη και Ελευθερία”, αλλά κι ο επίσης Βρετανός συγγραφέας Τζ. Όργουελ που πήρε μέρος στον Ισπανικό εμφύλιο από τις γραμμές της ένοπλης πολιτοφυλακής του POUM και καταγράφει τις εμπειρίες του στο βιβλίο “Φόρος τιμής στην Καταλωνία”. Έτσι το 1932 οι Αναρχικοί μαζί με το POUM, οργανώνουν εξέγερση σε όλη την Καταλωνία, η οποία όμως καταστέλεται, με αποτέλεσμα ο Ντουρρούτι μαζί με άλλους Αναρχικούς και Μαρξιστές αγωνιστές να εξοριστούν στην Ισπανική Γουινέα, δίχως καν τη διεξαφωγή δίκης , .

Κατά την επιστροφή του στην Ισπανία μετά την προηγούμενη εκτόπιση, το κλίμα στη χώρα είναι έντονα πολωμένο. Οι εξεγέρσεις είναι συχνές σε Μαδρίτη, Βαρκελώνη, Αστούριες. Στόχο των εξεγερμένων αποτελεί συχνά η καθολική εκκλησία, ως μισητό σύμβολο καταπίεσης από τα χρόνια ακόμα του Μεσαίωνα και της Ιεράς εξέτασης. Όμως οι περισσότερες εξεγέρσεις είναι ανοργάνωτες, με αποτέλεσμα την άγρια καταστολή τους και την εξαπόλυση τρομερών αντιποίνων. Ο ίδιος ο Ντουρρούτι βρίσκεται συχνά στο στόχαστρο των αρχών και συχνά συλλαμβάνεται δίχως κάποια συγκεκριμένη κατηγορία.

Επιπλέον, η άρχουσα τάξη αρχίζει να προετοιμάζει από το 1934 μια πιο οργανωμένη δύναμη καταστολής και διασφάλισης των συμφερόντων της. Μιλάμε φυσικά για το φασιστικού τύπου κόμμα των φαλαγγιτών, του οποίου αργότερα θα αναδειχτεί ως αδιαφιλονίκητος ηγέτης ο στρατηγός Φράνκο. Το κόμμα χρηματοδοτείται και επανδρώνεται από την παραδοσιακή αριστοκρατία και από νεόκοπους αστούς.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ

Οι εκλογές των αρχών του 1936 φέρνουν στην εξουσία το Λαϊκό Μέτωπο, το οποίο αποτελείται από διάφορους σχηματισμούς Σοσιαλιστών και Ρεμπουμπλικάνων. Όμως ήδη η Ισπανική άρχουσα τάξη έχει κάνει την επιλογή πως δε θα επιτρέψει να θιγούν τα συμφέροντά της, ούτε θα δώσει την ευκαιρία σταθεροποίησης στη νεόκοπη δημοκρατία. Είχε έρθει η ώρα να αναλάβει δράση το στρατιωτικό της σκέλος , που φυσικά αποτελείται από τους φασίστες φαλαγγίτες. Έτσι, οι τελευταίοι αναλαμβάνουν δράση στις 11 Ιούλη του 1936 με κατάληψη του ραδιοφωνικού σταθμού της Βαλένθια απ’ τον οποίο εκδίδουν και ανακοίνωση, καλώντας και τον στρατό να συμπαραταχθεί μαζί τους. Στην πραγματικότητα πρόκειται για την πρώτη πράξη του τριετούς εμφύλιου πολέμου, που ξεπέρασε τα όρια της χώρας, αποτελώντας και τον προάγγελο του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου. Τους φαλαγγίτες εντός Ισπανίας υποστηρίζουν ανοιχτά η Αριστοκρατία, οι μεγαλοαστοί, οι μεγαλογαιοκτήμονες και φυσικά η Καθολική εκκλησία. Συνάμα, δέχτηκαν την ανοιχτή συνδρομή της φασιστικής Ιταλίας του Μουσολίνι και της ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ, οι οποίοι τους προμήθευαν δίχως φειδώ με πολεμοφόδια, ανθρώπινο δυναμικό και συμμετοχή σε επιχειρήσεις, όπως ο βομβαρδισμός της Γκουέρνικα (Γκερνίκα) απ’ τα γερμανικά βομβαρδιστικά.

