Συνέντευξη - Γιατί ο Πούτιν αποφάσισε αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία;

του Παναγιώτη Κωνσταντίνου

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν για μια ακόμη φορά, στα πέντε χρόνια της συριακής κρίσης, κατάφερε να αιφνιδιάσει τη Δύση, δημιουργώντας νέα δεδομένα στη διεθνή διπλωματική σκακιέρα. Η Ρωσία ανακοίνωσε τη «μερική αποχώρηση» των δυνάμεων της από τη Συρία, ενώ στη Γενεύη συνεχίζονται οι προσπάθειες για επανέναρξη των ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Μπασάρ Αλ Άσαντ και της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης, με στόχο τη λύση του γόρδιου δεσμού στη Συρία. Η απόφαση του Πούτιν αναγνωρίστηκε ως μια «θετική κίνηση» προς αυτή την κατεύθυνση, όμως ταυτόχρονα γεννά ερωτήματα για τη στρατηγική του Κρεμλίνου. Γιατί τώρα και τι σηματοδοτεί αυτή η απόφαση;

Η «μερική αποχώρηση» των ρωσικών δυνάμεων έρχεται με τη συμπλήρωση 5 χρόνων από την έναρξη της συριακής κρίσης. Ήταν 15 Μαρτίου του 2011 όταν ξεκίνησαν οι πρώτες μαζικές διαδηλώσεις κατά του Σύρου προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων - που είχαν εξαρχής την υποστήριξη της Δύσης - από το καθεστώς προκάλεσε τη γενίκευση των συγκρούσεων, ενώ την εμφάνισή τους έκαναν και οι τζιχαντιστές, οι οποίοι σε πρώτη φάση μεταπήδησαν κατά κύματα από το Ιράκ στη Συρία. Τότε έκανε και την εμφάνισή του το Ισλαμικό Κράτος, που αν και είχε ξεκινήσει ως παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο γειτονικό Ιράκ, στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκε και αναδείχθηκε σε κυρίαρχη τζιχαντιστική δύναμη σε όλο τον κόσμο.
 
Το «κουτί της Πανδώρας» είχε πλέον ανοίξει.Καθεστωτικές δυνάμεις (αλαουίτες - σιίτες), αντάρτες της αντιπολίτευσης (φιλοδυτικοί και σουνίτες), τζιχαντιστές (Ισλαμικό Κράτος και Μέτωπο Αλ Νούσρα) και Κούρδοι πρωταγωνιστούν στα πεδία των μαχών της Συριας. Πάντα υπό το βλέμμα και την κατά περίπτωση υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΕ και Ρωσίας) αλλά και των περιφερειακών δυνάμεων (Σαουδική Αραβία, Ιράν, Τουρκία). Σε πέντε χρόνια, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΗΕ, πάνω από 270.000 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στη Συρία, με τις ακτιβιστικές οργανώσεις ναανεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων έως και σε 450.000. Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί προκαλώντας μια προσφυγική κρίση, που όμοιά της είχε να δει ο κόσμος από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη Γενεύη έχει ήδη ξεκινήσει ο νέος γύρος έμμεσων διαπραγματεύσεων υπό την αιγίδα του ΟΗΕ μεταξύ του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ - που από την αρχή είχε τη στήριξη της Ρωσίας - και της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης. Σε αυτό πλαίσιο έχει αποφασιστεί εκεχειρία από τις 27 Φεβρουαρίου, η οποία δεν περιλαμβάνει τις συγκρούσεις με τους τζιχαντιστές (Ισλαμικό Κράτος και Μέτωπο Αλ Νούσρα). Παρά τις ελπίδες που γέννησε η εκεχειρία το χάσμα μεταξύ του καθεστώτος και της αντιπολίτευσης παραμένει και μέχρι τώρα μοιάζει αγεφύρωτο: Την ώρα που οι εκπρόσωποι της αντιπολίτευσης θέτουν ως όρο την παραίτηση του Άσαντ, οι εκπρόσωποι του Σύρου προέδρου αρνούνται να συζητήσουν αυτό το ενδεχόμενο. Ένα από τα σενάρια που εξετάζεται σοβαρά, σύμφωνα με διπλωματικές πηγές, είναι αυτό του ομοσπονδιακού κράτους, με διατήρηση της ακεραιότητας της Συρίας και μεγάλη αυτονομία σε τοπικές διοικήσεις.

Εξαρχής το μέλλον του Άσαντ στην εξουσία εμφανιζόταν από όλες τις πλευρές ως το βασικό πρόβλημα. Η Δύση επιθυμούσε την απομάκρυνσή του, η Ρωσία απέρριπτε αυτό το ενδεχόμενο, υπογραμμίζοντας πως μόνο ο συριακός λαός μπορεί να αποφασίσει για το ποιος θα βρίσκεται στην εξουσία. Η άνοδος του Ισλαμικού Κράτους όμως ενίσχυσε τη θέση του Άσαντ, καθώς ο πρόεδρος της Συρίας εμφανίζεται πλέον ως η μοναδική εναλλακτική ενάντια στους τζιχαντιστές, οι οποίοι απομόνωσαν και τους αντάρτες της αντιπολίτευσης στα πεδία των μαχών. Οι δυνάμεις του Μπασάρ Αλ Άσαντ, μαζί με τους Κούρδους της Συρίας, και την υποστήριξη των ρωσικών αεροπορικών δυνάμεων έχουν επιτύχει το τελευταίο διάστημα σημαντικές νίκες αναγκάζοντας τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους σε σημαντική υποχώρηση.

Όμως ξαφνικά η Μόσχα προχώρησε σε μια απρόσμενη στροφή. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν ανακοίνωσε τη «μερική ποχώρηση» των ρωσικών δυνάμεων από τη Συρία, στέλνοντας μηνύματα προς κάθε κατεύθυνση και διαμορφώνοντας νέα δεδομένα, κυρίως σε διπλωματικό επίπεδο. Αξίζει πάντως να σημειωθεί πως η Ρωσία έκανε λόγο για «μερική αποχώρηση» και πρόκειται για «ανακοίνωση αποχώρησης» και όχι «αποχώρηση», χωρίς κανείς να γνωρίζει πότε και πως ακριβώς αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να ολοκληρωθεί. Επίσης η Ρωσία διατηρεί την αεροπορική και τη ναυτική της βάση στη Συρία, όπως και τους αντιαεροπορικούς πυραύλους που παραχώρησε στο καθεστώς του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η Ρωσία σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τα συμφέροντά της στη Συρία, ωστόσο η απόφασή της στέλνει κάποια μηνύματα και εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς.

Ο Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανεπιστημίου, μιλώντας στο tvxs.gr εξηγεί τους λόγους που οδήγησαν τη Ρωσία σε αυτή την κίνηση, τις επιδιώξεις του Κρεμλίνου και τα μηνύματα που στέλνει:

Μήνυμα Πρώτο: Χρονοδιάγραμμα και επίτευξη του στόχου…

Όταν η Ρωσία ξεκίνησε τη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, επίσημα είχε ανακοινώσει πως οι επιχειρήσεις θα διαρκούσαν τέσσερις μήνες και πως σε αυτό το χρονικό διάστημα θα είχαν εκπληρωθεί οι στόχοι της. «Το είχαν ανακοινώσει και φαίνεται να μένουν πιστοί στο χρονοδιάγραμμα. Η απόφασή τους έρχεται ως επιβεβαίωση της αρχικής εκτίμησης τους», σημειώνει ο κ. Φίλης και προσθέτει: «Η Ρωσία πέτυχε το σκοπό της στον βαθμό που αυτός ήταν η ισχυροποίηση του καθεστώτος του Μπασάρ Αλ Άσαντ. Πριν από την επέμβαση της Ρωσίας το καθεστώς του Άσαντ υποχωρούσε εδαφικά, συνεχώς και ανησυχητικά. Το σκηνικό άλλαξε μετά τη ρωσική επέμβαση. Στη ουσία ο Άσαντ τα πρώτα χρόνια του πολέμου κατάφερε να διατηρηθεί στην εξουσία με τη βοήθεια του Ιράν και της Χεζμπολάχ του Λιβάνου. Από τον Σεπτέμβρη (σημ: μετά την επέμβαση της Ρωσίας) ο Άσαντ ενισχύθηκε και διπλωματικά και εδαφικά. Οι Δυτικοί δεν τον δέχονταν ούτε ως μέρος της διαπραγμάτευσης, σήμερα ωστόσο η στάση τους έχει αλλάξει.

Ως προς την εξουδετέρωση του Ισλαμικού Κράτους αυτός μπορεί να μην έχει επιτευχθεί, ωστόσο είναι γεγονός πως σήμερα σε σχέση με τον περασμένο Σεπτέμβριο είναι πιο αποδυναμωμένο. Επίσης με την επέμβασή της ισχυροποιήθηκε διπλωματικά και η ίδια η Ρωσία. Αν δεν είχε στρατιωτική παρουσία στη Συρία πιθανότατα να μη μιλούσε κάθε εβδομάδα ο Κέρι (υπ. Εξωτερικών ΗΠΑ) με τον Λαβρόφ (υπ. Εξωτερικών Ρωσίας) και ο Ομπάμα με τον Πούτιν»

Μήνυμα Δεύτερο: Απάντηση σε Ευρωπαίους για το προσφυγικό…

Όπως υπογραμμίζει ο Κωνσταντίνος Φίλης πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες υποστήριζαν το τελευταίο διάστημα πως οι αεροπορικές επιθέσεις της Ρωσίας ενισχύουν τις προσφυγικές ροές. Μάλιστα ορισμένοι την κατηγορούσαν πως αυτός ήταν και ένας από τους στόχους της επέμβασης της Ρωσίας, υποστηρίζοντας πως ήθελε να δημιουργήσει πιέσεις στην Ευρώπη, η οποία καλείται να διαχειριστεί την προσφυγική κρίση. «Με την ανακοίνωση της αποχώρησής της η Ρωσία αφαιρεί ένα επιχείρημα από τους Ευρωπαίους, που υποστήριζαν πως η επέμβασή της είχε ως στόχο να πολλαπλασιάζει τις προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη», σημειώνει ο κ. Φίλης.

