Για όσους γεννήθηκαν πριν το 1980

  

Αναμφίβολα κάθε γενιά έχει να θυμάται τα παιδικά της χρόνια με νοσταλγία. Από την δεκαετία του 80 όμως και μετά, η εισβολή της τεχνολογίας και της υπερκατανάλωσης στην ψυχαγωγία, κατάφερε σε ένα μικρό χρονικό διάστημα να αλλάξει ριζικά τον τρόπο παιχνιδιού των παιδιών (και των μεγάλων βέβαια). 

Δημιουργήθηκε μια κουλτούρα υπερπροστασίας και παρεμβατισμου που οδήγησε τελικά, σε μια κοινωνία με λιγότερο  υπεύθυνους ανθρώπους, καθότι από μικροί μαθαίνουν, πως για ότι πάθουν φταίνε κάποιοι άλλοι.

Το κείμενο κάνει αναφορά σε μια εποχή που κατά την άποψη  του blog πέρασε ανεπιστρεπτί.

frixos 

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή!
Περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας…
Δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές, έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί..
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».

Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και… μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε οτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. 

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. 

Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. 

Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. 

Σπάζαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπευθύνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν «έτρεχε τίποτα». Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.

Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξίδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα – μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. 

Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. 

Τότε, το κρυφτό ήταν “υπερπαραγωγή”: ξεκινούσε απόγευμα, αφού είχες διαβάσει και σε άφηνε η μαμά να βγεις στη γειτονιά, και τελείωνε μαζί με τις ειδήσεις της ΕΡΤ, στις 10 το βράδυ!


Παίζαμε ποδόσφαιρο ατελείωτες ώρες… Χάσαμε χιλιάδες μπάλες. Άσε που όλοι είχαμε τα γόνατά μας καταχτυπημένα, αλλά δεν μας ένοιαζε! 

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! 

Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. 

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. 

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους…"κάνουμε ψηστήρι", όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P>!!!!!

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.


Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! 

Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί μιας εποχής που...δεν θα ξανάρθει.

πηγή: Αδεσποτο στο διαδίκτυο

Το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα

Κεν Ρόμπινσον 

Τα παιδιά στο νηπιαγωγείο έχουν ευφυΐα ως προς τον δείκτη αποκλίνουσας σκέψης σε ποσοστό που φτάνει το 98%. Με την συνεχή εκπαίδευση πάνω στα συγκεκριμένα πρότυπα του σχολείου ο δείκτης αυτός ευφυίας μειώνεται στο 50%.

Άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα βασισμένο σε καταστροφική μεθοδολογία.
Ο Κεν Ρόμπινσον κάνει πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα....

Είναι συγγραφέας και σύμβουλος σε θέματα εκπαίδευσης και καλλιτεχνικής παιδείας. Διετέλεσε διευθυντής του προγράμματος «Η Τέχνη στα σχολεία», καθηγητής Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης στο Πανεπιστήμιο του Warwick.

Έχει γίνει ιδιαίτερα γνωστός για τις 3 ομιλίες που έχει δώσει σε συνέδρια της Μη-Κερδοσκοπικής Οργάνωσης TED (Technology, Entertainment, Design) το 2006, το 2010 και το 2013, τα οποία παρακολούθησαν μέσω της ιστοσελίδας του TED πάνω από 24 εκατομμύρια επισκέπτες.

Ο Κεν Ρόμπινσον εισηγείται ότι για να συμμετάσχουν τα παιδιά στη διδασκαλία και να επιτύχει το μάθημα, θα πρέπει η εκπαίδευση να αναπτυχθεί σε τρία μέτωπα.
Πρώτο, θα πρέπει να προωθεί την πολυμορφία προσφέροντας ένα ευρύ πρόγραμμα σπουδών και να ενθαρρύνει την εξατομικευμένη μαθησιακή διαδικασία.
Δεύτερο, θα πρέπει να προωθεί την περιέργεια του μαθητή μέσω της δημιουργικής διδασκαλίας, για την οποία απαραίτητη προϋπόθεση είναι η υψηλής ποιότητας κατάρτιση των εκπαιδευτικών.
Τρίτο, θα πρέπει να επικεντρωθεί στην αφύπνιση της δημιουργικότητας μέσω εναλλακτικών διδακτικών διαδικασιών που έχουν λιγότερη έμφαση στην τυποποίηση των εξετάσεων, δίνοντας την ευθύνη για τον καθορισμό της πορείας της εκπαίδευσης σε επιμέρους σχολεία και εκπαιδευτικούς.

«Ken Robinson- Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων – DOC TV».

«Ken Robinson: Το σχολείο σκοτώνει τη δημιουργικότητα». 

Ο Κεν Ρόμπινσον κάνει μια διασκεδαστική και έντονα συγκινητική πρόταση για τη δημιουργία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που να γαλουχεί (αντί να υπονομεύει) τη δημιουργικότητα.
Μάλιστα παρακάτω παραθέτουμε μερικά αποσπάσματα της ομιλίας του που μας κέντρισαν το ενδιαφέρον:

…Ο ισχυρισμός μου είναι ότι όλα τα παιδιά έχουν τρομερά ταλέντα. Και τα σπαταλάμε αλύπητα.

Έτσι θέλω να μιλήσω για την εκπαίδευση και θέλω να μιλήσω και για τη δημιουργικότητα. Ο ισχυρισμός μου είναι ότι η δημιουργικότητα είναι σήμερα τόσο σημαντική για την εκπαίδευση όσο και ο αλφαβητισμός, και πρέπει να την αντιμετωπίζουμε με την ίδια τακτική.

…Το αποτέλεσμα είναι ότι εκπαιδεύουμε τους ανθρώπους κάνοντας τους να ξεχνούν τις δημιουργικές τους ικανότητες.
Ο Πικάσο κάποτε είπε αυτό: είπε ότι «όλα τα παιδιά γεννιούνται καλλιτέχνες. Το ζήτημα είναι να παραμείνουν καλλιτέχνες καθώς μεγαλώνουν». Το πιστεύω αυτό ακράδαντα: ότι δεν μεγαλώνουμε ώστε να γίνουμε δημιουργικοί, μεγαλώνουμε ώστε να την ξεχάσουμε. Ή αλλιώς, εκπαιδευόμαστε να την ξεχάσουμε.

…Αλλά κάτι σου κάνει εντύπωση όταν πας Αμερική και όταν ταξιδεύεις σε όλο τον κόσμο: Όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο έχουν την ίδια ιεραρχία θεμάτων. Όλα! Δεν έχει σημασία το πού βρίσκεσαι. Θα περίμενες να είναι διαφορετικά, αλλά δεν είναι. Στην κορυφή βρίσκονται τα μαθηματικά και οι γλώσσες, μετά οι ανθρωπιστικές επιστήμες και στο τέλος είναι οι τέχνες. Παντού στη Γη. Και σχεδόν σε κάθε σύστημα υπάρχει ιεραρχία μέσα στις ίδιες τις τέχνες. Τα εικαστικά και η μουσική συνήθως βρίσκονται ιεραρχικά πιο ψηλά στα σχολεία απ’ ότι το θέατρο και ο χορός.