Το δημοκρατικό στρατόπεδο αποτελείται από σοσιαλιστές, δημοκράτες, αναρχικούς, αριστερούς κ.λ.π. Η έλλειψη συνοχής και τα διαφορετικά στρατηγικά σχέδια θα έχουν τελικά τραγικές συνέπειες. Ως εξωτερική βοήθεια θα σχηματιστούν οι περίφημες Διεθνείς Ταξιαρχίες από εθελοντές που συνέτρεξαν απ’ όλο τον κόσμο για να υπερασπιστούν την Ισπανική δημοκρατία. Ωστόσο, σε επίπεδο υλικού και εφοδίων μονάχα η Σοβιετική Ένωση θα στέλνει κάποια κι αυτά επιλεκτικά για να μη φτάνουν στα χέρια των Αναρχικών ή αριστερών που δεν ήταν πιστοί στη Μόσχα. Το γεγονός θα έχει αποτέλεσμα την απότομη διεύρυνση της πολιτικής επιροής του Κ.Κ.Ι, το οποίο ήταν σχεδόν ανύπαρκτο πριν τον εμφύλιο, ενώ κατά τη διάρκειά του θα διαδραματίσει ρόλο τουλάχιστον αμφιλεγόμενο.

Στη Βαρκελώνη όπου το εργατικό κίνημα ήταν δυνατό και με την πλειοψηφία να συσπειρώνεται γύρω απ’ τους αναρχικούς, το στρατιωτικό πραξικόπημα ξέσπασε στις 19 Ιούλη, όμως συνετρίβη εν τη γεννέση του. Ο Ντουρρούτι έλαβε μέρος στις μάχες αν και μόλις είχε εγχειριστεί, ωστόσο έχασε στη μάχη τον αγαπημένο του σύντροφο Ασκάσο. Δε συμβαίνει όμως το ίδιο και σε άλλες περιοχές της Ισπανίας. Ακόμα χειρότερα, σε ένα πραξικόπημα που αρχικά φαίνονταν πως θα αντιμετωπιστεί εύκολα, λόγω της ολιγωρίας της κεντρικής κυβέρνησης, ο Φράνκο κατόρθωσε να περάσει στρατεύματα από το Ισπανικό Μαρόκο στην Ισπανία.

 

Η ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΕΝΑΒΕΝΤΟΥΡΑ ΝΤΟΥΡΡΟΥΤΙ ΣΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ

Μετά την αντιμετώπιση του πραξικοπήματος η Βαρκελώνη και η Καταλωνία ζούσαν επαναστατικές στιγμές. Οι εργάτες ανέλαβαν τη διαχείριση αρκετών εργοστασίων και υπηρεσιών, ενώ παρόμοιες προσπάθειες κολεκτιβίστικής διαχείρισης εμφανίστηκαν και στην ύπαιθρο. Οι ένοπλες εργατικές πολιτοφυλακές (POUM, Αναρχικοί) ανέλαβαν την υπεράσπιση της πόλης και της συντριβής του φασισμού.

Ο Ντουρρούτι συγκρότησε την περίφημη ταξιαρχία που πήρε το όνομά του κι έφυγε για το μέτωπο της Αραγωνίας. Εκεί απελευθέρωσε την επαρχία από τη φασιστική απειλή και διέσωσε τις αγροτικές κολεκτίβες και στη συνέχεια κατέλαβε τη Σαραγόσα.

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ

Ωστόσο εντελώς διαφορετική ήταν η εικόνα στην πρωτεύουσα της χώρας Μαδρίτη. Εκεί οι δυνάμεις των αναρχικών, ήταν εμφανώς υποδεέστερες και του POUM έως ανύπαρκτες. Αντίθετα είχαν κερδίσει έδαφος το Κ.Κ.Ι βοηθούμενο κι από τις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Γενικότερα το σύνολο των υπερασπιστών της πόλης αποτελούνταν κυρίως από κακά εξοπλισμένους εργάτες.