Μήνυμα Τρίτο: Σημαντική η ενίσχυση του Άσαντ, αλλά με μέτρο…

Η παρέμβαση της Ρωσίας στη Συρία ενίσχυσε σε μεγάλο βαθμό τον Μπασάρ Αλ Άσαντ. Η Μόσχα ενίσχυσε το καθεστώς εδαφικά και κατ’ επέκταση και διπλωματικά. «Αυτό πιθανότατα δημιούργησε μια βεβαιότητα στον Άσαντ, πως μπορεί δηλαδή να είναι ο ισχυρός πόλος της διαπραγμάτευσης. Αυτό τον κατέστησε μη ευέλικτο στις διαπραγματεύσεις με την αντιπολίτευση. Με την κίνησή της η Ρωσία κλονίζει εν μέρει αυτή τη βεβαιότητά του Άσαντ, την πεποίθησή του πως είναι πανίσχυρος και πως διαπραγματεύεται από θέση ισχύος. Έτσι τον οδηγούν να γίνει πιο συμβιβαστικός, πιο ευέλικτος, στις συζητήσεις, γιατί αλλιώς δεν πρόκειται να βρεθεί κάποια λύση», σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Φίλης.

Μήνυμα Τέταρτο: Άνοιγμα και προς εναλλακτικές λύσεις

Η απόλυτη ταύτιση με τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, βασική γραμμή της Μόσχας μέχρι σήμερα, θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα στο ενδεχόμενο μιας μελλοντικής κατάστασης, στην οποία ο Άσαντ δεν θα είναι μέρος της. «Η απόλυτη ταύτισή της με τον Άσαντ, σε περίπτωση που την επόμενη ημέρα στη Συρία κυρίαρχο θα είναι το σουνίτικο στοιχείο, δεν θα επιτρέπει στη Ρωσία να συνδιαλέγεται και να συναλλάσσεται με το επόμενο καθεστώς. Με αυτή την ανακοίνωση της αποχώρησής της επιδιώκει να ανοίξει το δρόμο στην εξεύρεση ενός κοινού παρονομαστή και με άλλες δυνάμεις μέσα στη Συρία εκτός του Άσαντ. Ήδη το έχει κάνει με τους Κούρδους και νομίζω πως η εκτίμηση του Κρεμλίνου είναι ότι έχει έρθει ο καιρός να το κάνει και με το μετριοπαθές τμήμα των Σουνιτών», αναφέρει ο Κωνσταντίνος Φίλης στο tvxs.gr και προσθέτει:

«Επίσης με την αποστασιοποίησή της αποκτάει και ένα διπλωματικό πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους. Ουσιαστικά στέλνει ένα μήνυμα για διπλωματική λύση χτυπώντας το καμπανάκι σε όσους επιθυμούν να συνεχίσουν τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς λέγοντάς τους πως οι αεροπορικές επιθέσεις δεν έχουν καμία αξία αν δεν βρούμε κάποια διπλωματική λύση. Πρόκειται ουσιαστικά για μια στροφή στο διπλωματικό πεδίο. Θα εντείνει τις προσπάθειές της προς αυτήν την κατεύθυνση, δείχνοντας πως δεν την ενδιαφέρει μόνο το θέμα του Άσαντ. Μάλιστα ο Άσαντ είναι πολύ πιθανό να μην είχε ενημερωθεί για την κίνηση της Ρωσίας και αυτό ανοίγει έναν δίαυλο με τους αντικαθεστωτικούς.

Το σίγουρο είναι πως ενώ πριν από λίγο καιρό ήταν απόλυτα ταυτισμένη με τον Άσαντ, σήμερα έχει αρχίσει να συνομιλεί τόσο με τους Κούρδους όσο και με τους αντικαθεστωτικούς, ενδεχομένως όχι στον βαθμό που θα επιθυμούσε αλλά έχει αρχίσει. Πάντως μια κίνηση απεμπλοκής της Ρωσίας από τη Συρία εν αγνοία του Άσαντ είναι μια δελεαστική κίνηση της Ρωσίας προς τους αντικαθεστωτικούς για να ξεκινήσει ένα ουσιαστικό διάλογο μαζί τους για την επόμενη ημέρα».

Μήνυμα Πέμπτο: Ο Πούτιν ως «κυρίαρχος των επιλογών» του…

«Η Ρωσία φαίνεται να έχει πάρει το μάθημά της τόσο από την Ουκρανία, όσο και από την επέμβαση στο Αφγανιστάν. Φαίνεται να κατανοεί τον κίνδυνο ο πόλεμος της Συρίας να γίνει ατέρμονος. Εξάλλου κατηγορείται ως μέρος αυτού του προβλήματος. Ανακοινώνοντας λοιπόν την αποχώρησή της θέλει να δείξει πως δεν είναι μέρος του προβλήματος αλλά λύση του. Όσο παρατείνεις την παρουσία σου σε μια πολεμική κατάσταση, η οποία δεν ελέγχεται απόλυτα από εσένα τότε κινδυνεύεις να εγκλωβιστείς σε αυτό το αδιέξοδο. Γίνεται όλο και περισσότερο μέρος του προβλήματος και δεν έχεις τη δυνατότητα να απεμπλακείς όποτε εσύ επιθυμείς», δηλώνει ο κ. Φίλης και συνεχίζει:

«Με την κίνησή του λοιπόν ο Πούτιν θέλει να στείλει ένα μήνυμα πως ο ίδιος παραμένει κυρίαρχος των αποφάσεων και επιλέγει πότε θα εμπλακεί και πότε θα απεμπλακεί. Πρόκειται για ένα μήνυμα τόσο στο εξωτερικό όσο και προς το εσωτερικό. Δείχνει πως δεν εγκλωβίζεται και πως είναι σε θέση ως κυρίαρχος να επιλέγει πότε και πως θα συμμετέχει σε μια κατάσταση. Και προφανώς δεν είναι προς το συμφέρον της Ρωσίας να παρατείνει την παρουσία της εκεί.».

«Παράλληλα η Ρωσία με την απόφασή της επιχειρεί να φέρει σε δύσκολη θέση και τη Δύση. Το Κρεμλίνο εμφανίζεται να πραγματοποίηση μια γρήγορη επέμβαση, εντός χρονοδιαγράμματος, που έφερε το αποτέλεσμα που επιθυμούσε. Ξεκίνησε τις επιθέσεις, λέει πως “πέτυχε τους στόχους της” και αποχωρεί. Από την άλλη δείχνει τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να επιχειρούν εδώ και χρόνια και να μην έχουν επιτύχει τους σκοπούς τους. Ούτε το Ισλαμικό Κράτος περιόρισαν, ούτε την αντιπολίτευση ενίσχυσαν. Το Κρεμλίνο αυτοπροβάλλεται ως γρήγορο και αποτελεσματικό».

Τα δύο σενάρια για το μέλλον της Συρίας

Ο Κωνσταντίνος Φίλης, στην ερώτηση αν μπορεί να κάνει μια εκτίμηση για το μέλλον της Συρίας, μίλησε για δύο σενάρια. Όμως και στα δύο το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο.

Όπως εξήγησε, το «καλό σενάριο», με βάση την υφιστάμενη κατάσταση, είναι το σενάριο το οποίο φέρεται να βρίσκεται και στο τραπέζι των ειρηνευτικών συνομιλιών, δηλαδή το σχέδιο για ένα ομοσπονδιακό κράτος.

«Μια χαλαρή ομοσπονδία με μια κεντρική κυβέρνηση και διάφορες κοινότητες με ευρύτατη αυτονομία μέσα στη χώρα, στο πρότυπο του Ιράκ. Θα μπορούσε να είναι μια σουνίτικη κυβέρνηση, η οποία ωστόσο δεν θα είναι πανίσχυρη και θα υπάρχουν άλλες κοινότητες όπως η κουρδική και η αλαουιτική. Πάντως αυτό σίγουρα δεν είναι ένα σχέδιο που αποτελεί προτεραιότητα της Ρωσίας, ενώ σε καμία περίπτωση δεν είναι προς το συμφέρον του Ιράν. Ωστόσο αν αυτό συμβεί θα μπορούσε να συνεχίσει ασκεί την επιρροή της σε ένα μέρος της χώρας και κυρίως στο δυτικό τμήμα, ώστε να διατηρήσει τη ναυτική και αεροπορική της βάση. Όσο μεγαλύτερη είναι αυτονομία των αλαουιτών, τόσο καλύτερα για τη Ρωσία. Επιδίωξη πάντως της Μόσχας ήταν και παραμένει η διατήρηση της ακεραιότητας του Συριακού κράτους με ταυτόχρονη διατήρηση ενός σημαντικού μέρους του Μπααθικού μηχανισμού. Το ίδιο επιδιώκει και το Ιράν, καθώς με μια αποκεντρωμένη Συρία ο ρόλος των Μπααθικών θα είναι αρκετά περιορισμένος.

Στο σχέδιο του ομοσπονδιακού κράτους προκύπτει ένα ακόμη ζήτημα, καθώς και οι Κούρδοι θα επιδιώξουν μια ευρύτατη αυτονομία στη Βόρεια Συρία. Εκεί θα φανεί πλέον αν οι ΗΠΑ είναι αποφασισμένες να στηρίξουν τους Κούρδους, που μέχρι σήμερα είναι ο καλύτερος και πιστότερος σύμμαχός τους ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος. Παρά την υποστήριξη που έχουν οι Κούρδοι και παρά τον τυχοδιωκτισμό του Ερντογάν νομίζω πως είναι αρκετά δύσκολο να βρεθεί πρόεδρος των ΗΠΑ που θα επιλέξει τους Κούρδους αντί της Τουρκίας ως βασικό σύμμαχο στη Μέση Ανατολή».