…Το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι στοιχειοθετημένο στην ιδέα της ακαδημαϊκής ικανότητας. Και υπάρχει λόγος για αυτό. Το όλο σύστημα εφευρέθηκε – στον κόσμο δεν υπήρχαν στην πραγματικότητα δημόσια συστήματα εκπαίδευσης πριν το 19ο αιώνα. Όλα σχεδιάστηκαν για να καλύψουν τις ανάγκες της βιομηχανοποίησης. 

Έτσι η ιεραρχία έχει τις ρίζες της σε δύο ιδέες. 

Η πρώτη είναι ότι τα πιο χρήσιμα μαθήματα για την εύρεση εργασίας είναι στην κορυφή. Σας οδήγησαν, πιθανότητα, μακριά από κάποια πράγματα στο σχολείο, όταν ήσασταν παιδιά, πράγματα που σας άρεσαν, με τη δικαιολογία ότι δεν θα βρίσκατε ποτέ δουλειά κάνοντας αυτά, σωστά;
Μην κάνεις μουσική, δεν πρόκειται να γίνεις μουσικός. Μην κάνεις την τέχνη, δεν θα γίνεις καλλιτέχνης.
Καλοπροαίρετες συμβουλές – σήμερα προφανώς λανθασμένες…


…Αν το σκεφτείτε, όλο το σύστημα της δημόσιας εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο είναι μια παρατεταμένη διαδικασία εισαγωγής στο πανεπιστήμιο. Με συνέπεια πολλοί, εξαιρετικά ταλαντούχοι, ευφυείς, δημιουργικοί άνθρωποι να νομίζουν πως δεν είναι, επειδή αυτό στο οποίο ήταν καλοί, στο σχολείο δεν είχε αξία ή στιγματιζόταν. Νομίζω πως δεν μας παίρνει να συνεχίσουμε κατά τον ίδιο τρόπο…

πηγή: dikaiopolis.gr και kidsgo.com.cy

Η ύστατη "επανάσταση" της ολιγαρχίας

Aldous Huxley

 

 

Ο Άλντους Χάξλεϊ, συγγραφέας του «θαυμαστός καινούργιος κόσμος», προειδοποιούσε την ανθρωπότητα ήδη από το 1962 :«Μόνο ένα μεγάλο λαϊκό κίνημα υπέρ της αποκέντρωσης της εξουσίας και της αυτοοργάνωσης μπορεί να σταματήσει τη σημερινή τάση προς ολοκληρωτισμό. Ένα πραγματικά αποτελεσματικό ολοκληρωτικό κράτος θα είναι αυτό στο οποίο το ισχυρό διευθυντήριο των πολιτικών αρχηγών και της στρατιάς των μάνατζερ ελέγχουν έναν πληθυσμό σκλάβων χωρίς να χρειάζεται να ασκήσουν εξαναγκασμό, γιατί θα τους αρέσει η σκλαβιά τους. Και το να τους αρέσει η σκλαβιά τους έχει ανατεθεί από τα σημερινά ολοκληρωτικά κράτη σε υπουργεία προπαγάνδας, στους εκδότες και τους μηντιάρχες και στους δασκάλους και καθηγητές.»

«Μπορούμε να πούμε ότι στο παρελθόν όλες οι επαναστάσεις στόχευαν ουσιαστικά στην αλλαγή του περιβάλλοντος, ώστε να αλλάξει το άτομο, δηλαδή έγινε η πολιτική επανάσταση, η οικονομική επανάσταση και τον καιρό της μεταρρύθμισης η θρησκευτική επανάσταση. Όλες αυτές δεν στόχευαν άμεσα στον άνθρωπο, αλλά στο περιβάλλον του, έτσι, ώστε αλλάζοντας το περιβάλλον καταφέρνεις να έχεις επίδραση στον άνθρωπο.

Σήμερα νομίζω ότι αντιμετωπίζουμε την προσέγγιση αυτού που μπορεί να ονομαστεί «η ύστατη επανάσταση», η τελική επανάσταση, στην οποία ο άνθρωπος μπορεί να επιδράσει άμεσα στην ψυχοσωματική κατάσταση των ομοίων του.

Ένα είδος άμεσης επίδρασης πάνω στην ψυχοσωματική κατάσταση του ανθρώπου υπήρχε πάντα, αλλά αυτό γινόταν γενικά με βίαιο τρόπο. Τεχνικές τρομοκρατίας είναι γνωστές από πολύ παλιά και εφαρμόζονταν με περισσότερο ή λιγότερο ευφυή τρόπο, μερικές φορές με εξαιρετική ωμότητα, άλλες με έξυπνο τρόπο με μια διαδικασία «δοκιμής-και-σφάλματος», βρίσκοντας έτσι τους καλύτερους τρόπους να χρησιμοποιηθούν βασανιστήρια, φυλακίσεις, κάθε είδους εξαναγκασμούς.

Αν πρόκειται να ελέγξεις έναν πληθυσμό για κάποιο χρονικό διάστημα, πρέπει να έχεις κάποιο βαθμό συναίνεσης. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να καταφέρεις να λειτουργήσει για απεριόριστο χρόνο η καθαρή τρομοκρατία.

Μπορεί να λειτουργήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά νομίζω ότι νωρίτερα ή αργότερα πρέπει να εισαγάγεις ένα στοιχείο πειθούς, ένα στοιχείο αποδοχής από τους ανθρώπους αυτού που τους συμβαίνει.

Νομίζω ότι η φύση της ύστατης επανάστασης που ζούμε τώρα είναι αυτό ακριβώς: το γεγονός ότι βρισκόμαστε στη διαδικασία ανάπτυξης μιας ολόκληρης σειράς τεχνικών που θα δώσουν τη δυνατότητα στην ελέγχουσα ολιγαρχία, που πάντα υπήρχε και υποθέτω ότι θα υπάρχει πάντα, να κάνει τους ανθρώπους να τους αρέσει η σκλαβιά τους. Αυτό μου φαίνεται πως ειναι η ύστατη, ας πούμε, κακοπροαίρετη επανάσταση.