Στον αντίποδα, ο Φράνκο άρχισε να πολιορκεί την πόλη στις αρχές Νοέμβρη με τέσσερις φάλαγγες επαγγελματιών στρατιωτών, επανδρωμένες από άντρες της Λεγεώνας των Ξένων και Μαυριτανούς στρατιώτες. Επιπλέον, είχε την αρωγή των Γερμανικών και Ιταλικών βομβαρδιστικών και τα ναζιστικά στρατεύματα της Λεγεώνας Κόνδωρ. Τέλος, εντός της πόλης υπήρχε η γνωστή “Πέμπτη Φάλαγγα”, αποτελούμενη από φασίστες που έκαναν δολιοφθορές και χτυπούσαν από τα νότα τους ηρωικούς υπερασπιστές (από αυτό έχει προκύψει κι ο συχνά χρησιμοποιούμενος στην πολιτική, όρος “Πεμπτοφαλαγγίτης”, που αφορά τον εσωτερικό και προβοκατόρικο “εχθρό”).

Ο Ντουρρούτι διαβλέπωντας τον κίνδυνο της πτώσης της Μαδρίτης, άφησε το μέτωπο της Αραγωνίας και με ένα μέρος της ταξιαρχίας του, έσπευσε για την υπεράσπιση της πρωτεύουσας. Η άφιξή του σκόρπισε ενθουσιασμό κι αναπτέρωσε το ηθικό των αμυνόμενων, αποτρέπωντας έτσι την εύκολη κατάληψη της πόλης.
 

Ωστόσο, στις 20 Νοέμβρη συνέβη το αναπάντεχο! Κάτω από αδιευκρίνηστες συνθήκες, ο Ντουρρούτι χτυπήθηκε θανάσιμα! Οι εκδοχές για τις συνθήκες διαφορετικές και αντικρουόμενες. Κάποιοι καταμαρτυρούν αυτοτραυματισμό, άλλοι το αποδίδουν σε δολοφονία από εσωτερικούς πολιτικούς αντιπάλους που δεν ήθελαν να ανέβει το κύρος των αναρχικών κι άλλοι σε αδέσποτη σφαίρα. Όποια κι αν είναι η αλήθεια, το αποτέλεσμα για το ηθικό των αναρχικών, αλλά και γενικότερα των αμυνόμενων υπήρξε ολέθριο και μη αναστρέψιμο.
  

Η σορός του αναρχικού ηγέτη μεταφέρθηκε στη Βαρκελώνη, όπου δεκάδες χιλιάδες κόσμου τον συνόδευσαν από το κτίριο της CNT στο νεκροταφείο. Η πόλη είχε χάσει τον ήρωά της.

Αντί επιλόγου, πρέπει να διασαφηνίσουμε πως σε αντίθεση με άλλους αναρχικούς ηγέτες όπως για παράδειγμα ο Γκ. Ολιβέρ και η Φ. Μοντσένυ, που παραβιάζωντας τις βασικότερες αρχές της ιδεολογίας τους έγιναν υπουργοί της τοπικής κυβέρνησης της Καταλωνίας, ο Ντουρρούτι επέλεξε το πεδίο της πρώτης γραμμής μετώπου. Δήλωνε πάντα αναρχικός, όμως η ευφυία κι η εμπειρία του, γρήγορα τον δίδαξαν τη σημασία της πειθαρχίας ώστε να είναι αποτελεσματική η ταξιαρχία που ηγούνταν, έστω κι αν ιδανικά προτιμούσε αυτή να εκδηλώνεται ως αυτοπειθαρχεία.

Ο Ντουρρούτι είχε πει κάποτε για τον εαυτό του στην Έμμα Γκόλντμαν 

«Ημουνα αναρχικός σε όλη μου την ζωή. Ελπίζω ότι είμαι και τώρα.