Το δεύτερο σενάριο, σύμφωνα πάντα με τον κ. Φίλη, το οποίο συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες είναι αυτό του κατακερματισμού της χώρας. Όπως εξηγεί αναφέρεται σε ένα κουρδικό κράτος, ένα σουνίτικο, ένα αλαουιτικό και ενδεχομένως ένα μέρος να παραμείνει και χαλιφάτο του Ισλαμικού Κράτους, σε περίπτωση που αυτό δεν εξουδετερωθεί. Ωστόσο, σημειώνει, «έχω την αίσθηση ότι το Ισλαμικό Κράτος θα εξουδετερωθεί επιχειρησιακά και θα μεταφέρει τη δράση του κυρίως στην Αφρική. Αυτό έχει ήδη ξεκινήσει. Πολλοί μαχητές του Ισλαμικού Κράτους αντιλαμβανόμενοι πως έρχεται η ήττα και βλέποντας πως χάνουν εδάφη αυτοφυγαδεύονται προς άλλες περιοχές που πιστεύουν πως μπορούν να γίνουν το νέο πεδίο του αγώνα τους».

Καταλήγοντας ο κ. Φίλης σημειώνει πως λόγω των συμφωνιών των εκτός Συρίας δυνάμεων «οι συνθήκες είναι καλύτερες για μια συμφωνία επί της αρχής για έναν οδικό χάρτη». Ωστόσο εκφράζει πολλές ισχυρές αμφιβολίες αν μια συμφωνία θα γίνει αποδεκτή από όλους τους εμπλεκόμενους και τους «προστάτες» των εμπλεκόμενων, δηλαδή Ιράν και Σαουδική Αραβία, αλλά και σε περίπτωση που επιτευχθεί συμφωνία αν αυτή θα μπορέσει να εφαρμοστεί.

«Για παράδειγμα θα μπορέσει να καταλήξει σε μια συμφωνία ο Άσαντ με τους αντικαθεστωτικούς και από πίσω να κρύβονται το Ιράν και η Σαουδική Αραβία. Μπορεί η Σαουδική Αραβία και το Ιράν να συνεννοηθούν και να συναινέσουν σε μια κατάσταση από τη στιγμή που τα συμφέροντά τους είναι διιστάμενα. Και αν τελικά υπάρξει διπλωματική λύση πως θα εφαρμοστεί αυτή στην πράξη. Σίγουρα θα είναι ένα ενθαρρυντικό μήνυμα αν βρεθεί μια λύση και αυτό θα σταλεί προς πάσα κατεύθυνση. Απλά φοβάμαι πως μια λύση που θα ικανοποιεί τους πάντες είναι δύσκολη και πως αν τελικά αυτή βρεθεί θα είναι είναι δύσκολη η εφαρμογή της».

πηγή: tvxs.gr

Συνέντευξη με Δύο Έμμισθα Τρολ του Ελληνικού Internet

της Μανώλιας Κίτσου 

Οι επαγγελματίες τρολ είναι εδώ επισήμως -μια δουλειά που ήρθε για να μείνει. Δυο επαγγελματίες του είδους, ανοίγουν τα χαρτιά τους, όσο τους επιτρέπεται για να μην καρφωθούν και μιλούν για το επάγγελμα χωρίς φόβο. Mόνο πάθος.

V: Αυτοπροσδιορίζεσαι ως...

Μ: Σοβαρό τρολ.
Ε: Τρολ από ανάγκη.

V: Δηλώνεις επαγγελματίας τρολ;

Μ: Δεν ξέρω αν στέκει ο όρος αλλά από την στιγμή που πληρώνομαι ναι. Κάποιος με πληρώνει για να απαντάω εκ μέρους του, άρα δρω επαγγελματικά.
Ε: Όχι, αλλά δεν θα με χάλαγε να είμαι επαγγελματίας τρολ. Έχει πλάκα να το κάνεις αν και πιστεύω πως κάποια στιγμή θα με έπιανε το σώμα δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος.

V: Πού βρήκες αυτή την δουλειά; Σε διάλεξαν ή τους διάλεξες;


Μ: Με διάλεξαν, μέσω γνωστού μου έγινε η πρόταση και την δέχτηκα αν και ο υποψήφιος για τον οποίο δουλεύω δεν είναι του πολιτικού μου γούστου.
Ε: Μου την πρότειναν. Κάποιοι φίλοι έκαναν μια πρόταση σε έναν υποψήφιο στις αυτοδιοικητικές εκλογές, για ένα συνολικό πακέτο ηλεκτρονικής προώθησης και μου ζήτησαν να συμμετέχω. Σαν πρόσωπο δεν είναι κοντά στις πολιτικές μου απόψεις, αλλά πρόκειται για δουλειά, υπάρχει αμοιβή και δέχτηκα.

V: Τι κάνεις ακριβώς;

Μ: Εν όψει εκλογών ψάχνω τι υπάρχει στο διαδίκτυο και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όσον αφορά τους αντιπάλους του υποψηφίου που εγώ υποστηρίζω σαν τρολ και σχολιάζω. Τους επιτίθεμαι, με ευγένεια πάντα, όταν μου δίνουν τροφή μπορεί να τους κοροϊδέψω, όταν κάνουν κάτι που όντως μπορεί να είναι μεμπτό τους «πολεμάω» με τα σχόλια μου.
Ε: Σχολιάζω ειδήσεις που αφορούν τον υποψήφιο για τον οποίο δουλεύω και τους συνυποψηφίους του. Στον δικό μας λέω «μπράβο πολύ καλή πρόταση», «θα τα πας περίφημα» -ενίοτε πετάω και κανένα επιχείρημα. Το κυρίως κομμάτι έγκειται στο να θάβω τους αντιπάλους. Στην ουσία αναλαμβάνω ρόλους, είμαι μια πολλαπλή προσωπικότητα, δεν μπορώ να σχολιάζω συνεχώς με μία ταυτότητα. Ενίοτε απαντάω και στον εαυτό μου με κάποιον άλλο χαρακτήρα που έχω δημιουργήσει. Έχω έναν που είναι ευγενικός, έχω μια που είναι κυρία μεγαλύτερης ηλικίας και τα σχόλιά της είναι πιο κυριλέ. Έχω έναν άλλο που είναι πιο κάφρος και οι απαντήσεις του είναι κυρίως ειρωνικές. Υπάρχει δράση σε όλο το διαδίκτυο με προσοχή όμως, μην μας πάρουν χαμπάρι.

V: Πόσο χρόνο σου παίρνει αυτό;



Μ: Περίπου τέσσερις με πέντε ώρες την ημέρα.
Ε: Είναι σαν μια δουλειά part time, ασχολούμαι όσο υπάρχει κάποια δραστηριότητα από την πλευρά των υποψηφίων. Δεν γίνεται να κράζω χωρίς λόγο και αφορμή, πρέπει να κρατάω τα προσχήματα, αλλιώς θα καρφωθώ.

V: Τι σόι επάγγελμα είναι αυτό;

Μ: Σοβαρά μιλώντας, «ανήκει» στον κλάδο της επικοινωνίας. Άσχετα με αυτά που λέμε οτι κοροϊδεύω και κάνω χιούμορ με τον αντίπαλο υποψήφιο, είναι ένα κομμάτι επικοινωνίας. Υπάρχει μία ομάδα που σχεδιάζει μια επικοινωνιακή στρατηγική όπως σε όλα τα γραφεία τύπου.
Ε: Είναι επάγγελμα εποχιακό, λόγω αυτοδιοικητικών εκλογών. Αν έβγαζα επαγγελματική κάρτα δεν ξέρω τι θα έγραφα. Ας πούμε ότι ανήκω στο τμήμα επικοινωνίας του συγκεκριμένου  υποψηφίου.

V: Τι χρειάζεται για να γίνει κάποιος τρολ;


Μ: Καταρχήν, πρέπει να είσαι εχέμυθος και φερέγγυος, γιατί αν μη τι άλλο κανείς δεν θέλει να εκθέσει κανέναν. Το βασικό που χρειάζεται είναι να έχεις χιούμορ, να μπορείς να αναπτύσσεις επιχειρήματα, να διαβάζεις και να ενημερώνεσαι ώστε να μπορείς να απαντήσεις στον αντίπαλο βασιζόμενος σε κάποιες αδυναμίες του. Και εννοείται όρεξη να μπαίνεις στα sites να ψάχνεις και να βρίσκεις.
Ε: Είναι «επάγγελμα» που δεν χρειάζεται ειδίκευση γιατί γράφεις ό,τι να ‘ναι, δεν χρειάζεται να έχεις επιχείρημα, απλά φαντασία. Θα μπορούσε να το κάνει οποιοσδήποτε που απλά σκέφτεται. Θέλει λίγο να στροφάρεις. Να ξέρεις τι σου γίνεται. Ειδικά εδώ που αφορά την πολιτική, κάποιος που δεν έχει καμία πολιτική άποψη θα δυσκολευτεί. Θα περιοριστεί στο να γράφει μόνο «ουστ από δω» , «θα φας μαύρο» και άλλα παρόμοια. Ενώ αν έχεις μια εικόνα της πολιτικής σκηνής, έχεις μια πιο μεγάλη γκάμα απαντήσεων να διαλέξεις, έστω κι αν αυτές οι απαντήσεις είναι κυρίως κράξιμο.