Αυτό είναι ένα πρόβλημα που μ’ ενδιαφέρει πολλά χρόνια και μ’ αυτό το θέμα έγραψα πριν 30 χρόνια το μυθιστόρημα «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» (pdf εδώ) που αναφέρεται σε μια κοινωνία που χρησιμοποιεί όλες τις συσκευές που ήταν διαθέσιμες εκείνο τον καιρό και κάποιες άλλες που φαντάστηκα ότι ήταν δυνατό να υπάρχουν, πρώτα απ’ όλα για να τυποποιήσει τον πληθυσμό, να εξομαλύνει ενοχλητικές ανθρώπινες διαφορές, να δημιουργήσει, ας πούμε, ανθρώπινα μοντέλα μαζικής παραγωγής τακτοποιημένα σ’ ένα είδος «επιστημονικού συστήματος καστών». Κι έκτοτε ενδιαφέρομαι ιδιαίτερα γι’ αυτό το πρόβλημα και πρόσεξα με αυξανόμενη απογοήτευση ότι οι «προβλέψεις» που περιέγραψα και που ήταν εντελώς φανταστικές πριν 30 χρόνια, έγιναν πραγματικότητα ή φαίνεται πως βρίσκονται στη διαδικασία πραγματοποίησης.

‘Ένας αριθμός τεχνικών που ανέφερα φαίνεται ότι υπάρχουν ήδη και φαίνεται να υπάρχει μια γενική τάση προς αυτή την κατεύθυνση της ύστατης επανάστασης, προς αυτή τη μέθοδο ελέγχου, με την οποία είναι δυνατόν οι άνθρωποι να φτιαχτούν έτσι, ώστε να τους αρέσει μια κατάσταση πραγμάτων που υπό κανονικές συνθήκες δεν έπρεπε να τους αρέσει! Εννοώ να τους αρέσει να είναι δούλοι!»

Aldous Huxley
UC Berkeley speech 1962 (ηχητικό)

πηγή: antioligarch.wordpress.com  -  pronews.gr  - dimokratia.info

Τελικά ποιος είναι ο ρατσιστής και από ποιόν κινδυνεύουμε;

του Δημήτρη Καζάκη
 

"Οι ορδές των μουσουλμάνων έρχονται, κρυφτείτε!..." Αυτό είναι το μήνυμα που με σύστημα διακινείται από το επίσημα μέσα προπαγάνδας στους πληθυσμούς της ΕΕ και των ΗΠΑ. Ιδιαίτερα μετά το τρομοκρατικό χτύπημα στις Βρυξέλλες. Ποτέ άλλοτε - τουλάχιστον από την εποχή της ανόδου του ναζισμού στην Ευρώπη - δεν υπήρξε μια τόσο οργανωμένη και πλατιά εκστρατεία μαζικής υστερίας.

Τελικά από ποιους κινδυνεύουμε; Από τους μουσουλμάνους, ή από τους Ευρωπαίους; Ποιοι είναι εκείνοι που διαλύουν με σύστημα ολόκληρη την Ανατολή κι όχι μόνο; Ποιοι είναι εκείνοι που δημιούργησαν τους τζιχαδιστές και τους επιτρέπουν ακόμη και τώρα να κατέχουν σημαντικό μέρος της Συρίας και του Ιράκ; Ποιοι είναι εκείνοι που στήνουν στρατόπεδα συγκέντρωσης για τα θύματά τους, δηλαδή για τα εκατομμύρια προσφύγων που οι ίδιοι και οι πόλεμοι που διεξάγουν, δημιούργησαν;

Αλήθεια οι μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε κέντρο κράτησης προσφύγων για ολόκληρη την Ευρώπη; Οι μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που αρνούνται στην πατρίδα μας κάθε κυριαρχικό δικαίωμα; Οι μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που έχουν επιβάλλει στην Ελλάδα να μην αναγνωρίζει την προσφυγική ιδιότητα στους πρόσφυγες, προκειμένου να εγκλωβίζονται εδώ; Οι μουσουλμάνοι είναι εκείνοι που κρατάνε σκόπιμα τις μάζες των εγκλωβισμένων προσφύγων σε συνθήκες τραγικής εξαθλίωσης, προκειμένου να τους εξωθήσουν σε εξέγερση ώστε να την καταστείλουν με αίμα;

Δείτε τι συμβαίνει στην Ειδομένη. Αν εμείς βρισκόμασταν εγκλωβισμένοι σκόπιμα σε ένα μέρος, χωρίς να ξέρουμε τι θα μας συμβεί αύριο, χωρίς να μας αναγνωρίζουν νομική υπόσταση και δικαιώματα, χωρίς ούτε καν τα απαραίτητα μιας στοιχειώδους διαβίωσης, τι θα κάναμε; Πόσο θα απείχαμε από μια εξέγερση;

Και σκεφτείτε ότι στην Ειδομένη είναι ήδη εγκλωβισμένοι γύρω στις 12.000 πρόσφυγες εκ των οποίων 4.000 είναι ανήλικα παιδιά. Οι συνθήκες διαβίωσης δεν περιγράφονται, ενώ η διατροφή για τη συντριπτική πλειοψηφία είναι ελλιπέστατη.

Αυτά καταγγέλλει η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες στις 22/3. Η Αρμοστεία καταγγέλλει συγκεκριμένα ότι "...στην Ειδομένη, εκτιμάται ότι περίπου 10.000-12.000 άτομα, μεταξύ των οποίων περίπου 4.000 παιδιά, κατασκηνώνουν σε άθλιες συνθήκες σε μια άτυπη περιοχή κοντά στα σύνορα, κοντά σε μια σιδηροδρομική γραμμή. Η πλειοψηφία είναι οικογένειες, πολλές με μικρά παιδιά. Η υγιεινή είναι μια σημαντική ανησυχία και επηρεάζει αρνητικά την υγεία των ανθρώπων. Οι άνθρωποι καίνε πλαστικά και σκουπίδια για να ζεσταθούν. Το γενικό περιβάλλον είναι πολύ δύσκολο. Η Ύπατη Αρμοστεία και οι εταίροι της έχουν εργαστεί για τη βελτίωση της χωρητικότητας με την παροχή οικογενειακών μεγάλου μεγέθους σκηνών για μέχρι 2.400 άτομα και τη συλλογή σκουπιδιών. Τα κινητά αποχωρητήρια έχουν τεθεί σε εφαρμογή, αλλά δεν είναι αρκετά. Οι σκηνές έχουν παρασχεθεί για ευπαθείς οικογένειες και άτομα, συμπεριλαμβανομένων των 30 ασυνόδευτων ανηλίκων. Η Ύπατη Αρμοστεία επισκέπτεται τα κέντρα κράτησης, όπου τα ασυνόδευτα παιδιά είναι υπό προστατευτική επιτήρηση. Η διανομή τροφίμων έχει διευθετηθεί από διάφορους οργανισμούς (σάντουιτς και νερό), τρεις φορές την ημέρα, καθώς και γάλα, παιδικές τροφές και πάνες."