Θα το θεωρούσα πράγματι πολύ θλιβερό να γινόμουνα στρατηγός και να εξουσιάζω ανθρώπους με στρατιωτική πυγμή… 

Πιστεύω όπως πάντα στην ελευθέρια που στηρίζεται στην αίσθηση ευθύνης. Θεωρώ την πειθαρχία απαραίτητη αλλά θα πρέπει να είναι αυτοπειθαρχία, εμπνεόμενη από ένα κοινό σκοπό και ένα ισχυρό αίσθημα συντροφικότητας» *

Τέλος, επισημαίνουμε πως με τη δράση του συγκαταλέγεται αυτοδίκαια μεταξύ των κορυφαίων Επαναστατών του 20ου αιώνα, που οραματίζονταν έναν κόσμο που δε θα υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

ΠΗΓΕΣ
1.Φόρος τιμής στην Καταλωνία/Τζ. Όργουελ,/εκδ. Ελεύθερος Τύπος
2.Το σύντομο καλοκαίρι της Αναρχίας/ Χ. Εντσεσμέργκερ/εκδ. Οδυσσέας
3.Η Ισπανική Επανάσταση του 1936. Ένας κριτικός απολογισμός/Μάρραιη Μπούτσκιν/εκδ. Ελεύθερος Τύπος

*Προσθήκη blogger.

πηγή: ΙΣΤΟΡΙΑ-ΤΕΧΝΕΣ-ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Το Vitara στον κώλo μας

γραμμα από την Μαίρη στον Pitsiriko

Ας μιλήσουμε για διαφημίσεις, αφού όλα τα άλλα έχουν ειπωθεί.
Έχω κολλήσει άσχημα με τη νέα διαφήμιση του Vitara, αυτήν που στην εισαγωγή δείχνει έναν γηραιό κύριο πάνω σε ένα καμπαναριό να αλαλάζει βιτάραααααααααααααα, προαναγγέλλοντας την άφιξη του θαύματος και εξελίσσεται με την πορεία του στόλου των θεϊκών αυτοκινήτων με τα φιμέ τζάμια εν μέσω αποθέωσης από μια μάζα ανθρώπων, για να καταλήξει στο διστακτικό άγγιγμα ενός μικρού πλάσματος του είδους άνθρωπος πάνω στο σώμα του αυτοκινήτου που σταματά κοντά του.

Τα αυτοκίνητα είναι οι θεοί, οι άνθρωποι είναι οι ενδεείς υπηρέτες τους.

Οι άνθρωποι πραγμοποιούνται- δεν έχουν σημασία τα πρόσωπά τους κι αν έχουν, είναι μόνο για να δηλώσουν την υποταγή τους στη μηχανή.

Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν βγήκε η ένωση για την ισότητα των δύο φύλων, το παρατηρητήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η βε βε εφ, ο μπόνο ο ανθρωπιστής, η αντζελίνα που στέργει τους αναξιοπαθούντες, το εσρ, η κουτσή μαρία τελοσπάντων, να διαμαρτυρηθούν για αυτή τη διαφήμιση.

Τυχαίνει αυτόν τον καιρό να διαβάζω τους πολιτικούς στοχαστές που θεμελίωσαν τον φιλελεύθερο ατομικισμό, τη φιλοσοφική ένδυση του καπιταλισμού.

Χομπς, Λοκ, Κοντστάντ και άλλοι έστυψαν το μυαλουδάκι τους για να βρουν τα λογικά επιχειρήματα που θα δικαιολογούσαν τη συσσώρευση πλούτου και θα έδιναν νομιμοποιητικό δικαίωμα στην εξουσία των εχόντων.

Απολογητές του καπιταλισμού, είδαν ως βασικό στόχο της συγκρότησης πολιτικής κοινωνίας την διασφάλιση της ζωής και της περιουσίας.

Κάποιοι έβαλαν κι ένα πασπάλισμα πνευματικότητας στη θεωρία τους, για να μην φανούν αμιγώς υλιστές, αλλά ο καημός τους ήταν ο πλούτος.

Με απλά λογάκια, βαρβαρότητα, η κατίσχυση της ύλης επί του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος ζει και υπάρχει για να ασχολείται με τις ιδιωτικές του υποθέσεις και βασικά την προαγωγή των οικονομικών συμφερόντων του.

Ο Ρουσσώ που τους χάλασε τη σούπα και μίλησε για το κοινό συμφέρον, τη λαϊκή κυριαρχία και τη γενική βούληση σε αμεσο-συμμετοχικό πλαίσιο, αναμεταδίδοντας συνειδητά την πραγματικότητα κάποιων αρχαιοελληνικών πόλεων- κρατών, χαρακτηρίστηκε από μερικούς σχολιαστές του ως ολοκληρωτικός.