V: Οι απαντήσεις είναι δικές σου ή υπάρχει κατάλογος;

Μ: Δεν υπάρχει κατάλογος επιχειρημάτων. Εδώ έγκειται και η δυσκολία του πράγματος. Όλα τα sites δημοσιεύουν το ίδιο θέμα κι εγώ πρέπει να απαντήσω στα περισσότερα, κάθε φορά γράφοντας κάτι διαφορετικό. Υπάρχει μια γενικού περιεχομένου καθοδήγηση του πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε ένα θέμα, μας υπενθυμίζουν παλιότερες δηλώσεις αντιπάλων υποψηφίων ή σημεία που πρέπει να δώσουμε έμφαση. Ακριβείς φράσεις προς απάντηση, όσο καιρό δουλεύω , μου έχουν δοθεί μόνο μια φορά. Μου είχαν δώσει πέντε απαντήσεις οι οποίες και πάλι δεν ήταν για να τις κάνω copy paste, ήταν για να τις πάρω σαν ιδέες και να τις αναπτύξω στις απαντήσεις μου.
Ε: Κατάλογος με απαντήσεις δεν υπάρχει. Υπάρχει ένας μπούσουλας που αφορά κυρίως το πνεύμα των σχολίων μας και όχι το περιεχόμενό τους. Για παράδειγμα οτι τον τάδε υποψήφιο τον χτυπάμε σε σχέση με κάτι συγκεκριμένο. Κατι πιασάρικο συνήθως. Μπορεί να είναι κάτι που έχει κανει ή έχει πει στο παρελθόν, αλλά εμείς επιμένουμε να του το χτυπάμε. Είναι στην διακριτική μου ευχέρεια να αξιοποιήσω τα λίγα επιχειρήματα που μου δίνουν.

V: Έχεις ηθικές αναστολές σχετικά με το τι γράφεις; Στο μυαλό μας τρολ είναι αυτοί που βρίζουν ανώνυμα και άρα εκ του ασφαλούς.

Μ: Μ: Ναι, έχω. Η άποψή μου είναι ότι με το να βρίζεις δεν κερδίζεις κάτι. Η δουλειά μου γίνεται καλύτερα αν είμαι σοβαρή και αυτός που διαβάζει το σχόλιο μπορεί να αποκομίζει κάτι. Φαίνεται προφανώς στο σχόλιο μου ότι δεν συμπαθώ τον συγκεκριμένο υποψήφιο αλλά με σοβαρότητα.
Ε: Κάποιες φορές σκέφτομαι δυο φορές τι θα γράψω. Μετά ξανασκέφτομαι οτι δεν χρειάζεται να έχω επιχείρημα. Από το να μπω σε εσωτερική αναρώτηση για το αν πρέπει να πω ή όχι κάτι, απλά γράφω «πήγαινε σπίτι σου» και «έξω από δω» και εκεί κάπου τελειώνει το εσωτερικό μου δίλημμα. Γράφω κυρίως πράγματα που δεν τα πιστεύω. Κατά καιρούς μας έχουν υποδείξει επιχειρήματα που υπό κανονικές συνθήκες θα χαρακτήριζα μαλακίες αλλά τα γράφω.

V: Έχεις γράψει κάτι που έχεις μετανιώσει;

Μ: Πληρώνομαι για να απαντάω εκ μέρους κάποιου και προσπαθώ να μην κάνω μονο επίθεση. Αποφεύγω σχόλια τύπου «πως είσαι έτσι;». Προσπαθώ να βρίσκω επιχειρήματα και να στηρίζω ακόμα και τα αστήρικτα.
Ε: Έχω γράψει πράγματα που δεν θα έγραφα αν εκείνη την ώρα ήμουν ο εαυτός μου. Αυτό είναι το 80% της δουλειάς. Είναι η φύση του επαγγέλματος.

V: Λέγε λέγε ή γράφε γράφε δεν πείθεσαι και εσύ;

Μ: Όχι. Ό,τι και να λέω, ό,τι και να γράφω εκείνη την ώρα είμαι κάποιος άλλος. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν αυτά που γράφω κι είναι αυτοί που αν κάτσω στο ίδιο τραπεζι μαζι τους θα διαφωνήσω. Το ότι βρίσκεις επιχειρήματα δεν σε φέρνει αυτόματα πιο κοντά στο αφεντικό σου. Άλλωστε ο καθε υποψήφιος έχει τα επιχειρήματά του στο πρόγραμμά του. Μπαίνεις, τα διαβάζεις, τα αναπαράγεις.

Ε: Εγώ να πείσω τον εαυτό μου; Όχι. Είμαι αρκετά μεγάλη σε ηλικία για να πείσω τον εαυτό μου με τις βλακείες που γράφω. Κάποιος που έχει ήδη άποψη δεν θα πειστεί με αυτά που διαβάζει. Για τις αυτοδιοικητικές εκλογές έχω πολύ συγκεκριμένη άποψη. Ωστόσο μέσω της δουλειάς, επειδή διαβάζω καθημερινά πολλά σχόλια, συνειδητοποιώ την κριτική που γίνεται στον υποψήφιο που υποστηρίζω κανονικά, όχι ως τρολ. Αυτό όμως δε αρκεί για να μου αλλάξει την άποψη.

V: Πες ένα από τα καλύτερά σου.

Μ: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω κανένα.
Ε: Δεν τα θυμάμαι τα περισσότερα, κάθε μέρα είναι μίνιμουμ 30 με 40. Είναι τώρα δυο μήνες που το κάνω αυτό και έχω δεκαπέντε διαφορετικούς χαρακτήρες να χειρίζομαι.

V: Ντρέπεσαι;

Μ: Δεν ντρέπομαι. Έχει ένα βαθμό εχεμύθειας όλο αυτό. Ο ίδιος ο υποψήφιος για τον οποίο δουλεύω δεν με γνωρίζει. Απλά δεν θέλω να το λέω ιδιαίτερα, προτιμώ να λέω οτι χαζεύω στο ίντερνετ. Είναι μια κανονική δουλειά, ας μου πει κάποιος οτι δουλεύει και δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα του αφεντικού του. Ίσως να ήταν πιο εύκολο αν έκανα το τρολ στον υποψήφιο που στα αλήθεια υποστηρίζω αλλά θα ήταν και λιγότερο επαγγελματικό εκ μέρους μου.
Ε: Όχι καθόλου. Μου προσέφεραν μία δουλειά και δέχτηκα. Απλά, λιτά και απέριττα.

V: Το βάζεις στο βιογραφικό σου;

Μ: Όχι βέβαια. Κυρίως γιατί δεν μπορεί να αποδειχτεί. Σε κουβέντα επίσημη μπορεί να το αναφέρω, δεν είναι κάτι αρνητικό, είναι μία έκφανση της πολιτικής επικοινωνίας .
Ε: Όχι, γιατί δεν ξέρω αν όλοι το βλέπουν όπως εγώ. Δεν ξέρω αν ο κόσμος έχει συνειδητοποιήσει οτι υπάρχει και αυτή η δουλειά. Αν πάω πάντως σε πολιτικό για δουλειά, μπορεί να μετρήσει ως πλεονέκτημα στο βιογραφικό μου.


V: Ποιες είναι οι φιλοδοξίες, το μέλλον σου ως τρολ;


Μ: Όσο υπάρχουν ειδήσεις θα υπάρχουν και τρολ , όσο υπάρχουν συμφέροντα θα υπάρχουν και αντικρουόμενα συμφέροντα, άρα το μέλλον των τρολ είναι λαμπρό.
Ε: Η φιλοδοξία μου είναι να γίνουν σύντομα εθνικές εκλογές και να έχουμε δυο τρεις υποψηφίους για να συνεχίσω να έχω δουλειά. Το μέλλον ενός τρολ είναι ίσως μια μόνιμη θέση εργασίας για τα συμφέροντα μιας πολυεθνικής εταιρίας ή μιας τράπεζας.

V: Πως κρίνεται αν εισαι αποτελεσματικός στη δουλειά σου;

Μ: Με πολλά, στοχευμένα, έξυπνα και χιουμοριστικά σχόλια.
Ε: Είναι θέμα κυρίως ποσοτικό. Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει είναι να υπάρχει κάπου εκεί στο ίντερνετ μια ποσότητα αρνητικών σχολίων για τους αντιπάλους.


V: Πιστεύεις οτι επηρεάζεις την κοινή γνώμη με αυτό που κάνεις;


Μ: Σίγουρα αν κάποιος θέλει να ασχοληθεί με τις εκλογές, οι πληροφορίες που μοιράζομαι κατά τη διάρκεια του τρόλινγκ μπορεί να τον επηρεάσουν.
Ε: Όχι. Πιστεύω ότι αν κάποιος έχει μια άποψη δεν θα την αλλάξει επειδή θα διαβάσει τις βλακείες που γράφω εγώ. Αν ξέρει, δεν θα κάτσει να επηρεαστεί από μένα. Ακόμη και με επιχείρημα αν είναι να απαντήσω, για αυτόν θα είναι ένα τίποτα. Από την άλλη, υπάρχει πολύς κόσμος που είναι αναποφάσιστος για να το θέσω κομψά, μπορεί να κάτσει παραμονές εκλογών και να ψάξει να δει πως σχολιάζονται οι διάφοροι υποψήφιοι για να πάρει έτσι μια γεύση της κοινής γνώμης. Αν δει ας πούμε ότι από τα 20 σχόλια, τα 15 είναι αρνητικά μπορεί και να επηρεαστεί, δεν ξέρεις ποτέ.

V: Η μαμά σου, οι κοντινοί σου άνθρωποι τι είπαν όταν τους είπες για την δουλειά;

Μ: Ο ξάδερφος μου έπαθε σοκ και μου μετέφερε την αηδία του κατά κάποιο τρόπο. Η μαμά μου δε ξέρει ακριβώς τι κάνω. Άλλωστε είναι και πώς το πουλάς. «Είμαι στην διαδικτυακή ομάδα επικοινωνίας του τάδε» ας πούμε. Σε κάθε περίπτωση δεν είναι κάτι που διατυμπανίζω, γιατί έτσι θεωρώ οτι δεν κάνω καλά τη δουλειά μου.
Ε: Η μαμά μου με ρώτησε τι λεφτά θα πάρω, της απάντησα και μου είπε μια χαρά. Δεν έχω άσχημες αντιδράσεις γενικά, ο περισσότερος κόσμος ακόμη κι αν δεν συμφωνεί ή δεν θα επέλεγε να το κάνει ο ίδιος, δείχνει κατανόηση.