Δεν έχετε παρά να αναρωτηθείτε, τι θα κάνατε εσείς αν βρισκόσασταν στη θέση των προσφύγων; Το γιατί βέβαια η κυβέρνηση και οι Ευρωπαίοι τους θέλουν εγκλωβισμένους στην Ελλάδα και σε τέτοια εξαθλίωση, μπορεί να το αντιληφθεί εύκολα κανείς. Όχι μόνο γιατί έτσι μπορούν να τους υποβιβάσουν σε αλλοδαπούς χωρίς δικαιώματα, αλλά και για να τους εξωθήσουν σε εξέγερση ώστε να δικαιολογήσουν την ανάπτυξη δυνάμεων - κυρίως νατοϊκών - στην Ελλάδα. Όπως κάνουν και στις χώρες τους με άλλοθι τα τρομοκρατικά χτυπήματα.

Ας μην ξεχνάμε ότι η κυβέρνηση έχει ήδη υπογράψει συμφωνία για επέμβαση του ΝΑΤΟ, την οποία αρνείται να περάσει με νόμο από την Βουλή. Όπως άλλωστε απαιτεί το Σύνταγμα (άρθρο 27, παρ. 2). Γιατί; Τι θέλει να κρύψει από τους έλληνες πολίτες; Τι δεσμεύσεις έχει αναλάβει έναντι του ΝΑΤΟ; Η συμφωνία αφορά μόνο τον επιχειρησιακό έλεγχο του Αιγαίου, ή και την εδαφική ακεραιτότητα της Ελλάδας;

Σ' αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η έλευση των Τούρκων χωροφυλάκων στα ελληνικά νησιά. Αποτελεί υλοποίηση εντολής από την ΕΕ και δεν συνοδεύεται ούτε καν με αποστολή αντίστοιχων Ελλήνων στην Τουρκία. Αυτό ήταν ένα ακόμη ψέμα της κυβέρνησης.

Τι δουλειά έχουν οι Τούρκοι χωροφύλακες στα ελληνικά νησιά; Τι έρχονται να "ελέγξουν"; Καταρχήν είναι παντελώς παράνομοι και οι τοπικές αρχές οφείλουν να μην τους αναγνωρίσουν. Ο λόγος είναι το γεγονός ότι για την παρουσία τους απαιτείται - κατ' ελάχιστο - διμερής συμφωνία Ελλάδας-Τουρκίας η οποία οφείλει με βάση το Σύνταγμα να περάσει με νόμο από τη Βουλή. Όσο δεν περνά μια τέτοια συμφωνία από τη Βουλή, οι τοπικές αρχές στα ελληνικά νησιά έχουν κάθε δικαίωμα να μην αναγνωρίζουν τους Τούρκους χωροφύλακες. Είναι θεμελιώδες πατριωτικό τους καθήκον.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Πώς γίνεται να κλείνονται και να υλοποιούνται συμφωνίες με ξένες δυνάμεις και κέντρα στο παρασκήνιο, χωρίς ούτε καν να περνάνε από τη Βουλή; Η χώρα απλά αλλάζει και επισήμως χέρια. Περνά σιγά, ήσυχα, αλλά σταθερά, υπό την στρατιωτικοπολιτική κατοχή ξένων δυνάμεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Ενώ η επικράτειά της, όπως τα ιμάτια του νεκρού Χριστού πάνω στο σταυρό, είναι ήδη στο παζάρι των εταίρων μας με το καθεστώς Ερντογάν.

Εκεί καταντά μια χώρα όταν ο λαός της είναι τόσο δειλός και άπατρις, που επιτρέπει να τον κυβερνούν δοσίλογοι και πράκτορες ξένων δυνάμεων. Κι αυτό που του έλεγαν πολλοί - μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί - ότι έτσι και διεκδικήσει την ελευθερία και την ανεξαρτησία του από τη λυκοφωλιά της ΕΕ, θα του την πέσουν οι Τούρκοι, το ΝΑΤΟ και δεν ξέρω γω ποιος άλλος, θα το ζήσει πολύ σύντομα. Προκειμένου να διατηρηθεί η "ενότητα της Ευρώπης", όπως έλεγε τις προάλλες ο ζεν πρεμιέ της πολιτικής διαφθοράς, Ιάνης Βαρουφάκης.

πηγή: dimitriskazakis.blogspot.gr

Η πολιτική ψυχοπαθεια

της Σερένας Νομικού

Οι μάζες, εκτεθειμένες στη σχιζοφρένεια των χαρισματικών ηγετών, στο κρύο και στη ζέστη μαζί, διαβρώνονται και χάνουν το λογικό τους υπόβαθρο, με αποτέλεσμα να μην κατανοούν πλέον τη διαφορά ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα

«Οι πολιτικοί είναι πολύ πιθανότερο να έχουν ψυχοπαθολογικές ασθένειες, από ότι ο υπόλοιπος πληθυσμός μίας χώρας, σύμφωνα με την πλειοψηφία των εμπειρογνωμόνων, στον τομέα της διαταραχής της προσωπικότητας. Το γεγονός αυτό επεξηγεί πολλά πράγματα, ένα εκ των οποίων είναι η χωρίς ντροπή δόλια πολιτική συμπεριφορά τους» (Dr. Martha Stout, clinical psychologist Harvard).

Τόσο οι πολιτικοί, όσο και οι ψυχοπαθείς έχουν την τάση να είναι εγωιστές, ανάλγητοι, ανελέητοι, εκμεταλλευτές των άλλων, ανεύθυνοι, παθολογικοί ψεύτες, ετοιμόλογοι, απατεώνες, αλαζόνες, ρηχοί ως χαρακτήρες και χωρίς τύψεις όσον αφορά τη συμπεριφορά τους, σύμφωνα με τους ειδικούς ψυχολόγους.

Ακόμη χειρότεροι είναι οι χαρισματικοί πολιτικοί, οι οποίοι μοιάζουν σε μεγάλο βαθμό με τους εγκληματίες ψυχοπαθείς. Τα κοινά τους χαρακτηριστικά είναι η γοητεία που ασκούν, η αδυναμία τους να αναλάβουν τις ευθύνες των πράξεων τους, η χρόνια αστάθεια τους, η μανιοκαταθλιπτική αλλαγή στρατηγικών κατευθύνσεων, η υψηλή αίσθηση αυτό-αξίας, ο κοινωνικά αποκλίνων τρόπος ζωής, η καταπιεστική ανάγκη συνεχών διεγέρσεων, ο παρασιτισμός και η μη ύπαρξη ρεαλιστικών στόχων.

Τέτοιοι ηγέτες, ανεξάρτητα από τις πολιτικές αντιλήψεις του κόμματος που ανήκουν, δημιουργούν παθολογικά αρρωστημένες κοινωνίες, οι οποίες αυτό-καταστρέφονται στο τέλος. Εκτός αυτού, όταν καταφέρουν να ανέλθουν στην εξουσία, προσπαθούν να επιβάλλουν μία μορφή ολοκληρωτικής διακυβέρνησης ή «παθοκρατίας», όπως συνήθως ονομάζεται. Όταν τα καταφέρνουν, τότε «η κυβέρνηση τους λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα του λαού, εκτός από την ευνοϊκή μεταχείριση ορισμένων ομάδων«, σύμφωνα με το συγγραφέα J.G. Long.