Ο φιλελευθερισμός του δυτικού κόσμου βασίστηκε στα προτάγματα αυτών των στοχαστών.

Μέλημά μας στη ζωή πρέπει να είναι και συχνά είναι να πάρουμε βιτάρα.

Έτσι θα νιώσουμε σημαντικοί κι οι άνθρωποι που το πουλάνε θα γίνουν σημαντικοί, αφού θα πάρουν τα λεφτά μας που είναι τα μόνα σημαντικά και θα τα σωρεύσουν σε ένα σημαντικό απόθεμα που θα καθορίσει σημαντικά τις ζωές μας.

Και από ένα σημείο και μετά, που τα πράγματα πήραν την δέουσα σειρά και οι άνθρωποι έγιναν αρκούντως καταναλωτές κι όλο το πανηγυράκι του πουλάω- αγοράζω- δανείζω δούλευε με θαυμαστή αρμονία, φάγαμε στη μάπα και την αποδέσμευση του νομίσματος από πραγματική αξία και τα λεφτά τα λεφτά τα μπιμπικίνια έγιναν χαρτιά με περίτεχνα σχέδια, βαφτισμένα με την αναγραφόμενη αξία.

Και δεν βγήκε η ένωση για την ισότητα των δύο φύλων, το παρατηρητήριο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η βε βε εφ, ο μπόνο ο ανθρωπιστής, η αντζελίνα που στέργει τους αναξιοπαθούντες, το εσρ, η κουτσή μαρία τελοσπάντων, να διαμαρτυρηθούν για το μέγα ψεύδος.

Α, ξέχασα, ήταν η εποχή που στον δυτικό κόσμο οι άνθρωποι είχαν γίνει «μεταϋλιστές», όπως λένε τα εγχειρίδια πολιτικής επιστήμης, δηλαδή πάλευαν για τα δικαιώματα των γυναικών, των μαύρων, των ομοφυλοφίλων, του περιβάλλοντος κλπ, επειδή είχαν ήδη λύσει το πρόβλημα της επιβίωσης.

Τα ίδια εγχειρίδια που παρατηρούν ότι ο μεταϋλισμός συμπορεύεται με το υψηλό βιοτικό επίπεδο, παρατηρούν εύγλωττα και απαξιωτικά ότι χώρες όπως η Ελλάδα παρουσιάζουν αισθητή πενία μεταϋλιστών. Τς τς τς , oh mon Dieu, tragique.

Φυσικά, η υπανάκτυκτη χώρα μας έσπευσε ευκαιρίας δοθείσης να καλύψει το βιοτικό κενό που τη χώριζε από τους πολιτισμένους, να πάρει κι αυτή το βιτάρα της.

Γιατί τα πολιτισμικά αγαθά της προτεσταντικής ηθικής και των εκπολιτισμένων βαρβάρων που έκοβαν τα χεράκια των εργατών στις αποικίες τους έπρεπε να γίνουν κτήμα των ιθαγενών που ένιωθαν τόσο μα τόσο χωριάτες.

Και ξέχασαν ότι «ο πλούτος συναναστρέφεται μόνο με κακούς ανθρώπους» που τους έλεγε ο Αίσωπος κι όλο το υπόλοιπο παρεάκι της δικής τους πολιτιστικής συνέχειας.

Δεν πειράζει, αρχίζουν να ξαναθυμούνται.