V: Φοβασαι τις απαντήσεις στα σχόλια σου;

Μ: Καθόλου! Και εκτός του τρολ μανδύα, δε θεωρώ απειλή την αντίθετη άποψη.
Ε: Παθαίνω μια ψυχασθένεια και αγχώνομαι αν θα με βρίσουν και τι θα μου απαντήσουν και τέτοια. Μετα θυμάμαι ότι  γράφω ως κάποιος άλλος κι όχι ως εγώ. Υπάρχει πάντα ένα στιγμιαίο «μην το γράψω αυτό, θα με βρίσουν» και μια αυτόματη απάντηση «και να με βρίσουν δεν βρίζουν εμένα, βρίζουν ένα από τα alter ego μου» τα οποία μετά τις εκλογές θα καταργηθούν ούτως ή άλλως. Αν και τον ένα σκέφτομαι να τον κρατήσω. Μου αρέσει το πνεύμα με το οποίο απαντάει και είναι και λίγο θεραπευτικό.

V: Ποιο ειναι το αντίκρυσμα της δουλειάς σου εκτός από τα χρήματα; Αξιζει;

Μ: Φυσικά και αξίζει τον κόπο. Οκ, μπορεί καμιά φορά να με πιάνει μια ελαφριά κρίση ταυτότητας αλλά νομίζω ότι είμαι κατά κάποιο τρόπο τυχερή. Βλέπω από μέσα την πολιτική.
Ε: Για μένα το αντίκρυσμα φαίνεται στο ότι κυρίως κάνω πλάκα ως τρολ. Αν το δεις σαν παιδική χαρά, μπορείς άνετα να ειρωνεύεσαι. Με αυτό τον τρόπο χαλαρώνω, δεν σκέφτομαι τις υποχρεώσεις μου. Βγάζω τον θυμό μου, την χαρά μου, την χαζομάρα μου. Είναι σαν να είμαι με την παρέα μου και να σχολιάζω. Όσο για το αν αξίζει τον κόπο, είναι μία ακόμη δουλειά. Παίρνω κάποια χρήματα που δεν ειναι άσχημα για την κούραση και τον χρόνο που μου κοστίζει. Και αυτή η δουλειά έχει μέλλον παιδιά!

V: Τι σε διαφοροποιεί από αυτόν που τρολάρει, μπαίνει και σχολιάζει στο internet χωρίς να αμείβεται για αυτό;

Μ: Τίποτα, εγώ απλώς πληρώνομαι.
Ε: Το διαφορετικό είναι ότι εγώ ασχολούμαι με ένα πολύ συγκεκριμένο κομμάτι της επικαιρότητας ενώ ο άλλος μπορεί να τρολάρει, κράζει, ειρωνεύεται ό,τι βρει μπροστά του και μπράβο του! Αν όμως είναι το ίδιο συγκεκριμένος και στοχευμένος με μένα στο τρολάρισμά του τότε στην πραγματικότητα είμαστε ακριβώς το ίδιο. Μόνο που εγώ θα πληρωθώ κιόλας.
 8 Μαϊ 2014

Πηγή: vice.com μέσω fanthis.blogspot

Μπρεχτ: «Ο φασισμός είναι καπιταλισμός»

του  Μπέρτολτ Μπρεχτ

 

«Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί, παρά μονάχα ως καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή» 

«Ο φασισμός είναι μια ιστορική φάση όπου μπήκε τώρα ο καπιταλισμός, κι έτσι είναι κάτι το καινούργιο και παλιό μαζί. 

Ο καπιταλισμός στις φασιστικές χώρες υπάρχει πια μονάχα σαν φασισμός κι ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς κι ο πιο δόλιος καπιταλισμός. 

Πώς, λοιπόν, τώρα να πει κάποιος αντίπαλος του φασισμού την αλήθεια για το φασισμό όταν δε θέλει να πει τίποτα για τον καπιταλισμό, που τον προκαλεί; 

Πώς να 'χει η αλήθεια αυτή πρακτική σημασία; 

Αυτοί που είναι αντίπαλοι του φασισμού χωρίς να 'ναι αντίπαλοι του καπιταλισμού, αυτοί που παραπονιούνται για τη βαρβαρότητα που αιτία τάχα έχει τη βαρβαρότητα την ίδια, μοιάζουν μ' ανθρώπους που θέλουν το μερτικό τους απ' τ' αρνί χωρίς όμως να σφαχτεί το αρνί. 

Θέλουν να φάνε το κρέας, να μη δουν όμως τα αίματα. 

Αυτοί θα ικανοποιηθούν αν ο χασάπης πλύνει τα χέρια του προτού φέρει το κρέας στο τραπέζι. 

Δεν είναι κατά των σχέσεων ιδιοκτησίας, που προκαλούν τη βαρβαρότητα, παρά μονάχα κατά της βαρβαρότητας, υψώνουν τη φωνή εναντίον της, κι αυτό το κάνουν από χώρες όπου κυριαρχούν οι ίδιες σχέσεις ιδιοκτησίας, όπου όμως οι χασάπηδες πλένουν ακόμα τα χέρια τους προτού φέρουν το κρέας στο τραπέζι. 

Οι φωνακλάδικες διαμαρτυρίες κατά των βαρβαρικών μέτρων μπορεί να 'ναι αποτελεσματικές για λίγο καιρό, όσο δηλαδή οι ακροατές τους πιστεύουν πως στη δικιά τους χώρα δε θα 'ταν ποτέ δυνατό να παρθούν τέτοια μέτρα. 

Ορισμένες χώρες είναι σε θέση να κρατήσουν τις σχέσεις ιδιοκτησίας τους με λιγότερο βίαια για την ώρα μέσα απ' ό,τι άλλες. 

Εκεί η δημοκρατία προσφέρει ακόμα τις υπηρεσίες για τις οποίες άλλες χώρες αναγκάζονται να καταφύγουν στη βία, δηλαδή την εξασφάλιση της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής. 

Το μονοπώλιο στα εργοστάσια, στα ορυχεία, στα τσιφλίκια δημιουργεί πάντα βάρβαρες καταστάσεις σ' αυτές τις χώρες είναι όμως λιγότερο ορατές. 

Η βαρβαρότητα γίνεται ορατή απ' τη στιγμή που το μονοπώλιο δεν μπορεί πια να προστατευτεί παρά μονάχα με την ανοιχτή βία»

Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πέντε δυσκολίες για να γράψει κανείς την αλήθεια, εκδόσεις Στοχαστής. 

πηγή: www.doctv.gr

Μέχρι το τέρμα

του Simple Man



Υπάρχουν ακόμη άνθρωποι μέσα στους παγετώνες της Εποχής των Αλαζόνων. 

Στέκονται όλοι σε μια στάση λεωφορείου κι ας γνωρίζουν ότι η γραμμή «Ελπίδα-Όνειρο» έχει καταργηθεί προ πολλού. 

Έχουν την περίεργη εμμονή να βγαίνουν από το σπίτι τους και να μην κρατούν ποτέ ομπρέλα ακόμα και αν το σύστημα βρέχει τόσο άδικο που σε τρυπάει μέχρι το μεδούλι.
Πάντα στην μια τους τσέπη έχουν το εισιτήριο, που χρόνια ένας εισπράκτορας της Εντιμότητας δεν βρέθηκε να τους το ακυρώσει. 

Όλοι στην ίδια στάση χωρίς υπόστεγο στέκονται αμίλητοι κοιτώντας τα λεωφορεία άλλων γραμμών να περνούν κάθε λεπτό αιώνες τώρα.
Η γραμμή που έχει την περισσότερη κινητικότητα είναι η «Κατάφαση-Λησμονιά». Όλα τα λεωφορεία της, από το πρωί μέχρι το άλλο πρωί, είναι ασφυκτικά γεμάτα από πλάσματα που έχουν πάντα τα ρούχα τους στεγνά, όσο άδικο κι αν βρέχει, ενώ το πρόσωπό τους δεν έχει ούτε μία ρυτίδα. Μόνο τα μάτια τους που κοιτούν έξω από τα χνωτισμένα παράθυρα έχουν την θαμπάδα των νεκρών βλεμμάτων. Σαν τεράστιες νεκροφόρες κινούνται αυτά τα οχήματα κάθε μέρα αιώνες τώρα και κάθε φορά που θάβεται ένας από τους επιβάτες πάντα βρίσκονται δύο να πάρουν την πολυπόθητη θέση του.
Αντίθετα με αυτούς που βρίσκουν πολλούς αντικαταστάτες, οι άνθρωποι της γραμμής «Ελπίδα- Όνειρο» δεν βρίσκουν ποτέ. 

Κατά έναν περίεργο τρόπο μετά την κηδεία αυτών, η θέση τους μένει κενή στην στάση τιμητικά. Σαν να υπάρχει έναν άγραφος κανόνας κανείς να μην κλέβει το όνειρο και την ελπίδα του άλλου ακόμα κι αν δεν είναι εκεί για να τα υπερασπιστεί ή για να τα προσμένει. Κανείς δεν παίρνει το εισιτήριο από την τσέπη αυτού που έφυγε. Είναι η πρώτη φορά που βγάζουν το εισιτήριο από την τσέπη του και του το βάζουν στο χέρι.
Λες και το λεωφορείο, που χρόνια περίμενε, έφθασε. Λες και ανεβαίνει ένα – ένα τα σκαλιά. Λες και ο εισπράκτορας είναι επιτέλους στην θέση του. 

Λες και το Όνειρο τελικά ήταν μια ζωή δρόμος.
γράφτηκε Φεβρουάριο του 2011

πηγή:Simple Man. απο Στον τοίχο 

Περί πιθήκων και ανθρώπων

του Σταύρου Κατσούλη

Λοιπόν, για να ξεκαθαρίσω κάτι πολύ σημαντικό.