Κατά τον ίδιο, όταν μία χώρα εκλέγει έναν τέτοιο χαρισματικό πολιτικό, οπότε ψυχοπαθή στην εξουσία, ισοδυναμεί με ένα εθνικό χαρακίρι, με την τελετουργική πράξη δηλαδή της αυτοκαταστροφής και της αυτοκτονίας. Το άμεσο αποτέλεσμα είναι συνήθως η διάλυση της δημοκρατίας και η τοποθέτηση των βάσεων για τη δημιουργία ενός ολοκληρωτικού καθεστώτος, είτε είναι αυτό μαύρο, είτε κόκκινο.

Όσον αφορά αυτούς που ανέρχονται στην εξουσία με τη βοήθεια της παροχής όλων εκείνων των υποσχέσεων που τους ζητούν οι ψηφοφόροι, οι ψυχοπαθείς πολιτικοί δεν έχουν κανέναν ηθικό ενδοιασμό, αφού δεν θεωρούν το ψέμα ως τέτοιο, όπως όλοι οι υπόλοιποι θνητοί. Το ίδιο συμβαίνει και όταν εξαπατούν τους εκλογείς, αφού οι ίδιοι δεν θεωρούν κακή την απάτη, αλλά απολύτως φυσιολογική.

Συνεχίζοντας, η ψυχοπαθολογική συμπεριφορά δεν περιορίζεται δυστυχώς μόνο στα ηγετικά στελέχη μίας κυβέρνησης. Αντίθετα, μπορεί να εξαπλωθεί ταχύτατα σαν ιός ανάμεσα στους ανθρώπους, ενώ σύμφωνα με μία αμερικανική μελέτη «Η τυραννία δεν ευδοκιμεί επειδή οι δράστες έχουν άγνοια των πράξεων τους, αλλά λόγω του ότι οι τύραννοι έχουν το ταλέντο να εντοπίζουν ενεργά όλους όσους προωθούν τη φαυλότητα ως ενάρετη πράξη«. Αρκεί δε να ταυτιστεί ένα άτομο με έναν συγκεκριμένο ηγέτη, με ένα κόμμα ή με μία κοινωνική ομάδα, για να γίνει «πράκτορας» του καλού ή του κακού, ανάλογα με το αντικείμενο του προσωπικού ταυτισμού του.

Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τον καθηγητή Alex Haslam, όλα εξαρτώνται από τον τρόπο που οι ηγέτες καλλιεργούν την αίσθηση της ταύτισης με τους οπαδούς τους, από την «ταξική» τους πολιτική. Για να το πετύχουν, μεταξύ άλλων χρησιμοποιούν τη λέξη «εμείς» και όχι «εγώ» όταν απευθύνονται στο ακροατήριο τους, ενώ συγκεκριμενοποιούν όσο πιο καλά μπορούν την τάξη που θέλουν να ταυτίσουν μαζί τους.

Από την άλλη πλευρά, οποιαδήποτε αντίσταση σε τέτοια καθεστώτα παθολογικών ηγετών εξαρτάται από την ισχύ των απόψεων στα μυαλά εκείνων που επιλέγουν να αντεπιτεθούν. Φυσικά πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί, γνωρίζοντας επί πλέον πως απευθύνονται σε χειραγωγημένα πλήθη, τα οποία πολύ σπάνια ακούν τη φωνή της λογικής, όσο αυτονόητη και αν είναι.

Αυτό συμβαίνει κυρίως επειδή οι μάζες, εκτεθειμένες στη σχιζοφρένεια και διπολικότητα αυτού του είδους των ηγετών, στο κρύο και στη ζέστη μαζί, διαβρώνονται και χάνουν το λογικό τους υπόβαθρο, με αποτέλεσμα να μην κατανοούν πλέον τη διαφορά ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο, στην αλήθεια και στο ψέμα, στο λογικό και στο παράλογο ή στο εφικτό και ανέφικτο. Επομένως, δύσκολα μπορεί κανείς να τους αποδείξει πως βρίσκονται σε λάθος δρόμο, οδηγούμενες στην καταστροφή, ενώ διαπιστώνεται συχνά πως ακόμη και όταν πέφτουν στο γκρεμό δεν ανησυχούν, πιστεύοντας πως θα βγάλουν φτερά και θα πετάξουν.

Ένας ψυχοπαθής πολιτικός βέβαια μπορεί να μην ενδιαφέρεται για το ότι, οι ενέργειες του βλάπτουν τους άλλους ανθρώπους, αλλά νοιάζεται πάρα πολύ για να κρατήσει τη θέση του στην εξουσία, σύμφωνα με τον Beauchamp. Εάν λοιπόν υποχρεωθεί να λογοδοτεί για τις πράξεις του από ένα ανάλογα διαμορφωμένο πολιτικό σύστημα ή από τα ΜΜΕ που δεν κατέχει (παρά το ότι είναι τα πρώτα που ένας τέτοιος πολιτικός προσπαθεί να αποκτήσει), τότε μπορεί να κρατηθεί υπό έλεγχο, όσο ασυνείδητος και αν είναι.

Αυτό σημαίνει πως εάν η κάλπη αναδειχθεί στο μοναδικό όπλο των λαών για την άσκηση των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων, τότε η μάχη έχει χαθεί. Η αιτία είναι το ότι οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντισταθούν από μόνοι τους απέναντι στην εγγενή γοητεία των ψυχοπαθών πολιτικών, χωρίς τη βοήθεια του πολιτεύματος τους, καθώς επίσης των ΜΜΕ. Εάν λοιπόν δεν υπάρχουν ενσωματωμένοι στο πολίτευμα τους μηχανισμοί ασφαλείας και ελεύθερα, αντικειμενικά ΜΜΕ, τότε είναι καταδικασμένοι.

Κλείνοντας, αυτού του είδους οι πολιτικοί είναι εξαιρετικά επικίνδυνοι, οπότε δύσκολα μπορεί κανείς να τους αντιμετωπίσει και να αντισταθεί. Ειδικά όταν έχουν παραμείνει αρκετά στην εξουσία, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργήσει δικούς τους μηχανισμούς άμυνας και επίθεσης, για να εξασφαλίσουν την παραμονή τους εκεί.