Μαίρη

(Αγαπητή Μαίρη, 
δεν την έχω δει την διαφήμιση του Vitara γιατί δεν έχω τηλεόραση. 
Μου αρέσει το Vitara γιατί έχει αυτό το -άρα στο τέλος, που μου θυμίζει γκομενάρα, κουκλάρα και τέτοια. 
Μαίρη, ούτε αυτοκίνητο έχω. Και δεν θέλω να αποκτήσω. Ούτε σπίτι έχω. Και δεν θέλω να αποκτήσω. Εντάξει, καλό θα ήταν να είχα κι εγώ -και να είχε και κάθε άνθρωπος- ένα σπίτι πενήντα τετραγωνικών, για όσο ζω μόνο, αλλά δεν πειράζει. 
Αυτό που με έσωσε μετά την χρεοκοπία της χώρας ήταν ότι δεν είχα τίποτα. Όσοι είχαν -και ήθελαν να συνεχίσουν να έχουν-, την έβαψαν. Αν είχα ιδιοκτησία, θα ήμουν αναγκασμένος να πάω να δουλέψω στους ολιγάρχες. Βέβαια, και τώρα μπορεί να πάω κάποια στιγμή αλλά τώρα θα είναι επειδή το παιχνίδι χάθηκε και κατάλαβα πια πως οι Έλληνες είναι κακομοίρηδες και παρτάκηδες, οπότε, αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται για το κοινό καλό, δεν υπάρχει λόγος να επιμένω γιατί θα γίνω γραφικός. 
Πάντως, το κόλπο στη ζωή είναι να μην έχεις. Όσο λιγότερα έχεις -αρκεί να έχεις να φας βέβαια-, τόσο πιο ελεύθερο το μυαλό. 
Επίσης, ξέρεις πως αυτοί που σε γουστάρουν, σε γουστάρουν για αυτό που είσαι, όχι για την λιμουζίνα και τη βίλα. 
Υπάρχει μια «ανακούφιση» στο να μην έχεις τίποτα. Αισθάνεσαι ελαφρύς, ευκίνητος, αέρινος. 
Τώρα βέβαια, για να μην υπερβάλλω, θα ήθελα κι εγώ να είχα ένα Mac 27 ιντσών και όχι ένα δανεικό laptop αλλά αυτό θα ήταν για την δουλειά μου και για να βλέπω ταινίες. 
Σκασίλα μου, όμως, γιατί το καλοκαίρι είναι εδώ και η θάλασσα δεν με ρώτησε ποτέ αν είμαι πλούσιος. Η θάλασσα με υποδέχεται πάντα σαν να είμαι μεγιστάνας. 
Και το καλοκαίρι είναι η χρυσή εποχή των φτωχών -όπως έγραψε ο Βάρναλης- αλλά, δυστυχώς, οι φτωχοί δεν το ξέρουν. 
Να είσαι καλά, Μαίρη.)

πηγή: Pitsirikos

Για όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

  

Αναμφίβολα κάθε γενιά έχει να θυμάται τα παιδικά της χρόνια με νοσταλγία. Από την δεκαετία του 80 όμως και μετά, η εισβολή της τεχνολογίας και της υπερκατανάλωσης στην ψυχαγωγία, κατάφερε σε ένα μικρό χρονικό διάστημα να αλλάξει ριζικά τον τρόπο παιχνιδιού των παιδιών (και των μεγάλων βέβαια). 

Δημιουργήθηκε μια κουλτούρα υπερπροστασίας και παρεμβατισμου που οδήγησε τελικά, σε μια κοινωνία με λιγότερο  υπεύθυνους ανθρώπους, καθότι από μικροί μαθαίνουν, πως για ότι πάθουν φταίνε κάποιοι άλλοι.

Το κείμενο κάνει αναφορά σε μια εποχή που κατά την άποψη  του blog πέρασε ανεπιστρεπτί.

frixos 

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή!
Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας…
Δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές, έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί..
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και… μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε οτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. 

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. 

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. 

Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. 

Σπάζαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπευθύνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν «έτρεχε τίποτα». Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξίδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα – μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. 

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. 

Τότε, το κρυφτό ήταν “υπερπαραγωγή”: ξεκινούσε απόγευμα, αφού είχες διαβάσει και σε άφηνε η μαμά να βγεις στη γειτονιά, και τελείωνε μαζί με τις ειδήσεις της ΕΡΤ, στις 10 το βράδυ!


Παίζαμε ποδόσφαιρο ατελείωτες ώρες… Χάσαμε χιλιάδες μπάλες. Άσε που όλοι είχαμε τα γόνατά μας καταχτυπημένα, αλλά δεν μας ένοιαζε! 

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! 

Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. 

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. 

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους…"κάνουμε ψηστήρι", όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P>!!!!!

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.


Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! 

Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί μιας εποχής που...δεν θα ξανάρθει.

πηγή: Αδεσποτο στο διαδίκτυο