Ήταν μόλις 6 μηνών, όταν οι γονείς της την είδαν να χτίζει πυραμίδες με κύβους και στους 15 όταν συναρμολογούσε παζλ των 100 κομματιών. Το 2007, η Exline ήταν στα εξώφυλλα των εφημερίδων του Colorado Springs, όταν αποφοίτησε με άριστα το λύκειο. Η γυναίκα αυτή, η οποία σήμερα μιλά Ισπανικά, Γαλλικά, Ιαπωνικά, Ρωσικά,Αραβικά, Γερμανικά και βεβαίως Αγγλικά, αποδείχθηκε ότι ήταν ιδιοφυΐα. Το πρόβλημά της για κάποιους; Το ότι ήταν μέλος της αφρικανικής φυλής.


Ο Δρ. Roland Mallet, μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια, και λόγω της τρομερής φτώχειας δεν πήγε καν σχολείο. Στα 10 του, έμαθε ότι υπάρχει μια επιστήμη η οποία λέγεται φυσική, από το γνωστό βιβλίο του H.G Wells, "η μηχανή του χρόνου". Ο νεαρός μετά από απίστευτους αγώνες, κατάφερε μέσα σε ένα ρατσιστικό περιβάλλον να γίνει ένας από τους διδάκτορες φυσικής στην Αμερική, όντας μέλος της αφρικανικής φυλής.

Τι αυτονόητο θέλω να πω δηλαδή εδώ, για όσους αναρωτιούνται ακόμη;

Δεν υπάρχει ούτε Θεός, ούτε άνθρωπος που μπορεί να με πείσει ότι ο Neil deGrasse Tyson, δεν είναι ιδιοφυΐα.

Ούτε ότι οι Ornette Coleman και Miles Davis δεν αποδείχθηκαν τιτάνιοι εξερευνητές της μουσικής της οποίας την αίσθηση διεύρυναν όταν οι συνάδελφοί τους είχαν εγκλωβιστεί στα δόγματα της παλαιάς σχολής. Δεν θα με πείσει κανείς ότι ο άνθρωπος ότι πρακτικά όλες οι φυλές της ανθρωπότητας δεν έχουν επιδείξει την ιδιοφυία που έχει μέσα του το ανθρώπινο γένος. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο ανέδειξε την αντοχή του, την ευρηματικότητα του, την ευελιξία του, τις αρετές του και ενίοτε και τα αρνητικά του.

Δεν υπάρχει θεός, ούτε δαίμονας, που θα με πείσει ότι το που βρισκόμαστε σήμερα ως άνθρωποι ή ως συλλογικότητες, ή ακόμη και έθνη, ορίζεται από το DNA του, και δεν ορίζεται και κυβερνάται, ΚΥΡΙΩΣ από τις πράξεις μας και το πόσο είμαστε διατεθειμένοι να δουλέψουμε για να καλυτερεύσουμε.

Και τώρα, ως φυσική συνέχεια των παραπάνω, ας πάμε στα - δυστυχώς - μη αυτονόητα:

Κοιτάξτε λίγο σας παρακαλώ τα του οίκου μας. Σας ρωτώ ευθέως: Τι μας έδωσαν τόσες δεκαετίες εθνικών εορτασμών και άλλων επαναστατικών γεγονότων; Τι μας έδωσαν οι παρελάσεις, οι ατέλειωτες (για τους παλαιότερους) ομιλίες για τους ήρωες μας; Τι κάναμε γι αυτά; Ορθώσαμε το κορμί μας, σηκώσαμε το κεφάλι, διδάξαμε στα παιδιά μας το τι σημαίνει αυτοθυσία και ηρωισμός, ΚΥΡΙΩΣ με τις πράξεις μας;

Προφανώς όχι. Ντροπή μας. Ντροπή μας που μείναμε στα λόγια. Ντροπή μας, που αφήσαμε τα - τότε - έξυπνα μικρά παιδιά μας, να καταλάβουν πολύ καλά στο πετσί τους, ότι δεν εννοούσαμε ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ από αυτά που τους λέγαμε.

Και τώρα; Τώρα κύριοι του "όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί έτρωγαν βελανίδια", τώρα, μας την έφεραν. Όσο εμείς με την τεμπελιά μας, γίναμε ραγιάδες, υποτελείς στον κάθε εξουσιαστή, κάποιοι ετοίμασαν την παγίδα.

Έφεραν χιλιάδες επί χιλιάδων μεταναστών, και προσφύγων, από τους οποίους ένα τεράστιο μέρος, είναι απολύτως αθώο, μέσα στην χώρα μας, τώρα, τώρα ακριβώς που φτάσαμε στο ναδίρ της ύπαρξής μας ως έθνος.

Και μαζί τους, είμαι σίγουρος, και δεν με νοιάζει ποιός και πως θα με χαρακτηρίσει, και τους ύποπτους, που προφανώς πλέον, σε συμφωνία με τους πραγματικούς επικυρίαρχους και αφεντικά τους, μας ετοιμάζουν κάτι πολύ άσχημο. Αλλά ακόμη κι εδώ, ΔΕΝ φταίει που το εργαλείο τους, δηλαδή οι ατυχείς άνθρωποι που είτε τους έχουν λοβοτομήσει πνευματικά, είτε τους τα έχουν πάρει όλα από τα χέρια, τυχαίνει να μην είναι της ράτσας μας.

Γιατί οι πραγματικοί εγκέφαλοι, που μας θέλουν να σφαζόμαστε εδώ μέσα, παγιδευμένοι σαν τα ποντίκια, να είστε σίγουροι, ότι δεν βλέπουν ράτσες. Μας μισούν ΟΛΟΥΣ. Και εμάς, και τους μαύρους, και τους κίτρινους, και τους ντεμί.

Κι όχι μόνο αυτό. Να είστε σίγουροι, εσείς που βλέπετε το πρόβλημα στο DNA του καθένα, ότι πολλοί από τους υπεύθυνους του θανάτου και της καταστροφής που έχει επιτελεστεί και ακόμη επίκειται να γίνει, ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΥΤΟ DNA ΜΕ ΕΣΑΣ.

Και ακόμη, αναρωτιόμαστε, για τους άλλους. Για όποιους άλλους. Ειδικά αυτούς που δεν ανήκουν στην φυλή μας.

Αντί να κοιτάξουμε τα χάλια μας. Αντί να κοιτάξουμε τι μας έδωσαν οι πρόγονοί μας, και πως εμείς το πετάξαμε έξω από το παράθυρο, ως άχρηστα σκουπίδια. Και δεν μιλώ για τα λόγια τους, αυτά, τα προσκυνούμε ευλαβικά καθημερινά λες και είναι εικονίσματα, ακόμη και σήμερα. Μιλώ για τις ΠΡΑΞΕΙΣ που οφείλουν να προκαλέσουν αυτά τα λόγια και γραπτά. Την αλλαγή που μας καλούν να κάνουμε στον εαυτό μας.

Αναρωτηθήκατε ποτέ, που θα βρισκόμασταν σήμερα, εάν ΕΜΕΙΣ οι Έλληνες π.χ. , είχαμε γίνει πραγματικοί υπερασπιστές της Πατρίδας μας; Θα είχαμε σήμερα τους πατριδοκάπηλους να μας πουλούν πατριωτισμό βουτηγμένο πατόκορφα μέσα στον φασισμό; Θα είχαμε τους άλλους, την άλλη πλευρά του ιδίου νομίσματος, να μας πουλούν αντεθνικές μπαρούφες;

Η απάντηση είναι ΟΧΙ. Και είναι ΟΧΙ, είναι έτσι ακριβώς, γιατί εμείς, ΔΕΝ κάναμε το χρέος μας.

Αντί να διδάξουμε στα παιδιά μας, στην ΠΡΑΞΗ τι εστί ήθος, τι εστί θυσία, τι εστί δύναμη,
μόχθος, υγιές πάθος, εμείς προσβλέπαμε στους δικούς μας προγόνους να κρατήσουν τα μπόσικα, όσο βρίζαμε όλους τους άλλους.

Εμμ δεν χτίζονται έτσι ανεξάρτητα έθνη. Δεν χτίζονται πάνω στο μίσος. Χτίζονται με όλα αυτά, που τις τελευταίες πολλές δεκαετίες, λέγαμε, αλλά, ποτέ μα ποτέ μας δεν κάναμε.

Τώρα, θα χρειαστεί να είμαστε υποψιασμένοι. Να ΜΗΝ υποκύψουμε στο μίσος προς τους άλλους. Αλλά όταν χρειαστεί, εάν χρειαστεί, επιτέλους να δείξουμε το σθένος που χρειάζεται και να κόψουμε το κεφάλι του φιδιού, άμεσα και γρήγορα. Να καταλάβουμε, ποιος είναι το θύμα, και ποιός ο θύτης.

Ήρθε η ώρα δυστυχώς ή ευτυχώς, να μάθουμε γρήγορα, να έχουμε διάκριση και σοφία.

Γιατί εάν δεν την αναπτύξουμε χωρίς να χάσουμε την ανθρωπιά μας, ΧΑΘΗΚΑΜΕ.

Όποιος ισχυρίζεται ότι κόπτεται γι αυτόν τον τόπο, ας αφήσει λοιπόν, τις ρατσιστικές σαχλαμάρες, και πιαστείτε στο να αναπτύξετε το σθένος για να κάνετε αυτό που πρέπει:
Αγάπη προς ΟΠΟΙΟΝ (Έλληνα ή μη) το χρειάζεται, και το σπαθί σε όποιον (Έλληνα η μη) προσπαθήσει να αρπάξει την πατρίδα ή τις ζωές των παιδιών μας.

Δύσκολο;

Βεβαίως.

Πολύ πιο δύσκολο από το να βρίζουμε χυδαία ένα μωρό παιδί, γιατί προήλθε από διαφορετικό πολιτισμό, θρησκεία ή / και φυλή.