πηγή: analyst

Και μετά την παραίτηση Φαμπρ;;

Του Θεμιστοκλή Συμβουλόπουλου *

Δεν είναι ανάγκη να επικαλεστώ το περίφημο απόφθεγμα του Μίλαν Κούντερα από το βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης:
"Το πρώτο βήμα για να εξοντώσεις ένα έθνος είναι να διαγράψεις τη μνήμη του.
Να καταστρέψεις τα βιβλία του, την κουλτούρα του, την ιστορία του.
Μετά να βάλεις κάποιον να γράψει νέα βιβλία,
να κατασκευάσει μια νέα παιδεία,
να επινοήσει μια νέα ιστορία.
Δεν θα χρειαστεί πολύς καιρός για να αρχίσει αυτό το έθνος να ξεχνά ποιο είναι και ποιο ήταν.
Ο υπόλοιπος κόσμος γύρω του, θα το ξεχάσει ακόμα πιο γρήγορα."
Περισσότερο απ’ όλα τα ζητήματα που προέκυψαν με την ανεκδιήγητη απόφαση της κυβέρνησης και του φερόμενου ως υπουργού Πολιτισμού Μπαλτά, να διορίσει τον Φαμπρ καλλιτεχνικό διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, είναι ο ρόλος και η λειτουργία της Τέχνης και του πολιτισμού που αυτή εκφράζει, σε μια χώρα που τελεί υπό καθεστώς κατοχής, και έχει μετατραπεί σε αποικία, δουλοπαροικία του χρέους.
Αν είναι να δημιουργηθεί ένα πλατύτερο κίνημα με βάση τον πολιτισμό και την Τέχνη, αυτή είναι μια καλή αρχή. Μια αρχή που πρέπει ν΄ανοίξει τα ζητήματα του ρόλου της Τέχνης ως αυτή την πολυσύνθετη μορφή της κοινωνικής συνείδησης, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την δοσμένη κοινωνικοπολιτική κατάσταση στην χώρα.
Με άλλα λόγια, είναι απαραίτητο να ειδωθεί η Τέχνη, ως η απόλυτα ικανή συνθήκη από την μεριά της πνευματικής δραστηριότητας, η οποία παίζει καθοριστικό ρόλο στην κοινωνική εξέλιξη και εκ του ρόλου αυτού καθίσταται η ίδια μέγιστη κοινωνική ανάγκη. Και με αυτόν τον τρόπο να απευθυνθεί στις μάζες, στον λαό, μεγενθύνοντας την κοινωνική πραγματικότητα με όρους που θα αναδείξουν τις αλλαγές στις κοινωνικές ανάγκες και συμφέροντα, έτσι ώστε να κατανοηθεί προς τα που πρέπει να αναζητήσει και να στραφεί ο μέσος πολίτης, ο εργαζόμενος, η νέα γενιά, για τον απεγκλωβισμό από την αποικιοκρατία.

«Η ρεαλιστική τέχνη είναι ισχυρό μέσο για την γνώση και τον επαναστατικό μετασχηματισμό. Ακριβώς γι' αυτό πάντα, οι προοδευτικές κοινωνικές τάξεις υπερασπίζουνε την αλήθεια της ζώής στην τέχνη».**[1]

Η τέχνη πρέπει να υπηρετεί τον λαό, δίδασκε ο Λένιν: «Ο κοινωνικός ρόλος της τέχνης, πρώτα πρώτα περιέχεται στην γνωστική λειτουργία των καλλιτεχνικών μορφών της. Αυτές μπορούν και πρέπει να βοηθάνε τα εκατομμύρια εργαζόμενους να κατανοούν τα γεγονότα της πραγματικότητας, να τα συνειδητοποιούν και να τ' αποτιμούν σωστά, να τους κάνουν να παίρνουν ενεργά μέρος στον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Υπερασπίζοντας την κληρονομιά του μεγάλου Τολστόη από την επιβουλή των φιλελεύθερων και των συνταγματικών δημοκρατικιζόντων του Μανίλοφ, που υποκριτικά λιβανίζανε τον τάφο του ανθρώπου που ξεγύμνωσε την απολυταρχία και την δουλοχτησία, ο Λένιν έκανε έκκληση στην εργατική τάξη να μελετάει με κάθε προσοχή τα αθάνατα έργα του. Ο Τολστόη έγραφε ο Λένιν, με αφάνταστη δύναμη και ειλικρίνεια μαστίγωνε τις κυρίαρχες τάξεις, με εξαίρετη παραστικότητα σκιαγράφησε την ψευτιά που διακρίνει όλα εκείνα τα ιδρύματα που με την βοήθειά τους κρατιέται όρθια η σύγχρονη κοινωνία.... την εκκλησία, το δικαστήριο, την αστική επιστήμη.... Η παραστικότητα των τυπικών μορφών του Τολστόη, διατύπωνε ο Λένιν, βοηθάει τους εργαζόμενους να νοιώσουν πιο βαθιά την ποταπότητα και την θηριωδία του κράτους που κάθεται πάνω στην ράχη τους.» [1]

Δυστυχώς, οι σημερινοί "καλλιτέχνες", στέκουν μακρυά από την συνειδητοποίηση της λειτουργιας της Τέχνης, και του καθοριστικού ρόλου που αυτή μπορεί να επιτελέσει, έτσι ώστε να οικοδομηθεί με νέους όρους η απελευθερωτική δύναμη που συνάγεται από την τροφοδοσία των αξιών του ελληνικού πολιτισμού και της οικουμενικότητάς του, σε άρρηκτη, αμφίδρομη, και γεννησιουργό σχέση με την ύπαρξη του ίδιου του ελληνικού λαού, ως ιστορικά εθνικού υποκειμένου που διεκδίκησε διαχρονικά την δημοκρατία και την ανεξαρτησία του, μέσα από την απελεύθέρωση της πατρίδας του.

Τι μας προσφέρει η τέχνη η πραγματική; Τ΄αληθινά έργα τέχνης συγκλονίζουν την ψυχή μας, φέρνουν τα δάκρυα, τον θαυμασμό, την αγανάκτηση. Αφήνουν βαθιά τα σημάδια στην συνείδησή μας. Χάνεται η χαρά από την πρώτη, την άμεση εντύπωση, αλλά το έργο δεν ξεχνιέται. Χάρη σε αυτό, έτσι άξαφνα, γνωρίζουμε κάποιες πλευρές από την ζωή που πριν δεν βλέπαμε. Δεν συνειδοτοποιούσαμε. Μπορέσαμε να δούμε κάτω από άλλο πρίσμα, με άλλα μάτια.
Η τέχνη ανοίγει δρόμους να γνωρίσουμε το παρελθόν, να γνωρίσουμε τους λαούς, τον βίο και τα ήθη τους, τους όρους κάτω από τους οποίους ζούσαν, τους εθνικούς τους ήρωες. Χωρίς την τέχνη, όλα αυτά θα ήταν μονάχα μια ιστορία που πέρασε εδώ κι αιώνες. Με τα έργα των Καβάφη, Ελύτη, Ρίτσου, Παπαδιαμάντη, θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Λεοντή, του ανώνυμου της Ελληνικής Νομαρχίας, των μεγάλων του θεάτρου συγγραφέων και ηθοποιών, του Καμπανέλη, του Βεάκη, του Αγγελόπουλου, και τόσων άλλων, όπως και των μεγάλων καλλιτεχνών κάθε χώρας, γνωρίζουμε την ιστορία των προγόνων μας. Την ίδια την πατρίδα. Την κάθε πατρίδα.
Η τέχνη μας αποκαλύπτει τα αισθήματα , τα προβλήματα, τις σκέψεις, τους χαρακτήρες και τα φερσίματα των ανθρώπων, μας δίνει λύσεις για τα προβλήματα που ορθώνονται στην ζωή και πόσα άλλα.

Σήμερα δεν διακυβεύεται μόνο η τύχη του Ελληνικού Φεστιβάλ και η παραμονή ή όχι του κάθε Μπαλτά στο τιμόνι του πολιτισμού στην χώρα.
Διακυβεύεται η παραμονή ή όχι, όλου του δοσίλογου πολιτικού καθεστώτος, που συμβάλλει τα μέγιστα στο γκρέμισμα κάθε συλλογικής κατάκτησης, ιδιαίτερα κάθε κατάκτησης που δημιούργησε πανεθνικούς δεσμούς στον λαό μας. Κι όσο απαραίτητος είναι σήμερα ο αγώνας του λαού μας στην διαχρονική πορεία για την ιστορική του συνέχεια, αυτήν την συνέχεια που ο ίδιος υπερασπίζεται μέσα από την ενότητά του και τους αγώνες του για ελευθερία, αγώνες που τελικά προσδιορίζουν και την εθνική του ταυτότητα, άλλο τόσο απαραίτητος είναι και ο καταλυτικός ρόλος της τέχνης και του πολιτισμού σε αυτή την κατεύθυνση.

* Ο Θ. Συμβουλόπουλος, είναι εργαζόμενος στα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ και γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Πολιτικής Γραμματείας του ΕΠΑΜ
**Αισθητική - Ινστιτούτο Παγκόσμιας Λογοτεχνίας «Γκόρκη»
[1] Κεφάλαιο, «Η Ουσία της τέχνης.» (Σελ 250-251)

πηγή: seisaxthia-epam.blogspot.gr

Σύγχρονοι γενίτσαροι

του Σταύρου Κατσούλη

Μπορεί να τραβάμε τα ίδια ζόρια, να παλεύουμε στο ίδιο επαγγελματικό μετερίζι. Μπορεί να πεινάμε μαζί, να χρωστάμε μαζί ή να γελάμε μαζί. Πιθανώς να πηγαίνουμε μαζί στο παιχνίδι που παίζει σήμερα, ή στην συναυλία που τόσο καιρό περιμέναμε. Μπορεί να διαβάσαμε τα ίδια βιβλία και να ακούμε τις ίδιες μουσικές.

Δεν έχει σημασία εάν οι γονείς τους, γεννήθηκαν στο ίδιο χωριό με σένα. Δεν έχει καμιά σημασία εάν γαλουχήθηκαν και μεγάλωσαν στα ίδια ματωμένα χώματα. Δεν μετρά σε τίποτε αν τους βλέπεις να συμπεριφέρονται κι αυτοί όπως ο κάθε νεοέλληνας, αν μιλάνε την ίδια γλώσσα, με τα ίδια ιδιώματα και τρόπους σαν και σένα.

Δυστυχώς, κι ίσως βαθειά βαθειά να το 'χεις καταλάβει αυτό το τρομερό, υπάρχει μια τεράστια διαφορά μεταξύ αυτών και μας. Δυστυχώς, αυτοί μεγάλωσαν για να γίνουν γενίτσαροι. Κάποια στιγμή αρκετά νωρίς, έγινε η "απαγωγή" τους από κάποιο από τα σύγχρονα παιδομαζώματα... Κι από κει και πέρα, ανδρώθηκαν, άσχετο τώρα το πώς, μέσα στο μίσος για την Πατρίδα. Και δεν έχει σημασία καμιά, ποια ιδεολογία τους ή ποιο μονοπάτι τους οδήγησε ως αυτή την βλασφημία.

Μερικοί απ' αυτούς το έχουν εκλογικεύσει. Θα σου πουν για τα εγκλήματα κάποιων προγόνων μας, για τα λάθη του σήμερα, για ότι μπόρεσαν να ξεθάψουν για να δικαιολογήσουν σε τι τερατώδες βδέλυγμα μεταμορφώθηκαν. Θα στα πουν αυτά, για να δικαιολογήσουν τον εθνο-μισανθρωπισμό τους για καθετί που ορίζει το γένος μας. Είναι οι ίδιοι που θα το παίξουν διαβασμένοι και ισχυρίζονται ότι σε αντίθεση με σένα, αυτοί έχουν κοινή λογική, ενώ αυτό που έμαθαν στην πραγματικότητα είναι η ψυχρή και δολοφονική απέχθειά του ίδιου τους του γένους.

Κάποιοι, έχουν σπουδάσει εκεί όπου πίστεψαν ότι υπάρχει η πρόοδος και η ευημερία. Άλλοι, παρόμοιοι τους, απλά είδαν τις εικόνες, άκουσαν τις φήμες, και υπέθεσαν τα ίδια. Και βάλθηκαν όλοι να τα φέρουν όλ' αυτά εδώ, πουλώντας αξίες και ξεπουλώντας ήθος, μέχρι που έχασαν τον εαυτό τους. Εκπόρνευσαν ότι είχαν στα χέρια τους, Ελληνικό. Έμαθαν για την αποτελεσματικότητα, το ανθρώπινο δυναμικό, την τέχνη του να ξεκοκαλίζεις τον άνθρωπο για χάρη ενός νέου συστήματος που θέλουν να φέρουν στον τόπο. Ο μόνος τρόπος για να μάθουν ξένες γλώσσες γι αυτούς, ήταν να ξεχάσουν την γλώσσα του φιλότιμου. Κι όπως ήταν φυσικό, η νέα τους αυτή θρησκεία, απαιτούσε το μίσος για αυτό που ήταν κάποτε οι ίδιοι και παραμένει όπως-όπως ευτυχώς ακόμα, να είναι ακόμη ο λαός μας.

Άλλοι γενίτσαροι, θα το παίξουν πατριώτες. Βάρβαροι κι αμόρφωτοι, υπερήφανοι χωρίς να καταλαβαίνουν το γιατί, βουτηγμένοι απ' την κορφή ως τα νύχια μέσ' στο μίσος. Εξευτελίζουν ότι ιερό, για μια χούφτα μπράβο από ξένους κρετίνους. Προσκυνούν φύρερ κάθε λογής, για να λάβουν μερικές στιγμές στείρας περηφάνιας, χωρίς αντίκρισμα στο πνεύμα. Αυτοί, την ώρα που πουλούν πατρίδα με το κιλό, ξεπουλούν αξίες, ιδανικά, ιδέες και ρίχνουν στον καιάδα ψυχές συμπατριωτών τους με τις μυριάδες. Με το κτηνώδες μίσος τους μπορούν χωρίς καμία τύψη, όπως χτυπούν τον ξένο, τόσο χειρότερα και να κατασφάξουν και συμπατριώτες τους.