Το εκπαιδευτικό σύστημα στις αυτόνομες κοινότητες των Ζαπατίστας

του Γιώργου Κολέμπα

Όχι βιβλία, τάξεις και δασκάλους Το εκπαιδευτικό σύστημα των Ζαπατίστας δεν μοιάζει με κανένα. Όπως και ολόκληρη η δομή των κοινοτήτων τους

Οι Ζαπατίστας έγιναν παγκοσμίως γνωστοί στις αρχές του 1994. Σχεδόν δύο δεκαετίες τώρα επιχειρούν να οικοδομήσουν ένα σύστημα αυτόνομης διακυβέρνησης σε χωριά της πολιτείας Τσιάπας, μια από τις φτωχότερες περιοχές της χώρας, με έμφαση στους αυτόχθονες και στις κολεκτίβες. 
Η περιοχή αφορά σε πάνω από 1.000 κοινότητες που συνενώνονται σε 30 περίπου δήμους, οι οποίοι σχηματίζουν 5 περιφέρειες (καρακόλ) με πάνω από 200.000 πληθυσμό. 
Το κίνημα των Ζαπατίστας στηρίχθηκε στις πραγματικές ανάγκες του αυτόχθονου πληθυσμού της περιοχής και έβαλε σαν κύριους στόχους: αυτόνομο σύστημα οικονομίας με γη, στέγη, δουλειά και ψωμί για τους ιθαγενείς, επίσης την εξασφάλιση υγείας, εκπαίδευσης, δικαιοσύνης και ελευθερίας, καθώς και του δικαιώματος διατήρησης του πολιτισμού τους. Όλα αυτά με ένα σύστημα αυτοδιακυβέρνησης στη βάση των συνελεύσεων των κοινοτήτων, των συμβουλίων τους, των δημοτικών συμβουλίων (με αιρετά, ανακλητά μέλη από όλες τις κοινότητες του δήμου) και των συμβουλίων «χρηστής διακυβέρνησης» σε επίπεδο Καρακόλ. Μαζί με την πρακτική της εναλλαγής, της ανακλητότητας και του ελέγχου, εφαρμόζεται ένα πλήρες σύστημα άμεσης δημοκρατίας. 

Το αντικείμενο της εκπαίδευσης για τη νέα γενιά είναι η κοινότητα. Μία μορφή αυτοδιδασκαλίας, πρόσωπο με πρόσωπο. Μαθαίνει κανείς με το πνεύμα και το σώμα ταυτόχρονα. 
Μια μέθοδος εμπνευσμένη από τον πολιτισμό του κόσμου της αγροτιάς: συλλέγεις τους καλύτερους σπόρους, τους διασπείρεις σε γόνιμο έδαφος και ποτίζεις τη γη έτσι ώστε το θαύμα της βλάστησης να παράγει καρπούς. Χωρίς τάξεις ή πίνακες, χωρίς δασκάλους ή καθηγητές, χωρίς πρόγραμμα σπουδών ή προαπαιτούμενα προσόντα, αλλά με δημιουργία κλίματος αλληλεγγύης στα πολλά μαθήματα, με μεταφορά γνώσης από διαφορετικά επίπεδα εμπειρίας μεταξύ μαθητών και παιδαγωγών. 
Η κοινότητα εκλέγει αυτούς που θα διδάξουν. Υπάρχει ένα σχολείο σε κάθε κοινότητα. 
Σε σχέση με την οικονομία και την υλική ζωή: οι οικογένειες των κοινοτήτων λειτουργούν εκτός καπιταλιστικής οικονομίας, σχεδόν χωρίς αγορά. Παράγουν όλα τα απαραίτητα για τη διατροφή τους με μια καλή αναλογία πρωτεϊνών. 
Ό,τι δεν παράγουν (αλάτι, λάδι, σαπούνι, ζάχαρη) το αγοράζουν σε καταστήματα των Ζαπατίστας, με τα περισσεύματα της πώλησης του καφέ ή των βοοειδών. 
Όταν υπάρχει ανάγκη, για λόγους υγείας ή για τις ανάγκες του αγώνα, πουλούν ένα κεφάλι. 
Η συλλογική δουλειά είναι ο κινητήριος μοχλός όλων των διαδικασιών. Οι κοινότητες έχουν τη δική τους γη, χάρη στην απαλλοτρίωση. 
Άντρες και γυναίκες έχουν τη δική τους συλλογική δουλειά και τον δικό τους συλλογικό χώρο απασχόλησης. 
Η συλλογική εργασία είναι η βάση της αυτονομίας. Υπάρχει σε νοσοκομεία, σε κλινικές, στην πρωτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στην ενίσχυση των δήμων και των Συμβουλίων Καλής Διακυβέρνησης. 
Όπως γράφει ο Raul Zibechi: «Πολλά από αυτά που έχουν οικοδομηθεί στις αυτόνομες κοινότητες δεν θα ήταν δυνατό να συμβούν χωρίς τη συλλογική δουλειά των ανδρών, των γυναικών, των αγοριών, των κοριτσιών και των ηλικιωμένων. Μαθαίνουν να δουλεύουν μαζί, να κοιμούνται και να τρώνε κάτω απ’ την ίδια στέγη, υπό τις ίδιες συνθήκες, χρησιμοποιώντας τα ίδια αποχωρητήρια, βαδίζοντας στην ίδια λάσπη και βρεχόμενοι από την ίδια βροχή». 
Η υγεία εναπόκειται στον έλεγχο των κοινοτήτων. Αυτές εκλέγουν αυτούς που θα φροντίσουν για την υγεία τους. Στον χώρο που προορίζεται για τις υπηρεσίες υγείας, οι μαίες, οι φυσικοθεραπευτές κι εκείνοι που εξειδικεύονται στα φαρμακευτικά βότανα, εργάζονται μαζί. Η κοινότητα τους συντηρεί κατά τον ίδιο τρόπο που συντηρεί τις αρχές τους. 
Η πολιτική νοοτροπία, η οποία έχει τις ρίζες της στις οικογενειακές σχέσεις και το εθιμοτυπικό άγραφο δίκαιο, διεισδύει σε όλη την «κοινωνία» των Ζαπατίστας. 
Οι άντρες συνεργάζονται στις οικιακές εργασίες, φροντίζουν τα παιδιά, όταν οι γυναίκες αφήνουν την κοινότητα για να επιτελέσουν το έργο τους στις διοικητικές αρχές. 
Οι σχέσεις πατέρα - γιου π.χ. είναι στοργικές και πλήρεις σεβασμού, στο πλαίσιο ενός γενικότερου κλίματος αρμονίας και καλής διάθεσης. 
Μεγάλη πλειονότητα των Ζαπατίστας είναι νέοι ή πολύ νέοι, και υπάρχουν τόσες γυναίκες όσοι και άντρες.

«Εκείνοι που κυβερνούν, υπακούν». Αυτό το σύνθημα των Ζαπατίστας αποτελεί ένα από τα κλειδιά για τη νέα πολιτική νοοτροπία που αναπτύσσεται σε ολόκληρη τη Ν. Αμερική. 
Είκοσι χρόνια μετά την εξέγερση του 1994, το πρόταγμά τους για την αυτονομία και την οριζοντιότητα έχει φτάσει να καθορίζει έναν κύκλο αγώνων σε ολόκληρη την ήπειρο. Όπως λέει ο Ζιμπέκι: Ο ζαπατισμός ήταν μέρος ενός κύματος στη δεκαετία του 1990 και έγινε μία από τις αναπόφευκτες αναφορές της αντίστασης στη Λατινική Αμερική, ακόμη και μεταξύ εκείνων που δεν συμμερίζονται τις προτάσεις και τις μορφές δράσης τους. Μια ανασκόπηση ορισμένων σημαντικών δράσεων: ο αγώνας των πικετέρο (piquetero) στην Αργεντινή (1997-2002), οι ιθαγενικές και λαϊκές εξεγέρσεις στον Ισημερινό, οι κινητοποιήσεις στο Περού που ανάγκασαν σε παραίτηση τον Φουχιμόρι (Fujimori), και ο Μάρτιος της Παραγουάης, το 1999, που οδήγησε τον Λίνο Οβιέδο (Lino Oviedo) στην εξορία μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα. Κατά την επόμενη δεκαετία είχαμε την τρομερή αντίδραση του λαού της Βενεζουέλας στο δεξιό πραξικόπημα του 2002, τους τρεις «πολέμους» της Βολιβίας μεταξύ 2000 και 2005 (ένας για το νερό και δύο για το φυσικό αέριο) που διέγραψαν τη νεοφιλελεύθερη δεξιά από τον πολιτικό χάρτη, τον εντυπωσιακό αγώνα των Ινδιάνων του Αμαζονίου στο Περού, το 2009, την αντίσταση κοινοτήτων της Γουατεμάλας στην εξόρυξη, την κομμούνα της Οαχάκα, το 2006, καθώς και την κινητοποίηση των χωρικών της Παραγουάης, το 2002, ενάντια στην ιδιωτικοποίηση. 
Τα τελευταία τρία χρόνια, ένα νέο στρώμα προστέθηκε, που θα μπορούσε να υποδηλώσει έναν νέο κύκλο αγώνων, συμπεριλαμβανομένων της κινητοποίησης των μαθητών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στη Χιλή, της κοινοτικής αντίστασης στα ορυχεία Κόνγκα (Conga) στο βόρειο Περού, της αυξανόμενης αντίστασης στις εξορύξεις και στη Μοσάντο (Monsanto) στην Αργεντινή, της υπεράσπισης των εδαφών των αυτοχθόνων (Territorio Indígena y Parque Nacional Isiboro Sécure) στη Βολιβία και της αντίστασης στο φράγμα Μπέλο Μόντε (Belo Monte) στη Βραζιλία. Το 2013 είχαμε την αγροτική απεργία στην Κολομβία, η οποία συνένωσε όλους τους αγροτικούς τομείς (γεωργούς, ιθαγενείς και εργάτες ζαχαροκάλαμου) ενάντια στη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς και τις κινητοποιήσεις του Ιουνίου στη Βραζιλία ενάντια στην άγρια απόσπαση εργασίας για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο. 
Αυτή η σειρά κινητοποιήσεων που έχουν βλαστήσει σε όλη τη Λατινική Αμερική τις τελευταίες δύο δεκαετίες δείχνει ότι τα κινήματα βάσης είναι ζωντανά σε ολόκληρη την περιοχή. Πολλά από αυτά είναι φορείς μιας νέας πολιτικής κουλτούρας και μια νέας μορφής πολιτικής οργάνωσης, οι οποίες αντανακλώνται με πολλούς τρόπους και είναι διαφορετικές από αυτό που ξέραμε τη δεκαετία του 1960 και του 1970. Μερικά από τα κινήματα, από τους μαθητές της Χιλής και τις κοινότητες των Ζαπατίστας έως τους Φύλακες των Λιμνών Κόνγκα (Conga), το κίνημα των οικιστών στη Βενεζουέλα και το κίνημα για ελεύθερη μετακίνηση (Movimento Livre Passe - MPT) στη Βραζιλία, εμφανίζουν κάποια κοινά χαρακτηριστικά που αξίζει να σημειωθούν. 
Το πρώτο είναι η μαζική και εξαιρετική συμμετοχή νέων και γυναικών. Ως ευάλωτα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, η παρουσία τους αναζωογονεί τους αντικαπιταλιστικούς αγώνες, επειδή μπορούν να συμμετάσχουν άμεσα στο κίνημα. Σε τελική ανάλυση, αυτοί είναι -όσοι δεν έχουν τίποτα να χάσουν- που δίνουν στα κινήματα αδιάλλακτο ριζοσπαστικό χαρακτήρα. 
Δεύτερον, μια μοναδική πολιτική κουλτούρα κερδίζει έδαφος, την οποία οι Ζαπατίστας έχουν συνοψίσει στην έκφραση«κυβερνούμε υπακούοντας» (mandar obedeciendo). Όσοι ενδιαφέρονται για τις λίμνες στο Περού -οι διάδοχοι των αγροτικών περιπολιών (rondas campesinas)- υπακούν στις κοινότητές τους. Οι νεαροί ακτιβιστές του MPL στη Βραζιλία παίρνουν αποφάσεις με συναίνεση, προκειμένου να αποφευχθεί η παγίωση μιας πλειοψηφίας, και απορρίπτουν ρητά τα «αυτοκίνητα με μεγάφωνο» που χρησιμοποιούν οι συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες για να ελέγξουν τις πορείες τους. 
Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό αυτών των κινημάτων είναι το πρόταγμα της αυτονομίας και οριζοντιότητας, λέξεις που άρχισαν να χρησιμοποιούνται μόλις πριν 20 χρόνια, αλλά οι οποίες έχουν ήδη ενσωματωθεί πλήρως στην πολιτική γλώσσα όσων συμμετέχουν σε διάφορους αγώνες. Ακτιβιστές υποστηρίζουν την αυτονομία από το κράτος και τα πολιτικά κόμματα, καθώς και την οριζοντιότητα -τη συλλογική ηγεσία του κινήματος και όχι κάποιου ατόμου. Για παράδειγμα, τα μέλη της Συντονιστικής Συνέλευσης των Μαθητών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ACES, τα αρχικά της στα ισπανικά) της Χιλής λειτουργούν οριζόντια, με συλλογική ηγεσία και συνέλευση. 
Το τέταρτο χαρακτηριστικό είναι η υπεροχή των ροών επί των δομών. Η οργάνωση προσαρμόζεται και υπάγεται στο κίνημα· δεν έχει παγώσει σε μια δομή που διέπει τη συλλογικότητα με τα δικά της ξεχωριστά συμφέροντα. Οι συλλογικότητες που αγωνίζονται είναι παρόμοιες με κοινότητες αντίστασης, στις οποίες όλοι μοιράζονται παρόμοιους κινδύνους και όπου ο καταμερισμός της εργασίας ρυθμίζεται σύμφωνα με τους στόχους που η ομάδα θέτει σε κάθε δεδομένη στιγμή. 
Σε αυτό το νέο επίπεδο οργάνωσης είναι δύσκολο να διακρίνεις ποιοι είναι οι ηγέτες -όχι επειδή δεν υπάρχουν ομιλητές και εκπρόσωποι, αλλά μάλλον επειδή η διαφορά μεταξύ ηγετών και οπαδών μειώνεται καθώς η συλλογική ηγεσία των κάτω αυξάνεται. Αυτή είναι ίσως μία από τις πιο σημαντικές πτυχές της νέας πολιτικής κουλτούρας που έχει επεκταθεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο δεκαετιών. 
Τέλος, ο ζαπατισμός είναι μια πολιτική και ηθική αναφορά -όχι τόσο δείχνοντας μια κατεύθυνση για αυτά τα κινήματα, αλλά μάλλον χρησιμεύοντας ως ένα παράδειγμα από το οποίο αντλούν έμπνευση. «Πολλαπλοί διάλογοι λαμβάνουν χώρα μεταξύ των ποικίλων κινημάτων της Λατινικής Αμερικής, όχι με το ύφος των επίσημων και δομημένων συναντήσεων, αλλά ως άμεση ανταλλαγή γνώσεων και εμπειριών μεταξύ των δικτύων των ακτιβιστών: ακριβώς το είδος της ανταλλαγής που χρειαζόμαστε προκειμένου να ενισχυθεί ο αγώνας μας ενάντια το σύστημα». 
Οι ελίτ και εκείνα τα μεσοστρώματα της λατινικής Αμερικής, όσα δεν έχουν ακόμα αποφασίσει ότι ανήκουν στους «από κάτω» της περιοχής, αντιδρούν σε αυτή την κατεύθυνση αλλαγής του συστήματος και για ένα διάστημα ακόμα -σε εκλογικό επίπεδο- θα επαναφέρουν στην εξουσία κυβερνήσεις και κόμματα που τους υπόσχονται ίδιας μορφής καπιταλιστική ανάπτυξη και το ίδιο αδιέξοδο καταναλωτικό δυτικό μοντέλο. 
Ανεξάρτητα όμως από τις εξελίξεις σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, οι εξελίξεις που έχουν δρομολογηθεί «από τα κάτω» μεταξύ των πολυποίκιλων -κοινοτικής μορφής επί το πλείστον- ιθαγενικών κινημάτων στην περιοχή δεν μπορούν παρά να αλλάξουν στο τέλος και τις κυρίαρχες δομές εξουσίας, υπέρ των κοινοτικών δομών και της δημοκρατικής αυτονομίας στο πολιτικό επίπεδο. 

Πηγή: www.doctv.gr

Η Τουρκική κρατική κτηνωδία συνεχίζεται σε βάρος των αμάχων.

Αυτό που βλέπετε δεν είναι  Συρία, είναι μία υποψήφια χώρα για την  ΕΕ, μια χώρα του ΝΑΤΟ, που βομβαρδίζει τον "δικό της" λαό! Μια χώρα που η "δική"μας κυβέρνηση συζητάει και συμφωνεί μαζί της.

Έχει αναφερθεί ότι τουλάχιστον 50 άτομα τραυματίστηκαν σε βομβαρδισμούς από τις τουρκικές κρατικές δυνάμεις σήμερα στην περιοχή Sur του Αμέντ (Ντιαρμπακίρ).
 

Η σε 24ωρη βάση πολεμική πολιορκία της ιστορικής περιοχής του Sur βρίσκεται στην 97η μέρα της, καθώς εκατοντάδες άμαχοι παραμένουν παγιδευμένοι και σε άμεσο κίνδυνο.


Ο βουλευτής του Δημοκρατικού Κόμματος των Λαών (HDP) στο Αμέντ, Sibel Yigitalp που βρίσκεται στο Δημαρχείο του Sur , δήλωσε στα μέσα ενημέρωσης, «Ο ήχος των εκρήξεων μπορεί να ακουστεί από εδω πού είμαι. Οι άμαχοι παγιδευμένοι μέσα, μας τηλεφώνησαν και μας είπαν ότι τουλάχιστον 50 άτομα τραυματίστηκαν. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν παιδιά και έγκυες γυναίκες μεταξύ των τραυματιών. Το έχουμε κοινοποιήσει σε όλους τους δημόσιους φορείς. οι τραυματίες έχουν ανάγκη να μεταφερθούν αμέσως στο νοσοκομείο. "

Σε ένα ξεχωριστό μήνυμα προς τον Yigitalp κάτοικος της Sur γράφει: Η κατάσταση είναι σοβαρή. Υπάρχουν πέντε πτώματα μαζί μας σε ένα πολύ μικρό υπόγειο. Υπάρχουν άνθρωποι παγιδευμένοι κάτω από τα συντρίμμια σε τρία σημεία, δεν μπορούμε να τους βγάλουμε έξω. Ακόμα κι αν έρθουν ασθενοφόρα δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι για να τους μεταφέρουν. Υπάρχουν μόνο επτά άνθρωποι που είναι συνειδητή. Μία αντιπροσωπεία θα πρέπει να εισέρθει στην Sur επειγόντως.

ΟΙ δυνάμεις καταστολής του Τουρκικού κράτους γύρισαν πρόσφατα την προσοχή τους στο Sur μετά την οδυνηρή σφαγή που διέπραξαν στην Cizre για μια περίοδο δύο εβδομάδων, τον Ιανουάριο και το Φεβρουάριο. Τουλάχιστον 178 παγιδευμένοι άνθρωποι εκτελέστηκαν και κάηκαν ζωντανοί σε τρεια υπόγεια, καθώς και εκατοντάδες περισσότεροι σε ολόκληρη την πολιορκούμενη περιοχή.

Παρά τις εκκλήσεις από τους βουλευτές του HDP σε διεθνείς οργανισμούς, ο ΟΗΕ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την σφαγή και την καταστροφή της Cizre, η οποία έχει χαρακτηριστεί από οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία ως «γενοκτονία», την αγνόησαν παντελώς. Οι φόβοι αυξάνονται ότι το ίδιο θα συμβεί στην Sur καθώς οι κρατικές δυνάμεις συνεχίζουν να βομβαρδίζουν την περιοχή, χωρίς διάκριση μεταξύ αμάχων και ενόπλων μαχητών.

πηγή: athens.indymedia.org