Άλλοι πάλι, θα στηρίξουν τον μισανθρωπισμό τους, στον φερόμενο ως προοδευτισμό τους, σφετερίζοντας αισχρά και χυδαία κάθε κοινωνικό αίτημα, μετατρέποντας το σε κοινή αλητεία. Τιμούν σημαίες άλλων, αλλά μισούν θανάσιμα την δικιά μας. Τιμούν τις ζωές άλλων, μόνο για να ατιμάσουν τις ζωές των αδελφών τους. Αυτοί, αρέσκονται στο να περιβάλλονται με μια εικόνα πνευματικής παντοδυναμίας, να λένε ότι είναι γνώστες της παγκόσμιας φιλοσοφίας και θαυμαστές των τεχνών και των γραμμάτων... Αλλά στην ουσία ζουν μέσα στην πνευματική βαρβαρότητα, όπως ακριβώς αποδεικνύουν οι πράξεις τους. Και σαν να μην έφτανε αυτό, προσβάλλουν ακόμη περισσότερο, με τον ψεύτικο ριζοσπαστισμό τους.

Για όλους έχει ο μπαξές των γενιτσάρων. Αδέλφια δείτε τριγύρω, γεμίσαμε σύγχρονους γενίτσαρους. Γενίτσαρους κίτρινους, γενίτσαρους μπλε, γενίτσαρους κόκκινους, γενίτσαρους ροζέ. Γενίτσαρους των λουλουδιών και γενίτσαρους των σαλονιών. Γενίτσαρους της εξοχής, των δέντρων και των λιβαδιών, γενίτσαρους των πόλεων και γενιτσάρους της τεχνολογίας. Γενίτσαρους χωρίς σύνορα, γενίτσαρους με σύνορα. Γενίτσαρους ειρηνιστές, γενίτσαρους "πολεμιστές". Γενίτσαρους με γαλανόλευκα σώβρακα, γενίτσαρους όλο τσιτσίδι. Γενίτσαρους του αθεϊσμού, γενίτσαρους της ορθοδοξίας. Γενίτσαροι εκ δύσης, γενίτσαρους εξ ανατολής και γενίτσαρους από άλλα, κατάμαυρα σκοτάδια.

Μεταξύ τους όλοι αυτοί, θα σου πουν, ότι υπάρχει άβυσσος. Ότι οι διαφορές τους δεν λύνονται ακόμη και με το αίμα. Ότι μάχεται ο ένας τον άλλον. Ότι είναι εχθροί κι ότι δεν χωρά νερό στο κρασί του καθενός τους.

Κι όμως, υπηρετούν τον ίδιο αφέντη, κι ο αφέντης αυτός, τους θέλει έτσι, έτσι σ' ακριβώς αυτή την κατάσταση. Για να πιστεύουν ότι βρίσκονται σε διαφορετικά στρατόπεδα, αλλά και για να επιτίθεται σ' αυτήν την έρμη την χώρα από όσες περισσότερες πλευρές μπορεί. Τους μετέτρεψε όλους αυτούς, από συνοδοιπόρους μας στην ίδια πατρίδα, σε γενίτσαρους, θανατηφόρο αίμα, απ το ίδιο μας το αίμα, που υπάρχει μόνο για να την αμαυρώσουν, να την αποδομήσουν, να εξαφανίσουν ότι κρατά το έθνος αυτό σε συνοχή.

Κι αυτό, δηλαδή ο κρυφός-φανερός τους άρρωστος πόθος, φαίνεται από ένα και μόνο σημείο: Όλοι τους, μα όλοι τους αποστρέφονται με αηδία, από το ένα και μοναδικό στοιχείο που τους πειράζει και τους ενοχλεί τόσο, μα τόσο: Την ίδια την ψυχή και δύναμη αυτού του έθνους. Την μισούν αυτήν την δύναμη, αυτό το θράσος. Μισούν τους ανθρώπους του, τις οικογένειές του, τα παιδιά του, τις αξίες του, τα ιδανικά του, την ιστορία του, την γλώσσα του, τις παραδόσεις του, την σκέψη του, τον τρόπο ζωής του, όλα αυτά που τον κάνουν συγκροτημένο ως ενιαίο έθνος.

Αλλά περισσότερο απ΄όλα, μισούν την σκληροκέφαλη, απρόβλεπτη, ανοργάνωτη, ατίθαση κι αναρχική μας "πάστα". Δέος θα προκαλούσε στον ανίδεο, το πόσο πολύ επιθυμούν αυτήν να την εξαφανίσουν. Όλοι τους, θέλουν να τον δουν πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο, ατιμασμένο, συμβιβασμένο, προσκυνημένο, γονατισμένο χωρίς ελπίδα κι ας είναι οποιοσδήποτε ο τύραννος, άνθρωπος, ιδέα ή πράγμα.

Κι εμείς τους αφήσαμε να δυναμώσουν, τους αφήσαμε να μας κάνουν να φουντώσει το μίσος μέσα μας και να μας λοβοτομήσουν με τις "φιλοσοφίες" τους. Και στο τέλος, λες και δεν μας έφτανε η κατάντια αυτή, αφήσαμε κάποιους απ αυτούς, να πάρουν και θέσεις δύναμης ή εξουσίας.

Και είναι εδώ, δυνατοί και ακμαίοι αφού τους ταϊσαμε, τώρα ακριβώς αναγνώστη που το διαβάζεις αυτό, αφιερωμένοι πλήρως στο σκοπό του αφεντικού τους, για να κάνουν αυτό που κάθε γενίτσαρος κάνει πάντα: Να σκοτώσουν κι εμάς, και τα παιδιά μας και στο τέλος ακόμα και τις ίδιες τους τις μάνες.

Η αλήθεια είναι ότι διαχρονικά το 'χει αυτό το κακό ο τόπος μας. Πάντα εδώ ήταν οι γενίτσαροι και βγάζει δυστυχώς, πολλούς ο τόπος.

Αλλά την ίδια στιγμή, δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα του "ουδέν κακόν αμιγές καλού", από την ίδια μας την περίφημη σκληροκέφαλη, απρόβλεπτη, ανοργάνωτη, ατίθαση κι αναρχική μας "πάστα".

Γιατί ακριβώς αυτή η "πάστα" που θέλουν δαιμονισμένα να εξαφανίσουν, ελπίζω ότι θα αποτελέσει στο τέλος και την λύση...

πηγή: stavroskatsoulis.blogspot.gr